five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 36 : Ep. 32 : จบ nc

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 ต.ค. 60











[Past เฟรดดี้]


หลังจากที่ผมทำให้รอยแผลที่เคยจางลงกลับมาเข้มเหมือนเดิม เลือด..ไม่สิ ต้องเรียกว่าน้ำหวานสินะ หวานมากเลยล่ะครับ หึหึ เสียงที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ท่าทีที่หวาดกลัว ร้องขอให้หยุด มันช่างเป็นภาพที่สวยงามชะจริงๆเลย พวกคุณจะหาว่า ผมโรดจิตก็ได้นะ เพราะผมก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ แต่ก็ไม่เคยโรดจิตถึงขั้นตามติดแบบนี้หรอกนะ เหยื่อทุกรายผมจะฆ่าทิ้งทันที แต่คนนี้ไม่ใช่ผมต้องการที่จะเก็บเค้าไว้ อยากเห็นทุกการกระทำ ความรู้สึกทุกอย่างที่เค้าแสดงทั้งหมด และผมก็พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองหลงไหลยามคนนี้เข้าให้แล้วล่ะ ผมก้มลงไปมองยามที่กำเสื้อผมแน่นไม่ยอมปล่อยเลย ช่าง น่ารักชะจริงเลย


"ชู่ว..เลิกกลัวได้แล้ว ฉันไม่ทำอะไรนายแล้วนะ" ผมพูดพร้อมกับลูบหัวเค้าไปด้วย เค้าก็ยังคงร้องให้เงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงออกมา ถึงจะรู้สึกผิดนิดหน่อย แต่ในทางกลับกัน มันช่าง..เป็นใบหน้าที่งดงามชะจริง 


"ปะ..ปล่อย..ฉันไปเถอะ...ฮึก..ขอ..ร้องล่ะ" 


"หึหึ..ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"


"ตะ..แต่นายบอกว่า..ฮึก..ถ้าฉันมา...ทุกอย่างมันจบ"


"ใช่ แต่ว่า..ฉันบอกนายหรือเปล่า ว่ามาที่นี่แล้ว ทำไงให้ทุกอย่างมันจบ"


"มะ..ไม่"


"ถูกต้อง ฉันแค่บอกให้นายมาที่นี่ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าทำไงให้ทุกอย่างมันจบ เพราะงั้น..มาจบเรื่องนี้กันดีกว่า หึหึ"



----------------------------------------------------------------------------------------------  

เจอกันที่เดิมนะคะ 555 
ด้านล่างยังมีต่อนะ

------------------------------------------------------------------------------------------------



[Past เจเรมี่]


"นี่ เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว เมื้อกี้ใครเป็นคนบอกว่าให้ฉันยิ้ม ที่ตัวเองกับทำน่าเศร้าชะเองล่ะ"


"ก็...ผมเป็นห่วงพี่นี่"


"เชื่อฉันเถอะ พี่นายไม่เป็นอะไรหรอก เลิกคิดมากได้แล้ว" ทอยเฟรดดี้พูดพร้อมกับเอามือมาแนบกับแก้มผม ถึงมือเค้าจะเย็น แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน เหมือนกับพี่ไมค์กับพี่โฟนเลย


"ยิ้มแล้วนี่ แบบนี้สิถึงจะน่ารัก"


"บะ..บ้าหรอ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะ" ผมหะันหน้าหนีทอยเฟรดดี้ เพราะคำพูดของเค้าทำให้หัวใจผมเต้นแรงแถมหน้าแดงอีก 


"ถึงไม่ใช่ แต่ก็น่ารักสำหรับฉันนะ"


"พะ..พอแล้ว กลับไปที่ห้องกันเถอะ"


"ครับๆ" ทอยเฟรดดี้ลุกก่อนจะส่งมือมาให้ผม ผมก็จับมือเค้าก่อนจะลุกยืนขึ้นเดินกลับไปที่ห้อง ถึงจะรู้สึกแปลกนิดหน่อยที่โดนจับมือตลอดเดินกลับก็เถอะ แต่ผมก็..รู้สึกดีเหมือนกันนะ


"อ่าว กลัยมาแล้วหรอครับ" ทอยบอนนี่หันมองผมกับทอยเฟรดดี้พร้อมกับพิซซ่าที่อยู่ในมือ


