five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 19 : Ep. :16 ความรู้สึกที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 มิ.ย. 60










[past โฟน]


ผมรู้สึกตัวอีกทีเมื่อแสงแดดในยามเช้าสาดเข้ามาที่ใบหน้าของผม ผมค่อยๆลืมตามองเพดานที่ไม่คุ้น นี่เราไม่อยู่ที่ห้องของเรานี่ แล้วอยู่ห้องใครล่ะ 


'นายน่ะ เป็นของฉันคนเดียว'


ผมลุกขึ้นมาทันทีที่นึกออกว่าใครเป็นเจ้าของห้องนิ้ และเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันค่อยๆฉายเข้ามาในหัวทุกอย่าง ผมน้ำตาคลอก่อนจะกอดตัวเองไว้ ผมไม่เข้าใจตัวเองเลย ว่าทำไมถึงร้องให้ เพราะเสียความบริสุทธิ์หรอ เสียใจ โกรธ น้อยใจ หรือเป็นเพราะวินเซนท์ไม่ได้มีความรู้สึกแบบเดียวกับผมหรอ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ







หลังจากที่ระบายความรู้สึกบางส่วนออกไปแล้ว ผมจึงมานั่งพิงกับหัวเตียงสำรวจร่างกายของตัวเอง ตามตัวมีรอยสีแดงเต็มตัว ปวดเนื้อปวดตัวอยู่บาง ส่วนด้านล่าง...อย่าไปพูดถึงมันจะดีกว่า แต่จะว่าไป ตั้งแต่ตื่นมาก็ยังไม่เห็นวินเซนท์เลย ไม่อยู่หรอ แล้วทำไมเราต้องน้อยใจเขาด้วย ผมค่อยๆก้าวลงจากเตียง พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่ประตู มันเจ็บอยู่บางแต่ก็พอทันได้ ผมเปิดประตูออกไปก็เจอแต่ความว่างเปล่า มองไปรอบๆก็ไม่มีเงาของวินเซนท์เลย ผมเดินไปที่ห้องครัว ก็เจอกับกระดาษโพสอิทติดอยู่กับตู้เย็น ผมจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ



'ฉันจะออกไปข้างสักพักเดี้ยวกลับมา แล้วก็..ฉันทำแซนวิชให้อยู่ในกล่องบนโต๊ะอาหาร กินแล้วก็อย่าลืมกินยาล่ะ ยาอยู่ที่ข้างกล่องแซนวิช'


จาก วินเซนท์


ผมอ่านโพสอิทนั้นวนไปวนมาก่อนจะเลิกสนใจแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารที่มีกล่องสึเขียววางอยู่ ผมเปิดมันมาข้างในเป็นแซนวิชไส้แฮฺม ซึ่งเป็นของโปรดของผม ผมหยิบขึ้นมาก่อนจะกันมัน ผมกินไปได้ครี่งเดียวก็วางไว้ที่เดิม หยิบยาที่อยู่ใกล้มา ก่อนจะกลับไปที่ห้องครัวรินน้ำใส่แก้วและกินยา แล้วเดินกลับไปที่ห้องนอน 

พอถึงเตียงผมก็ล้มตัวนอนกอดเข่าตัวเอง สับสน ไม่เข้าใจ ทำไมกันทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจหรือใส่ใจเราเลย ทำเหมือนเราเป็นเพื่อนกันมาตลอด 


"นายมัน...บ้าที่สุด" ผมพูเประโยดนั้นจบก็เผลอหลับไป







"โฟน..." เสียงใครกัน


"โฟน..." ผมค่อยๆลืมตาขึ้นจากเสียงปลุกของใครสักคน พแลืมตามาก็เจอกับวินเซนท์ที่มองผมด้วยสายตาเป็นห่วง ทำไมต้องมองแบบนั้นด้วย


"วิน..เซนท์"


"ตื่นแล้วหรอ ถ้าจะนอนก็ขึ้นไปนอนกับหมอนดีๆสิ มานอนกลางเตียงแบบนี่เดี้ยวก็ปวดคอหรอก" น้ำเสียงของวินเซนท์ที่อ่อนโยนทำไมผมใจเต้นแรงกับน้ำเสียงของเขา


"แล้วอีกอย่าง ทำไมถึงกินแซนวิชไปครี่งเดียว" วินเซนท์พูดพร้อมทำสายตาดุๆใส่ผม


"ก็..ไม่ค่อยหิวเท่าไร" 


