Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 27 การฝึก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ต.ค. 60










วันนี้เป็นวันเสาร์มันควรเป็นวันพักผ่อนของใครหลายๆคน แต่มัน...ไม่ใช่วันพักผ่อนของฉัน เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะว่าวันนี้พวกไคให้ฉันฝึกการใช้อาวุธกับเวทย์น่ะสิ ให้ตายเถอะ อยากพักชะมัด ง่วงด้วย ถ้าไม่ติดว่าช่วยโชทำงานเพื่อจะได้ไปงานวันอนิเมะวันพรุ่งนี้ฉันคงมีแรงมากกว่านี้ จะไม่ต้องมานั่งหลับที่โชฟาห้องรับแขกแบบนี้


"ไหวหรือเปล่าโคโนะจัง" เสียงของไอโตะทักขึ้น ฉันพยักหน้าว่าไม่เป็นไร ไอโตะก็ส่งแก้วนมมาให้


"แล้วช่วยงานโชถึงกี่โมงล่ะ" เรนถาม


"ก็..เที่ยงคืนเกือบตีหนึ่งได้ล่ะมั่ง แต่ถ้านัทสึไม่เรียกให้ไปวิ่งตอนหกโมงก็คงไม่มีสภาพง่วงแบบนี้หรอก"


"ที่ฉันทำไปก็เพื่อเธอ" นัทสึเถียงกลับมา


"รู้น่า ฉันไม่ได้ว่านายชะหน่อย"


"แล้วโชคุงล่ะ" ไทจิหันไปถามไค


"อย่าหวังว่าหมอนั้นจะตื่นเช้าเลย ยิ่งเป็นวันพักผ่อนด้วยล่ะ" ไคพูดก่อนจะจะยกแก้วนมขึ้นมาดื่ม


"เฮ้อ.." ฉันถอนหายใจก่อนจะหยิบหมอนที่อยู่ตรงโซฟา มาวางไว้ที่ตักตัวเองก่อนจะเอาหัวมุดลงไป


"โคโนเอะจัง ขึ้นไปนอนที่ห้องไม่ดีกว่าหรอ" คาเนกิถาม


"ไม่ล่ะ ขออยู่ห้องนี่ดีกว่าไม่อยากกลับไปท่ี่ห้อง เดี๋ยวก็อาหารเช้าแล้ว" ฉันพูดโดยไม่เงยหน้า ผ่านไปสักพักก็รู้สึกถึงโซฟายุบข้างๆ ก่อนจะโดนมือของใครบางคนดันหัวฉันให้นอนลง พอเอาหมอนออกก็พี่งรู้ตัวว่ามานอนอยู่ที่ตักคาเนกิ ฉันพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็โดนดันให้นอนลงไปเหมือนเดิม


"นอนอยู่แบบนี้แหละ นั่งแบบนั้นนอนไม่สบายหรอก ถ้าท่านพยากรณ์รู้ว่าพวกฉันไม่ดูแลเธอ ก็คงโดนบ่นจนหูชาแน่" นัทสึขัดฉันที่กำลังจะลุกขึ้นมาใหม่ พอหันไปมองคนอื่นพวกเค้าก็พยักหน้ารับ ฉันถอนหายใจก่อนจะหลับตาเข้าห้วงนิทราไป








สรุปการฝึกก็ต้องย้ายมาช่วงบ่ายแทน เพื่อให้ร่ากายฉันพร้อมในการฝึก ฉันถือเคียวเดินไปอยู่ที่กลางลาน มันเป็นลานสำหรับการฝึกโดยเฉพาะ เป็นลานกว้างหินปูนที่อยู่ข้างตัวคฤหาสน์ ฉันยืนมองรอบๆสักพักก็เห็นนัทสึเดินไปหาโชเหมือนกำลังถามอะไรโชอย่างนั้นส่วนคาเนกิเดินเข้ามาในลานเดินตรงมาฉัน สองคนนี้จะเป็นคนฝึกอาทิตย์นี้ส่วนอาทิตย์หน้าจะเป็นไอโตะกับไทจิ การฝึกจะวนไปเรื่อยๆาจะสลับคู่ฝึกให้ทุกอาทิตย์ คาเนกิเดินมาอยู่ตรงหน้าฉัน นัทสึที่คุยกับโชเสร็จก็เดินเข้ามาในลานแล้วยืนอยู่ข้างๆคาเนกิ 

นัทสึจุดไฟขึ้นบนปลายนิ้วแล้วดับไฟโดยเป่าลมและจุดขึ้นมาไหม่ ทำช้ำไปช้ำมาอยู่แบบนั้น ส่วนคาเนกิก็ควงกระบองไปมาหลายรอบ ทั้งสองคนน่าจะทำแบบนี้เพื่อเช็กสภาพและพลังของตัวเอง


