five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 5 : Ep.3: เกม (แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ส.ค. 60





"พี่..."



เสียงใครน่ะ


"....พี่....ฮะ"


มีคนกำลังเรียกผม ผมค่อยๆลืมตารู้สึกมึนนิดๆ มองไปรอบๆ ปรับโฟกัสได้สักพักอาการปวดหัวก็เข้าโจมตีทันที ปวดจนหัวจะระเบิดอยู่แล้ว

"พี่ไมด์ เป็นอะไรไหม " เจเรมื่พุ่งเข้ามาหาผมทันที ถามผมด้วยเป็นห่วง


"พี่ปวดหัว..น่ะ....ผมขอน้ำหน่อยได้ไหม"


"ครับๆ" เจเรมื่หยิบแก้วน้ำที่อยู่ข้างเตียงยื่นมาให้ผม ผมรับมาดื่มก่อนจะส่งให้เจเรมื่


"พี่กลับมาที่บ้านได้ไง"


"อ้อ...ผู้จัดดร้านเค้าพาพี่มาน่ะฮะ เค้าบอกว่าพี่ล้มไปนอนกับพิ้นเค้าเดินมาเห็นพอดี เลยใช้โทรศัพท์ของพี่โทรมาบอกผม แล้วก็ถามว่าบ้านเราอยู่ตรงไหนเขาเลยมาส่งพี่น่ะ ว่าแต่พี่ไมด์ไปทำที่ท่าไหนถึงล้มไปนอนกับพื้นได้น่ะ" เจเรมื่บอกผมก่อนจะหันมาถามผม ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็โผล่ขึ้นมา


"อ่าวๆปิดประตูทำไมละครับ แค่มาดูเฉยๆไม่ได้มาทำอะไรชะหน่อย"


เสียงของบอนนี่ยังก้องอยู่ในหัวของผม เสียงหัวเราะสายตาหื่นกระหาย ผมยังจำความรู้สึกของผมในตอนนั้นได้อย่างดี ผมกลัว กลัวมาก เหมือนมันโกรธแค้นอะไรบ้างอย่าง ผมยังคิดอยู่เลยว่าผมอาจจะเครียดไปหน่อยทำให้เกิดภาพหลอนหรือผมอาจจะเผลอหลับไปแล้วฝัน แต่จากที่เจเรมื่เล่ามา มันไม่ใช่ภาพหลอนหรือความฝัน แต่มันคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมเอง

"พี่ไมด์เป็นอะไรหรือฮะ หน้าดูซีดๆ หรือว่ายังปวดหัวอยู่หรอฮะ" เจเรมื่ถามผมด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่เป็นห่วงผม


"อะ..อืม ยังปวดหัวอยู่น่ะ"


"งั้นหรอฮะ เดี่ยวผมจะทำซุปมาให้แล้วกันนะฮะ พี่กินแล้วจะได้กินยาพักผ่อน" เจเรมื่พูดขึ้นก็จากเดินออกจากห้องไป ตอนนิ้ก็เหลือผมคนเดียวที่อยู่ในห้อง ผมยังคิดวนไปวนมากับร้านพิซซ่านั้น เจ้าหุ่นพวกนั้นมีชิวิตจริงๆหรอ แล้วผมควรทำอย่างไรต่อไป จะทำงานนิ้ต่อดีไหมหรือจะลาออกมาดี ผมสับสนไปหมดแล้วไม่รู้จะไปทางไหนดี ถ้าผมลาออกก็จะต้องหางานใหม่ แต่ถ้าผมทำงานนิ้ต่อผมก็ต้องเจอกับเจ้าหุ่นพวกนั้น เราจะทำอย่างไงดีนะ


Tru Tru Tru


เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ทำให้ผมหลุดออกจากภวังด์ ก่อนจะหันไปสนใจโทรศัพท์ที่ส่งเสียงอยู่ คนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหนไกลเลย


"พี่โฟน" ผมพูดเบาๆ ก่อนจะรับโทรศัพท์ของพี่ต่างสายเลือด


"ฮัลโหล ไมด์พี่ครับ"


["ไมด์เป็นไงบ้าง ได้ยินว่านายล้มไปนอนกับพื้น เป็นอะไรมากไหม มีใครมาทำอะไรนายหรือเปล่า นายจะไปทำงานไหวไหม นา.."]


