five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 4 : Ep.2 : Night 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    13 ส.ค. 60



9.00 A.M.

เช้าวันใหม่อากาศแจ่มใส แสงแดดส่องเหมาะแก่การทำงานบ้านแต่เป็นวันดีของผมที่วันนิ้จะได้ไปทำงานที่ร้านพิชช่าคืนแรก ผมตื่นเต้นจนรอให้ถึงคืนนิ้ไม่ไหวแล้ว

"อรุณสวัสดิ์ฮะ พี่ไมด์วันนิ้อารมณ์ดีเป็นพิเศษนะฮะ" เจเรมื่ทักผมหล้งจากที่ผมเดินเข้าห้องคร้วมา


"อรุณสวัสดิ์เจเรมื่ วันนิ้อาหารเช้าเป็นอะไรหรอ"


"วันนิ้เป็นแซนวิชฮะ พี่ไมด์จะเอากาแฟด้วยมั้ยฮะ"


"อืม เอาสิ" หลังจากนั้น เจเรมื่ก็ชงกาแฟให้ผม แล้วเอามาวางไว้บนโต๊ะอาหารก่อนจะนั่งตรงข้ามกับผมพร้อมวางแก้วนมของตัวเอง


"หืม..วันนิ้มีเรียนหรอ?"


"ฮะ จะกลับตอน4โมงนะฮะ"


"งั้นหรอ แล้วตอนเย็นต้องไปทำงานพาร์ทไทม์มั้ย"


"ไม่ฮะ ไปอีกที่พรุ่งนิ้น่ะ นั้นผมไปก่อนนะฮะ ไปช้าอาจารย์บ่นยาวแน่ "เจเรมื่ลุกขึ้ก่อนดื่มนมจนหมดแก้วแล้วหยิบกระเป๋า รีบเดินออกไป


"อืม..ไปดีมาดีนะ" ตอนนิ้ในบ้านก็เหลือผมแค่คนเดียว ถ้าถามว่าทำไมไม่เลี้ยงสัตว์ ง่ายๆเลย ผมกับเจเรมื่ต่างคนต่างไม่มีเวลาเลี้ยง เจเรมื่เรียนมหาลัย ตอนเย็นก็ต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ ส่วนผมก็กลับบ้านไม่ตรงเวลาก็เลยตกลงกันว่าจะไม่เลี้ยง ผมล้างจานเสร็จก็มานั่งเล่นที่ห้องรับแขกหยิบริโมททีวีเปลื่อนช่องหาอะไรดูไปเรื่อย

ไม่รู้ว่านานว่านานเท่าไรที่ผมนั่งดูทีวี จนเผลอหลับไปตื่นมาอีกก็บ่ายโมงแล้ว อืมมมม
หิวชะมัดไปดูในตู้เย็นดีกว่าว่ามีอะไรกินมั้ย ผมลุกออกจากโชฟาห้องรับแขกตรงไปในห้องครัวเปิดตู้เย็นดู ไม่มีอะไรกินเลย เฮ้ออ เอาไงละที่นิ้ ออกไปหาอะไรกินนอกบ้านก็ได้ ส่งเมล์บอกเจเรมื่ด้วยดีกว่า ว่าให้ชื้อของทำกับข้างมาด้วย

หลังจากนั้นผมก็ขึ้นไปบนห้องเปลื่ยนเสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเงิน โทรศัพท์ เช็ดความเรียบร้อยในบ้าน ล็อกประตูบ้านแล้วเดินไปร้านอาหารแถวบ้าน

"จะกินอะไรดีนะ ไม่อยากเดินไปไหนไกลชะด้วยสิ อือ..ไปร้านพิชช่าชะหน่อยละกัน" ผมก็เดินไปที่ร้านพิชช่าที่ผมจะได้ทำงานวันนิ้คินนิ้







