five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 37 : Ep. 33 : เป็นห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60










[Past ไมค์]



ทำไม...หนาวขนาดนี้


ผมเริ่มรู้สึกตัวเพราะอากาศหนาวจัดจนสั่นไปทั้งตัว ผมชิตเข่าให้แนบชิตกับตัวเองให้มากที่สุด พร้อมกับดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมเพื่อให้อบอุ่น แต่มันก็ช่วยได้ไม่มากนัก ผมยังจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ดี ไม่ลืมแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว พวกคุณคงสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่รู้สึกเสียใจ ถึงจะเสียใจไปมันก็เปล่าประโยชน์ ถึงจะขืนข่มพยายามหนีเพียงใด ก็ไม่มีวันหนีมันพัน ในทางกลับกันผมกับ รู้สึกดี กับสัมผัสนั้น ผมคงบ้าไปแล้วแน่ๆที่รู้สึกดีกับเจ้าหุ่นปีศาจนั้น


"หนาวงั้นหรอ" เสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างๆตัวผมทำให้ผมรู้ว่ามันไม่ได้ออกห่างจากผมเลย ส่วนคำถามที่มันถามนั้นผมไม่ตอบ ผมสัมผัสได้ถืงมือใหญ่ของมันที่ดึงผมเข้าไปกอด เสียงเครื่องยนต์ดังพร้อมกับแผ่ความร้อนออกมา


"นอนต่อชะ นายยังเพลียอยู่" ผมไม่ได้ตอบกลับแถมทำตามที่มันบอกปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งสู่นิทรา











[Past เจเรมี่]


ทางอีกด้านนึง


"เจเรมี่พี่นายไม่เป็นแะไรหรอก" ทอยเฟรดดี้พยายามพูดปลอบผม หลังจากพวกหุ่นเมื้อกี้กลับไป ผมเอาแต่คิดว่าคนที่ชื่อไมค์ที่พวกมันพูดถึงนั้นคือพี่ไมค์พี่ชายของผมหรือเปล่า


"แต่ว่า..คนที่พวกมันพูดถึงอาจจะเป็นพี่ชายฉันก็ได้นี่" 


"ก็จริงอยู่ แต่ว่าแถวนี้คนที่ชื่อไมค์ก็มีเยอะ ก็ใช่ว่าเป็นพี่ชายนายชะหน่อย" พัพเพ็ทพยายามพูดปลอบผมอีกคน


"แต่ว่า..."


"อะ..ใกล้จะหกโมงแล้วนี่ งั้นเดี๋ยวฉันพานายกลับไปที่ห้องทำงานละกัน ส่วนพวกนายฝากเก็บของที่เหลือที่นะ" ทอยเฟรดดี้พูดจบก็ดึงผมออกจากห้องนั้นทันที โดยไม่สนใจเสียงโวยวายของทอบชิก้า

พอถึงห้องทำงานทอยเฟรดดี้ก็ปล่อยแขนผม ผมยอมรับว่าเป็นห่วงพี่ไมค์มาก แต่จะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ไงก็เค้าเป็นหนึ่งในสองคนในครอบครัวที่เหลืออยู่ของผม ถ้าเกิดพี่ไมค์เป็นอะไรขึ้นมาผมคงได้คลั่งตายแน่ๆ 


"เฮ้อ.." ผมถอนหายใจก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงาน แต่ทอยเฟรดดี้ดึงข้อมือผมพร้อมกับกอดจากทางด้านหลัง


"นายยังไม่เลิกคิดเรื่องพี่ชายใช่ไหม" ทอยเฟรดดี้พูดพร้อมกับเอาคางมาเกยไหล่ผมแล้วโยกตัวเบาๆ ความอบอุ่นของทอยเฟรดดี้นั้นเหมือนกับตัวทำลายความเข้มแข็งที่ปิดบังความอ่อนแอของผม


"ก็....มัน..อืก" 


"ชู่ว..ไม่ร้องนะ" ทอยเฟรดดี้จับผมให้หันไปหาเค้าตรงๆ แล้วยื่นมือทั้งสองข้างมาแนบแก้มผมแล้วเช็ดน้ำตาล สิ่งที่ทอยเฟรดดี้ทำมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน เป็นคุณหมีใจดี ที่คอยอยู่เคียงข้างผม เวลาที่ผมอ่อนแอ


"ฟังฉันนะ สิ่งที่นายได้ยินจากพวกเค้ามันไม่ใช่ความจริง ไม่ใช่พี่ชายของนายเชื่อฉันนะ แล้วก็...เลิกคิดมากด้วยนะคุณยามหมีตัวนี้เป็นห่วงนะ ยิ้มได้แล้วนะครับ" ทอยเฟรดดี้พูดแล้วเอาหน้าผากชิตกับหน้าผากผม สายตาที่มองมานั้นแสดงออกมาด้วยความจริงใจ ทุกอย่างที่เค้าพูดคือความจริง ใช่แล้ว..พี่ไมค์ไม่เป็นอะไรหรอก




หลังจากที่เลิกงานผมก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจคือ ทั้งประตูรั้วบ้านและประตูบ้านกับล็อก โชดดีที่ผมมีกุญแจสำรองติดตัวอยู่ ผมเดินหาพี่ไมค์ทั่วทั้งบ้านก็ไม่มีเงาของพี่ชายของผมเลย พี่ไมค์์หายไปไหนนะ ถ้าออกไปเทั่ยวหรือไปธุระก็น่าจะส่งข้อความหรือไม่ก็โทรมาบอกทุกครั้ง แต่ทำไมครั้งนี้พี่ไมค์ถึงไม่ส่งข้อความไม่โทรมาเลย ผมลองโทรหาพี่ไมค์มือถือก็ปิดเครื่อง จนผมต้องโทรไปหาพี่โฟน