"ใจเย็นๆ ก่อนครับพี่โฟน ถามเยอะแบบนิ้ผมตอบไม่ทันนะครับ" ผมพูดใส่พี่โฟน ก็ดูเค้าสิครับถามผมรัวๆแบบนิ้ใครจะไปตอบทันละครับ


["โทษที ผมดีผู้จัดการร้านเค้าโทรมาน่ะ ฉันเลยโทรมาถามนาย นายไม่เป็นไรฉันไหม"]



"ครับไม่เป็นไร ผมแค่หน้ามืดก็เลยลงไปนอนกับพื้นนะครับ" ผมโกหกพี่โฟนไป เพราะไม่อยากให้เป็นห่วง ความจริงผมไม่หน้ามืดล้มลงไปนอนกับพื้นหรอก ต้องบอกว่า ซ็อดไปนอนกับพื้นเลยต่างแหะ


["งั้นหรอ ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว แล้ว..ที่ร้านมีอะไรแปลกๆเหริอเปล่า"] คำถามของพี่โฟนเล่นเอาผมไปไม่ถูกเลย จะบอกพี่อย่างงั้นดีละ ถึงพี่โฟนจะเคยทำงานที่นั้นก็เถอะแต่อาจจะไม่ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับเจ้าหุ่นพวกนั้นก็ได้


"ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับ ทุกอย่างปกติดีนิครับ " สุดท้ายผมก็ต้องโกหกเขาไปอยู่ดีในใจไม่อยากโกหกไปมากว่านิ้เลย


["..."]



"พี่โฟนครับ ฮัลโหล ยังอยู่หรือเปล่าครับ"



["อืม..อยู่ นั้นแค่นิ้ก่อนนะฉันตอนไปทำธุระอยู่ไว้จะโทรมาอีกทีนะ ดูแลตัวเองด้วยละ บาย"] หลังจากนั้นพี่โฟนก็วางสายไป ผมไม่เข้าใจน้ำเสัยงของพี่โฟนที่ดูเศร้าดูเป็นห่วงผมขนาดนั้นเลย


"พี่โฟนเป็นอะไรไปนะ"



ด้านโฟนกาย

"นายโกหกแบบนั้น ไม่ดีเลยนะไมด์" โฟนกายเก็บโทรศัพทฺ์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไป แต่แล้วก็มีเสียงของใครบางคนทักขึ้น


"ดูเป็นห่วงจังเลยนะ เป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆ" โฟนกายหันไปตามเสียงดวงตาเบิกกว้าง ก็พบกับหนุ่มร่างสูงใส่เสื้อเชิ้ดสีน้ำเงินออกม่วงๆกับหมวกที่ใส่สีคล้ายกัน


"นายมาอยู่ที่นี่ได้ไงก็นา-"


"โดนจับสินะ นายนี่มันช่างไม่รู้อะไรเลย ฉันออกจะคุกมาได้เกือบครี่งปีแล้วไม่รู้เลยหรอ ทั้งทีฉันกับนายเราก็เป็นคู่หูกันน้า"



"ฉันไม่มีคู่หูที่พยายามจะ ฆ่าเด็ก อย่างนายหรอก" โฟนตวาดกับไปด้วยใบหน้าไม่พอใจ แต่ก็โดนร่างสูงผลักเข้ากำแพง แล้วใช่แขนกั้นไม่ให้โฟนกายหนีไปได้


"แม้ๆใจร้ายจังนะ นายเย็นชามากเลยนะโฟนรู้ตัวหรือเปล่า"


"ปล่อยฉัน วินเซนท์ ฉันกับนายไม่ใช่คู่หูหรือแม้แต่คำว่าเพื่อนก็ไม่มี" โฟนตวาดด้วยความโมโหสุดๆ โดยไม่รู้ว่าได้ไป เหยียดกับเข้าแล้ว


"นายนี่ดิ้นจริงๆนะ ทั้งทีเมื่อก่อนออกจะ..เชื่อผมฉัน แล้ว..ก็น่ารักกว่านิ้แท้ๆ" วินเซนท์พูดพร้อมบีบตางโฟนกายเข้าอย่างแรงจนโฟนกายแสดงสีหน้าที่เจ็บปวด


"จำไว้ โฟนไม่ว่าอย่างไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอก" โฟนกายพลักวินเซนท์ออกก่อรจะรีบวิ่งหนีไป



"หึหึ เกมนิ้มันพี่งเริ่ม ไม่ต้องรีบไปหรอกเพราะอย่างไง นายก็ต้องเป็นของฉัน แล้วก็ดูเหมือนว่าหุ่นที่น่ารักของฉันกำลังสนใจน้องชายนายอยู่นะ หึหึ"









 

==============================================

นั้นไง งานนิ้มีตายแน่นอน พอดีงานเยอะมากเลยไม่ได้อัพ โกเมนโนะไชเดส ถูกป่าวว่ะ 5555 ในที่สุดคู่ของพี่โฟนก็มาแล้วจ้า วินเซนท์ หรือที่เราคือยามม่วงนั้นเอง ยามม่วงมีแผนอะไรกัน ติดตามตอนหน้านะขอรับ  ไปละ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #6 gemini-sora (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:52
    ชอบคู่ม่วงกะโฟนจัง มาต่อเร็วๆนะคะ
    #6
    0
  2. #5 Bluemello (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:16
    แอบฟินโฟนกับม่วง แลSMดีต่อใจจ รู้สึกจะเขียนผิดหลายคำเลย อ่านแล้วติดๆ แก้ให้ด้วยน่าา

    มาต่ออีกกกก
    #5
    1
    • #5-1 KNE_FT(จากตอนที่ 5)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:59
      เดี่ยวแก้ให้นะคะ
      #5-1