Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 ความลับของโช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ค. 60



[past โคโนเอะ]



ในที่สุดเธอก็กลับมา .....




"ใครน่ะ " 



ฉันรอเธอมาตลอดเลยนะ......





"คุณเป็นใครกัน.."






ยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องรู้หรอก แต่ฉ้นบอกได้แค่ว่าฉันรู้จักเธอดี



"เดี่ยวก่อนสิ"   







"เดี่ยวก่อน!!!!"










"เฮ้ยๆ ฝันงั้นหรอ  อืมมม ปวดหัวจัง" ฉันเอามือจับที่ห้วตัวเองที่ตอนนิ้ปวดห้วมาก



"เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหนนะ" พอฉันตั้งสติได้ก็พึ่งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง

ถ้าจำไม่ผิดเราอยู่ที่สวนสาธารณะกับโชไม่ใช่หรอ แล้วเรามาอยู่ที่นิ้ได้ยังไงละ
ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินดูรอบๆ มันเป็นห้องสี่เหลื่ยมไม่ใหญ่มาก
โทมสีเป็นสีดำ-ขาว มีชั้นหนังสือ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะเขียนหนังสือ มีทางเดินไปที่ประตู และก็หน้าต่างบานใหญ่ที่เห็นวิวด้านนอก   ฉันเดินไปที่หน้าต่าง มองไปรอบๆ 

"ที่นิ้ที่ไหนกันนะ"


"ตื่นแล้วหรอ" ฉันหันไปตามเสียง ฉันเห็นผู้ชายผมสีน้ำตาล ตาสีแดง ที่ตอนนิ้จ้องฉันโดยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย


"นายเป็นใครกัน"



"พูดกับเจ้าของบ้านแบบนิ้ไม่ดีเลยนะ"



"เจ้าของบ้าน"



"ใช่ ไม่น่าเชื่อนะว่าเธอเป็นเพื่อนของโช"


"นายรู้จักโชด้วยหรอ"


"ไม่ใช่แค่รู้จักนะ แต่ฉันเป็นพี่ชายของเจ้าหมอนั้นเอง"



"พี่ชาย... ของโช" นี่หรอพี่ชายโช ไม่อยากเชื่อ ไม่เหมือนโชเลย มีแค่สีตาที่คล้ายกันเท่านั้นเอง
ฉันหลับตาครั้งเดียว หมอนี่ก็มาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว


"ทำไมทำหน้าตกใจแบบนั้นละ เอ๊ะ หรือว่าเธอยังไม่รู้ความลับของโช"ความลับของโช ฉันรู้เรื่องของโชทุกอย่างโชยังมีความลับอีกหรอ



"เมื่อไรพี่จะออกห่างจากตัวเธอสักที" เสียงมาจากทางประตู ฉันหันไปก็เจอกับโช


"นายเองหรอ ฉันกำลังเล่าเรื่องของนายให้เธอฟังอยู่เลยนะ"


"ผมบอกพี่ไปแล้วไม่ใช่หรอ ว่าผมจะเป็นคนบอกเธอเองพี่ไม่ต้องมายุ่ง"


"ครับๆ เข้าใจแล้ว"


หลังจากนั้นพี่ชายของโชก็เดินไปหาโชแล้วกระชิบบอกอะไรโชสักอย่างก่อนจะออกจากห้องไป ทำให้ห้องเกิดความเงียบต่างคนต่างเลือกจะพูดอะไร

"....."



"...."


"เธอเห็นพี่ชายฉันแล้วสินะ"


"อืม แต่ฉํนยังไม่รู้ชื่อเค้าน่ะ"


"พี่ ไม่ใช่สิ หมอนั้นชื่อ อาบาเนะ ไค"


"งั้นหรอ"


"อืม นี่โคโนเอะ"


"อะไรหรอ"


"พี่ไคบอกอะไรเธอหรือเปล่า หรือพูดอะไรแปลกๆกับเธอมั้ย"


"ก็นิดหน่อยน่ะ แค่บอกว่า ยังไม่รู้ความลับของนาย จริงสิความลับของนายมันคืออะไร"


"......."


