Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 ใจร้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 เม.ย. 60



"นี่ๆเธอมาทำอะไรที่นี่งั้นหรอ" เด็กผู้ชายผมสีเหลืองกำลังถาม เด็กผู้หญิงผมสีขาวที่นั่งกอดเข่าคนเดียว เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อยก่อนจะกอดเข่าตัวเองแน่นกว่าเดิม

"ไม่ต้องกลัวนะ เราไปเล่นด้วยกันนะ" เด็กผู้ชายพูดพร้อมยื่นมือมาเพร้อมยื้มให้เด็กหญิงคนนั้นเล็กน้อยเด็กผู้หญิงก็ยื่นมือไปหาเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วเดินไปด้วยกัน..




เด็กผู้ชายคนนั้นเคยเจอกัน ที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ








พอรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่เตียง ทำไมเราถึงมาอยู่ที่เตียงได้ละก็จำได้ว่าเรา...

"เลือดหวานจังนะ ฝันดีละ"

ยิ่งนึกเท่าไรก็ไม่อยากเจอหมอนั้นเลย จริงสิเราโดนกัดที่คอนิ เดี่ยวนะ ที่คองั้นหรอ ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่โต๊ะแป้ง เปิดคอเสื้อ แผลที่โดนกัดกลายเป็นแผลเป็นและเรื่มจางหายไปทีละนิด ต้องระวังหน่อยแล้วสิ ถ้าเกิดมีคนรู้เข้าละก็..


ก๊อกๆๆ


เสียงประตูทำให้ฉันหยุดคิด หืมใครมานะหรือว่า จะเป็นไทจิ ตัวฉันเรื่มสั่นทั้งหวาดกลัวทั้งสับสน ฉันควรทำไงดี 


"ขอประทานโทษนะคะ คุณโคโนเอะ ตื่นหรือยังคะ" 


เอ๊ะ ไม่ใช่นิ ไม่ใช่ไทจิ แลัวใครละ


"คุณโคโนเอะคะ"


"อะ..อืม ฉันฉันตื่นแล้วมีอะไรหรรือเปล่า" แย่ละสิทำไมเสียงสั่นไปด้วยละ


"คือขอดิฉันเข้าไปหน่อยจะได้หรือเปล่าคะ"


"อืม เข้ามาสิ " หลังจากนั้นเธอก็เปิดประตูเข้ามาแล้วเดินมาหาฉัน เธอเป็นผู้หญิงใส่ชุดเมคผมยาวสีดำสวย เธอเป็นคนที่สวยจริงนั้นแหละ


"เธอชื่อ ไอริใช่มั้ย" ฉันลองถามเธอดู แต่เธอกับหัวเพราะใน ลำคอสักพักก่อนจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม นี่ฉันพูดอะไรไปงั้นหรอ


"ขอประทานโทษนะคะ ที่หัวเราะออกมาพอดีมีคนชอบทักผิดนะคะ"


"ทักผิดงั้นหรอ" 


"คะ ดิฉันชื่อยูไอ เป็นพี่สาวฝาแฝดของไอริคะ"พี่สาวฝาแฝดงั้นหรอ สองคนนิ้เหมือนกันทุกอย่างทั้งน้ำเสียง หน้าตา หรือลักษณะต่างๆเหมือนกันจะตาย เจ้าพวกนั้นออกได้อย่างไงนะ


"แล้ว..ฉันจะรู้ได้ไงว่า คนไหนคือไอริ หรือคนไหนคือยูไอ"


"ง่านนิดเดียวคะ สีตาไงคะ"


"สีตาหรอหรอ?"


