five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 45 : Ep.37 : ฆ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 มี.ค. 62






[Part Mike]

 

เมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

แสงแดดที่ส่องลงมาจากกระจกด้านบนพร้อมกับความร้อนที่แผ่ออกมา มันทำให้ผมรู้สึกตัวจากนิทราที่แสนยาวนาน ผมค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ที่นี่ไม่ใช่ที่บ้าน

ผมยังคงมึนงงกับสถานที่ที่ผมอยู่ตอนนี้ ก่อนจะนั่งทบทวนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้สักพัก ก่อนจะนึกออก

 

“เฮ้อ...ฝันร้ายยังไม่จบสินะ” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งพิงกับกำแพง เพราะยังเจ็บช่วงล่างอยู่ ผมจึงมองไปรอบๆไร้เงาของหุ่นหมีปีศาจ ซึ่งมันก็ดีสำหรับผมมาก ผมมองไปรอบห้องเสร็จสายตาก็ไปสะดุดกับโต๊ะที่วางอยู่ใกล้กับเตียง ที่มีกล่องพิซซ่ากับขวดน้ำเปล่า และยาที่วางอยู่บนกล่องข้างๆยามีกระดาษโน๊ตแผ่นนึงอยู่ข้างๆ ผมจึงขยิบเข้าไปดูใกล้ๆ

 

 

“กินพิซซ่าที่อยู่ในกล่องให้หมดชะ แล้วก็กินยาด้วย กินเสร็จก็เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะไปเก็บเอง อ้อ..แล้วอยากคิดหนีล่ะ เพราะอย่างไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอก”

 

 

ลายมือที่เขียนเหมือนกับเด็กแบบนี้ คงไม่ต้องเสียเวลาเดาให้มากว่าเป็นใคร เพราะลายมือแบบนี้เป็นอันเดียวกับกระดาษโน๊ตที่ผมเจอเมื่อวาน ผมโยนกระดาษแผ่นนั้นทิ้งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องพิซซ่ามาวางไว้ที่ตักแล้วเปิดออก น่าจะวางไว้ตั้งนานแล้วแน่ๆ ถึงได้เย็นขนาดนี้ ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย พอกินไปสามชิ้นก็ปิดกล่องแล้ววางไว้ที่เดิม แล้วยื่นมือไปหยิบขวดน้ำกับยา กินเสร็จผมก็วางไว้ที่เดิม ผมขยับตัวไปพิงกำแพงเหมือนเดิม ก่อนจะมองไปที่หน้าตา ไอร้อนแบบนี้ต้องเที่ยงแล้วแน่ๆ

 

“เฮ้อ..” ผมถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า สักวันผมคงเป็นโรคประสารแน่ๆ ผมคอยๆล้มตัวลงนอนก่อนจะเข้าห้วงนิทราไป

 

 

 

 

 

 

 

พอรู้สึกตัวอีกทีท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว ห้องจึงตกสู่ความมืดแต่ก็ยังดีที่มีแสงไฟที่รอดมาจากประตูทำให้พอมองเห็นอยู่บาง ผมจึงขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง กล่องพิซซ่ากับขวดน้ำหายไปแล้ว เฟรดดี้คงเก็บไปแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมสงสัยที่นี่เป็นโกดังร้างทำไมถึงมีแสงไฟได้  ผมจึงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ถึงความเจ็บที่ช่วงล่างยังเจ็บอยู่แต่ก็พอทนได้ ผมเดินตัวชิตไปกับกำแพงเพื่อไม่ให้ล้ม แล้วเดินตามแสงที่รอดมาจากประตู แสงที่รอดผ่านประตูก็คือไฟตามทางเดินนี้เอง แต่ความเงียบแบบนี้ก็แสดงว่าเยจ้าหุ่นปีศาจไม่อยู่ เป็นโอกาสที่ผมจะหนี ผมจึงเดินชิตกำแพงกลับไปทางที่ผมเข้ามา

 

“เฮ้อ..แล้วพวกเราจะทำอะไรต่อล่ะ ฉันเบื่อแล้วนะ” เสียงทุ้มติดหวานคล้ายเสียงผู้หญิงผมจำได้ทันทีว่านั้นคือเสียงชิก้า ผมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง ผมเอาตัวพิงกับประตูเพื่อฟังว่าพวกนั้นคุยอะไรกัน

