five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 16 : Ep.14 : หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 พ.ค. 60







ผมรู้ตัวอีกทีเพรารู้สึกถึงความเย็นที่อยู่รอบตัวเอง ผมพยายามควานหาผ้าห่มแต่ก็ไม่เจอ อยู่ดีๆก็มีมือใครสักคน ดึงผมเข้าไปกอด อบอุนจัง ผมเผลอมุดเข้าไปหาคนๆนั้น โดยไม่รู้ว่าเป็นใคร


"หึหึ.." เค้าหัวเราะแลัวก็ลูบหัวผมไปด้วย รู้สึกดีจัง


"ขนาดนายหลับยัง น่ารักขนาดนิ้เลย ฉันอยากจะกินนายเร็วๆแล้วสิ" เดี้ยวนะ เสียงนิ้มัน ผมค่อยๆลืมตาขึ้นเงยหน้าขึ้นไปก็จะกับวินเซนท์ ผมพยายามดิ้นให้หลุดออกจาอ้อมแขนคนตรงหน้า แต่เหมือนพยายามดิ้น เท่าไรก็รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ


"อยากดิ้นสิ ขออยู่แบบนิ้สักพักไม่ได้หรอ งับ"


"อื้อ.." วินเซนท์กระชิบที่หูก่อนจะกัด ผมขนลุกมากับการกระทำของวินเซนท์ ขัดขืนไปก็คงเปล่าประโยชน์ ผมเลยนอนนิ่งให้หมอนี่กอดไป แต่ตาก็สำรวจรอบๆไปด้วย เป็นห้องนอน มีโต๊ะทำงาน ตู้เสื้อผ้า ชั้นหนังสือ ทีวี ห้องน้ำ แล้วประตูห้องที่ไม่รู้ว่าไปห้องไหนได้บ้าง


"สงสัยหรอว่าที่นี่ไหน นี่เป็นห้องของฉันเอง ไม่สิต้องบอกว่า...ห้องของเราสินะ" วินเซนท์พูดพร้อมจับคางผมให้หันหน้าไปหา ผมหลบตาไม่อยากสบตากับหมอนิ้ ทำไมต้องเขินด้วยเนี่ย เราถูกจับตัวมานะ 


"อยากหลบตาแบบนั้นสิ ฉันอยากเห็นหน้านายตรงๆไม่ได้หรอ" อย่าทำน้ำอ่อนโยนแบบนั้นได้มั้ยมันมีผลกับฉันนะ พอผมไปสบตากับวินเซนท์ ก็เหมือนโดนมนต์สะกด วินเซนท์ขยิบหน้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ผมหลับตาแน่น ไม่เห็นว่าอะรจะเกิดขึ้น


"หึหึ" วินเซนท์ปล่อยมือออกจาคางผม ก่อนจะลุกจากเตียง


"ฉันว่านายค่อยหิวแล้ว ฉันจะทำอะไรมาให้กินก็แล้วกัน" วินเซนท์พูดทิ้งท้ายก็จะเดินออกไปจากห้อง ผมนอนกอดเข่า มือกุมอยู่ที่ตำแหน่งหัวใจ คำพูดและการกระทำต่างๆของวินเซนท์ มันทำให้ผม...รู้สึกหวั่นไหวกับมัน





ผมทำใจก่อนจะเดินออกมาจากห้องก็ได้กลิ่นสปาเก็ตตี้ ผมเดินตามกลิ่นนั้นไปก็เห็นวินเซนท์กำังจัดจานอยู่


"อ่าว...มาแล้วหรอ ฉันทำเสร็จพอดี" วินเซนท์พูดกับผมก่อนจะนั่งลงแล้วเริ่มทาน ผมเดินมานั่งครงข้ามกับวินเซนท์ก็จะเริ่มทานของตัวเอง ระหว่างที่นั่งผมก็มองไปรอบห้อง น่าจะอยู่ในคอนโดที่ไหนสักแห่ง ผมเองก็ไม่รู้ ทั้งห้องอาหาร ห้องนั่งเล่น ห้องครัว แล้วก็ห้องน้ำ ดูแล้วหรูในระดับนึงเลย ผมหันสกลับมามองวินเซนท์ วินเซนท์เองก็กำลังมองผมอยู่เหมือนกัน ผมหลบสายตาของเค้า ผมมองที่ไรก็รู้สึกใจเต้นตลอด ทั้งทีพยายามตัดใจแท้ๆ 




ใช้เวลาไม่นานผมกับวินเซนท์ก็ทานเสร็จ วินเซนท์ก็เอาจานไปเก็บ ส่วนผมที่ไม่ถนัดเรื่องงานบ้านก็มานั่งเล่นที่โซฟา มานั่งคิดว่าทำไมผมถึงไม่ขัดขีน ไม่หาทางหนี หรือว่าเพราะผมยังมีใจให้วินเซนท์อยู่งั้นหรอ


