Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 กังวล 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 60



ท้องฟ้าในตอนกลางคืนถึงว่าเป็นยามที่สงบของผู้คนทั้งหลาย แต่ถ้าท้องฟ้าเปิดและมี ดวงดาว มันจะเป็นอะไรที่สวยงามเหมือนกับตอนนิ้ ถึงจะเป็นฝันแต่สวยงามมาก ฉันเดินไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่โขกหิน ก้อหนึ่งพอฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นเด็กผู้หญิงคนเดิมที่มองไปบนท้องที่มีหมู่ดาวต่างๆ เต็มไปหมด ไม่รู้นานเท่าไรเธอก็เอาแต่เหม่นมองไปบนท้องฟ้า โดยไม่รู้ด้วยช้ำว่ามีเด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินม่วง ดวงตาสีน้ำเงินเหมือนพลอย กำลังเดินเข้ามาหา

"ขอนั่งด้วยคนสิ" เด็กผู้หญิงไม่ตอบอะไรแค่พยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนที่เด็กหนุ่มคนนั้นจะนั่งลงข้างๆเธอ


"ท้องฟ้าวันนิ้สวยจังเลยเนอะ"


"..."


"ถ้าเป็นคืนก่อน ท้องฟ้าไม่เปิดแล้วก็ไม่มีดาว คืนนิ้โชดดีมากเลยล่ะ" เด็กหนุ่มพูดหันไปหาเด็กหญิง ก่อนที่สังเกตว่าเด็กหญิงสั่นนิดหน่อย เด็กผู้ชายคนนั้นก็ดึงผ้าพันคอที่ใส่มาพันเขากับเด็กหญิงคนนั้นก่อนจะพูดออกไป


"มันหนาวนะ นี่อาจจะไม่ได้ช่วยมากเท่าไร แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรละนะ" เด็กหนุ่มยิ้มให้เล็กเป็นรอยยิ้มที่สดไส จนเด็กผู้หญิงยิ้มตามไป เด็กทั้งสองนั่งดูดาวด้วยกันมองดวงดาวบนท้องฟ้าแสนกว้างใหญ่แห่งนิ้ ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปที่ละนิด ฉันได้สัมผัสถึงความอบอุ่นมันอบอุ่นมาก








ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วเอาแขนก่ายไปที่หน้าผาก เพราะรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียงค่อยปรับโฟกัสของภาพมองไปรอบๆ นิ้มันห้องของเรานิ้น่า ตอนแรกเราอยู่ห้องสมุดแล้วก็หลังจากนั้น เหตุการณ์แบบนั้นก็เกิดขึ้นอีก เฮ้ออ เมื่อไรฝันร้ายจะจบชะทีนะ 

ฉันลุกออกจากเตียงแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ รู้สึกว่าจะตื่นเช้ากว่าปกติเหะ ปกติเวลาตื่นไม่ไอริก็ยูไอจะขึ้นมาปลุกตลอดคงตื่นเช้ากว่าปกตืนั้นแหละ ฉันอาบน้ำทำธุระส่วนตัวของตัวเอง ฉันได้ยินเสียงเปิดประตูฉันรู้ทันทีว่าใครเข้ามา คนที่เข้ามาคือไอริ ตอนแรกที่เธอเห็นก็ตกใจเล็กน้อย เพราะฉันตื่นเองโดยไม่มีใครมาปลุก ถ้าอยู่ที่บ้านฉันก็ตื่นเอง แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ที่นี่แล้วมีแต่คนมาปลุกมีแค่วันนิ้วันเดียวที่ฉันตื่นเอง

จากนั้นไอริก็พาฉันมาห้องอาหารเหมือนปกติหรือเปล่า? ฉันมาถึงห้องอาหารก็รู้เหมือนมีคนกำลังมองฉันอยู่ ชึ่งมันก็ใช่จริงๆด้วย คนที่กำลังมองฉันนั้นคือ คาเนกิกับนัทสึที่คุยกันอยู่ที่ริมหน้าต่างของห้องอาหาร ฉันเดินมาที่โต๊ะสองคนนั้นก็จ้องมาที่ฉัน แล้วทำเป็นไม่สนใจก่อนที่จะคุยกันต่อ ขนาดนิ้ฉันทานอาหารแล้วมองไปที่สองคนนนั้น คาเนกิกับนัทสึก็มองฉันอยู่เป็นพักๆ มีหลายครั้งที่ฉันมองพวกเขา เป็นบางทีที่ใครคนใดคนหนึ่งมองมาที่ฉัน บางทีพอมองไปอีกก็เจอสายตาของสองคนนนั้นพอดี และเป็นฉันเสมอที่จะหลบสายตาพวกนั้น บอกได้เลยว่าฉันไม่ชอบสายตาแบบนิ้เหมือนกำลังจับตาดูพฤติกรรมของฉัน หรือพวกเขาจะรู้ความลับของเรา สงครามสายตายังคงดำเนินตามไปเรื่อยๆ จนฉันทานเสร็จ ฉันรีบออกมาจากห้องนั้นทันที รู้สึกแปลกๆอย่างไงไม่รู้



ทางด้านห้องอาหาร 

"ยูไอ ไอริ ทำความสะอาดเสร็จแล้วมาฉันกับคาเนกิที่นะ"


"ค่ะ/ค่ะ" สองคนนนั้นรับคำก่อนจะทำหน้าที่ของตัวเอง


up


หลังจากที่ฉันออกมาจากห้องอาหาร ฉันก็รีบกลับไปที่ห้องของตัวเองทันที รู้สึกไม่ดีเลยสายตาเหมือนจับผิด พวกนั้นรู้อะไรกันแน่ พอถึงห้องฉันรีบปิดประตูล็อกทันที เดินวนไปวนมาจนจะรอบห้องได้เลยก็ว่าได้ ทำไงดีละ ถ้าพวกนั้นรู้เรื่องพลังของเราจะเกิดอะไรขึ้นทำไงดี...