"โคโนเอะจัง เธอก็น่าจะเช็กสภาพอาวุธกับพลังตัวเองด้วยนะ" คาเนกิบอกฉันจึงพยักหน้ารับก่อนจะดึงมีดสั้นออกจากกระเป๋าเก็บมีที่อยู่ที่เอว แล้วควงไปควงมา ควงเสร็จก็เปลื่ยนมาควงเคียวต่อ ฉันควงเคียวรอบตัวเองแล้วขยับตัวเพื่อดูสมดุลตัวเอง รู้สึกจะควงได้คล่องกว่าตอนที่พี่งเริ่มฝึกล่ะนะ ฉันวางเคียวลงแล้ว ตั้งสมาธิเพื่อทดสอบพลังเวทย์ ไทจิกับไอโตะบอกว่าพลังของฉันพึ่งตื่นขึ้นมา ก็อาจจะเผลอปล่อยพลังออกมาโดยไม่รู้ตัว เลยให้ฉันฝึกตั้งสมาธิแล้วค่อยๆปล่อยพลังเวทย์ออกมา ฉันหลับตาลงแล้วเริ่มตั้งสมาธิ ฉีนรู้สึกถึงสายลมที่วนอยู่รอบๆตัวเอง ผมที่ไม่ขยับไปไหนก็เริ่มขยับไปตามสายลม ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมองก็เห็นสายลมที่วนอยู่รอบตัวเอง ฉันค่อยผ่อนพลังลงมันก็ค่อยๆหายไป ฉันเห็นไปมองไอโตะกับไทจิสองตนนั้นก็ยกนิ้วให้ เพราะฉันเริ่มควบคุมพลังของตัวเองได้แล้ว


"เอาละ ทุกคนพร้อมแล้วนะ" ไคพูดขึ้น ฉันจึงหยิบเคียวขึ้นมาแล้วถอยห่างจากนัทสึกับคาเนกิประมาณ6-7ก้าว ถึงฉันจะไม่แฟร์ก็ตรงที่สองต่อหนึ่งนี่สิ ตอนแรกฉันบอกว่าสองต่อสอง พวกเค้าก็บอกว่าเพื่อเป็นรับมือกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง


"อ่า..พร้อมมาตั้งนานแล้ว" นัทสึพูดแล้วจ้องหน้าฉัน บางทีก็อยากบอกนะว่า ฉันไม่ชอบสายตากดดันของนายเลยนัทสึ 


"ถ้างั้น...ก็เริ่มได้" พอไคพูดจบนัทสึก็พุ่งตัวเข้ามาประชิตฉันอย่างเร็ว พร้อมกับปล่อยหมัดที่มีไฟลุกท่วมใส่ฉันทันที ฉันโยกตัวหลบหมัดของนัทสึ แล้วหาจังหวะกระโดดถอยหลังออกมา แต่พอเท้าถึงพื้นได้ไม่ทันไรคานกิก็พุ่งมาใช้กระบองแทงมาที่ท้องของฉัน ฉันจึงใช้ด้ามเคียวเบียงเบนวีถึกระบองที่พุ่งตรงมาออกไปด้านข้าง มันเฉียดสีข้างด้านซ้ายของฉันไปแทนที่จะโดนท้องจังๆ ฉันอาศัยช่องว่างเล็กน้อยนั้นเตะเข้าที่สีข้างด้านซ้ายของคาเนกื แต่เค้าก็ใช่กระบองบล็อกเอาไว้ได้ แต่ในจังหวะที่ถูกบล็อกการโจนตีเอาไว้ได้นั้น นัทสึก็พุ่งเข้ามาพร้อมปล่อยหมัดตรงเข้ามาที่ฉัน ฉันจึงเอนตัวไปด้านหลังหลบการโจนตีจนพ้น แต่ตัวฉันเองก็หงายหลังกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง แต่คาเนกิก็ไม่ปล่อยให้ฉันพักเลย เขาใช้กระบองแทงมา ฉันจึงกลิ้งหลบไปอีกทางนึงแล้วรีบลุกขึ้นยืน แต่พอลุกได้ไม่ถึง1วิ นัทสึก็พุ่งเข้ามาจากทางซ้าย พร้อมกับชกไปที่สีข้างฉัน ฉันใช้ด้ามเคียวรับหมัดเอาไว้ได้ก่อนที่มันจะโดนสีข้าง แรงกระแทกพลักให้ฉีนถอยหลังไป 2-3ก้าวแถมยังส่งผ่านมาถึงมือทั้งสองข้างจนรู้สึกชาไปหมด