"คะ สังเกตดีๆ สีตาของดิฉันจะเข้นกว่าไอริน่ะคะ"


"งั้นหรอ เข้าใจแล้วละ ขอบใจนะยูไอ"


"ิยินดีคะ คุณโคโนเอะยังไม่เคยเจอไอริหรอคะ"


"ก็..เคยเจออยู่หรอกแต่ฉันไม่ได้สังเกตน่ะ"


"อย่างนิ้นี่เอง อืม..ตายจริงสายขนาดนิ้แล้วหรอ" ยูไอทำตาโตขึ้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้หลังจากดูนาฬิกา


"คุยชะเพลินเลยรีบหน่อยนะคะ เดี่ยวอาหารเช้าจะเย็นชะก่อน"


"อืม" ฉันตอบสั้นๆก่อนจะไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองเวลาผ่านไป ฉันก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จ


"คุณโคโนเอะ เหมาะกับชุดนิ้มากเลยนะคะ"ยูไอพูดพร้อมทำสายตาเป็นประกาย คือมันก็ไม่ได้สวยหรือน่ารักหรอกนะ ก็แค่เสื้อเชิ้ดสีขาวแขนยาว กระโปรงสีดำ ตรงปกคอเสื้อมัดโบสีแดงเท่านั้น

"ขอบคุณนะ" ฉันยิ้มให้เธอเล็กน้อย แต่ทำไมยูไอทำหน้าเหมือนกำลังแปลกใจอะไรบางอย่างละ

"เออ..ยูไอ"


"ค..คะ " 


"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า จู่ๆก็นิ่งไปน่ะ"


"เอ่อ..เปล่าคะ แค่คุณโคโนเอะยิ้มแบบนั้นเหมือนกันคนที่เคยรู้จักน่ะคะ"เธอพูดแล้วไปเหมือนทางอื่น เหมือนกำลังปิดบังไรบางอย่าง


"งั้นหรอ ฉันนึกว่าเธอจะเป็นอะไรสักอีก"


"ขออภัยด้วยคะ งั้นพวกเราลงไปกันดีกว่านะคะ"


"อืม"




ณ ห้องอาหาร



นิ้มันอะไรกัน อาหารพวกนิ้ ฟังไม่ผิด เพราะตอนนิ้ฉันนั่งอยู่ตรงอาหารดูน่ากินมาก เป็นแค่ อุด้ง ธรรมดาแท้ๆ แต่กับน่ากินอะไรขนาดนิ้


"เชิญคะ" ฉันหันไปหาคนที่กำลังเสิร์ฟอาหารมาให้ คงเป็นไอริสินะ พอมองใกล้ๆแล้วสวยเเหมือนยูไอเลยแต่สีตาอ่อนกว่า จริงสิก็เป็นฝาแฝดกันนินะ"ขอบคุณนะ ไอริ " เธอดูตกใจเล็กนิดหน่อยก่อนจะโค้งคำนับแล้วเดินไปหายูไอที่ยืนออกไปไม่ห่างกันมาก



"ทานละนะค่ะ" ฉันหยิบตะเกียนขึ้นมาก่อนจะคีบเส้นอุด้ง


"อร่อยจัง" ถึงจะพูดออกไปไม่ดังมาก แต่ได้ยินเสียงหัวเราะของยูไอกับไอริ ดูเหมือนพวกเธอจะดีใจที่อาหารถูกปาก มันอร่อยจริงๆนิ กลมกล่อมไม่มีที่ติเลย ฉันใช่เวลาไม่นานก็กินเสร็จ ไอริมาเก็บจานเธอก็ยิ้มให้ฉัน ก่อนจะเดินหายไปอีกทางนึง


"เธอเป็นแบบนิ้ละคะ" จู่ๆยูไอก็พูดขึ้นแล้วเดินมาหาฉ้น ใบหน้าที่ยิ้มนั้นมันจะน่ารักไปแล้ว


"นานมากแล้วละคะ ที่ไม่ได้เห็นเธอยิ้มแบบนิ้" ยูไอก็ทำหน้าเศร้าทันทีที่พูดประโยดหลังออกมา



"ทำไมถึงพูดแบบนั้นละ ตอนอยู่ที่ห้องฉ้นก็ด้วยเธอกำลังปิดบังอะไรงั้นหรอ"


"ตอนนิ้บอกไม่ได้หรอกคะ แต่อีกไม่นานคุณก็จะรู้เอง" เธอยิ้มให้ฉันบางๆ หมายความว่าไง อีกไม่นานงั้นหรอ 


"จริงสิ นายน้อยเรียกให้ไปพบที่สวนดอกไม้น่ะคะ"


"นายน้อยหรอ?"