 

“แล้วเมื่อวานไปหาพวกทอยมาไม่สนุกหรือไง” เฟรดดี้พูดพร้อมกับยืนพิงกำแพง

 

“สนุกอะไรล่ะ ยามคนใหม่ก็หายไปไหนไม่รู้ ยิ่งหายไปเป็นพร้อมกับทอยเฟรดดี้ด้วย เฮ้อ..น่าเบื่อ” ฟ็อกซี่พูดแล้วยื่นมือไปหยิบพิซซ่า ยามคยใหม่หมายถึงเจเรมี่หรือเปล่า ใจผมเริ่มเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ

 

“หืม? หายไปหรอ แล้วไปไหนชะละ “ เฟรดดี้ถามด้วยความสงสัย

 

“ไม่รู้สิ แต่เสียดายที่ไม่เจอ กะว่าจะไปเล่นด้วยชะหน่อย”

 

“งั้นวันนี้พวกไปหาอีกรอบดีไหมละ ฉันได้ข่าวมาว่าเจ้าทอยเฟรดดี้สนใจยามคนนนั้ยอยู่เหมือนกัน ไปเล่นอะไรสนุกๆดีไหมละ ฉันอยากเห็นสีหน้าตอนที่เจ้านั้นเสียของรักน่ะ” คำประกาศจากเฟรดดี้ทำให้ทุกคนในห้องหันมามองทันที ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

 

“ความคิดดีนิครับ แล้วพวกเราจะเล่นอะไรดีละครับ แทง ทรมาน หรืออะไรดีละครับ” บอนนี่พูดพร้อมกับเอามือลูบคาง

“ฉันมีเกมที่ดีกว่านั้น”

 

“เกมอะไรหรอเฟรดดี้” โกดเด้นเฟรดดี้พูดพร้อมกับเอียงคอ

 

“ใครฆ่ายามคนใหม่ได้ก่อน มีสิทธิ์จะขออะไรได้หนึ่งอย่างจากทุกคน” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับเฟรดดี้ ส่วนผมที่อยู่หน้าห้องยืนช็อกไปแล้ว พวกนั้นจะฆ่าเจเรมี่ ต้องออกไปหาเจเรมี่

 

ตึก

 

“อะ..” ด้วยความที่ผมใจร้อนทำให้ผมไปเตะขวดที่มาอยู่ใกล้จนส่งสียง ผมรู้สึกว่ามีคนกำลังเดินออกมา ก็เผลอไปเหยียบขวดที่ทำล้มเมื่อกี้จนล้มลงไปกับพื้น

 

“โอ้ๆ มาแอบฟังแบบนี้ ไม่ดีเลยนะ” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ผมหันไปมองอัดโนมัดิ เฟรดดี้ยืนมองผมด้วยสายตาที่น่ากลัวราวกับปีศาจ

 

“อะไรหรอเฟรดดี้” เสียงพูดของชิก้าที่ดังมาจากในห้อง

 

“มีเด็กมาแอบฟังน่ะ คงแต่ลงโทษกันชะหน่อยแล้วล่ะ” พูดจบเฟรดดี้ก็อุ้มผมพาดบ่าทันที ผมพยายามดิ้นให้หลุด แต่เฟรดดี้เอามือมาตีที่ก้นผมอย่างแรง ทำให้ความเจ็บที่เจ็บอยู่แล้ว กลับมากขึ้นกว่าเดิม จนต้องหยุดดิ้น

 

“งั้นก็อย่ารุนแรงนะครับ หึหึ” คำพูดของบอนนี่ทำให้เฟรดดี้หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปห้องที่ผมเดินออกมา พอถึงห้องผมก็โดนเฟรดดี้เหวี่ยงลงกับเตียงอย่างแรง เพราะความเจ็บที่เหลืออยู่ เลยชาจนขยับไปไหนไม่ได้ เฟรดดี้มองผมก่อนจะขึ้นคร่อมจับมือผมทั้งสองข้างให้ราบกับเตียง

 

“นายได้ยินอะไรบ้างบอกฉันมา”

