Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 22 ความจริง 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ส.ค. 60












ตอนนี้พวกเราก็มารอท่านพยากรณ์อยู่ในห้องรับแขกของสมาคม ภายในห้องมีโซฟายาวสองตัว โซฟาเดี่ยวสองตัว วางล้อมโต๊ะกระจก มีชั้นหนังสือ หน้าต่างบานใหญ่สองบาน และโทนสีห้องที่ไม่ต่างอะไรจากด้านนอกเลย โทนดำสไตล์ยุโรป จะเป็นแบบนี้ทุกห้องเลยหรือเปล่านะ ฉันเดินตรงไปนั่งโซฟายาวตัวหนึ่งแล้วนั่งลง พวกไคก็เดินมานั่งตาม โชกับนัทสึมานั่งข้างฉัน ตรงข้ามเป็นคาเนกิ ไทจิ เรน ส่วนไอโตะกับไคก็เดินไปรอบห้องหามุมของตัวเอง 


"เธอคิดว่าท่านพยากรณ์มีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอหรอ" นัทสึที่นั่งใกล้ฉันถามอกมา


"ไม่รู้สิ นายล่ะคิดว่าเรื่องอะไร"


"คงจะเป็นหัวหน้าคนใหม่ละมั่งนะ" นัทสึพูดจบทั้งห้องก็ตกสู่ความเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่อ การที่มีหัวหน้าคนใหม่มันเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยงั้นหรอ

"ขอโทษทีให้รอนาน" เสียงของผู้มาใหม่เรียกความสนใจจากพวเกรา คนนั้นๆคือท่านพยากรณ์ ด้านหลังมีองครักษ์อีกสองคนเดินตามหลังมา ใส่ชุดคลุมสีขาวสวมฮู้ตปิดบังใบหน้า เสื้อคลุมยาวถึงหัวเข่า ใส่บูทสีดำ คาเนกิ ไทจิ เรน ลุกออกจากโซฟา แล้วเดินมาอยู่หลังโซฟาที่ฉันนั่ง ส่วนไอโตะกับไคก็เดินมาอยู่ข้างๆโช ท่านพยากรณ์เดินมานั่งโซฟาแทนที่พวกคาเนกิ องครักษ์ก็เดินอ้อมไปอยู่ด้านหลังโซฟา


"การประชุมครั้งแรกเป็นไงบ้าง" ท่านพยากรณ์เริ่มถามทันที


"ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรคะ"


"แน่ใจหรอ" ท่านพยากรณ์เอ่ยถามฉันอีกครั้ง พร้อมหรี่ตามองกดดันฉันอยู่


"เอ่อ..คือ.."


"หึ..ฉันเข้าใจนะ เจอกันครั้งแรกมันอาจจะโหดร้ายไปสักหน่อย แต่ว่าคนในสมาคมก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คิดหรอกนะ"


"คะ" มันจะจริงน่ะหรอ แค่เจอกันก็จ้องจะกินเลือดกินเนื้อกันอยู่แล้วนะ ถ้าเกิดร่วมภารกิจจะฆ่าฉันเลยหรือเปล่าเนี่ย


"เรื่องที่จะคุยมีแค่นี้หรอครับ" เรนถามท่านพยากรณ์ ท่านส่ายหน้าก่อนจะเริ่มพูดต่อ


"เมื้อกี้ฉันไปคุยกับหัวหน้าสมาคมมาพวกเค้าไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของพวกเราสักเท่าไร แต่ฉันก็อธิบายพวกเค้าไปแล้วล่ะนะ"


"แล้วเป็นไงบ้างครับ"


"พวกเค้ายกเลิกรายงานแล้วก็การเข้าพบอาทิตย์หน้า แต่ว่า.." ท่านพยากรณ์ทำสีหน้าลำบากใจ


"ทางสมาคมตกลงกันว่า ให้มีการทดสอบโคโนเอะ"


"ว่าไงนะครับ" พวกไคพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ฉันหันหน้าไปมองแต่ละคน เห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด


"ยกเลิกไม่ได้หรอครับ" ไอโตะเอ่ยถาม


"ฉันลองดูแล้วล่ะ พวกเค้าไม่ยอมน่ะ"


"เอ่อ..คือว่าการทดสอบนี่มัน"


"อ้อ..โทษทีนะ คราวก่อนฉันลืมบอกไปน่ะ การทดสอบคือการทดสอบคุณสมบัติของการเป็นหัวหน้า ทดสอบไวพริบ การใช้เวทย์ อาวุธ ความอดทน ความรู้ และทักษะการเอาตัวรอด การทดสอบแต่ละครั้งจะแตกต่างกันออกไป จะทดสอบทั้งหมดสามรอบ ถ้าไม่ผ่านให้ครบทั้งสามรอบจะถูกตัดสิทธิ์การเป็นหัวหน้าทันที แต่ว่าของโคโนเอะมันดูแปลกๆน่ะ"


"แปลกอย่างไงหรอคะ"


"โดยปกติจะทดสอบ ความรู้ การใช้เวทย์ และความอดทน แต่ของโคโนเอะเป็นไวพริบ ความอดทน และความรู้"


"ไม่มีการทดสอบเวทย์หรอครับ" เรนพูด


"ใช่ ฉันเองก็ไม่เข้าใจสมาคมเหมือนกัน แต่ก็แย้งไม่ได้ล่ะนะ การทดสอบจะเริ่มเดือนหน้าเพราะฉะนั้นโคโนเอะเตรียมตัวให้ด้วยล่ะ"