ก็อกๆๆๆ

"คะ...ใครน่ะ" ฉันหันไปทางประตูถามออกไป เสียงสั่นๆ


"ฉันเอง ขอเข้าไปหน่อยสิ" เสียงโชนิ ฉันเดินไปประตูให้โชเข้ามาในห้อง สีหน้าโชดูแปลกๆเหมือนกำลังกังวลอะไรบ้างอย่าง


"มีอะไรงั้นหรอ" ฉันถามโชด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุด ตอนนิ้มือฉันสั่นไม่หยุดเลย


"ฉันมีเรื่องอยากจะถามอะไรหน่อย"


"อะ..อืม ถามมาสิ"


"เธอโดนกัดอีกหรือเปล่า" คำถามของโชทำให้ฉันชะงักไปทันที


"ที่ไม่ตอบแปลว่าโดนกัดอีกสินะ" สายตาขแงโชนั้นแสดงความเจ็บปวดชัดเจน ฉันก้มหน้าลงไปมองพื้นไม่อยากเห็นสายตานั้น


"ฉันผิดเองที่พาเธอมาที่นี่เป็นความผิดของ..ฉันเอง" โชพูดด้วยเสียงที่สั่นเหมือนจะร้องให้ ทำให้เงยหน้าขึ้นมา เห็นโชก้มหน้าลง สีหน้าอันเจ็บปวด


"อย่าโทษตัวเอง นายไม่ผิดหรอก"


"จะไม่ให้ฉันผิดได้ไง ก็ในเมื่อฉันเป็นคนบอกเรื่องของเธอให้พวกนั้นรู้นิ" โชตะโกนออกมาเหมือนหมดความอดทน ฉันตกใจไม่น้อยโชเป็นคนบอกหรอ บอกเรื่องอะไรละ


"นายบอกเรื่องอะไร"


"จำวันที่พวกเราทำอาหารแล้วเธโดนมีดบาดได้มั้ย" ฉันพยักหน้าก่อนที่โชจะพูดต่อ


"ฉันใช่ผ้าเช็ดหน้าปิดที่แผลเธอไว้ ฉันได้กลิ่นเลือดเธอ เลือดของเธอมันไม่เหมือนกลิ่นเลือดมนุษย์ธรรมดา ฉันเก็บผ้าเช็ดหน้าไว้ พอถึงบ้านฉันผ่านห้องรับแขกพี่ไคก็อยู่ในห้องนั้นเลยได้กลิ่น แล้วพยายามให้บอกเรื่องของเธอ ตอนแรกฉันไม่บอก แต่พี่ไคพูดว่า ถ้าฉันไม่บอกก็จะหาเองแต่ก็ไม่รับประกันว่าเธอจะปลอดภัย ฉันเลยจำเป็นต้องบอกไป ขอโทษนะ" โชสารภาพออกมาทุกอย่าง ดูจากสีหน้าแล้วคงรู้สึกผิดจริงๆสินะ


"มันผ่านไปแล้วแก้ไขไม่ได้หรอก อย่าคิดมากเลยฉันไม่โกรธนายหรอก ก็นายปกป้องฉันนินะ"ฉันยิ้มให้โชว่าไม่ได้โกรธจริง ถึงจะกังวลแต่ฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียวนินะ


"โคโนเอะ.."


"หืม?"


"เธอโดนใครกัดมาบ้าง อย่าโกหกนะ"


"เออ....ไทจิ นัทสึ แล้วก็คาเนกิน่ะ"


"สามคนแล้วหรอกเนี่ย"


"มีอะไรงั้นหรอ"


"ฉันว่าเธอควรหนีออกจากที่นี่ได้แล้ว"


"แล้วฉันจะหนีไปได้ไง เจ้าพวกนั้นอาจจะรู้ก็ได้"


"ฉันมีแผนแยู่ เธอจะเชื่อใจฉันไมละ"


"ฉันเชื่อใจนายอยู่แล้วก็นายเป็นเพื่อนฉันนิ ว่าแต่จะหนีตอนไหนละ"


"เราจะหนีไปคืนนิ้"




 

 







===========================================

 100% แลัวจากรู้สึกจะสั้นลงเรื่อยๆ 555 สมองตันไปแล้วคะ มาอัพแล้วนะ ตอนหน้าขอบอกเลย มันส์แน่นอนโชจะพาโคโนเอะหนีไปได้มั้ยนะ ลุ้นกัน ก็อย่าลืมเม่นท์กันด้วนนะ ไปละ

แมรี่คริสต์มาสนะคะ เกือบลืม 55



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #3 Peper17 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 18:51
    รีบอัพนะคะ
    #3
    0