"กินกันก่อนเลยหรอ" 


"ก็นายมารอช้าเองนี่ ช่วยไม่ได้นะเฟรดดี้" ทอยชิก้าพูดพร้อมกับยกไหล่ แล้วเดินเข้ามาหาผม 


"เจเรมี่ไปกินพิซซ่ากัน" ทอยชิก้าพูดจบก็ดึงผมให้ไปที่โต๊ะยาว ก่อนจะหยิบพิซซ่าแล้วยื่นมาให้ผม


"เย้ๆ คุณเจเรมี่มาแล้ว" ผมหันไปตามเสียงก็เจอกับบอนลูนบอยเดินเข้าพร้อมกับชายร่างสูงคนหนึ่ง ผมสีดำสวมหน้ากากสีขาวที่แก้มมีสีแดง ใส่ชุดคลุมดำมีสีขาวอยู่ที่ปกคอกับปกกระดุม 


"ว้าว งั้นก็แสดงว่าคุณยามหายกลัวพวกเราแล่วสืนะ" ชายร่างสูงคนนั้นพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาผม


"ยินดีที่ได้รูัจักนะ ฉันชื่อพัพเพ็ท" เค้าพูดพร้อมกับยื่นมือมาให้


"อะ..อืม ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อเจเรมี่" ผมยื่นมือไปจับ ก่อนจะปล่อยมือเค้าส่งยิ้มให้ผม


"นายอาจจะสงสัยว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นหุ่นที่อยู่ในกล่องใบใหญ่ที่นายเปิดกล่องเพลงให้ตลอดนั้นแหละ"


"งั้นหรอ ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง แต่ผมสงสัยอยากนึงทำไมนายต้องอยู่ในกล่องตลอด ไม่เหมือนกับหุ่นตัวอื่นล่ะ แล้วทำไมต้องเปิดกล่องเพลงด้วย"


"ฉันเป็นหุ่นที่จะออกมาก็ต่อเมื่อมีงานเลี้ยงวันเกิดหรืองานฉลองน่ะ ส่วนที่ต้องเปิดกล่องเพลงให้ฉันเพราะตอนกลางคืนฉันชอบเผลอออกจากกล่องเองน่ะ ก็เลยต้องเปิดกล่องเพลงให้ฉันน่ะ"


"แบบนี้นี่เอง"


"อะ..จริงสิ นายคงยังไม่เคยเห็นหุ่นจิ้งจอกของร้านนี้เลยสินะ"


"ร้านนี้มีหุ่นจิ้งจอกด้วยหรอ ทำไมผมถึงไม่เคยเห็นเค้าเลยล่ะ"


"เค้ามีปัญหากับเด็กๆนิดหน่อยน่ะ ก็เลยซ่อนตัวน่ะนะ" พีพเพ็ทพูดก่อนจะเดินไปที่ช่องแอร์ แล้วดึงเหล็กที่ปิดอยู่ออก


"ออกมาได้แล้ว" พีพเพ็ทพูดจบก็มีเด็กคลานออกมาจากช่องแอร์ ผมสีขาวมีหูปลายแหลมอยู่บนหัว ผมยาวจนปิดใบหน้าครึ่งนึง ใส่ชุดคลุมยาวสีชมพู มีหางสีขาวที่ปลายเป็นสีชมพูดมีสายไฟโผล่มาออกจากด้านหลัง


"ระ..รู้ด้วย...หรอครับ"


"อืม..ก็ตอนที่ฉันเดินไปหาที่ห้องซ่อมนายก็ไม่อยู่ เลยคิดว่านายน่าจะอยู่ห้องนี้แหละ"


"งะ..งั้นหรอครับ"


"แนะนำตัวสิ คุณยามเค้าอยากรู้จักน่ะ" พัพเพ็ทดันหลังเด็กคนนนั้นให้มายืนอยู่หน้าผม เด็กนั้นเม้นปากแน่น ช้อนตามองผมเหมือนกลัวอย่างนั้นแหละ


"สะ..สวัสดีครับ ผม..ชื่อ...แมงเกิ้ล..ยินดี....ที่ได้รู้...จักนะครับ"


