Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 เริ่มแผนการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.ค. 60



วันพิธีจบการศิกษา


[past โช]

ทำไมผมถึงรู้สึกผิดแบบนิ้ ผิดเอามากๆ ไม่อยากจะเจอเพื่อนที่โรงเรียนเลย........
มันทรมานมากที่เราจะต้องมาทำร้ายใครสักคน แล้วคนๆนั้นเป็นเพื่อนคนแรก เพื่อนคนสำคัญมาก ตอนนิ้ผมรู้สึกอยากหายไปจากโลกนิ้เหลือเกิน ไม่อยากจะทำแบบนิ้เลย แต่ถ้าไม่ทำโคโนเอะอาจจะหายไปจากโลกนิ้แทน ถ้าผมทำเธอก็เหมือนตายทั้งเป็น ผมควรทำไงดีมันสับสนมาก ทุกอย่างมันมืดไปหมด ผมรับปากไปแล้ว เพราะฉะนั้น ผมจะต้องเป็นคนลงมือเอง 













เมื่อหลายวันก่อนพิธีจบการศึกษา



"เธอสำคัญกับนายมากสินะ"



"สำคัญสิ เธอเป็นเพื่อนคนแรกของผม เธอชอบช่วยเหลือคนอื่นไม่ว่าตัวเองจะเดือดร้อนมากแค่ไหนก็ตาม"



"งั้นหรอ....."



"พี่ไค ถ้าผมพาเธอมาพี่จะทำอะไรเธอ"




"ถามอะไรแปลกๆน่ะ นายก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรอ" ชายผมสีแดงที่อยู่ริมหน้าต่างพูดแทรกขึ้นมา




"ไม่จริงใช่มั้ย พี่นัตสึ"คนที่ผมกำลังพูดอยู่คือ อาคาซิกิ นัตสึ หนึ่งในสมากชิกของ king vampire  ที่ถนัดด้านการต่อสู้ที่สุดในกลุ่ม



"มันคือสิ่งที่ซะตาที่กำเนิดเอาไว้แล้ว มันเปลื่ยนไม่ได้หรอกนะ" ชายผมสีดำออกน้ำเงินพูด นั้นคือคนที่รอบคอบที่สุดในกลุ่ม โอโนเดระ คาเนกิ ชายที่เหมือนเทพที่รู้ทุกอย่าง



"ใช่แล้วละโช อย่างที่คาเนกิพูดนั้นแหละนั้นเป็นชะตาของเธอละนะ" ชายที่ยิ้มได้ตลอกเวลาไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขเป็นคนที่ยื้มได้เสมอ ทาคาโนะ ไทจิ เห็นร่าเริงหรือไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับเค้าเลย แต่ว่าเป็นคนที่เจ้า่เลน่ห์มาก



"นี่ไทจิ คาเนกิ ที่พูดออกมาไม่เย็นชาไปหน่อยหรอ" ชายผมสีขาวที่แสนดูอ่อนโยนที่สุดในกลุ่ม คาซากิ ไอโตะ เป็นคนที่่อ่อนโยนกับทั้งคนและสัตว์ 



"เย็นชาก็จริงแต่มันก็คือความจริงอยู่ดีไม่ใช่หรอไอโตะ" ชายที่เป็นนักวางแผนและกลต่างๆ ทาคาฮาซิ เรน ชายที่ดูเย็นชาที่สุดในกลุ่ม และเป็นรองหัวหน้าของหน่วยองครักษ์ king vampire




"พอได้แล้ว พูดต่อไปโชก็ลำบากใจสิ" เสียงของพี่ไคหยุดบทสนทนาทั้งหมดแล้วทั้งห้อง
ก็เกิดความเงียบทันที



"แล้วนายจะทำอย่างไงละ โช"



"เรื่องนั้นผมจะเป็นคนคิดเอง แต่ผมขอให้พวกพี่ช่วยอะไรผมหน่อย"



"อะไรละ พวกฉันพร้อมช่วยเสมอ"



"ถ้างั้น....." 