"คุณหนูโชนะคะ เค้าไม่ชอบให้คุณหนูนะคะ ถึงต้องเรียกนายน้อย" ก็สมกับเป็นเจ้านั้นละนะ ที่ไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อน่ารักใส่เจ้าตัว รวมถึงคุณหนู ฟังแล้วน่าเอาไปล้อชะมัด


"แล้วพวกไคละ"


"พวกนายท่านออกไปตั้งแต่เช้าแล้วละคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"


"เออ..เปล่าหรอกไม่มีอะไร" โชมีเรื่องอะไรจะคุยกันเรากันนะ รู้ไม่ค่อยดีเลย









สวนดอกไม้

"มาช้านะ" โชพูดขึ้นทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาในสวน ตอนพูดไม่คิดจะหันมาหาฉ้นเลยหรือไง เจ้าบ้าโช "เรียกฉันมาแบบนิ้เป็นเรื่องที่สำคัญสินะ"  โชหันหน้ามาหาฉ้นทำสีหน้าเครียดสายตาจริงจังนานๆทีเห็นแบบนิ้ก็กดดันเอาเรื่องเลย


"เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น"


"ก็ไม่เห็นมีอะไรนิ"


"อย่ามาโกหกนะ!!" โชตะโกนใส่ฉันแล้วพุ่งเข้ามาหา"ฉันเห็นนะ พี่ไทจิออกมาจากห้องเธอ" อะไรนะ นายเห็นงั้นหรอแย่ละสิ โชไม่ยอมปล่อยเรื่องนิ้ง่ายแน่ ทำไงดี



"ตอบฉันมาสิ ตอนที่พวกเราอยู่ม.ต้นเธอสัญญาแล้วไม่ใช่หรอว่า พวกเราเป็นเพื่อนกันห้ามมีความลับต่อกันไม่ใช่หรือไง" 


"แล้วที่นายละ เป็นแวมไพร์ก็ไม่เคยบอกใครเลยไม่ใช่หรอ" ฉันเถียงกับไปโชก็ทำหน้านิ่งไปเหมือนจะรู้ตัว


"คนที่ผิดสัญญามันใครกันแน่" เกิดความเงีบยเท่าทีต่างฝ่ายต่างจะไม่พูดจนกระทัน แย่ละสิ เผลอพูดไปซะได้


"ขอโทษนะ ฉันผิดเองละที่ผิดสัญญาแล้วก็ขอโทษที่ตะโกนใส่เธอแบบนั้น ที่ฉันทำไปก็เพ-" เสียงโชหายไป เพราะฉันเอามือไปตบบ่าเจ้านั้นเบาๆ


"เป็นห่วงฉันใช่มั้ย ไม่เป็นไรหรอกถ้าฉันเดือดร้อนหรือต้องการให้นายช่วยฉันจะเป็นคนบอกเองนะ" โชได้แต่พยักหน้ายอมรับ "จริงสินายพาฉันไปห้องสมุดบ้านนายหน่อยสิ ฉันจะยอมยกโทษให้ก็ได้นะ"


"ว่าไงนะ เธอยังไม่หายโกรธฉันอีกหรอ แล้วทำไมเธอถึงรู้ว่าบ้านฉันมีห้องสมุดละ" โชทำท่าทางตกใจที่ฉันยังไม่ยอมหายโกรธ แต่โชก็ยอมพาฉันไปห้องสมุด บอกเลยว่ากว้างมาก ฉันเดินดูเพื่อหาหน้งสือน่าอ่านไปเรื่อยๆ แล้วไปสะดุลตากับหน้งสือเล่มนึงถึงจะหนาไปหน่อย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวฉันถึงอยากอ่านเล่มนิ้กันนะ ฉันดูหนังสือสักพักก่อนไปเดินไปหาโชที่นั่งรออยู่


"หาหนังสือถูกใจได้แล้วหรอ" โชถามฉัน


"ก็นะ นายละไม่คิดจะอ่านอะไรหน่อยหรอ"


"เธอก็รู้นิสัยฉันดีนิ ว่าฉันไม่ชอบอ่านหนังสือ"


"แล้วหนังสือการ์ตูน หรือไลโนเวลละ"


"อันนั้นถึงว่าเป็นข้อยกเว้น"


"จ้าๆ พ่อคนฉลาดตอนสอบก็ขอให้มันได้แล้วกัน"