"บอกฉันมานะ เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรอเพราะงั้นบอกฉันมาเถอะ"



"ถ้าฉันบอกเธอ เธอ...จะไม่โกรธฉันได้มั้ย และก็เก็บเป็นความลับไม่บอกนานะกับเรียวจะได้หรือเปล่า"



"อืมได้สิ"



"อืมมมม จะเรื่มไงดีละ เธอจำเรื่องที่เพื่อนในห้องกับเพื่อนห้องอื่นที่บอกว่าฉันมีตาสีแดงเข้มกว่าคนอื่นเหมือนแวมไพร์ได้มั้ย"



"อืมจำได้สิ แล้วมันเกี่ยวอย่างไงกับความลับนาย"



"ที่พวกเค้าว่าก็น่ะ เป็นเรื่องจริง"


"อะไรนะ!!"


"มันคือเรื่องจริง ฉันเป็นแวมไพร์"


"แต่เวลานายอยูที่โรงเรียนก็เหมือนคนปกติไม่เห็นเหมือนแวมไพร์นิ"



"ก็ถูก แต่ว่าฉันโดนฝึกให้ใช้ชิวิตเหมือนมนุษย์มาตั้งแต่เด็กๆแล้วละเลยไม่มีใครสงสัยอะไรมาก"



"แต่แวมไพร์ต้องดื่มเลือดไม่ใช่หรอ ถึงอยู่ได้น่ะ"


"ใช่ แต่เธอไม่สงสัยหรอว่าทำไม เวลาพักกลางวันฉันถึงกินแต่ขนมปัง"


"จริงสิ ทำไมละ"



"ที่ฉันกินขนมปังเพราะมันผสมกับเลือดไงละ ฉันถึงคล้ายมนุษย์ไงละ"


"..." ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกไปอีก แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ปิดเรื่องนิ้มาตลอดเลยหรอ 



"ขอโทษนะ ที่ปิดบีงเธอมาตลอด ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหรอก แต่มันเป็นกฎของโลกนี้ที่ห้ามให้มนุษย์รู้ตัวตนที่แท้จริง เธอคจะเกลียดฉันแล้วสินะ " โชทำหน้าเศร้า

 
"ไม่ได้เกลียดนะ แค่ตกใจนิดหน่อยน่ะ นายเองก็ต้องทำตามกฏมันเป้นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นิ"


"ไม่เกลียดฉันจริงๆหรอ"


"อืม"


"ขอบใจเธอมากนะ" โชยิ้มให้ฉันเหมือนจะร้องให้ แต่ก็พยายามกะพริบตาให้ร้องให้


"นี่โช ฉันขอถามอะไรนายหน่อยจะได้หรือเปล่า"


"ได้สิ เธอจะถามอะไรหรอ"


"นายพาฉันมาอยู่ที่นิ้ทำไม"โชเงียนไม่ตอบฉัน เรื่องที่นายเป็นแป็นแวมไพร์ฉันเข้าใจ แต่ทำไมนายต้องจับฉันมาด้วย



"อันที่จริงแล้ว ฉันไม่อยากพาเธอมาทีนี่ด้วยช้ำ แต่ฉันจำเป็นจริงๆ"


"จำเป็น..."



