five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 21 : Ep. 18 : ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60














past โฟน



นี่มันใช่เดจาวูหรือเปล่านะ แสงแดดส่องเข้าตา เพดานสีไม่คุ้นตา นอนอยู่บนเตียงคนเดียวไร้เงาวินเซนท์ แต่มีสิ่งที่แปลกคิดปวดไปทั้งตัวจนไม่อยากขยิบไปไหน ปวดหัวชะมัด ผมนอนนิ่งๆสักพัก เสียงประตูก็เปิดออก ทำให้ผมหันไปก็เจอกับวินเซนท์ที่ถือถาดอาหารกับแก้วน้ำ เค้าเดินมาวางถาดอาหารไว้โต๊ะข้างเตียง และนั่งลงข้างๆผม


"ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง" วินเซนท์พูดแล้วลูบหัวผม ทำไมชอบทำให้ผมใจเต้นแรงตลอดเลยนะ


"ทำไมหน้าแดงล่ะ มีไข้หรอ"


"ปะ..เปล่า ไม่มีอะไรหรอก"


"งั้นหรอ ลุกมากินข้าวแล้วก็กินยา เดี๊ยวค่อยนอนต่อนะ" ผมไม่ได้กินเองหรอก แรงแม้ขยินตัวยังไม่มีเลย วินเซนท์เป็นคนป้อนผมนั้นแหละ

หลังจากกินข้าวเสร็จ วินเซนท์ก็อุ้มผมมาแช่น้ำที่อ่างอาบน้ำให้หช่วยบนนเทาได้บ้างและอย่าหวังว่าผมจะได้อยู่คนเดียว วินเซนท์ค่อยดูแลผมแบบไม่คาดสายตา รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษอย่างไงไม่รู้ สุดท้ายก็กลับมานอนที่เตียงเหมือนเดิม ทั้งวันคงไม่ได้ลุกไปไหนแล้วล่ะ


"นายไม่มานอนด้วยกันหรอ" ผมถามวินเซนท์ที่กำลังถือถาดอาหารจะออกไปจากห้อง


"ขอเก็บกวาดก่อนนะ เดี๊ยวมา หรือว่านายคิดถึงฉันหรอ"


"จะ...จะบ้าหรือไง ไปไหนก็ไปเลย" ผมโวยวายก็จะหนีด้วยการคลุมโป่งและหันหลังให้ คนบ้าทำไมชอบทำให้เขินนักนะ 








ผมตื่นมาอีกก็ตอนบ่ายแล้ว วินเซนท์ก็ยกถาดอาหารมาเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือผมขอออกมาทานข้างนอก เพราะอยู่ในห้องทั้งวันเป็นใครก็เบื่อกันทั้งนั้นแหละ ตอนแรกวินเซนท์ไม่ยอมให้ผมออกมาด้วยช้ำ แต่เจอลูกอ้อนผมเข้าหน่อยก็ยอม พาผมมานั่งทานอยู่ที่โต๊ะอาหาร วินเซนท์ก็นั่งมองผมตลอด รู้แปลกๆแหะ
 

"ทำไมต้องจ้องหน้าฉันด้วย"


"มองแฟนตัวเองมันผิดหรือไง" วินเซนท์พูดจบ หน้าผมก็ร้อนผ่าว ก้มหน้าทานอาหารไป ได้ยินเสียงหัวเราะของวินเซนท์ แกล้งกันอยู่ได้ เอาคือได้เมื่อไรนะ จะแกล้งให้หนักเลย

 หลังจากนั้นผมก็ทานเงียบพยายามไม่สนใจคนตรงหน้า ที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทานเสร็จวินเซนท์ก็ยกไปทำความสะอาด ผมที่เริ่มเดินไหวแล้วก็วาร์ปตัวเองมานั่งเล่นที่โซฟา คิดอะไรไปเรื่อยจนนึกถึงเจเรมื่กับไมค์ที่ผมไม่ได้ติดต่อพวกเค้าเลยหลังจากมาที่นี่


