Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 23 ความจริง 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ส.ค. 60













"หนูเคย...เกือบตายมาแล้วครั้งนึง" คำพูดของคุณน้าทำเอาฉันพูดไม่ออก นี่เราเคยเกือบตายมาแล้วครั้งนึงจริงน่ะหรอ


"ซ็อดใช่ไหมล่ะ มันเกิดขึ้นเมื่อ8ปีก่อน หนูถูกผู้หญิงคนหนึ่งพยายามฆ่าหนู น้าผ่านไปเห็นเข้าเลยช่วยหนูเอาไว้ แต่ว่าอาการหนูสาหัสมาก เธอพยายามไล่ตามน้า น้าพาหนูหนีมาเรื่อยๆจนพ้น แต่ว่าหนูก็ไม่หายใจแล้ว น้าใช้เวทย์รักษาทุกอย่างที่น้ารู้รักษาหนูแต่มันไม่ได้ผลเลย แต่แล้วก็มีฟินิกส์ตัวหนึ่ง สีขาวเหมือนกับขนนก เค้าบอกว่าจะช่วยหนู เวทย์ที่เค้าใช้น้าไม่เคยเห็นมาก่อน พอเค้ารักษาหนูเสร็จเค้าบอกว่าอีกไม่นานหนูจะฟี้น น้าถามว่าเค้ารักษาอย่างไง เค้าก็บอกว่าหัวใจของหนู โดนเวทย์ปีศาจกัดกินไปแล้วครี่งนึง เค้าเลยมอบหัวใจครี่งนึงของเค้าให้ แต่มีผลกระทบอย่างนึง คือหนูจะมีพลังฟินิกส์"


"แล้วฟินิกส์ตัวนั้นอยู่ที่ไนหรอคะ"


"เค้ารักษาหนูเสร็จเค้าก็หายไปเลย น้าไม่ได้เจออีก"


"งั้นหรอคะ หนูขอ..ถามอะไรอีกสักอย่างได้ไหมคะ"


"อะไรหรอ"


"หนูเป็นแวมไพร์เหมือนคุณน้าใช่ไหม" 


"ไม่ใช่ หนูไม่ใช่แวมไพร์"


"แล้วหนูเป็นอะไรกันแน่"


"หนูคือฟินิกส์ไง เชื่อน้าเถอะ" สีหน้าของคุณน้าดูเจ็บปวด และดูเครียดมาก ฉันไม่อยากจะถามอะไรต่อเลยพยักหน้ารับไป คุณน้าดึงฉันเข้าไปกอดแล้วลูบหัว ถึงอยากจะถามอะไรอีกมากมาย แต่ว่ารู้แค่นี่ก็มากพอแล้วล่ะ 


หลังจากนั้นคุณน้าก็เดินมาส่งฉันที่หน้าสมาคมพวกไคก็มายืนรออยู่แล้ว ทุกคนดูเหมือนอยากรู้ว่าฉันไปคุยอะไรกับคุณน้ามา ฉันส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปหา 


"เป็นไงบ้าง" ไคถามฉัน


"เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง" ฉันพูดเสร็จก็หันไปหาคุณน้า 


"คุณน้ายังไม่กลับหรอคะ"


"ยังหรอกน้ามีงานอื่นต้องทำน่ะ คงกลับตอนนี้ไม่ได้"


"งั้นหรอคะ" คุณน้าดึงมือฉันไปจับก่อนจะร่ายเวทย์ขึ้น แสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นก่อนจะค่อยๆจางลง สิ่งที่อยู่ในมือฉันขึ้นคือ หนังสือเล่มนึงเล่มไม่หนามาก ฉันลองเปิดดู แต่ด้านในไม่มีเนื้อหาอะไรเลย


"นี่เป็นหนังสือข้อความ"


"หนังาสือข้อความ"


"ใช่ มันเป็นหนังสือที่เราสามารถเขียนข้อความลงไป แล้วข้อความนั้นก็จะส่งถือคนที่เราอยากส่ง ใช้ได้เฉพาะโลกนี่นะ น้ารู้ว่าหนูอยากถามอะไรอีกเยอะ น้าเลยให้หนูไว้"


"ขอบคุณนะคะ" คุณน้ายิ้มให้ฉันก่อนจะเดินถอยหลังหนึ่งก้าว


"ฝากดูแลโคโนเอะจังด้วยนะ"


"ครับ พวกผมสัญญา" คุณน้าส่งยิ้มให้ พวกเราจึงค่อยๆทยอยขึ้นรถม้ากัน ฉันหันไปมองคุณน้าแล้วโบกมือให้ คุณน้าก็โบกมือกลับมา รถม้าค่อยๆเคลื่อนออกจากสมาคม ฉันก้มมองหนังสือที่อยู่ในมือตัวเองจนเผลอยิ้มออกมา


"ยิ้มกว้างเลยนะ มีความสุขล่ะสิ" โชหมาพูดกับฉัน


"ก็นะ แต่มันจะดีกว่านี่ถ้านายไม่ได้ทำหน้าอิจฉาฉันน่ะ"