"งั้นหรอ ถ้างั้นก็ลุกไปล้างหน้าสักหน่อยสิ เดี้ยวฉันจะทำสตูให้" ผมพยักก่อนจะลุกขึ้นตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไป






พอทำธุระเสร็จผมก็เดินออกมาจากห้อง กลิ่นสตูลอยมาเตะจมูกผม ผมจึงเดินไปที่ห้องครัว ก็เจอกับวินเซนท์ที่ตักสตูใส่ถ้วยอยู่ 


"อ่าวมาแล้วหรอ ฉันทำเสร็จพอดี นายช่วยยกไปที่โต๊ะได้ไหม" ผมไม่ตอบเขา แต่เดินไปหยิบถ้วยสตูมาแล้วเอาไปวางที่โต๊อาหาร พวกเราทานอาหารกันตามปกติ วินเซนท์ชวนผมคุยเแป็นพักๆ ส่วนผมก็ตอบบางไม่ตอบบาง บางทีผมก็เหม่นจนวินเซนท์เรียกผมหลายครั้งเลย นี่เราเป็นอะไรไปนะ 









หลังจากที่ทานอาหารกลางวันเสร็จ พวกผมก็มานั่งดูทีวีกันที่ห้องนั่งเล่น ผมไม่สนใจเสียงทีวีเลยชักนิด ในหัวก็มีแต่คำถามมากมายเกี่ยวกับวินเซนท์ล้วนๆ ผมอยากจะถามเขามากแต่ก็ไม่มีความกล้าพอที่จะถามออกไป ผมไม่รู้ว่าเหม่นนานเท่าไร รู้ตัวอีกทีตอนที่วินเซนท์มานั่งลงข้างๆผม ก่อนจะรวบตัวผมเข้าไปหา


"ทำไมทำหน้าเศร้าอย่างนั้นล่ะ"


"เปล่า ไม่มีอะไร ฉันขอตัวก่อนนะ" ผมแกะมือของวินเซนท์ออกก่อนจะลุกขึ้น แต่ว่าวินเซนท์จับข้อมือผมแล้วดึง ทำให้ผมล้มไปนั่งตรงตักของวินเซนท์พอดี ผมพยายามจะลุกหนี แต่ว่ามือของวินเซนท์ไวมาก กอดผมแน่นพอดิ้นก็กอดแน่นขึ้น เป็นผมเองที่ยอมแห้ปล่อยให้ทำตามใจ


"เป็นอะไร" วินเซนท์พูดพร้อมเอาคางมากายไหล่ผม


"เปล่า..ไม่ได้เป็นอะไร" ผมพยายามหลบสายตาจับผิดของวินเซนทฺ์ ผมไม่ชอบสายตาแบบนิ้เลย เหมือนกับทำผมเป็นเด็กทำผิดงี่นแหละ


"อย่ามาโกหกโฟน ฉันรู้จักนายดี" เหมือนกับประโยดท้ายมันแทงใจผมเต็มๆ รู้จักเราดีหรอ น่าขำสิ้นดี บอกว่ารู้จักเราดี แล้วทำไมต้องทำกับเราแบบนิ้ เจ็บจนอยากจะร้องให้


"หึ..แน่ใจหรอ ว่ารู้จักฉันดี" ผมทำเสียงแข็งใส่เขา


"ทำไมต้องทำเสียงแบบนิ้" 


"ก็เปล่า เป็นแบบนิ้มาตั้งนานแล้ว" อย่าเสียงสั่นนะ ห้ามร้องให้ด้วย แย่าทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเขา ผมทำได้แต่ตะโกนบอกในใจตัวเอง


"โฟนเป็นอะไรหันหน้ามาคุยกันดีๆ"


"ไม่ ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับนายอีก" จู่ๆผมก็เริ่มน้ำตาคลอ ยิ่งพูดเหมือนยิ่งทำร้ายตัวเอง


"โฟนหันมา" เสียงอันกดดันนั้นเหมือนกับตัดเชือกเส้นสุดท้ายของผม


"มีอะไรต้องคุยกันอีกล่ะ!! ทั้งๆที่นายทำร้ายฉันไปแล้ว ยังจะต้องการอะไร ลงโทษหรอมันบ้าสิ้นดี นายทำไปเพราะเหตุผลแค่นั้นสินะ " ผมหันหน้ามาเผชิญหน้ากับวินเซนท์