"ตอบสนองได้ดีนี่"


"นี่มันใช่การฝึกจริงๆน่ะหรอ"


"ใช่ ที่พวกเราทำไปก็เพื่อตัวเธอเองนะ" คาเนกิพูดสนับสนุนนัทสึ


"แต่ก็นะ การเคลื่อนไหวเธอยังไม่ค่อยคล่องเท่าไร สงสัยคงจะกินเยอะจนอ้วนแน่เลยล่ะ"


"นี่นายหาว่าฉันอ้วนหรอ"


"ก็มันคือความจริงไม่ใช่หรือไง"


"ฉันไม่ได้อ้วนนะ" ฉันพูดพร้อมกับถีบตัวเองพุ่งเข้าประชิตตัวนัทสึด้วยความเร็วสูง แล้วยกเคียวขึ้นก่อนจะฟาดลงใส่นัทสึด้วยความโมโห แต่เค้าก็หลบได้อย่างง่ายดายแล้วสวนกลับมาด้วยหมัด ฉันจึงย่อตัวหลบแล้วใช่ด้ามเคียวกระแทกเข้าที่ท้องของนัทสึอย่างจังจนเขาถอยหลัง3-4ก้าว

จากนั้นฉันก็ควงเคียวพร้อมหมุนตัวแล้วใช้ใบมีดของเคียวฟันไปทางคาเนกิที่กำลังพุ่งมาเข้ามา เค้าใช้กระบองกันไว้ได้ แต่เพราะแรงกระแทกเลยทำให้กลิ้งไปกับพื้น


"เร็วขึ้นแล้วนี่" นัทสึพูดแต่ฉันทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะหันไปทางนัทสึพร้อมกับควงเคียวแล้วฟันใส่เค้า แต่นัทสึก็ก้มตัวหลบพร้อมกับพุ่งตรงมาทางฉัน จนอยูในระยะหมัดของเค้า ก่อนที่นัทสึจะได้โจนตีฉันก็เตะเข้าที่คางเค้าจนหงายหลัง

จากนั้นฉันก็เอนตัวหลบกระบองของคาเนกิที่พุ่งเข้ามาด้านหลังตามสัญชาติญาณ ก่อนจะย่อตัวลงแล้วเตะตัดขาของคาเนกิจนเค้าล้มแล้วใช้เคียวจ่อไปที่คอของเค้า แล้วปล่อยมือที่จับเคียวข้างนึงชักมีดออกมาจ่อไปที่หน้าของนัทสึที่ลุกขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ แถมยังจะโจนตีใส่ฉันอีก



หลังจากที่ฉันหยุดการเคลื่อนไหวของทั้งสองคนเอาไว้ได้สัพัก ไคก็ตะโกนบอกว่าการฝึกพอแค่นี้ ฉันลงมีดกับเคียวลงก่อนจะนั่งลงไปกับพื้น เห็นไปมองข้างลานก็เห็นเรนเดินมาพร้อมขวดน้ำสามขวด ก่อนจะส่งให้ฉันกับนัทสึแล้วก็คาเนกิ 

พอดื่มน้ำไปได้สักพักจากตอนแรกที่โมโหก็หายไปทันที นัทสึลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาโชที่ยืนอยู่ข้างลาน ก่อนจะตบไหล่โชแล้วพูดว่า


"วิธีของนายใช้ได้ผลจริงๆนะโช" นัทสึพูดแค่นั้นแล้วเดินเข้าคฤหาสย์ไป วิธี? วิธีอะไรน่ะ ฉันมานั่งนึกย้อนดีๆ ก็พึ่งจะรู้สึกตัว เอ๊ะ!! หรือว่าจะเป็นตอนที่นัทสึบอกว่าเราอ้วนน่ะ เมื่อฉันเรียบเรียงเหตุการณ์ทุกอย่างดีแล้ว ก็ลุกขึ้นเดินตรงไปหาโช พอหมอนั้นเห็นฉันก็หน้าถอดสีไปทันที


"อ้อ...ที่นัทสึหาว่าฉันอ้วน คนที่บอกคืแนายสินะ อาบาเนะ โช"


"กะ...ก็ พี่นัทสึมาถาม...ว่าจะทำไง..ให้เธอโมโห..ฉันก็เลยบอก...ไป..นะ แฮร่ๆ" โชพูดก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ส่วนฉันที่ขำไม่ออกก็ยืนกอดอกมองหมอนั้นนิ่งๆ ฉันหนักไม่ถึงห้าสิบมาหาว่าฉันอ้วนนี่ ไม่น่าช่วยงานแกเลยจริงๆ