 

“..” เฟรดดี้ถามผมด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่ผมก็พยายามใจกล้าเงียบไม่ตอบอะไร

 

“หึ..จะเงียบงั้นสินะ ก็ได้ เรามาดูกันว่าน้องชายนายที่เป็นยามที่สาขา2 จะชอบที่ฉันไปเล่นด้วยหรือเปล่า”

 

“อย่ายุ่งกับเค้านะ!!” สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวตะโกนใส่หน้าเฟรดดี้ ตอนนี้ตัวสั่นไปทั้งตัว ไม่ใช่สั่นเพราะความกลัว แต่สั่นเพราะความโกรธที่ประทุออกมา ถ้ามีใครที่คิดจะทำร้ายเจเรมี่ ต้องข้ามศพผมก่อน

 

“โอ้ๆ เป็นพี่ชายที่รักน้องชายจริงๆนะ แล้วถ้าฉันบอกว่..จะฆ่าทิ้งล่ะ” คำพูดของเฟรดดี้มันเหมือนกับทำให้โลกของผมหยุดไปช่วงนึง ผมกัดปากมองหน้าเฟรดดี้ด้วยสายตาที่โกรธจัด

 

“แกจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ห้ามยุ่งกับเค้าเด็ดขาด”

 

“อะไรก็ได้หรอ” ผมสะดุ้งสุดตัว เมื่อเฟรดดี้ยกยิ้มมุมปากขึ้นมา ผมพึ่งรู้ตัวตัวเองที่พูดอะไรออกไปเพราะความโกรธที่อยู่เหนือทุกสิ่ง ทำให้ผมพูดโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ

 

“หืม? ว่าไง ฉันทำอะไรนายก็ได้ ถ้าไม่ยุ่งกับน้องชายนายใช่ไหม” เฟรดดี้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม หน้าผมกับเฟรดดี้ห่างกันไม่กี่เซน

 

“อืม..” ผมตอบรับในลำคอ ถึงไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่ถ้าไม่ทำเจเรมี่ก็จะเป็นอันตราย

 

“ถ้างั้น...ขอลงโทษที่นายไปแอบฟังก่อนละกัน”

 

“อะ...อิ้มมม”

 

 

 




“อ่าว..กลับมาแล้วหรอ สนุกหรือเปล่า” ฟ็อกซี่หันไปถามเฟรดดี้ที่เดินเข้ามา

 

“ก็สนุกดีละนะ จริงสิเรื่องยามที่สาขา2 ฉันลืมบอกไป ยามนั้นเป็นน้องชายของไมค์น่ะ”

 

“จริงหรอ หึ..น่าสนุกแล้วสิ” ชิก้าพูดก่อนจะยกยิ้มกว้าง


“แต่นายตกลงกับไมค์ว่าจะไม่ยุ่งกับยามนั้นไม่ใช่หรอ”

 

“เฮ้อ..นี่นายไปแอบฟังมาสินะ โกดเด้น” เฟรดดี้หันไปโกดเด้นเฟรดดี้ ส่วนโกดเด้นเฟรดดี้ก็หันไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจเฟรดดี้

 

“ไปตกลงกับคุณไมค์แบบนั้น  เกมที่จะไปเล่นกับคุณคนนั้นก็ไม่แล้วสินะ” บอนนี่พูดก่อนทำหน้าเสียดาย

 

“ไม่ พวกเรายังจะเล่นกับคุณยามนั้นต่อ”

 

“แต่นายตอบลงกับไมค์ไปแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะยุ่งกับน้องชายไมค์” โกดเด้นหันไปถามเฟรดดี้

 

“ก็ใช่ แต่ถ้าเกิด พวกเราฆ่าน้องชายไมค์ ไมค์จะทำหน้าอย่างไงละฉันอยากเห็นน่ะ หึหึ “ พวกเฟรดดี้ยกยิ้มกว้างกันทันที แต่รอยยิ้มที่แสดงออกมานั้นมันเป็นรอยยิ้มของปีศาจ

 

 

 

 

 