["ฮัลโหล เจเรมี่มีอะไรหรือเปล๋า"]


"พี่โฟน คือ...พี่ไมค์..เค้าหายตัวไป ผมเข้าไปในห้องพี่ไมค์เสื้อผ้าของใช้ทุกอย่างก็อยู่ครบ ยกเว้นโทรศัพท์กับกระเป๋าเงิน โทรไปพี่ไมค์ก็ปิดเครื่อง พี่โฟนรู้ไหมว่าพี่ไมค์ไปไหน" 


["อืม...อ้อ เมื่อคืนไมค์โทรมาบอกฉันว่าจะไปค้างบ้านเพื่อนสักพักน่ะ เห็นว่าเพื่อนอกหักเลยอยากให้อยู่เป็นเพื่อน่น่ะ"]


"เฮ้อ..อย่างนั้นหรอฮะ แต่พี่ไมค์ไม่ได้เอาเสื้อผ้าไปเลยนะฮะ"


["หมอนั้นคงรีบน่ะ เพราะตอนโทรมาหาฉัน ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรก็วางสายไปแล้ว นี่กะว่าจะโทรบอกนายพอดีเลย แต่ดีที่นายโทรมาก่อน"]


"แล้วทำไมพี่ไมค์ถึงไม่โทรมาบอกผมล่ะฮะ"


["ถ้าในความคิดฉัน หมอนั้นคงไม่อยากจะโทรไปรบกวนตอนที่นายทำงานน่ะ"]


"นั้น..สินะฮะ ผมคงคิดมากเกินไป"


["นายนี่นะ แค่ไมค์ไม่โทรบอก ก็ทำตัวเป็นการต่ายตื่นตูมไปได้"]


"ก็ผมเป็นห่วงพี่ไมค์นี่"


["ครับๆ งั้นเดี๋ยวตอนเย็นๆฉันจะเข้าไปหานะ โิอเคไหม"]


"ฮะ แล้วเจอกันนะฮะ" ผมวางสายพี่โฟนก็จะถอนหายใจ พี่โฟนพูดถูกเราตื่นตูมไปเองพี่ไมค์แค่ไปค้างบ้านเพื่อนเดี๋ยวก็คงกลับมา รู้สึกเหมือนตัวเองติดพี่จังนะ เอาละ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว ไปทำงานบ้านดีกว่า










ทางอีกด้านนึง



โฟนวางโทรศัพท์ที่พี่งคุยกับเจเรมี่เสร็จลงบนโต๊ะก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น ก้มหน้าโทษตัวเองวนไปวนมา เค้ารู้ว่าไมค์ไปไหน ไปทำอะไร เค้ารู้ทุกกอย่าง แต่เค้าต้องโกหกเพื่อไม่ให้เจเรมี่เป็นห่วงไมค์ ทำไมถึงรู้น่ะหรอ เพราะว่าไมค์เป็นคนโทรมาบอกเค้าเองน่ะสิ เค้าพยายามโทรหาตลอดทั้งคืนจนไม่ได้นอน เค้าอยากช่วยไมค์แต่ไมค์สั่งห้ามไม่เข้าไปช่วย ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เค้าเองก็ไม่รู้ สิ่งที่เค้าพอจะทำได้คือภาวนาขอให้พระเจ้าคุ้มครองน้องชายของเค้า













================================================

กลับมาแล้วนะ หายไปนานเลยความจริงแป้นยังไม่ได้ชื้อนะ ไรท์ไปยืมอามา รู้สึกนิยายร้างมากคะ 555 บางทีอาจจะหายไปอีกรอบนะ ดูก่อนเนอะ แล้วก็มีเรื่องสำคัญจะบอกก็คือใกล้เข้าโค้งสุดท้ายของเรื่องนี้แล้วใจหายมากคะ คอมเม้นด้วยนะ ไปละ (ตอนที่แล้วเข้าใจผิดกันว่าตอนที่แล้วเป็นตอนจบ ยังไม่จบนะะ) มีความคิดที่อยากจะสร้างเพจ ความคิดเฉยๆนะ ใครอยากให้ทำเพจก็บอกด้วยนะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #117 Mirosuno (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:15
    เมื่อไหร่ไมค์จะเริ่มบอกรักเฟรดดี้ซักที รอไม่ไหวแล้ววววว!!!!
    #117
    1
  2. #102 zinasura (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 21:27
    อ่า..ในที่สุดคู่นี้ก็ดูละมุนสักที
    #102
    1
  3. #101 Hatred Killed Bloodนายุ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 18:21
    ต่อช้าไปรึปล่าไรต์~
    #101
    1
    • #101-1 KNE_FT(จากตอนที่ 37)
      8 ธันวาคม 2560 / 20:55
      เค้าขอโทดแป้นเค้าอ่ะ TT // ขนาดทำงานเค้ายังปวดจิตกับแป้นตัวเองเยย
      #101-1
  4. #100 gemini-sora (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 21:32
    สร้างเลยค่ะไรต์ เดี๋ยวไปติดตามแน่นอนค่ะ><
    #100
    1
    • #100-1 KNE_FT(จากตอนที่ 37)
      3 ธันวาคม 2560 / 21:37
      อ่านจบเร็วมาดคะ 555 ถ้าดันเยอะก็น่าจะสร้างคะ
      #100-1