"ครับๆ นิ้เธอเป็นแม่ฉันหรือไง แล้วเธอหยิบหนังสืออะไรมาละ"


"อือ..ปริศนาที่ไขไม่ได้น่ะ"


"อืม..ถ้าจำไม่ผิดหนังสือเล่มนัันจะรวมคดีต่างๆที่หาข้อพิสูจน์หรือแก้กันไม่ได้น่ะ แล้วก็รวมคดีที่ดังๆก่อนหน้านิ้ด้วยนะ"


"รู้รายละเอียดเยอะจังนะ เคยอ่านหรอ"


"ไม่หรอกก็เวลาฉันต้องทำงานกับพี่ไคพี่ก็ชอบมาอ่านหนังสือเล่มนิ้น่ะ มันอาจจะเชื่ยมโยงกันก็ได้ละมั่ง"


"เชื่ยมโยงหรอ แล้วพวกนายทำงานอะไรกัน" จู่โชก็เงีบยไปไม่ตอบอะไรกลับมา


"ตอนื้ยังบอกไม่ได้น่ะ คงเข้าใจนะ" โชยิ้มบางๆ สายตาบอกชัดเจนว่าบอกไม่ได้จริงๆ


"อืม แล้วก่อนหน้านิ้มีคดีอะไรที่ดังๆบางหรอที่คนพูดกันมากที่สุดน่ะ"


"มีสิพูดกันมากเลยละประมาณเกือบ3ปีละมั่ง จนถึงตอนนิ้ก็มีคนพูดกันอยู่ละนะ"


"ขนาดนั้นเลยหรอคดีอะไรละ"


"ลูกสาวของตระกูล โทโตมิยะ หายตัวไป ปีนิ้ก็6ปีแล้วละที่เธอหายไปน่ะ"


"งั้นหรอ ไม่มีใครเจอเธออีกเลยหรอ"


"อืม คดีนิ้เลยอยู่ในหนังสือปริศนาที่ไขไม่ได้ เธอเอาไปอ่านที่ห้องก็ได้นะคงจะไม่ได้ใช่หนังสือนิ้อีกสัก"


"อืม งั้นฉันกลับห้องเลยละกันนะ อยากจะอ่านเร็วๆ" ฉันเดินไปที่ประตู โชจับข้อมือฉันไว้ฉันหันไปหาโช รู้แล้วว่าหมอนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่จะพูดออกโชก็พูดก่อนแลัว 


"ฉันจะไปส่งเธอที่ห้อง ห้ามปฏิเสธเข้าใจนะ" ให้ตายสิช่วยไม่ได้ละนะ ก็คงต้องปล่อยให้เจ้านี่ไปส่ง แต่ว่า แบบนิ้ก็ดีเหมือนกันนะ เราเองก็ระเวงอยู่ด้วย เราสองคนเดินมาเรื่อยๆ    จนถึงห้องฉัน โชบอกว่า ต้องทำธุระนิดหน่อย โชก็ได้จากไป
ฉันเดินเข้าไปในห้องตรงไปที่โต๊ะแล้วนั่งอ่าน

เรื่องที่ฉันกำลังอ่านคือคดีการหายตัวไปของลูกสาวตระกูล โทโตมิยะ ตัวฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงสนใจเรื่องนิ้นัก 
หนังสือได้เขียนไว้ว่า คระกูลโทโตมิยะ เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางชั้นสูงของแวมไพร์ เพราะมีผู้นำตระกูลอย่าง โทโตมิยะ ชู ที่คอยบริหารจัดการในเรื่องต่าง และแก้ไขปัญหาที่อย่างรวดเร็ว ท่านมีภรรยา 3 ตน ลูกชาย 6 และลูกสาวคนสุดท้องอีกหนึ่งตน ตระกูลนิ้อยู่สงบเรื่อยมา แต่มีอยู่มาวันหนึ่งก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นที่จู่ๆลูกสาวของเขาก็ได้หายตัว โดยไม่มีสาเหตุไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปได้ยังไง แต่มีข่าวลือว่าเธอได้มีปัญหากับหนึ่งในภรรยาของพ่อตัวเอง 
แต่ก็ไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น จนถึงตอนนิ้ก็ไม่มีใครรู้ได้ว่าเธอยังมีชิวิตอยู่หรือเปล่า..