พอถึงร้านผมมองเข้าไปในร้าน คนเยอะเหมือนกันนะ งั้นสั่งกลับบ้านแล้วกัน ผมก็เดินเข้าไปในร้านตรงไปที่เคาน์เตอร์จะสั่งพิชช่า แต่มันต้องรอนิดนึง เพราะคนในร้านเยอะมาก ผมจึงจำเป็นต้องนั่งรอ ผมมองไปที่เวที ตอนนิ้พวกมาสคอต กำลังร้องเพลงแล้วเล่นกับเด็กๆยู่ ดูไปดูมาก็น่ารักเหมือนกันนะ ผมมองไปที่เจ้าหมีสีน้ำตาลที่กำลังร้องเพลงอยู่ ถ้าจำไม่ผิดชื่อเฟรดดี้สินะ พอผมมองมันสายตาของมันก็มองมาทางผมเหมือนกัน  เอ๊ะ..ทำไมมองมาทางนิ้ละ แถมมองไม่กะพริบอีก รู้สึกแปลกๆแหะ

"ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ คุณลูกค้า อาหารที่สั่งได้แล้วคะ ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะคะ"
พนักงานก็เดินมาหาผมพร้อมยื่นกล่องพิชช่ามาให้ ผมรับมาก่อนจะมองไปทางเฟรดดี้อีกที มันก็เล่นกับเด็กๆอยู่เมื่อกี้มันมองเด็กหรือเปล่านะ หรือเราคิดไปเองนะ ช่างเถอะกลับดีกว่า


ไมด์เดินออกจากนร้านไปโดยไม่รู้ตัวว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่









8:45 P.M

ผมนั่งเล่นที่ห้องรับแขก ดูทีวี เตรียมตัวจะไปทำงานวันแรก

"นมอุ่นๆกับขนมปังปิ้งมาแล้วฮะ กินแล้วจะได้ไม่หิวตอนทำงาน" เจเรมื่เดินเข้ามาพร้อม นมสองแก้ว กับขนมปังแผ่นใส่จาน


"ขอบใจนะ"


"ไม่เป็นไรฮะ เออนี่ พี่ไมด์พี่เลิกงานกี่โมงหรอ"


"ก็น่าจะเช้านู้นน่ะ เตรียมมื้อเช้าให้พี่ด้วยนะ"



"ครับๆ พี่รีบกินเถอะเดี่ยวไปทำงานสายนะ" ผมก็บเจเรมื่ก็กินขนมปังกัน สักพักก่อนที่เจเรมื่จะไปนอนผมเลยอาสาจะปิดบ้านให้ ผมนั่งเล่นอยู่สักพักก่อนจะ เช็ดดูรอบบ้านก่อนจากออกจากบ้านมา ตรงไปที่ร้านพิชช่า








11:05 P.M

กริ้งๆ


เสียงกระดิ่งดังขึ้น ผมเดินเข้ามาในร้านแล้วเจอคุณแม็กผู้จัดการร้านที่ตอนนิ้กำลัง เช็ดเคาน์เตอร์อยู่ คุณแม็ก เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะส่งยิ้มทักทายมาให้ผม

"มาเร็วไปหรือไปมั้ยไมด์


"ก็นิดหน่อยนะครับ"


"นายนิ้เหมือนโฟนเหมือนกันนะ ตอนที่หมอนั้นมาทำงานที่นี่ครั้งแรกก็มาก่อนเวลาเข้างานชะอีก"


"เหอะๆ งั้นหรอครับ"


"นายรอที่ห้องทำงานเลยก็ได้นะ ประมาณ 15 นาทีฉันจะกลับบ้านแล้ว อ้อ..อีกอย่าง อย่าลืมละว่าพลังงานมีจำกัดนะ "


"ครับ ขอบคุณที่เตือนครับ" จากนั้นผมก็เดินไปที่ห้องทำงานของผม ดูนาฬิกาว่าตอนนิ้กี่โมงแล้ว


"อืม...11:43ใกล้เวลาทำงานแล้ว"






00:00 P.M

ผมหยิบแท็บแล็ดขึ้นมาดูเปิดดูห้องต่างๆทุกอย่างปกติ ก่อนจะหันไปดูพลังงาน 98% อือ ตี 1 ค่อยดูอีกทีแล้วกัน






1: 15 P.M

ผมหยินมาแท็บแล็ตขึ้นมาดูอีกครั้ง กดไปดูห้องต่างๆ ก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิมไม่มีอะไรผิดปกติ ผมเริ่มจะสงสัยแล้วว่าทำไม ถึงได้ตั้งเงินเยอะชะขนาดนั้น ไม่เห็นจะมีอะไรเลย นั้น ตึ3 ดูอีกทีแล้วกัน







