Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 25 รุ่นน้อง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.ย. 60














วันต่อมา



"เอาล่ะนักเรียนคาบนี้เป็นคาบของรุ่นบัดดี้ เพราะฉะนั้นอาจารย์จะให้นักเรียนทำกิจกรรมกับรุ่นพี่บัดดี้ของตัวเอง กิจกรรมที่ว่าก็คือ เกมคิดเลขเร็ว โดยจะแจกโจทย์ฺคณิตศาสตร์ม.ปลายแต่ไม่บอกว่าเป็นของชั้นไหนและโจทย์ของแต่ละคู่ไม่เหมือนกันใครคิดจะลอกกันหมดสิทธิ์นะ คู่ไหนทำเสร็จก่อนสิบคู่แรกอาจารย์จะบวกคะแนนให้ทั้งปี1และปี2ในวิชาคณิตศาสตร์แล้วอาจารย์จะเฉลยว่าโจทย์ที่ทำเป็นของชั้นไหน ต้องช่วยกันคิดด้วยนะ เริ่มได้" สิ้นสุดอาจารย์รุ่นพี่ปี2ที่ยืนหลังห้องก็เดินเข้ามาหารุ่นน้องของตัวเอง ไคกับเรนก็มายืนข้างฉัน ข้างๆก็เป็นไอโตะที่ยืนอยู่ข้างโช อาจารย์เดินแจกกระดาษคำถามตามโต๊ะ แจกเสร็จก็ยืนอยู่หน้าห้อง


"โจทย์ของชั้นไหนเนี่ย ยากชะมัด" เสียงบ่นของคนห้องค่อยๆดังที่ละนิดก็ยากจริงๆนั้นแหละขนาดของเรายังตีโจทย์ไม่แตกเลย


"อืม..ยากเอาเรื่องนะเนี่ย"


"ก็คงจะยากสำหรับเธอล่ะนะ" เรนพูดขึ้นแล้วเอานิ้วชี้ไปตามโจทย์


"แล้วนายทำได้หรือไง"


"ก็พอได้ล่ะนะ"


"นายพอจะรู้ไหมว่าโจทย์ที่พวกเราได้เป็นของชั้นไหนน่ะ" ไคถามเรน


"ก็...น่าจะเป็นโจทย์ของปี3ล่ะมั่งนะ"


"ของปี3หรอ อาจารย์ใจร้ายจังนะ"


"ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ฉันกับไคพอทำได้ เดี๋ยวพวกฉันจะทำโจทย์พร้อมสอนเธอไปด้วยก็แล้วกัน" ฉันพยักหน้ารับ หลังจากนั้นผมเราก็เริ่มทำโจทย์กัน ส่วนมากไคกับเรนจะเป็นคนทำทั้งหมดส่วนฉันก็ช่วยอยู่นิดหน่อย พอทำเสร็จก็เดินเอาเป็นอาจารย์ พวกเราเสร็จเป็นคู่ที่สามและก็เป็นไปตามที่เรนพูดโจทย์ของพวกเราเป็นโจทย์ของปี3 ส่วนโชก็เสร็จตามพวกติดๆโจทย์ของโชเป็นของปี1 แต่จะเรียนในเทอมสอง หมอนั้นจะโชดดีจังนะ












"เฮ้อ...วันนี้เหนื่อยชะมัดเลย การบ้านก็เยอะด้วย อยากปิดเทอมเร็วๆแล้วสิ" เสียงบ่นของโชเริ่มดังขึ้น หลังจากที่พวกเดินออกมาจากโรงเรียนสักพัก 


"เปิดเทอมยังไม่ถึงเดือนเลยนะ" 


"ก็การบ้านมันเยอะนี่นะ"


"นายก็รีบๆทำให้เสร็จก็จบแล้ว"


"จะบ้าหรือไง ฉันก็มีอยากอีกที่ต้องทำนะ"


"อยากอีกที่ต้องทำนี่หมายถึงเกมใช่ไหมล่ะ"


"ก็ใช่นะสิ"


"นี่โคโนะจัง ตอนม.ต้นโชคุงเป็นไงหรอ" คาเนกิที่เดินข้างๆฉันถาม


"ก็..บ้าเกม ใจร้อน หัวเสียง่าย ชอบท้าคนอื่นไปทั่วพอแพ้ก็จิตตกไปเป็นวันน่ะ แล้ว..ไม่เคยทำการบ้านเอง แม้ แต่ ครั้ง เดียว" 


"แบบนี้นี่เอง สงสัยต้องจัดบทเรียนให้สักหน่อยแล้วล่ะจริงไหมเรน" ไคหันไปหาเรน


"นั่นสินะ เอาเป็นติว8ชั่วโมง ทำโจทย์100ข้อ แล้วก็ทำรายงาสัก5เล่มดีไหมนะ" โชหน้าถอนสีทันทีที่เรนพูดบทเรียนที่ต้องเจอ ก็สมควรที่โดนแบบนั้นล่ะนะ 


"โคโนเอะ..."