"พีไคบอกว่า ถ้าไม่พาเธอมาพี่ไคจะเป็นคนพาเธอมาเอง แต่จะไม่รับรองว่าเธอจะปลอดภัย"


"อืม อย่างงั้นหรอ"


"ขอโทษนะ เพราะฉันแท้ๆ"



"อืม"



"หมายความว่าไง เธอไม่โกรธฉันหรอ"


"จริงๆก็โกรธนะ แต่ลองมาคิดๆดูแล้วนายถูกบังคับมากกว่านายจะสมัครใจนิ ฉันเลยไม่โกรธนาย"


"แต่ว่า-" ฉันเอามือปิดปากหมอนั้นเพราะฉันรู้สึกได้เลยว่า โชไม่ให้อภัยตัวเอง


"บอกว่าไมก็คือไม่ไง" ฉ้นพูดแล้วเอามือออก พอเห็นโชนะจะokแล้ว


"แล้วอีกอย่าง โคโนเอะ ที่นิ้ไม่ใช่โลกมนุษย์ แต่ที่นี่เป็นโลกแวมไพร์"


"โลกแวมไพร์"


"ใช่ เพราะฉะนั้นที่นี่มันอันตรายมาก เธอระวังตัวด้วยนะ แล้วก็อย่าไว้ใจใครเด็ดขาดยกเว้นฉัน"


"ทำไมละ"


"เพราะคนที่อยู่ที่นิ้ทุกคนเป็นแวมไพร์"


"อืม เข้าใจแล้ว"


"งั้นเราลงไปกันเถอะ"


"ไปไหนหรอ"


"พี่ไคบอกให้ฉันพาเธอไปรู้จักกับทุกคนน่ะ ขอโทษทีนะ"


"อืม เลิกโทษตัวเองได้แล้ว ฉันสัญญาว่าจะไม่เชื่อใจใครนอกจากนาย"


"ขอบใจนะ ไปกันเถอะ"


ผ่านไปสักพัก พวกเราสองคนก็มาหยุดอยู่หน้าห้องรับแขก ฉันรู้สึกได้เลยว่ามีคนกำลังมองมาที่ประตูเหมือนรู้ว่าพวกเรามาอยู่ตรงหน้าห้องแล้ว โชหันหน้ามาหาฉันและส่งสายตาบอกว่า

"ไม่เป็นไรนะ"

ฉันได้แต่พยักหน้าว่า ฉันไม่เป็นไร โชถอนหายใจก่อนเปิดประตู
ภาพที่ฉันเห้นคือ ผู้ชายหกคนที่มองมาทางฉันทั้งหมด ทำไมรู้สึกกดดันมากขนาดนิ้น่ะ


"ไง เจอกันอีกแล้วนะ" ไคทักทายฉันแล้วยิ้มเจ้าเสน่ห์ใส่ รู้สึกหมั่นไส้นิดหน่อยแหะ


"พวกนายเป็นใครกัน"


"แย่จังนะ นี่โชจังไม่ได้บอกเธอหรอว่าพวกเราเป็นใครน่ะ" ชายผมสีเหลืองหันไปพูดกับโช


"ผมบอกแค่พี่ไคเท่านั้น"


"ใจร้ายจังนะ งั้นก็ช่วยไม่ได้ละนะฉันบอกเองก็ได้" ชายผมเหลืองเดินมาหาฉัน


"ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อ ไทจิ" เขาพูดพร้อมยิ้มให้ฉัน รู้สึกแปลกๆจัง


"ส่วนผู้ชายผมขาวนั้น ไอโตะ"



"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"


"ส่วนผมดงนั้น นัตสึ แล้วก็ผมน้ำเงินม่วงนั้นชื่อ คาเนกิ"



"ไง"



"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"



"คนสุดท้ายผมสีดำม่าง คือ เรน และพวกเราทุกคนคือ กลุ่ม King Vampires"




ความรู้สึกนิ้อะไรกันทำไมเหมือนเคยได้ยินมาก่อนมันคืออะไรกันนะ....






===============================================
เย้ๆ ก็จบไปกันแล้วนะสำหรับตอนที่3ก็นั่งเขียนนานเลยอ่ะ ขอพักสักอาทิตย์นะ 555
ล้อเล่นจ้า มีคนขอให้แต่งต่อละนะ จะพยายามจ้า ตอนหน้าฉากกัดคอที่อาจจะทุกคนรอดูนะะะะ ไปละ ขอคอมเม้นด้วยนะะะ



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น