five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 15 : Ep. 13 : จูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 พ.ค. 60








ผมนั่งฟังไมค์เล่าเรื่องเหตุการณ์ที่หายตัวไป เล่าตั้งแต่ไปทำงานที่ร้านวันแรก ผมได้แต่นั่งฟังเงียบๆ เพราะรู้ว่าไมค์ต้องการละบายกับสิ่งที่ตัวเองเจอ ไมค์เล่าไปสักพักจนถึงเหตุการณ์ที่โดนเฟรดดี้ทำร้ายร่างกาย ผมโกรธมาก อยากจะไปทำลายหุ่นให้มันพังไปซะ ไมค์เล่ามาอีกว่าใช้ขวานไม้ทำลายหุ่นพวกนั้นแล้ว ผมไม่เชื่อเลยว่าไมค์จะกล้าทำอะไรบ้าๆแบบนิ้ด้วย 

"หลังจากที่ผมทำลายเจ้าหุ่นพวกนั้นแล้ว ผมเดินหาทางออกต่อ แต่จู่ๆมันเหมือนมีของแข็งฟาดที่คอผม ก่อนผมสลบผมเห็นหน้าไม่ชัด แต่ว่าเป็นผู้ชายใส่ชุดยามสีม่วง" พอไมค์พูดถึงผู้ชายชุดสีม่วงแล้ว ผมก็นึกถึงวินเซนท์ขึ้นมา เพราะหมอนั้นเป็นคนชอบใส่ชุดยามสีม่วง

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ"


"ไม่รู้ครับ ผมจำไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่บ้านแล้ว" ไมค์ทำหน้าเศร้า เหมือนพยายามจะลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมเห็นแบบนั้นเลย เอามือไปกุมมือไมค์เอาไว้


"ไม่เป็นไรแล้ว มันผ่านมาแล้ว ฉันจะปกป้องนายกับเจเรมื่เอง จะไม่มีใครเจอเหตุการณ์แบบนิ้อีก ฉันสัญญา" ไมค์เงยหน้ามามองผมก่อนจะโผกอดผมและร้องให้อีกครั้ง ผมกอดตอบ ผมจะไม่ให้ใครต้องมาเจ็บปวดแบบนิ้อีกแล้ว





ผ่านไปประมาณเกือบ หนึ่งชั่วโมง เจเรมื่ก็กลับมา เจเรมื่เห็นไมค์ ก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมน้ำตาอีกครั้ง ผมกับไมค์ก็ช่วยกันปลอมอยู่นาน แต่ผมก็ดีใจนะ ที่อย่างน้อยเจเรมื่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ได้ทำหน้าไม่สบายใจเหมือนก่อนหน้านิ้


เจเรมี่ถามไมค์ว่าเป็นไงบ้าง หิวไหม พี่ไปไหนมา และอะไรอีกหลายๆอย่าง ไมค์ตอบเฉพาะบ้างคำถาม ไม่ตอบว่าหายไปไหน ผมขอตัวจะมาคุยโทรศัพท์ สองคนนั้นน่าจะเมินผมไปเรียบร้อย ผมมองแล้วยิ้มออกมา เห็นสองคนนิ้ยิ้มก็ดีแล้ว ผมต่อสายหาวินเพื่อนของผมว่าไมค์ฟิ้นแล้ว วินบอกว่าจะให้ไมค์มาสอบปากคำหน่อย ผมก็ไม่ขัดอะไรแต่ให้วินมาสอบปากคำที่บ้าน เพราะไมค์ยังเพลัยอยู่ วินตอบตกลง ผมจึงวางสายไป ผมกลับเข้ามาในห้องเจเรมื่ก็ชวนไปกินข้าวด้านกันผมเดินลงตามสองคนนั้นไป จากมิ้อเช้ากลายเป็นมิ้อกลางวันไปได้ 