"ไม่ต้องมองฉันเลยนะ ฉันไม่ช่วย"


"เธอมันปีศาจ" ฉันกับพวกไคหัวเราะกับอาการของโช ที่ตอนนี้วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว 



ตึก ตึก ตึก ตึก


"หืม? เสียงอะไรน่ะ...หวา" ฉันหันไปตามเสียงก็โดนคนวิ่งเข้ามากอดถึงสองคนจนเกือบล้มแต่ก็พอยันไม่ให้ล้มได้


"แฮ่กๆ รอกันด้วยสิ นัทสึมิจัง ไมโกะ" เสียงของผู้ชายสองคนวิ่งไล่หลังมา เดี๋ยวนะ นัทสึมิ ไมโกะ ฉันก้มหน้าไปดูคนที่กอดฉันแน่น ผู้หญิงผมสีชมพูยาวใส่ชุดนักเรียนม.ต้นและเด็กผู้หญิงผมสีสันผมสั้นประมาณไหล่ใส่ชุดม.ต้นเหมือนกัน ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นผู้ชายผมสีน้ำเงินใส่ชุดนักเรียนม.ต้นกับผู้ชายผมแดงใส่แว่นใส่ชุดนักเรียนม.ปลายวิ่งมาด้วยกัน


"ไม่ได้เจอกันนะคะ พี่โคโนเอะ" นัทสึมิจังกับไมโกะจังก็เดินถอยหลังไปก้าวนึง 


"สบายดีไหมฮะ" ไมโกะจังพูดแล้วส่งยิ้มมาให้ พอดีกับผู้ชายสองคนที่วิ่งมาถึงพอดี


"อ่าว ฮายะคุง ยูกิ อยู่กันครบเลยนี่" 


"พวกนายเองหรอ ไม่ได้เจอกันนานนะ" โชหันมาทัก


"แฮ่กๆ..ไม่ได้เจอกันนานนะครับ พี่โคโนเอะ พี่โช" ฮายะคุงทักฉันกับโช


"ไง ยัยแว่น แล้วก็..คนขึ้แพ้" 


"แกก็กวนประสาทเหมือนเดิมนะไอ้แว่นหน้ากวน" สองคนนี้เจอกันที่ไรจะทะเลาะแบบนี้ทุกทีสิน่า


"เออ..โคโนเอะจัง โชคุง คือ" ไอโตะพูดขึ้น พวกไคเองก็ทำหน้าสงสัย


"อ้อ..เป็นรุ่นน้องสมัยม.ต้นนะ สองคนนั้นคืออิซิมาซิ ไมโกะจังกับคาสึตะ ฮายะคุง อยู่ม.ต้นปี3 ถัดไปเป็นโมสึกิ นัทสึมิจัง อยู่ม.ต้นปี2 คนสุดท้ายโคอิจิ ยูกิ อยู่ม.ปลายปี1เท่าฉันกับโชนะ ว่าแต่มาทำอะไรหรอ ทางกลับพวกเธอไม่ใช่ทางนี้นิ"


"พอดีพวกผมจะไปร้านเค้กที่อยู่แถวนี้น่ะครับ แล้วก็..ไมโกะกับนัทสึมิจังเห็นพวกพี่พอดีเลยวิ่งมาหานะครับ" ฉันกับโชพยักหน้าพร้อมกัน ฮายะคุงกับคนอื่นมองฉันแปลกๆ ฉันไปมองตามก็เข้าใจ


"อ้อ พวกเค้าเป็นเพื่อนพี่ชายของโชเค้าน่ะ" ทุกคนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะทักทาย พวกไคก็พยักหน้ารับ


"จริงสิพี่โคโนเอะกับพี่โชไปร้านเค้กด้วยกันนะ" ไมโกะจังหันมาหาฉันพร้อมทำสายตาอ้อนๆใส่ นัทสึมิจังก็ทำด้วยฉันกับโชหันมามองหน้ากันว่าจะทำไงดี


"พวกนายไปเถอะ นานๆทีเจอรุ่นน้องก็ไปกับพวกเค้าสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก" นัทสึพูดแล้วดันหลังฉันกับโช


"แต่ว่า..."


"พวกฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่กลับมาตอนหกโมงตอนกลางคืนมันอันตราย" เรนพูดแล้วส่งยิ้มมาให้ นานทีๆจะเห็นเรนยื้มนะ ทำไมเราถึงหน้าร้อนล่ะ


"เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวพวกผมจะรีบกลับ" โชพูดเสร็จก่อนจะลากฉันเดินตามพวกฮายะคุงไป ฉันหันมองพวกเค้าก็ส่งยิ้มมาให้ ฉันจึงส่งยิ้มกลับไป









================================================

จบไปแล้วจ้า แฮร่ ช่วงนี้จะมาๆหายๆหน่อย งานเยอะมากคะ เยอะจนเคลียร์แทบไม่ทัน ไม่รู้ว่าจะเคลียร์งานไหนก่อนปวดหัวมากคะ เลยไม่ได้อัพแล้วก็หัวตันไปพักนิดเนอะ คอมเม้นกันด้วยนะ ไปละ ฝันดีคะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น