"อืม ยินดีที่ไดรู้จักนะ แมงเกิ้ล" เด็กคนนั้นพยักหน้าก่อนจะวิ่งไปอยู่หลังพัพเพ็ท


"ฮ่าๆ เค้าขึ้อายน่ะ โทษทีนะ"


"ไม่เป็นไรหรอ" หลังจากที่รู้จักกับทุกคนหมดแล้ว พวกเราทุกคนก็กินพิซซ่ากัน คุยเล่นกัน ผมรู้ดึใจที่ผมยอมเปิดใจให้พวกเค้า พี่โฟนพูดถูกพวกเค้าไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งผม พวกเค้าก็แค่เหงา ต้องการมีเพื่อนที่ไม่กลัวพวกเค้าเท่านั้นเอง ผมยืนกินพิซซ่าอยู่ ทอยชิก้าเดินมาอยู่ด้านหลังผม ก่อนจะกอดผมจากด้านหลัง


"หืม? มากอดผมทำไมเนี่ย" ผมหันไปมองทอยชิก้า


"งื้อ...ตัวเจเรมื่อุ่นจัง ขอชิก้ากอดแบบนิ้สักพักน้าา" ผมไม่ได้ว่าอะไร เลยปล่อยให้เค้ากอดไป พอหันกลับมาก็เห็นทอยเฟรดดี้ยืนจ้องผมนิ่งๆ เป็นอะไรน่ะ ทำไมต้องจ้องกันแบบนั้นด้วย


"อ่าว พิซซ่าหมดแล้วนี่ครับ" ทอยบอนนี่พูดก่อนจะชี้ไปที่กล่องพิซซ่า


"งั้นหรอ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้ก็ได้" 


"ผมไปด้วย แมงเกิ้ลไปด้วยนะ"


"อะ..อื้ม" ทอยชิก้าพูดก่อนจะปล่อยผม แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับบอนลูนบอยแล้วก็แมงเกิ้ล ในห้องก็เหลือแค่ผม ทอยเฟรดดี้ ทอยบอนนี่ แล้วก็พัพเพ็ท ผมเดินเข้่าไปหาทอยเฟรดดี้ที่ยังยืนจ้องผมอยู่


"นายมีอะไรหรือเปล่า เห็นจ้องผมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" ทอยเฟรดดี้มองก่อนจะหันไปทางอื่น


"เปล่านิ แค่มองเฉยๆ" เค้าตอบโดยไม่หันมามองหน้าผม มันทำให้ผมหงุดหงินิดหน่อยที่เค้าพูดแล้วไม่หันมามองผม เหมือนเค้ากำลังโกรธอย่างงั้นแหละ แต่ผมไปทำอะไรให้เค้าโกรธหรือเปล่านะ


ตึกๆ


เสียงวิ่งที่ดังนั้นทำให้ผมหันไปที่ประตูก็เห็นทอยชิก้าวิ่งเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตู หันมองมาทุกคนด้วยสีหน้าที่ตกใจ


"ชิก้ามีอะไร ทำไมวิ่งมาแบบนัั้น แล้วบอนลูนกับแมงเกิ้ลล่ะ" พัพเพ็ทถาม


"แมงเกิ้ลพาบอนลูนไปที่ห้องซ่อม พะ..พวกรุ่นพี่..เค้ากำลังมาห้องนี้" สิ้นสุดเสียงทอยชิก้าผมก็โดนทอยเฟรดดี้ีรวบตัวผมให้ไปอยู่ในอ้อมกอด แล้วเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะยาว 
พัพเพ็ทกับทอยบอนนี่ก็ดึงผ้าคลุมให้ปิดดีๆ ผมที่สงสัยและไม่เข้าใจก็พยายามดิ้น 


"ชู่ว..อยู่นิ่งๆ ให้พวกเค้าเจอนายไม่ได้ ถ้าพวกเค้าเจอต้องฆ่านายแน่ๆ" ผมนิ่งค้างไปกับคำพูดของทอยเฟรดดี้ ทอยเฟรดดี้เห็นผมนิ่งไป ก็ดึงผมเข้าไปกอดแน่นพร้อมลูบหัวบอกว่าไม่เป็นไร ผมพอรู้สึกตัวว่าตัวเองตัวสั่นแค่ไหน ผมมุดอยู่ในอ้อมกอดของเค้า


ตึก!!!