ฉ้นไม่รู้ว่าตอนนิ้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เพราะฉันอ่านหนังสือเล่มนิ้มาหลายชั่วโมงแล้วตอนนิ้ก็6โมงกว่าๆ สงสัยเราจะอ่านเพลินเลยนะเนื่ย ถึงอ่านเกือบจะหมดเล่ม จริงสิเมื้อกี้ยูไอมาเรียกให้ไปทานข้าวเย็นนิเลิกอ่านแล้วไปทานข้าวก่อนแล้วกัน

ในขนาดที่จะลุกออกจากเก้าอี้นั้นมีเสียงของใครบางคนได้แทรกขึ้นมา ฉันหันไปตามเสียงคนที่ถามฉันคือ นัทสึ เห็นนายหมอนี่แล้วไม่อยากจะคุยด้วยเลย


"เลิกอ่านแล้วหรอ" นัทสึถามฉันแล้วยืนมองฉัน อยู่ตรงทางเดินประตู


"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายละ แล้วอีกอย่างนายเข้ามาในห้องได้ไงฉันล็อตประตูแล้วนิ " 


"ก็ไม่รู้สิ" หมอนี่กวนฉันชัดๆ อยากฆ่าหมอนี่ทิ้งชะนิ


"อ้อ อีกอย่างนะ ช่วยเรียกชื่อฉันด้วยนะ เรียกฉันว่านายแบบนิ้มันดีนักหรือไง" 


"..." ฉันไม่ตอบรีบปิดหนังสือแล้วเดินไปที่ประตูให้เร็วที่สุดแต่ว่านัทสึ มายืนขวางไม่ให้ฉันเดินไป พอฉันเลี่ยงไปทางซ้าย ก็มายืนขวางพอไปทางขวาก็มายืนขวางอีกให้ตายสิ จะมายืนขวางเพือ

"หลบไป"


"ไม่ "


"ฉันบอกให้หลบไงเล่- อ้ะ!!"ฉันกำลังจะด่านัทสึแต่จู่ๆหมอนั้นก็จับแขนฉันแล้วผลักฉันไปติดกำแพง ฉันกระแทกเต็มๆ พอฉันเงยหน้าไปมองหน้านัทสึ แต่สายตาของนัทสึมันแปลกๆมันเป็นสายตาที่กระหายสุดๆแล้วยิ้มแสยะ ไม่นะไม่เอานะ ภาพที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็เข้ามาในหัว ภาพที่ไทจิกัดฉัน ไม่เอา ไม่อยากโดนอีกแล้ว ไม่อยากเจออีกแล้วพอเถอะ 

"ทำสายตาแบบนั้นกลัวงั้นหรอ แต่ไม่ห่วงนะมันไม่เจ็บหรอก" ฉันเริ่มตัวสั่นแค่จะขยับก็ยังทำไม่ได้เลย นัทสึก็ก้มลงมาที่คอฉันรู้สึกถึงความรู้สึกเจ็บ



"หวานจัง " นัทสึก็กัมลงมาอีกครั้ง สมองฉันขาวโพลงไปหมด แล้วสติฉันก็ดับลง..






























================================================

ดีจ้าาาาาาาา เค้ากลับมาแล้ว // หลบหนังสือที่ลอยมาแปป ขอโทดนะเค้าหายไปนาน(เกือบ4เดือน) ก็ไม่มีเวลาเลยหลักๆ แล้วการบ้านม.4เยอะมากกกก รู้สึกอยากอัพนิยายมากแต่ต้องทำงานส่ง ขอโทดนะะะะ หลังจากนิ้ก็ไม่แน่ใจว่าจะได้อัพอึกทีเมื่อไรนะ
ก็ขอดูอีกทีลงกันเนอะ ก็มาแก้นิยายที่พิมแล้วนะแล้วก็มาเพืิ่มอะไรนิดหน่อย ก็ช่วยคอมเม้นท์หน่อยนะ จะได้นำไปปรับหรือให้กำลังใจหน่อยนะไปละจ้าาา















 

















นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น