ผ่านไปไม่นานพวกผมก็มานั่งเล่นกัน ที่ห้องนั่งเล่น วินเพื่อนผมมาพอดีแล้วสอบปากคำไมค์ไมค์เล่าความจริงไปส่วนหนึ่งคือ ถูกจับตัวไป แต่ไม่ได้บอกว่าโดนทำอะไรบ้าง วินสอบปากคำเสร็จ ก็กลับไป

"พี่ไม่เห็นบอกผมเลยว่าพี่แจ้งคำรวจไว้ " ไมค์ถามขึ้นทันทีที่วินกลับไป


"ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก ฉันไปหานายที่ร้านมันเกิดเหตูการณ์ฆาตกรรมพอดี ฉันก็ไปเจอหมอนั้นโดยบังเอิญ แล้วบอกว่านายทำงานที่แล้วยังไม่กลับ เค้าก็เลยอาสาช่วยตามาหาน่ะ"


"อ้อ...แบบนิ้นี่เอง แล้วพี่จะค้างที่นี่หรือเปล่า" ไมค์มองหน้าผม ยังกลัวอยู่สินะ อะ..เกือบลืมวินเซนท์นัดเราไว่้นิ ไม่อยากจะไป แต่ถ้าเกิดไม่ไปไม่รู้มันจะทำอะไรไมค์อีก 


"ผมทำให้ลำบากใจหรอครับ" ไมค์ทำหน้าเศร้า


"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่พอดี..ฉันมีธุระน่ะ"


"เสียดายจังฮะ ผมก็อยากให้พี่โฟนค้างที่นี่ด้วย" เจเรมื่ทำหน้าเสียดาย


"ไว้ฉันทำธุระเสร็จจะมาค้างนะ ตอนนิ้ก็ใกล้เวลานัดแล้ว ฉันกลับก่อนนะ เจเรมื่ดูแลไมค์ด้วยล่ะ"


"ฮะ งั้นเดี้ยวผมไปส่งนะฮะ " เจเรมื่ลุกจะไปส่งผใ แต่ไมค์ก็ลุกตาม 


"นายไม่ต้องไปส่งหรอก นายคงจะพักผ่อนดีกว่านะ"


"ไม่ครับ ผมจะไปส่งด้วย" 


"เฮ้อ..นายนิ้มัน ออกไปส่งก็ได้" ผมถอนหายใจ ก่อนจะยื่นมือไปขยี้หัว ไมค์เป็นพวกดิ้อด้านมาก ห้ามไปก็คงไม่ฟัง


ผมมองไมค์กับเจเรมื่ที่มาส่งผมหน้าบ้าน ไมค์มองเหมือนไม่อยากให้ผมไป ผมยิ้มบางให้ ก็จะขับรถกลับไปห้องตังเอง เตรียมตัวไปเจอวินเซนท์






ตอนนิ้ผมอยู่ที่ท่าเรือส่งสินค้า FN เป้นท่าเรือส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมิองนิ้ ผมเดินไปที่โกดังที่วินเซนท์นัดไว้ แต่ผมไม่แน่ใจว่า วินเซนท์นัดโกดังที่เท่าไรไว้ ผมเลยเดินหาดูตามโกดังต่างๆ ผมมานุึกดีๆ ว่าวินเซนท์อยู่โกดังไหน มันมีโกดังเก็บสินค้าเยอะมาก ถ้าให้เดาน่าจะโกดัง 13 เพราะผมวินเซนท์เป็นคนชอบเลขนิ้ ผมก็ไม่เช้าใจเหมือนกัน 13 คือเลขปีศาจ เลขโชดร้ายทำไมถึงชอบนะ ตั้งแต่เดินมายังไม่เจอโกดัง13เลย ผมตัดสินใจถามคนแถวนั้น เค้าบอกว้าอยู่ด้านใน ผมกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินไปตามที่บอก ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกระเวง หรือผมคงคิดไปเอง ผมเดินมาเรื่อยๆจนถึงโกดังที่13 ผมเดินเข้าข้างในมองไปรอบๆหาวินเซนท์ 