"ก็ฉันอยากได้บ้างนี่น้า รู้ไหมว่าหนังสือข้อความน่ะ ในโลกแวมไพร์ราคามันแพงมากเลยนะ"


"งั้นหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย"


"แล้วท่านมาริบอกอะไรเธอมาบ้างล่ะ" ไอโตะถามฉัน ฉันจึงเล่าเรื่องทุกอย่างที่คณน้าบอกให้พวกไคฟัง พวกเค้าดูตกใจมากตอนนี้ที่ฉันบอกว่าฉันเคยเกือบตายมาแล้วครั้งนึง 


"เออ..แล้วทำไมที่เรียกคุณน้าว่าท่านล่ะ" ฉันถามด้วยความสงสัย


"ก็ท่านมาริเป็นหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบที่ทำงานไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดี่ยว คนในสมาคมรวมถึงกลุ่มต่างนับถือเธอกันหมดน่ะ" เรนเป็นคนอธิบาย


"ขนาดนั้นเลยหรอ"


"ใช่ แต่ไม่น่าเชื่อนนะว่ามาริที่เป็นคุณน้าเธอจะเป็นท่านมาริที่พวกเรารู้จักน่ะ"


"คงเป็นซะตาล่ะนะ" ไทจิพูดแล้วเอามือเท่าคาง


"ก็คงอย่างงั้นล่ะมั่ง" 











ทางฝั่งสมาคม


มาริยืนดูรถม้าที่หลานสาวตัวเองนั่งไปไกลจึงลับตา เธอจึงหันหลังกลับเข้าไปในสมาคมแต่ก็มีบุคคลนึงๆยืนรอเธออยู่


"หลานสาวเธองั้นหรอ" 


"คะ"


"ถ้าเป็นหลานสาวเธอละก็ ก็ต้องเป็น-"


"ถ้าจะบอกว่าเป็นลูกสาว ของเค้า 'คนนั้น' ล่ะก็ดิฉันขอตอบเลยว่าไม่ใช่ ท่านคงคิดไปเองแล้วล่ะคะ"


"ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ"


"สีหน้าท่านแสดงออกมาชัดเจนลยล่ะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัว" มาริพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป บุคคลปริศนายกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินหายไปในมุมมืด








ในที่สุดพวกเราก็กลีบมาถึงคฤหาสน์ King Vampire พอถึงคฤหาสน์โชก็หายไปทันที คงกลับไปเล่นเกมที่ตัวเองเล่นค้างไว้แน่ๆ ฉันเดินตรงไปที่ห้องรับแขก ตรงไปนั่งที่โซฟาทันที แล้วเอาหมอนมากอดไว้ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนจ้องเลยมองไปรอบๆจนสายตามาหยุดอยู่ที่โต๊ะกระจกด้านของตัวเอง สิ่งมีชิวิตตัวเล็กๆขนสีขาว ดวงตาสีแดงกลมใสกำลังจ้องฉันพร้อมเอียงคอ


"เห๊ะ กระต่ายใครน่ะ"


"เหนื่อยชะมัดเลย อ่าว...ออกมาแล้วหรอซิโระ" ไทจิเดินเข้ามาพร้อมกับทุกคนก่อนจะอุ้มกระต่ายตัวนั้นแล้วเอาไปกอด


"กระต่ายของไมจิหรอ"


"เปล่าหรอก ของไคน่ะ" ไทจิพูดก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับฉัน คาเนกินั่งข้างไทจิ นัทสึกับไคนั่งลงข้างๆฉัน ส่วนเรนนั่งที่โซฟาเดี่ยว 


"ทำไมฉันพึ่งมาเห็นเนี่ย ทั้งๆที่อยู่ที่นี่ได้เกือบเดิอนนึงแล้วแท้ๆ"


"ปกติเจ้านี่อยู่ในห้องฉัน นานๆทีถึงจะพาออกข้างนอกมาน่ะ" ไคตอบก่อนจะยื่นมือไปเอาซิโระที่ไทจิ


"ทำไมถึงเอาไว้ในห้องล่ะ"


"ก็ชนน่ะสิ ปล่อยออกมาวิ่งเล่นไม่หยุดเลยล่ะ"


"ขอเล่นหน่อยได้ไหม"


"ได้สิ" ไคยื่นซิโระมาให้ มันโดดลงจากมือฉันแล้วไปนอนตักแทน


"แปลกจังนะ ปกติซิโระจะกลัวคนแปลกหน้าแท้ๆ แต่กับเธอไม่มีท่าทีกลัวเลย" 


"ซิโระคงชอบโคโนเอะจังล่ะนะ" ไอโตะพูดก่อนจะยกถ้วยชามาให้พวกเราพร้อมกับขนม พวกเราคุยกันไปเรื่อยๆจนเที่ยงคืนก่อนจะแยกย้ายกับไปนอน 









================================================

จบไปแล้วจ้า คุณน้ามาริต้องปิดบังอะไรไว้แน่ๆ ติดตามกันด้วยนะคะ สมองตันไปแล้วคะ คิดไม่ออก คอมเม้นด้วยนะ ไปละ










นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น