เสียงถีบประตูดังขึ้น ทำให้เจเรมี่สะดุ้งตัวทอยเฟรดดี้จึงกอดเค้าแน่นกว่าเดิม

"ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" เสียงฟ็อกซี่พูดตะโกนลั่นก่อนจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชิก้า บอนนี่ แล้วก็โกดเด้นเฟรดดี้


"ลมอะไรพัดมาเนี่ย" พัทเพ็ทยืนพิงกำแพงจ้องพวกฟ็อกซี่เขม็ง


"ก็ไม่มีอะไรหรอ พอดีพวกเราอยากจะเห็นหน้ายามคนใหม่ของที่นี่ก็เท่านั้นเอง" ชิก้าพูดก่อนจะเดินมาหยิบคุกกี้ขึ้นมากิน


"วันนี้มีงานเลี้ยงหรอ" โกดเด้นหันไปถามพัพเพ็ท


"ก็นิดหน่อยล่ะนะ"


"แต่ว่า..แปลกจังนะครับ ที่จู่ๆก็มาแบบนี้แถมรุ่นพี่เฟรดดี้ก็ไม่อยู่ด้วย หรือว่า..ขั้นต่อพังจนเดินไม่ได้หรอครับ" ทอยบอนนี่พูดพร้อมยิ้มมุมปาก


"หึ..บอนบอนถึงแกจะเป็นรุ่นน้องฉัน แต่ที่แกพูดมามันชักอวดดีไปหน่อยหรือเปล่า" ฟ็อกซี่พูดจบก็กระชากคอเสื้อทอยบอนนี่แล้วเอาตะขอจ่อไปที่หน้าทอยบอนนี่


"แหมๆ ผมแต่ล้อเล่นเอง ไม่เห็นต้องใช้กำลังกันเลยก็ได้นิครับ" ทอยบอนนี่พูดแต่ก็ยังคงยิ้มอยู่


"อึก..แกนี่มัน" 


"ฟ็อกซี่พอได้แล้ว" ขนาดที่ฟ็อกซี่กำลังจะต่อยทอยบอนนี่ บอนนี่ก็พูดห้ามฟ็อกซี่ ฟ็อกซี่หันไปมองบอนนี่ด้วยความไม่เข้าใจ บอนนี่มองฟ็อกซี่ด้วยสายตานิ่งๆกลับไป ฟ็อกซี่ชักสีหน้าก่อนจะปล่อยทอยบอนนี่แล้วผลักชนกับโต๊ะจนโต๊ะเกือบล้ม


"โถ่ บอนนี่ไม่น่าห้ามเลยกำลังสนุกอยู่แท้ๆ " ชิก้าพูดพร้อมกับทำหน้าเสียดาย


"พวกนายเองก็ทำตัวแปลกๆกันไม่ใช่หรือไง ตัวเอกของร้านนี่ไปไหนชะแล้วล่ะ" โกดเด้นเฟรดดี้ที่เงียบไปนาน ก็พูดขึ้นมาก่อนจะหันไปมองรอบๆ


"ทอยเฟรดดี้ไปห้องซ่อมน่ะ" ทอยชิก้าพูด


"แต่มันดูแปลกนะๆ ทอยเฟรดดี้หายไปพร้อมกับคุณยามคนใหม่เนี่ยสิ" ชิก้าพูดพร้อมหรี่่ตามองพวกทอย


"ถ้าจะมาถามพวกเรา พวกเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณยามหายไปไหน พวกเราอยู่ในห้องนีี่ตั้งแต่ที่ร้านปิด ยกเว้นบอนลูน แมงเกิ้ลแล้วก็ทอยเฟรดดี้ พวกเค้าอยู่ที่ห้องซ่อมกันน่ะ" พัพเพ็ทพูดสรุป พวกรุ่นเก่าหันมามองหน้ากัน ว่าควรเชื่อคำพูดของพัพเพ็ทดีหรือไม่


"งั้นพวกเรากลับกันเลยไหม ป่านนี้เฟรดดี้อาจจะกำลังรอพวกเราอยู่ก็ได้นะ" ชิก้าพูดก่อนจะวางคุกกี้ลง แล้วเดินไปหาพวกฟ็อกซี่


