five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 24 : Ep. 21 : ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 ก.ค. 60













"อะไรกันน่ะ แพ้อีกแล้วพี่โฟนโกงใช่ไหมเนี่ย"


"ไม่ได้โกงสักหน่อย นายเล่นไม่ดีเองนะ"


"อะไรเล่า เริ่มใหม่เลยนะ" ไม่ต้องสงสัยหรอกครับ ตอนนิ้พวกผมกำลังเล่นเกมส์กันอยู่ เป็นเกมส์แข่งรถธรรมดานั้นแหละ คนที่เล่นคือ พี่โฟนกับเจเรมื่ ส่วนผมมานั่งบนโซฟาดูพวกเค้าเล่นไป เพราะผมเล่นแพ้พี่โฟนตลอดเจเรมื่เลยขอเล่นแทน


GO!!!


"ไม่!!" เจเรมื่หงายหลังทันทีที่แพ้พี่โฟนครั้งที่เท่าไรไม่รู้แล้ว


"ฮ่าๆ แพ้อีกแล้วนะ"


"ชิ อะไรกันน่ะ ทั้งๆที่พี่โฟนไม่ได้เล่นเกมมาตั้งหลายปีแล้วแท้ๆ ดันชนะทุกตาเลย" เจเรมื่ค่อยๆลุกมานั่งเหมือนเดิม


"ไม่รู้สินะ"


"ไม่ต้องมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เลยนะ" เห็นเจเรมื่ทำปากยู่แก้มป่อง ผมก็อดเอ็นดูไม่ได้ พี่โฟนก็คงไม่ต้องกัน


"น่าๆ ไปฝึกเล่นเยอะ เดี๋ยวก็เก่งเอง" พี่โฟนยื่นมือไปลูบหัว เจเรมื่ก็ยิ้มกว้างทันที หลังจากวันที่พี่โฟนมาหา ผมก็ไม่ฝันร้ายอีกเลย ถ้านับวันก็เกือบอาทิตย์นึงได้แล้ว และพี่โฟนก็มาหาผมบ่อยขึ้นด้วย


"เจเรมื่มีอะไรจะถามพี่โฟนไม่ฉันหรอ"


"จริงด้วย" เจเรมื่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินหาบไปสักพักก่อนจะกลับพร้อมกระดาษประกาศสมัครงานคราวก่อนนั้นแหละ เพราะพี่โฟนมาตอนที่เจเรมื่ไม่อยู่ทุกที แต่วันนิ้เจเรมื่ไม่มีเรียน มันเลยลงล็อกพอดี


"หืม? ประกาศสมัครงานงั้นหรอ"


"ฮะ อาทิตย์ต่อไปผมต้องไปฝึกงานแล้ว ผมเลยอยากเห็นพี่โฟนช่วยเลือกให้ผมหน่อยน่ะฮะ"


"ให้ฉันมันจะดีหรือไง ให้ไมค์เลือกไม่ดีกว่าหรอ" 


"ผมเอาให้พี่ไมค์ดูคราวก่อนแล้ว พี่ไมค์ก็ไม่ได้เลือกให้นิ"


"อะไร ฉันบอกว่าให้ค่อยๆเลือกไปเดี๋ยวก็เจอ นายไม่บอกให้ฉันเลือกให่ซะหน่อย"


"ก็ผมไม่รู้จะเลือกอันดีนี่น้า" เจเรมื่หันมาหาผมพร้อมทำปากยู่เหมือนเดิม 


"ครับๆ แล้วมีอันไหนที่สนใจเป็นพิเศษหรือเปล่าล่ะ" 


"ก็มีฮะ"


"เอามาให้ดูหน่อยสิ" เจเรมื่หาสักพักแล้วหยิบออกมาให้ผมกับพี่โฟนดู


"มันเป็นประกาศรับสมัครของร้าน freddy fazbear's pizza สาขา 2น่ะฮะ ให้เป็นยามกะดึก แต่ว่ามันไกลจากร้านเดิม และก็ไกลจากบ้านด้วย" ผมกับพี่โฟนนิ่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร ร้านปีศาจนั้น ไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีวัน ผมจะไม่มีวันให้น้องชายของผมไปฝึกงานที่ร้านบ้านั้นเด็ดขาด


"เจเรมื่ฉันว่า-"


"นายอยากทำจริงๆหรอ"ก่อนที่ผมจะพูดจบพี่โฟนก็พูดแทรกขึ้นมาทันที ผมหันไปมองพี่โฟนด้วยความไม่เข้าใจ 


"ก็อยากทำฮะ แต่ว่า..ถ้าเกิดพี่โฟนกับพี่ไมค์ไม่อยากให้ไป ก็ไม่เป็นไรหรอกฮะ เดี๋ยวหาที่ฝึกงานใหม่ได้ " เจเรมื่ทำหน้าเศร้าก่อนจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม


ครือ ครือ 


"อะ งั้นผมขอไปคุยกับเพื่อน เดี๋ยวมานะฮะ" เจเรมื่หยิบมือถือ แล้วเดินออกไป บรรยากาศในห้องก็เงียบทันที


"ฉันรู้ว่า นายคิดอะไรอยู่ แต่ว่า-"