หลายชั่วโมงต่อมา


วินเซนท์และโฟนได้มายืนอยู่หน้าโกดังร้างสาขา2ตามที่ไมค์บอก ภายนอกดูทรุดโทรม มีตันไม้ขึ้นรกเต็มไปหมด ดูแล้วคงถูกทิ้งนานพอสมควร

 

“ที่นี่งั้นหรอ”

 

“อืม นายคงไม่เคยมาสินะ ถึงนายจะทำงานที่สาขา2 มาก่อนแต่มีคนรู้ว่ามีโกดังนี่อยู่ไม่กี่คนเท่านั้น แล้วนายจะทำไงต่อ” วินเซนท์หันไปถามโฟนที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

“ต้องเข้าไปช่วยไมค์”

 

“นั้นสินะ งั้นเอานี่ไปด้วย” วินเซนท์ยืนปืนที่อยู่ข้างตัวยื่นให้โฟน

“นายมีปืนตั้งแต่เมื่อไร”

 

“นายไม่ต้องรู้หรอก เอาไปสิ ฉันว่าเจ้าหุ่นพวกนั้นอยู่ด้านใน เอาไปด้วยป้องกันตัวไว้ก่อน ถ้าไม่มีอาวุธเข้าไป ก็ฆ่าตัวตายชัดๆ” สุดท้ายโฟนก็รับมา ถึงจะไม่เต็มใจ เพราะยังสงสัยว่าวินเซนท์เอาปืนมาจากไหน

 

“แล้วนายไม่ใช้มันหรอ”

 

“ไม่ล่ะ ฉันมีวิธีจัดการกับพวกมันอยู่นายใช้ไปเถอะ” โฟนพยักหน้า ถึงจะรู้สึกแปลกๆ แต่สิ่งสำคัญคือการช่วยไมค์ก่อน

 

 

 

 

 

 

 

“อะ..บอนนี่กลับมาแล้วนี่น้า” เสียงทอยชิก้าทัก ทำให้เจเรมี่เห็นไปมอง ทอยบอนนี่เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

“หืม? กำลังเล่นอะไรกันอยู่หรอครับ” ทอยบอนนี่หันมาถามเจเรมี่

 

“เล่นไผ่น่ะ ทอยบอนนี่เล่นด้วยกันไหม”

 

“เอาสิครับ” ทอยบอนนี่นั่งลงข้างๆบอนลูนบอยก่อนจะเริ่มเล่นกันต่อ ส่วนทอยเฟรดดี้กับพัทเพ็ทก็แค่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ

 

“พัทเพ็ท”

 

“หืม? ว่าไง”

 

“เมื้อกี้ตอนที่ฉันไปรับเจเรมี่ ฉันเห็นรุ่นโกดเด้น”

 

“ว่าไงนะ เค้ามาทำไม”

 

“ฉันก็ไม่รู้ แต่ตอนที่ฉันไปเจอเจเรมี่ ฉันเห็นเจเรมี่จะร้องให้ตัวสั่นเหมือนกับเจอผีมาอย่างนั้นแหละ”

 

“หรือว่าเจเรมี่จะเจอโกดเด้น”

 

“อาจจะใช่ แต่เจเรมี่ก็ไม่ได้ถามฉันเกี่ยวกับรุ่นพี่โกดเด้นเลยนะ”

 

“ฉันว่าเจเรมี่คงไม่กล้าบอกนายล่ะมั่ง ไม่แต่ทำหน้าเครียดแบบนั้นก็ได้ นายรอดูสถานการณ์ไปเดี๋ยวเจเรมี่ทนไม่ไหวก็คงจะบอกเอง แต่ถ้านายคิดจะไปถามตรงๆแล้วก็..ยิ่งจะทำให้ไม่กล้าบอกกว่าเดิม นายใจเย็นแล้วรอดูไปก่อน” พัพเพ็ทมองหน้าทอยเฟรดดี้ที่คิ้วขมวดจนจะมัดได้อยู่ ทอยเฟรดดี้รู้ว่าพัพเพ็ทรู้ความคิดเค้า ทอยเฟรดดี้ถอนหายใจก่อนจะหลับตาลง พวกรุ่นพี่ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ

 

ตึก

 