"นายมันบ้า สารเลวที่สุด ทั้งทีเมื่อก่อนไม่เคยสนใจฉัน ฮึก แล้ว..ฮึก มาสนใจเอาป่านนิ้ ฮึก นายมันบ้า บ้า บ้าที่สุดเลย ฮึก" ผมพูดพร้อมเอามือทุบอกเขา เขาไม่มีการตอบโต้เลย ปล่อยให้ผมทุบตีเขาแบบนั้น


"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก" วินเซนท์ก่อนจะจับมือผมทั้งสองข้างภายในมือเดียว สายตาจ้องเขามาในตาของผม ผมเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา


"ใครว่าฉันไม่สนใจนาย"


"ก็เมื่อก่อนนายทำตัว ฮึก ไม่สนใจฉันเลยนิ พยายามตีตัวออกห่าง ทั้งๆ.......รู้อยู่แล้ว....ว่าฉันน๋ะ....ฮึก ชอบนาย"


"แล้วนายคิดว่า ฉันไม่ชอบนาย"


"ก็ใช่ แล้วมันผิดตรงไหนกัน!!!" 


"ผิดสิ นายไม่คิดบางหรอว่าฉันจะไม่ชอบนายบ้าง"


"วะ...ว่างไงนะ" เหมือนหูผมดับไปช่วงขนาด ไม่จริงใช่ไหม


"ฉันบอกว่า ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน" เหมือนหัวใจกลับมาพองโตอีกครั้ง หลังจากที่เจ็บปวดอะไรต่างๆน่าๆ นี่ใช่ความฝันหรือเปล่า


"มะ..ไม่เชื่อ ฮึก นายโกหกฉัน"


"งั้นพิสูจน์ไหม ว่าฉันชอบนายจริงๆ"


"พิสูจน์อะไรขอ- อิ้ออ" ผมพูดไม่ทันจบเขาก็พุ่งมาจูบผมอย่างเร็ว เขาปล่อนมือจากข้อมือผมแล้ว แต่เปลื่ยนมาเป็นประคองเอวผม ส่วนอีกข้างก็ก็แนบกับแก้มผม ผมทำได้แต่จับเสิ้อเขาแน่น เสื้อเขาจะติดมากับผมอยู่แล้ว จูบนิ้เป็นจูบที่เนิ่นนาน แต่ว่ามันกับอ่อนโยนไม่รุนแรงเหมือนก่อนหน้านิ้ กลับกันมันทำให้ผมรู้สึกเคลิ้มตามเขา


"แฮ่ก....แฮ่ก..แฮ่ก" เขาถอนจูบออกไปแล้ว แต่มือของเขาก็ยังไม่ขยิบไปไหน 


"ทำไมยังร้องอยู่อีก หืม.."


"ก็เพราะใคร ฮึก กันเล่า" รู้สึกเหมือนตัวผมกำลังจะระเบิดเลย 


"หยุดร้องได้แล้วนะ เดี้ยวก็ไม่น่ารักหรอก"


"ฉัน ฮึก ไม่ได้..น่ารักซะหน่อย" ผมเม้นปากแน่น ตัวจะระเบิดอยู่แล้ว!!!


"โฟน" วินเซนท์ขยิบหน้ามาชิตกับหน้าผากผม ทำให้หน้าของพวกเราห่างกันไม่ถึงคีบ


"รักนายนะ" เหมือนเป็นคำที่ผมโหยหามานาน หัวใจของผมตอนนิ้มีความสุขมากเหลือเกิน ผมเอียงหน้าแนบไปกับมือเขาก่อนจะพูด


"ฉัน..ก็รักนาย"






================================================

อร้างงงงงงง ไรท์ของนอนแปปคะ ดิ้นรุนแรง รู้สึกว่าจากนิยายเกมกลายเป็นนิยายรักไปตอนไหนเนี่ย!!! 55 เราจะมาหวานกับคู่นิ้ก่อนเข้าสู่ความจริงจังสักพักนะคะ ตอนหน้า อืม...ไม่บอกดีกว่ารอลุ้นนะคะ 555 ไปละ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #50 Hatred Killed Blood นายุ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 22:36
    ต่อ0ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #50
    0