"นายทำตัวน่ารักขึ้นเยอะเลยนะ ทั้งที่ฉันไม่ได้บอกว่าอยู่โกดังไหนแท้ๆ" ผมหันไปตามเสียงเห็นวินเซนท์เดินออกมาจามุมมืดมุมนึง


"นายมีอะไรก็ว่ามา ฉันไม่ว่างทั้งวันหรอกนะ"


"โอ..ใจร้ายจังนะ ก็ไม่มีอะไนมากหรอก แค่อยากได้นายมาครองเท่านั้นเอง...." วินเซนท์พูดแล้วเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ผมถอยหลัง สายตากับน้ำเสียงของวินเซนท์มันน่าขนลุก
ผมถอยหลังมาเรื่อยๆจนชิตกับกำแพง


"แย่จังนะ หมดทางหนีแล้วสิ" วินเซนท์มาถึงตัวผม แล้วใช้แขนกันทางหนีผมทั้งสองด้าน


"ทำไม ทำหน้าแบบนั้นล่ะ..หรือว่า...กลัวหรอ" วินเซนท์พูดกระชิบที่ข้างหูผมจต้องหันหน้าหนี ทำไมใจต้องเต้นแรงกับน้ำเสียงน่าขนลุกแบบนิ้ด้วย


"นายน่ารักจน อยากกิน นายจะแย่อยู่แล้ว"


"พูดอะไรของนา- อิ้อ" จู่ๆวินเซนท์ก็จูบผม ผมพยายามเมันปากแน่ วินเซนท์ถอนจูบออกมาแห ผมอ้าปากจะด่าแต่วินเซนท์ก็จูบอีกครั้ง ทำให้ลิ้นเกี่ยวพ้นกัน ผมยอมรับว่าเผลอเคลิ้มไปกับมัน เป็นรสจูบที่มีแต่ความเอาแต่ใจ แต่ไม่รู้ทำไมผมที่ชอบกันนะ


"อิ้อ.....แฮ่ก...แฮ่ก" วินเซนท์ถอนจูบออกไปแล้ว ผมเกือบทรุดลงไปกับพื้นวินเซนท์ประคองผมไว้ทัน หัวผมพิงกับไหล่วินเซนท์เอาออกอากาศเข้าให้เยอะที่สุด


"หึหึ...เหนื่อยแล้วหรอ งั้นพักเถอะนะ กว่าจะถึงห้องคงอีกนาน..." จู่ๆผมก็รู้ง่วงขึ้นมา อะไรกันทำไมง่วงแบบนิ้ล่ะ หืม..กลิ่นนี่ไม่ใช่น้ำหอมของวินเซนท์นิ 


"ยา....สลบ...งั้นหรอ..." หลังจากนั้นผมไม่ก็ไม่รู้อะไรอีกเลย






================================================

จบไปแล้วนะะะ เย้ๆ มาต่อแล้วนะในเมื่อปิดเทอมมันเหลือนิดเดี้ยว เพราะฉะนั้นจะอัพสลับกับแวมไพร์นะ ใครชอบคู่ม่วงโฟน อยากได้nc แบบไหน เม้นเลยจ้าาา ไปละ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #37 Cha_Noona (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:13
    อ๊ากก! ไรต์รีบมาต่อด่วนๆ แบบไหนก็ได้ค่ะ ขอแค่ฟิน
    #37
    0
  2. #36 Baitong2409 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 06:19
    ขอแบบม่วงเอาแต่ใจได้มั้ยคะ ดิบๆหน่อยฟินกำลังดี -.,-
    #36
    0
  3. #35 thieves14122 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    โอ้!!!! เวรแล้วโฟน มาต่อเร็วๆน้า~
    #35
    0