หลังจากนั้นทุกอย่างมันก็เรื่มขึ้น....  
ผมรู้สึกผิดเกินกว่าจะให้อภัยตัวเองได้ แต่ผมรับปากไปแล้ว ผมก็ต้องทำเพราะเพื่อความปลอดภัยของเธอ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ หรือแม้แต่ยอมเสียสละชิวิตตัวเอง


"โช ไปกันเถอะ"


"ไปไหนหรอ โคโนเอะ"


"นายนี่ใจลอยอีกแล้วนะ ไปถ่ายรูปที่ระลึกก่อนจบไงลืมแล้วหรอ"


"อะ.....อืม นั้นสินะ "


"ก็จำได้นี่น่ะ ฉันนึกว่านายจำไม่ได้ชะอีก"


"จะลืมได้ไงละ วันนิ้เป็นสุดท้ายที่เราจะได้อยู่กับนานะแล้วก็เรียวนะ ไม่ลืมหรอก"


"อืม นั้นไปกันเถอะ" เธอยื้มให้ผมก่อนที่จะจูงมือผมไปหานานะกับเรียวที่กำลังรออยู่



นั้นคงเป็นรอยยื้มที่มีความสุขของเธอครั้งสุดท้ายละนะ เห็นรอยยิ้มของเธอมันทำให้รู้สึกผิดและเจ็บปวดที่ทำกับเธอแบบนี้ ขอโทษนะ  โคโนเอะ
























[past โคโนเอะ]


ในที่สุดชิวิตนักเรียนม.ต้นก็จบแล้วววว ตลอด3ปีที่ผ่านมานิ้เร็วจังนะ คิดถึงเมื่อก่อนไปไหนมาไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ช่วยกันสอนวิชาที่แต่ละคนไม่ถนัด ไปเที่ยวด้วยกันแล้วก็อะไรอีกหลายๆอย่าง... มันคงไม่มีอีกแล้วสินะ...



itsumo no kodomo ga sewa natte iru you de  


จู่ๆเสียงมือถือของฉันก็ดังขึ้น "ใครโทรมานะ" ฉันคิดก่อนจะลุกไปหยิบมือถือโชหรอมีเรื่องอะไรนะถึงโทรมานะ


"ฮัลโหล โชมีอะไรหรอ"


(อืม....คือว่านะ โตโนเอะ)


"หืม? มีอะไรหรอ มีปัญหาอะไรบอกฉันได้นะ"



(มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก แค่มีเรื่องให้ช่วยน่ะ)



"เรื่องที่ให้ช่วยหรอ"



(คือว่า......)














หลังจากนั้นฉันก็เดินมาที่สวนสาธาณะ เพราะว่าเจ้าโชทำสร้อยหาย เป็นสร้อยข้อมือไม้กางเขนสีดำออกเทาๆที่พ่อแม่ของโชให้ไว้ก่อนที่พวกเขาจะไปทำงานต่างประเทศ ของสำคัญขนาดนั้นทำหายได้ยังไงนะ ก็ฉันเห็นโชใส่ไว้ตลอดไม่เคยเอาออกเลยนิน่า โชบอกว่า น่าจะทำตกไว้ที่สวนสาธาณะ      เพราะมันคือที่สุดท้ายก่อนกลับบ้าน จะพูดไงดีละ ของสำคัญแท้ๆแต่ทำหาย นายนี่มันแย่มาก -*- คิดเพลินไปหน่อย พอรู้ตัวอีกทีก็ถึงสวนสาธาณะแล้ว แต่........


ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรบ้างอย่างกำลังจะเกิดขึ้น หรือเราคิดไปเองนะ แล้วก็ฟ้าดูครั้นๆด้วย คงไม่มีอะไรหรอก เราคงคิดมากไปเองมั่ง ฉันเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ 



ฉันเดินไปเรื่อยมองรอบหาเจ้าโช ถ้าเป็นตามปกติแล้วคนจะมาพักผ่อนที่นี่เยอะมาก แต่วันนิ้คนมันดูน้อยๆแปลกๆ หรือว่าพวกเค้าไปเที่ยวที่อื่นนะ แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรานินะ  


แต่ว่า...รู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองเราอยู่เลย........



"นี่โคโนเอะ ทางนี้"เสียงโชที่เรียกฉัน ฉันรีบวิ่งไปหาเค้า สีหน้าของโชแปลกจังหรือว่ากังวลที่สร้อยหายหรือเปล่านะ


"นายนี่นะ ทำของสำคัญหายไปได้ไงหา!"



"อืม......นี่ฉันให้เธอมาช่วยหานะไม่ใช่ให้มาด่านะ"



"นั้นสินะ ขอโทษแล้วกัน แล้วนายจำได้มั้ยว่าที่สุดท้ายที่นายไปคือที่ไหน"



"อืมก็พอจำได้ละนะ"



"นั้นไปกันเถอะ"



"อืม" ทำไมสีหน้าของโชดูแปลกจัง ไม่ใช่สีหน้าที่กังวลแต่เป็นสีหน้าที่เจ็บปวด รู้สึกเหมือนว่า โชกำลังปิดบังอะไรบ้างอย่าง


















30นาทีต่อมา......



นี่พวกเราก็หากันตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอสร้อยข้อมือของโชเลย ฉันลองถามโชว่ามีที่อื่นที่ยังไม่หาอีกมั้ย เจ้านั้นก็บอกว่า ลองหาทุกที่แล้วเหลือที่นี่ที่เดียวที่ ยังไม่ได้หา


"ทางนั้นเป็นไงบ้างเจอหรือเปล่า"



"ไม่เลย..เธอล่ะเจอมั้ย"



"ฉันก็ยังหาไม่เจอหมือนกัน" ฉันกับโชก็ช่วยกันหาต่อ ทำไมหาไม่เจอชะที่นะ พวกเราสองคนก็หาจนทั่วแล้วแท้ๆ


"ขอโทษนะ โคโนเอะ"



"เอ๋ ขอโทษเรื่องอะ-"




ขนาดที่ฉันยังพูดไม่จบจู่ๆก็รู้สึกง่วงขึ้นมา  อะไรกันแสงสีฟ้าจากมือของโชนัน ก่อนที่ฉันจะหมดสติฉันเห็นผู้ชาย 6 คนอยู่ด้านหลังโช และสีหน้าโชที่เจ็บปวดเหมือนเค้าไม่อยากทำ.....เสียงสุดท้ายที่ได้ยินเป็นเสียงของโชที่ทรมาน...



"ขอโทษนะ โคโนเอะ ฉันไม่อยากจะทำเลย ขอโทษนะ...."










===============================================


ก็จบไปแล้วสำหรับตอนที่สามก็นะ สงสารโชคุงมากเลยที่ต้องทำร้ายคนสำคัญอ่ะนะ ไรท์เข้าใจดีแต่ตอนนี่จะเข้มขันกว่านี่แน่นอนเพราะ ความลับของโชจะถูกเปิดออกและโคโนเอะจะทำอย่างไงเหมือนต้องมาพบกับ 6หนุ่มking vampire ที่นิสัยแต่ละคนเหมือนกับฟ้ากับพายุในเวลาเดียวกัน ก็อย่าลืมติดตามอ่ายตอนที่3นะ แล้วก็ขอชี้แจ้งเลยเพราะหลายคนเข้าใจผิดกันว่าโชคือพระเอกจริงๆไม่ใช่นะ โชคือเพื่อนสนิทของโคโนเอะไม่ใช่พระเอกนะ ถ้าถามว่าใครคือพระเอกบอกเลยว่า ฮาเร็ม คะ ไปละ








 






























































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น