"เฮ้อ..ถ้างั้นและก็ขอเอาคืนหน่อย...ก็แล้วกัน!!" ฉันพูดจบก็เตะเข้าหน้าโชทันที หมดนั้นเหมือนจะรู้ทันก็เลยเอาแขนขึ้นมาบัง ถึงจะบังได้หมอนั้นก็ลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับจับแขนตัวเอง


"อึก..ทำไมเธอถึงเตะแรง.....แบบนี้เนี้ย....แขนฉันชาไปหมดเลยเนี้ย"


"ถึงว่าฉันเอาคืนนะ นี่โทษเบาที่สุดแล้วนะ แขนนายชายังดีกว่าฉันไปฉึกงานที่นายทำชะอีก"


"อึก...ขะ..ขอโทษจริงๆครับ!! ได้โปรดดให้อภัยผมด้วย" โชก็ลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าจะตะโกนขอโทษเสียงดัง จนทุกคนหัวเราะกับทางที่ของโช


แปะ แปะ


เสียงปรบมือที่จู่ๆก็ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมอง ก็พบกับชายวัยกลางคน ผมสีเงิน ชุดสูทสีเทา ดวงตาสีฟ้าสด ด้านข้างชายชุดดำสองคนเดินตามหลัง แต่สิ่งที่ฉันสงสัยมากที่สุดคือ ชายคนนี้เป็นใคร


"ใครน่ะ" ฉันหันไปถามเรน


"เค้าเป็นหัวหน้าฝ่ายกรรมการ ท่านไวท์ คอรัสน่ะ " เรนตอบ ฉันจึงหันไปมองชายคนนั้นอีกครั้ง เค้าก็หยุดอยู่ตรงกลางลาน


"ลูกเตะเมื่อกี้สวยมากเลย รวมถึงการฝึกเมื่อกี้ด้วย"


"ขะ..-ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอะไรกับพวกเรางั้นหรอครับ" ขนาดที่ฉันกำลังจะขอบคุณไคก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนจะมายืนอยู่หน้าฉัน


"แหม..ยังเย็นชากันเหมือนเดิมเลยนะ ก็แค่จะตรวจสอบอะไรชะหน่อยก็..ทันนั้นเอง" ทันทีที่พูดจบประโยดเค้าก็พุ่งตัวมาทันที ไคกับเรนก็พุ่งเข้ากันหาเช่น แต่ก็โดนผู้ติดตามกันไว้ ไทจิไอโตะวิ่งเข้าไปช่วยแต่ก็โดนชายคนนั้นใช้เวทย์ผลักกระเด็นไป พอรู้ตัวอีกทีเค้าก็มาอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมกับมีดสั้นที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ แย่ละสิ เร็วไปตั้งบล็อกไม่ทันแน่ๆ 


"อย่าได้ใจไปแน่หน่อยเลย ตาแก่!!" แต่แล้วก็มีลูกไฟพุ่งออกมาจากด้านหลังฉัน ทชายคนนั้นชะงักไปก่อนจะปัตลูกไฟทิ้งไปอีกทางนึง ตูมมม เกิดเสียงดังสนั่น ก็โดนโชกับคาเนกิดันให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง พอมองตรงไปก็เห็นนัทสึยืนเผชิญหน้ากับชายคนนั้น   


"ได้ใจอะไรกันล่ะนัทสึคุง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโจนตีเจ้าหญิงของพวกเธอชะหน่อย แค่อยากทักทายก็เท่านั้นเอง" ชา่ยคนนั้นพูดพร้อมส่งยิ้มกว้างมาให้
 

"แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่การทักทาย แกตั้งใจจะโจนตียัยนี่ชัดๆ"


"น่าๆ ฉันขอโทษก็แล้วกันนะ เรย์ ยูโตะ ปล่อยพวกเค้าเถอะ" เสียงคำสั่งทำให้ชายชุดดำสองคนยอมปล่อยไคกับเรน โชที่ยืนข้างฉันดันให้ฉีนไปอยู่หลังคาเนกิ ส่วนตัวเองก็วิ่งเข้าไปดูไอโตะกับไทจิที่อยู่ห่างกันไม่มาก 


"ทำไมพวกเราไม่ไปนั่งคุยกันข้างในล่ะ ยืนอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรแล้วเนอะ คุณโคโนเอะ"







================================================

จบไปแล้วจ้่า แฮร่ พิมพ์ไม่เสร็จเลยเอามาลงวันนี้แทนเนอะ ไม่มีอะไรล่ะ คอมเม้นกันด้วยนะ ไปละ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น