"แค่ยังหรอกมั่ง เมื่อกี้ฉันยังเห็นเล่นสนุกกับยามคนเก่าอยู่เลยนะ" 


"ไม่รู้สิ ฉันก็แค่อยากรู้ว่า ไมค์ จะเป็นไงบ้างก็เท่านั้นเอง กลับกันเถอะฉันเบื่อร้านนี้แล้วนะ" สามตัวนั้นพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป ในห้องก็กลับสู่ความเงียบ ทอยชิก้าเดินชะโงกหน้าออกไปดูก่อนจะปิดประตูแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะส่งสัญญาณบอกว่าพวกรุ่นพี่กลับไปแล้ว


"พวกนายออกมาได้แล้วล่ะ" พัพเพ็ทพูดพร้อมดึงผ้าที่คลุมออก 


"เฮ้อ..เกือบไปแล้ว เจเรมี่นายโอเคใช่ไหม เจเรมี่ เจเรมี่ เป้นอะไรน่ะ" ทอยเฟรดดี้หันไปถามเจเรมี่ที่จู่ๆก็เงียบไปแถมร้องให้อีกต่อหาก ในหัวเจเรมี่ตอนนี้คือ คนที่ชื่อไมค์ที่พวกเมื้อกี้พูดนั้น ใช่พี่ชายของเค้าหรือเปล่า







================================================

จบไปแล้วจ้า บอกเลยว่าตอนนี้เป็นตอนที่ยาวที่สุดเท่าที่เคยเขียนเรื่องนี้มาแล้ว (ถ้ารวมNCด้วยนะ) บอกเลยว่าเหนื่อยมาก จากตอนแรกที่ในหัวมีNCมาเป็นฉากๆ ตอนนี้ในหัวนี้ไปหมดล่ะ เฮ้อ..ปวดหลังจริงจังคะ นั่งเขียนมา 4 ชั่วโมง ที่เขียนนานขนาดนี้ไม่ใช้อะไรนะ คิดบทไม่ออก 55 (ส่วนตัวไรท์เป็นคนที่ไม่ชอบเขียนเก็บไว้ เพราะพอมาอ่านตัวเองไม่ชอบเลยชอบนึกอะไรได้ก็ค่อยมาพิมพ์เอา) ก็เลยอาจจะลงช้านะคะ ความจริงมันคงลงเมื่อวาน แต่ง่วงจนพิมพ์ต่อไม่ไหวแล้วคะ ขอนอนก่อนละกันเนอะ คอมเม้นด้วยนะคะ ไปละ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #98 Saranponr (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 20:59
    เฟรดดี้กับไมค์น่ารักมากเลยค่ะพี่ มาแต่งต่อนะคะพี่
    #98
    0
  2. #96 gemini-sora (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 20:27
    สงสารไมค์~~~~ทอยเฟรดหึงมี่ใช่ม้า~~~
    #96
    1
    • #96-1 KNE_FT(จากตอนที่ 36)
      23 ตุลาคม 2560 / 13:24
      555 มีนิดนึงคะ
      #96-1
  3. #95 KNE_FT (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 21:02
    ตอนนี้ระบบมีปัญหานิดหน่อยนะคะ เลยเข้าไปเช็ดไม่ได้ว่า Nc ลงหรือยัง เพราะไรท์ปิดสถานะซ่อนไว้ แต่กดบันทึกแล้วนะ พอเข้ามาเช็ดมันอยู่ในสถานะซ่อน แต่พอเข้าไปกดลิ้งค์ที่ไรท์ส่งให้เพื่อนมันกับครบ ตอนนี้เลยคิดว่าระบบน่าจะมีปัญหา ขออภียมาน่ะที่นี่นะคะ (ถ้ามันไม่ขึ้นเดี๋ยวจะลงใหม่ให้อีกที่คะ ) 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 ตุลาคม 2560 / 21:03
    #95
    1
    • #95-1 KNE_FT(จากตอนที่ 36)
      19 ตุลาคม 2560 / 22:20
      ระบบกลับมาเหมือนเดิมแล้วนะคะ ลงเรียบร้อยแล้วคะ
      #95-1