“แมงเกิ้ล!!”  เสียงตะโกนของทุกคนทำให้ทอยเฟรดดี้ตกใจลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะมองต้นเสียง ภาพที่เห็นคือแมงเกิ้ลนอนหงายอยู่กลางวงไผ่ที่เจเรมี่เล่นกันอยู่ น่าจะตกมาจากช่องระบายอากาศที่อยู่ด้านบน ทอยเฟรดดี้เห็นสภาพร่างกายของแมงเกิ้ลก็รีบพุ่งเข้าไปหาทันทีสภาพร่างกายคือ กลางลำตัวมีรอยแผลยาวเหมือนเล็บสัตว์ เสียงเครื่องจักรติดๆขัดๆ ใบหน้าหายไปครึ่งนึง ตามตัวก็มีแผลที่โดรแทง ทุกคนเข้าไปดูอาการของแมงเกิ้ล โดยมีพัพเพ็ทประคองgvkw;h

 

“แมงเกิ้ลทำใจดีไว้ ใครทำอะไรนาย” พัพเพ้ทถามด้วยความร้อนใจ

 

“ระ...รีบ..พา..อึก..คะ..คุณ...เจเรมี่หนีไป...” แมงเกิ้ลพูดเสียงติดขัด

 

“ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น” ทอยชิก้าถาม

 

“พะ...พวก...อึก..รุ่นพี่...จะฆ่า...อึก...คุณ..เจ..เรมี่”.

 

“แมงเกิ้ลทำใจดีไว้ พวกเราจะพานายไปห้องซ่อมนะ” เจเรมี่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอ

 

“มะ...ไม่..ต้องหรอก...คุณรีบหนี...เถอะ...อึก..ผม...คง..ไป..ไม่..ไหวแล้ว...”

 


ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

 

“เฮ้ย..เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ในนั้น เปิดเดี๋ยวนี้” เสียงเคาะประตูดังลั่นทำให้คนในห้องหันไปมอง บอนลูนบอยเห็นท่าไม่ดี จึงวิ่งไปดึงฝาที่ปิดช่องแอร์ออก

 

“ใช้ทางนี้หนีไปได้ รีบเร็ว” ทอยเฟรดดี้ดึงเจเรมี่ให้ออกห่างแมงเกิ้ล เจเรมี่พยายามสะบัดตัวให้หลุด แต่ทอยเฟรดดี้ก็กอดไว้แน่น แล้วพาเจเรมี่คลานเข้าไปในช่องแอร์ ทอยบอนนี่มองแมงเกิ้ลด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดก่อนจะคลานตามทอยเฟรดดี้ไป

 

“พะ..พัพ..เพ็ท”

 

“ว่าไง..”

 

“พา..คุณ..เจเรมี่..อึก..หนี..จะ..จาก..รุ่นพี่..ให้..ได้นะ..ครับ”

 

“อืม..นายพักเถอะนะ”

 

“ขะ..ขอบคุณ..สะ..อึก..สำหรับ..ทุก..อย่าง...นะ...ครับ.......” แมงเกิ้ลแล้วยิ้มกว้างก่อนจะค่อยๆหลับตาลงช้าๆ และเสียงเครื่องจักรที่ค่อยๆเบาลงจนเงียบสนิทหยุด พัพเพ็ทกอดแมงเกิ้ลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะวางให้แมงเกิ้ลนอนลงกับพื้น เสียงเคาะประตูยังดังขึ้นไม่หยุด พัพเพ็ทถอนหายใจแล้วกลับหลังหันเดินไปที่ช่องแอร์

 

“ทำไมพวกนายไม่ไปอีก” พัพเพ็ทหันไปถามทอยชิก้ากับบอนลูนบอย

 

“พวกเราจะถ่วงเวลาให้ นายรีบพาเจเรมี่หนีไปเถอะ” ทอยชิก้าตอบ

 

“จะดีหรอ”

 

“ไม่เป็นหรอกครับ ผมอยากปกป้องคุณเจเรมี่ พัพเพ็ทรีบไปเถอะ ฝากบอกคุณเจเรมี่ด้วยนะครับ ว่ามาเล่นด้วยกันอีก” บอนลูนบอยพูดแล้วยิ้มกว้าง พัพเพ็ทกัดปากตัวเองก่อนจะคลานเข้าไปในช่องแอร์ ทอยชิก้ากับบอนลูนบอยช่วยกันปิดช่องแอร์ แล้วเอาโต๊ะยาวมาปิดไว้อีกที