3:02 P.M

ตูม!!!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเหมือนของตก มันเสียงดังมาก ไม่น่าเผลอหลับเลย จากนั้นผมก็หยิบแท็บแล็ดขึ้นมาแล้วกดไปที่ห้องต่างๆจนมาสะดุดกับหัองแสลง

"ดะ..เดี่ยวนะ บอนนี่หายไปไหน" ผมจกใจมากเพราะในห้องที่ใช้แสลงมีหุ่นมาสคอตเหลืออยู่แค่สองตัว อีกตัวหายไปไหน ผมกดหาพี่ต่ายจนทั่วแล้วเห็นมันกับยืนอยู่ตรงทางเดินฝ่ายช้ายชึ่งเป็นทางเดินที่มาห้องผม ผมจ้องไปที่มันรู้สึกขนลุก มันจ้องมาที่กล้องปากขยับพูดอะไรบางอย่าง ในหัวผมตอนนิ้มันสันสนไปหมด ผมตัดสินใจปิดประตูฝ่ายช้ายทันทีก่อนจะหันไปดูแท็บแล็ดอีกที หาย หายไปไหน พี่ต่ายหายไปไหน

ตึง!!!!

เสียงทุบประตูฝ่ายช้ายดังขึ้น ก่อนจะมีคนยืนมองที่กระจก หนุ่มผมม่วงมัดไว้ด้านหลังตาสีแดงสด ชุดเด็กเสริฟกำลังจ้องมองผมเมื่อกระหายแล้วยกยิ้มร้ายใส่

"อ่าวๆ ปิดประตูทำไมละครับ แค่มาดูเฉยๆไม่ได้ทำอะไรชะหน่อย" มันพูดได้ตอนนิ้ผมบอกเลยว่ากลัวมาก หัวใจเต้นเร็วมาเหมือนจะออกมาจากร่างกาย ขยับไปไหนไม่ได้เหมือนดวงตาสีแดงนั้นมีมนต์สะกิด


"ตัวสั่นใหญ่เลย กลัวหรอครับ หึหึ คุณนิ้น่ารักจังนะครับ"



"..." ผมเอาแต่เงียบพยายามจะไม่โต้ตอบมากที่สุด ถึงในใจอย่าจะร้องตะโกนออกมาก็ตาม

"ปิดนานไม่กลัว พลังงานหมดหรอครับ พลังงานหมดขึ้นมาผมไม่รู้ด้วยนะครับ" แย่ละสิลืมดูพลังงานเลย ผมหันไปมองแท็บแล็ต พลังงาน 69% ลดเร็วมาก ทำไงดี ผมกลัวเหลือเกินใครก็ได้ ช่วยผมที ได้โปรด




เสียงออดดังขึ้นผมล้มลงไปกับเก้าอิ้ทันทีก่อนที่สติทุกอย่างจะดับลง...





ด้านเวที


"ไง สนุกมั้ยบอนนี่" ชิก้าเอ่ยถามทันที หลังจากที่บอนนี่เดินกลับมาจากการต้อนรับยามคนใหม่


"สนุกสิครับ ได้เห็นตอนตัวสั่นด้วยละ น่ารักมากเลยละครับ"


"โห..อะไรอ่ะ ชิก้าก็อยากเห็นเหมือนกันนะ"


"หึหึ...แต่ดูท่าผมจะต้อนรับแรงไปหน่อย ล้มลงไปกับเก้าอี้เลยละครับ"


"อยากเห็นขึ้นมาแล้วสิ" พูดเฟรดดี้พูดขึ้นบอนนี่กับชิก้า แสยมยิ้มทันที เพราะเฟรดดี้ดูท่าทางสนใจยามคนนิ้มากกว่ายามคนก่อนๆ


"อีกไม่นาน ไมด์ฉันจะได้เจอนายแล้ว...หึหึ"








================================================
จบไปแล้วจบนะคะ อาจจะไม่สนุกก็ขอโทษด้วยนะคะ อแก้คำผิดแล้วนะคะ บอกเลยว่าเยอะมาก น้ำตาจิไหลTT อย่าลืมคอมเม้นด้วยนะคะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #4 김 나나 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 19:24
    รับต่อเลยนะคะ!!! สนุกมากๆ
    #4
    0