"ทำไมทำหน้า แบบนั้นล่ะ รู้สึกไม่ดีหรอ" วินเซนท์ถามผม ในมือมีน้ำส้มสองแก้ว


"ปะ..เปล่าไม่มีอะไร" วินเซนท์นั่งลงข้างผม ผมขยับหนี 


"ทำไมขยับหนีล่ะ หรือว่ากลัวฉันหรือไง" 


"จะบ้าหรืแไง ฉันไม่ได้กลัวนายสักหน่อย"


"งั้นก็แล้วไป กินน้ำสัมสักหน่อย นายจะได้รู้สึกดีขึ้น" ผมหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมาดื่ม ที่ผมดื่มไม่ฝช่เพราะชอบหรอก แต่มันจะเสียน้ำใจเปล่าๆ


"ฉันขอถามอะไรนายหน่อยสิ" วินเซนท์พูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปสักพัก


"อะไร"


"น้องชายนายน่ะ สำคัญขนาดนั้นเลยหรอ" ทำไมจู่ๆที่ถามเรื่องไมค์ล่ะ 


"สำคัญสิ เพราะฉันสัญญากับป้ายหลุมศพของพ่อแม่เค้าไว้ ว่าจะดูแลเค้าก็เท่านั้นเอง" พูดไปพูดมาทำไมผมถึงรู้สึกร้่อนแปลกๆล่ะ
 

"งั้นหรอ นายคงไม่ได้คิดอะไรเกินกว่าน้องชายใช่มั้ย"


"คะ...ใครจะไป...คิดแบบนั้นล่ะ" ทำไมเสียงผมสั่น รู้สึกร้อน ทำไมถึงร้อนขนาดนิ้นะ


"ดีแล้ว เพราะว่า...นายน่ะ เป็นของฉันคนเดียว" วินเซนท์พูดเสร็จก็รวบตัวผมไปอยู่บนตัก ผมพยายามจะขัดขีน แต่ผมไม่มีแรงเลย


"ร้อนหรอ งั้นเดี้ยวฉันช่วยนะ" วินเซนท์ใช่มือไปลูบขาของผม 


"อิ้อ."


"ใจเย็นๆสิ แค่ลูบเฉยๆเอง หึหึ" วินเซนท์ลูบขาผมไปเรื่อย ไม่รู้ทำไมเหมือนมันยังไม่พอ 


"ทำหน้าแบบนิ้อยากได้มากกว่านิ้หรอ" วินเซนท์ไม่พูดไปเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อผม ผ่านท้องผมไป ลูบไปตามส่วนต่างๆ ทำให้ผมรู้แปลกๆ ขาผมเริ่มชิตกันเมื่อใกล้ถึงฝัน


"โอ..จะไปแล้วหรอ ความรู้สึกนายเร็วหรือว่า..ฉันใช่ยาแรงไปนะ" วินเซนท์พูดเสร็จก็อุ้มผมแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะวางผมอย่างเบามือ ส่วนตัวเองก็ยืนมองดวงสายตากระหาย


"วะ...วิน..เซนท์" 


"หืม?..ทรมานหรอ เดี้ยวจะมาช่วยนะ แต่ตอนนิ้ฉันต้องไปทำธุระซะก่อน เดี้ยวมานะ หึหึ" พูดเสร็จก็เดินออกไป ปล่อยให้ผมนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียง เพราะความอยากของตัวเอง มือก็ไม่มีแรงที่จะทำแบบนั้น ผมดิ้นไปสักพักก็เห็นเสื้อของวินเซนท์วางอยู่ที่ปลายเตียง ผมจึงพยายามใช่แรงทั้งหมดคลานไปหาเสื้อ ก่อนจะหยิบมองกอดไว้แล้วมุดหน้าเข้าไป 


อยากได้



มากกว่านิ้



วินเซนท์



===============================================

จะบินมั้ยอ่ะ เค้ากลัวมันบินอ่ะ น่าจะไม่เป็นไรมั่ง (มั่งงงงนะ) 555 วินเซนท์ก็มีมุมน่ารักด้วยนะ ถึงจะร้ายก็เถอะ หลังจากนิ้จะเป็นโฟนกับวินเซนท์นะ กว่าไมค์จะกับมาก็อีกนาน พรุ่งนิ้อาจจะไม่ได้อัพนะ ก็ขอดูอีกทีละกัน ตอนหน้าถึงสิ่งที่ทุกคนรอคอย ไปละ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #47 tiprada vaniz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:16
    ncccccccc
    #47
    0
  2. #46 shinukaku (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 20:57
    ปู่เสื่อรอไรท์.......
    #46
    0
  3. #45 Baitong2409 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:35
    อ๊ากกกกกกกก ทำไมถึงตัดจบแบบเน้ โอ๊ยยยยย ค้างงงงง ไรต์รีบๆมาเถอะนะ
    #45
    1
    • #45-1 KNE_FT(จากตอนที่ 16)
      13 พฤษภาคม 2560 / 12:39
      เอาอาหารเริ่มน้ำย่อยมาก่อน แล้วค่อยอาหารหลัก 555
      #45-1
  4. #44 near_3 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 22:25
    ปักหลักรอคะ
    #44
    0