 

ปัง

 

เสียงถีบประตูดังขึ้นทำให้ทอยชิก้ากับบอนลูนบอยหันไปมอง ฟ็อกซี่เอามือปัดฝุ่นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง

 

“หนีเร็วกันชะจริง แต่..ก็มีอะไรสนุกๆเล่นข้ามเวลา ก็ดีเหมือนกัน”  

 





================================================


จบไปแล้วนะ แฮร่ รอเค้านานไหมเอ่ย? // หลบหนังสือที่ลอยมาแปป 55 ก็ที่อัพช้าสาเหตุมาจากเลี่้ยงน้องนั้นเอง แล้วถ้าถามว่าแล้วตอนดึกทำไร ก็เลี้ยงน้องเหมือนเดิมคะ และก็ขอระบายอะไรนินึงเนอะ อี-อก ใช้กูเลี้ยงน้องอยู่ได้ งานกูก็ไม่เสร็จเนี้ย ไอ้เ-ี้ย คุณมึงมาทำแทนกูไหม มึงนั่งหายใจทิ้ง แล้วมานั่งสบายใจ ไอ้-ัษ!! อะแฮ่ม..ถึงว่าเมื้อกี้ไม่อะไรเกิดขึ้นเนอะ มาต่อ ก็ใกล้แล้วนะ..ใกล้..ใกล้แล้ว...ใกล้เปิดเทอมนี่แหละ ไอ้เวร 555 อยากจะบอกว่าการมีน้องเป็นสิ่งที่ผิด (มั่ง) คือตอนนี้ไรท์อาจจะไม่ได้อัพวันเว้นวันเนอะ เพราะการบ้านไรท์ยังไม่เสร็จ ก็อาจจะอัพช้านะ ตอนหน้าก็น่าจะมี..ไม่บอกดีกว่าให้ลุ้นกันเอง 55 คอมเม้นด้วยนะ ไปละ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #134 Sujitrasaetang71 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:02
    ไม่น่าเลย พวกเฟรดดี้น่ากลัวจัง//
    ตอๆนะ
    #134
    1
    • #134-1 KNE_FT(จากตอนที่ 45)
      21 พฤษภาคม 2561 / 19:38
      โอ๋ๆไม่ไม่ต้องกลัวนะะ
      #134-1
  2. #133 81848 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 23:44
    ไรท์กลับมาต่อด้วยนะคะ! กำลังรออยู่
    #133
    1
    • #133-1 KNE_FT(จากตอนที่ 45)
      21 พฤษภาคม 2561 / 19:37
      รอเค้าเคลียร์งานหน่อยนะตัวเอง เปิดเทอมมางานก็เต็มเบย
      #133-1
  3. #132 zinasura (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 08:17
    โธ่ ไม่น่าเลยแมนเกิ้ลยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ
    #132
    1
    • #132-1 KNE_FT(จากตอนที่ 45)
      8 พฤษภาคม 2561 / 09:11
      ใจเย็นๆนะ
      #132-1
  4. #131 Praeploy2549TH (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 17:56
    ไรท์ค่ะเรารู้สึกว่ามันสั้นไปนะคะ(เอ๊ะ!หรือว่ากุอ่านเร็วเกินไป)

    #ติดตามอยู่นะไรท์

    #ขออภัยสําหรับคําหยาบคายนะคะ

    #สู้ๆนะคะไรท์เปนกําบังใจให้ค่ะ

    #เด้วจะไปบอกเพื่อนให้มาอ่านด้วยนะคะ
    #131
    1
    • #131-1 KNE_FT(จากตอนที่ 45)
      7 พฤษภาคม 2561 / 18:01
      ไม่เป็นไรคะ แต่ไรท์เอาไปลงในธันมัน7หน้าเลยนะ 555
      #131-1
  5. #130 ILovePin (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 15:08
    ไม่ว่านานเท่าไหร่ก็รอค่ะ!! เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #130
    1
    • #130-1 KNE_FT(จากตอนที่ 45)
      4 พฤษภาคม 2561 / 15:24
      รอเค้านะะะ
      #130-1