"นี่ๆวินเซนท์มือถือฉันอยู่ไหนน่ะ"


"อยู่ที่เตียงน่ะทำไมหรอ"


"ฉันขอยืมโทรหาน้องฉันที อย่ามองแบบนั้นนะ แค่แปปเดียวเองนะ นะวินเซนท์" วินเซนท์จ้องก่อนจะเดินหายไปในห้อง ออกมาพร้อมกับมือถือของผม


"ฉันให้เวลาแค่10นาทีเข้าใจมั้ย" ผมพยักรับก่อนจะกดหาไมค์ รอสักพักไมค์ก็รับสาย


["ฮัลโหลพี่ไฟน พี่ไปอยู่ไหนเนี่ยผมโทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่คอบ"] รับสายไม่เท่าไรก็โดนบ่นซะแล้ว


"โทษทีๆ พอดีทำงานอยู่เลยปิดเครื่องไว้น่ะ ลุกว่าบ่นได้แสดงว่าหายดีแล้วสีนะ" ถึงจะไม่สบายที่โกหกไมค์ก็เถอะ แต่ผมเองก็ไม่อยากให้เค้าเป็นห่วงผมเหมือนกัน


["ก็หายนะสิ แล้วก็อีกอย่าง.."] 


"หืม ไมค์เป็นอะไรหรือเปล่า " 


["ผมอยาก...คุยอะไรกับพี่หน่อย...จะได้หรือเปล่า"]


"ขอดูก่อนละกันนะ" ไมค์ตอบกลับมาสั้นๆก่อนจะวางสายไป เสียงของไมค์ดูแย่มาก เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ


"เป็นอะไรหรือเปล่าสีหน้านายดูแย่มาก"


"เปล่าหรอก เหมือนไมค์แปลกๆไป นี่วินเซนท์พรุ่งนิ้ขอฉันกลับไปหาไมค์ได้หรือเปล่า" วินเซนท์ทำหน้าไม่พอใจก่อนจะเดินหนีเข้าไปในห้องนอน ผมไม่เข้าใจเลยเดินตามเค้าไป พอเข้ามาในห้องเค้านอนหันหลังให้ผม ผมไม่รู้ทำไงเลยนอนลงข้างๆ วินเซนท์รีบดึงผมเข้าไปกอดผมจนจัสิงเข้าไปในร่างเค้าอยู่แล้ว


"ไม่ไปไม่ได้หรอ" ทำไมรู้สึกเหมือนวินเซนท์อ้อนผมอยู่ล่ะ


"ฉันแค่..อยากไปดูให้แน่ใจว่าเค้าไม่เป็นไรน่ะ"


"ฉันไม่อยากให้นายไป ฉันอยากอยู่กับนาย"


"ไปแปปเดียวเอง"


"ไม่เอา"


"ฉันสัญญาจะไม่ค้าง แล้วก็..นายต้องเป็นคนไปส่งฉันและมารับฉันโอเคหรือเปล่า" ผมเงยหน้ามองวินเซนท์ เค้าก็ก้มลงมามองผมเช่นกัน


"ก็ได้ สัญญาแล้วนะ ถ้าผิดสัญญาโดนลงโทษ"


"อืม" หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน รู้แค่ว่าเวลาอยูู่ในอ้อมกอดของวินเวนท์มันอบอุ่นเหลือเกิน










================================================


จบไปแล้วจ้าาา มาอัพสองตอนครบแล้ว มาสั้นนิดหน่อยเพราะสมองตันไปแล้ว555 มีคนถามหาหนูไมค์ด้วย ตอนหน้าหนูไมค์กลับมาแน่นอนจ้าา อยากฆ่าไรท์เลยนะ ไปละ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #53 MewgomiNakigo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:20
    จะรอน้าไรท์~
    รีดเดอร์เขาค้างกัน~
    #53
    1
    • #53-1 KNE_FT(จากตอนที่ 21)
      1 กรกฎาคม 2560 / 17:07
      เค้าขอโตดด
      #53-1