"พี่อยากให้เจเรมื่ไปเจอเหมือนกับผมงั้นหรอ!!" ผมตวาดใส่พี่โฟน น้ำตาเริ่มไหลออกมา


"ใจเย็นๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าจะให้เจเรมื่ไป แต่ถ้าเกิดที่ฝึกงานที่อื่นมันไกลแล้วเหลือที่นั้นที่เดียวล่ะ" ผมเงียบไม่เถึยงต่อ น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล พี่โฟนดึงผมเข้าไปกอดแล้วลูบหลังผม


"ไม่ต้องห่วงฉันจะไม่ยอมให้ประวัติศาสคร์มันช้ำรอยหรอก ฉันสัญญา" ผมกอดตอบพี่โฟน ผมก็ขอให้เป็นแบบนั้น 











ทางอีกด้านหนึ่ง


ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในชอกตึกแห่งหนึ่ง เป้าที่เค้าไปคือร้านซ่อม เค้าเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงร้าน ประตูที่คงจะปิดกับเปิดออกกว้างแถมมีรอยทุบเป็นวงหลายจุด วินเซนท์มองสักพักก่อนจะเดินเข้าร้าน สภาพในร้านเหมือนกับโดนพายุเข้า ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพิ้นไปหมด


"อ่าว คุณวินเซนท์" 


"ทำไมร้านเป็นแบบนิ้"


"ผมก็ไม่ทราบครับ ผมออกไปชื้อของตอนเช้าพอกลับมาก็เป็นแบบที่เห็นนั้นแหละครับ" เจ้าของร้านตอบก่อนจะก้มไปเก็บของต่อ


"แล้วหุ่นของฉันล่ะ"


"อยู่ในห้องเก็บของครับ เอาออกมาวางด้านนอกเดี๋ยวมีลูกค้าไปยุ่งเข้า บางทีผมก็คิดว่าหุ่นนั้นมีชิวิตซะอีก"


"หึหึ" วินเซนท์หัวเราะเบาก่อนจะเดินไปห้องเก็บของที่ว่า เค้ารู้จักร้านนิ้ดี เพราะเค้าเองก็เอาของมาซ่อมร้านนิ้ตลอด จนรู้ทุกชอกทุกมุม วินเซนท์เปิดประตูห้องเก็บของแล้วเดินเข้าไปข้างใน ข้างในมืดมาก จนวินเซนท์ต้องหยิบมือถือขึ้นมาเปิดไฟฉาย ในห้องมีกล่องเก็บของอยู่มากมาย แถมฝุ่นเต็มไปหมด


กึก


"แกมาทำอะไรที่นี่" จู่ๆก็มีมือของใครสักคนมาจึ้ที่คอเค้า แถมมีกรงเล็บยาวซะด้วย


"ฉันมาเยื่อมหุ่นของตัวเองมันผิดด้วยหรอ" วินเซนท์จับมือนั้นออกห่างแล้วหันมาเผชิญนายดีๆ หุ่นหมีในร่างคนใส่ชุดเด็กเสิร์ฟ ผมสีน้ำตาล ใส่หมวกทรงสูง ดวงตาสีฟ้าสด จ้องมองเค้าอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ


"..."


"ขยิบได้แบบนิ้แสดงว่า กลับมาเป็นปกติแล้วสินะ"


"อย่ามายุ่งกับฉัน"


"ฉันก็ไม่อยากจะยุ่งเท่าไรหรอ แต่ว่า..สภาพร้านที่เป็นแบบนิ้เป็นฝืมือพวกแกสินะ"


"ใช่แล้ว มันจะทำไม"


"ก็ไม่อะไรมากหรอก แค่คิดว่าถ้าเกิดเจ้าของร้านเห็นพวกแกขยิบได้ ก็อาจเอาขวานไล่ฝันแกเหมือนตอนนั้นก็ได้นะ"เฟรดดี้นิ่งเงียบไม่พูด แต่กลับยกยิ้มมุมปาก ดูท่าทางจะไปหลงรักน้องชายของสุดที่รักของผมซะแล้วสิ


"เอาเถอะ ฉันแค่จะมาหาพวกแกเพื่อมาดูว่าพวกการขยิบได้หรือยังก็เท่านั้นเอง งั้นฉันขอตัวก่อนละ แล้วนี่ฉันให้ถึงว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกัน" วินเซนท์เดินมาอยู่ตรงหน้าเฟรดดี้ก่อนหยิบรูปภาพใบหนึ่งเอาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อของเฟรดดี้แล้วเดินจากไป 


ทางเฟรดดี้ก็หยิบรูปที่เจ้านายให้มาก่อนดวงตาจะเปิดกว้าง เอารูปนั้นมาเลียมันอย่างหลงไหล แล้วจ้องรูปนั้นด้วยดวงความกระหาย


"..ไมค์.."







================================================

จบแล้วเย้ๆๆๆ บทของเจเรมื่จะเริ่มตอนหน้าแล้วนะ ใครรอหนูมื่ก็ถือป้ายไฟพร้อมด้วยล่ะ 555 พรุ่งนิ้จะลงพวก toy ให้นะ ไปล่ะ เม้นด้วยล่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #62 Baitong2409 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 16:36
    อ๊ากกกกกก เอาแล้วววววหนูไมค์แน่ๆ โดนแน่ๆ
    #62
    0
  2. #61 gemini-sora (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 22:21
    เฟรดดี้ดูโรคจิตมากค่ะลูก== เลียซะ
    #61
    0