"คะ" การทดสอบงั้นหรอ จะยากหรือเปล่านะ แค่คิดก็รู้กลัวขึ้นมาแล้วสิเราจะผ่านหรือเปล่านะ


"โคโนเอะมีคนอยากเจอเธอน่ะ" ท่านพยากรณ์พูดจบก็หันไปทางประตูฉันจึงหันตาม ประตูค่อยๆเปิดออก ตามมาด้วยผู้หญิงวัยกลางคน ผมสีขาว ดวงตาสีแดงสด ใส่เสื้อเชิ้ดสีขาว ปลายแขนบานออกเล็กน้อยผูกโบว์สีดำ กระโปรงสีดำยาวประมาณเข่าตัดกับสีเสื้อรองเท้าสันสูงสีดำ ดวงตาฉันเบิกกว้างกับบุคคลที่เข้ามาในห้อง


"ไม่ได้เจอกันนานนะ โคโนเอะจัง" 


"คะ...คุณน้า...มาริ" ฉันยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณน้า พอเดินไปใกล้คุณน้าก็ดึงฉันเข้าไปกอดทันที กอดจนหายใจไม่ออก ไม่ใช่ความฝันสินะ


"คิดถึงหลานสาวคนนี้จังเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนานเติบขึ้นเยอะเลยนะ" คุณน้าดึงฉันออกก่อนจะส่งยิ้มมาให้


"หนูก็คิดถึงคุณน้าเหมือนกันคะ" ฉันจึงส่งยิ้มกลับ คุณยิ้มก่อนจะหันไปมองด้านหลังฉัน


"ถ้าไม่ว่าอะไรขอยืมตัวโคโนเอะจังสักครู่นะคะ"


"คะ เชิญตามสบายเลย" คุณน้าพูดขอบคุณก่อนจะจับมือฉันแล้วพาเดินออกจากห้องรับแขกไป ฉันหันไปมองพวกไคทุกคนต่างยืนอิ้งไปสักพักแล้ว นี่ตกใจกันขนาดนั้นเลยหรอ คุณน้าพาฉันเดินไปเรื่อยๆตลอดทางมีแต่เสียงทักทายขององครักษ์และคนในสมาคมคุณน้าก็ส่งยิ้มให้พวกเค้าไป คุณน้าเกี่ยวข้องอะไรกับสมาคมนะ



คุณน้าพาเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงสวนหย่อม รอบข้างเป็นอาคารรอบล้อม มีดอกไม้หลายชนิด มีน้ำพุอยู่ตรงกลางสวน  ดูเหมือนจะเป็นจุดพักผ่อนของสมาคม ตอนกลางคืนดูมีเสน่ห์ ลึกลับน่าคันหา ถ้าเป็นตอนกลางวันนะจะสวยกลางนี้แล้วนะ คิดไปก็คงไม่เป็นจริง เพราะว่าโลกแวมไพร์เป็นโลกที่มีแต่ตอนกลางคืนเท่านั้น


"สวยใช่ล่ะ" เสียงคุณเรียกฉันออกจากความคิด


"คะ สวยมากเลย" ฉันได้เสียงยินคุณน้าหัวเราะก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาวางบนหัว พอจะยื่นมือไปจับคุณน้าก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน


"น้าทำมงกฏดอกไม้มาให้เพื่อเป็นการโถ่โทษที่น้าไม่ได้อะไรให้หนูเลย ขอโทษนะ" เสียงของคุณน้าดูแผ่วเบาและดูเศร้ามาก ฉันจึงยื่นมาเป็นจับมือคุณน้า


"ไม่เป็นไรคะ ถึงตอนแรกหนูจะโกรธนิดหน่อย แต่หนูคิดว่าคุณน้าต้องมีเหตุอยู่แน่ๆ เพราะงั้นเล่าทุกอย่างให้หนูฟังจะได้ไหมคะ" คุณน้าพยักหน้าก่อนจะพาฉันไปนั่งตรงม้านั่งที่อยู่ใกล้ๆกับน้ำพุ


"หนูรู้เรื่องวูฟกับวีฟแล้วใช่ไหม"


"คะ"


"น้าเป็นแวมไพร์ส่วนวูฟกับวีฟเป็นหมาป่าองคักษ์ของน้าเอง น้าเป็นคนของสมาคมเลย ต้องทำงานให้พวกเค้า น้าเป็นห่วงหนูเลยให้วูฟกัยวีฟดูแลหนูแทน"


"แล้วเรื่องพลังละคะ คุณน้ารู้มาตั้งแต่แรกเลยใช่ไหม"


"ใช่ น้ารู้มาโดยตลอด น้าก็อยากจะบอกให้หนูรู้ตั้งหลายครั้ง แต่น้ามีความกล้าไม่พอ กลัวหนูจะรับไม่ได้ จึงปิดเงียบ น้าคิดไม่ว่าพลังจะตื่นเร็วขนาดนี้ด้วย"


"แล้วหนูได้พลังนี่มาจากไหนหรอคะ" คุณน้าถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า


"หนูเคย...เกือบตายมาแล้วครั้งนึง"











================================================

หายกันไปนาน แฮร่ อาทิตย์ที่แล้วโดนปิดเน็ตเลยไม่ได้อัพ ก็เลยถือโอกาสอัพช่วงแม่เลยล่ะกันนะ จะลงให้เรื่องละตอนเลย แล้วก็ขอโทษที่ลืมบอกว่าโลกแวมไพร์มีแต่ตอนกลางคืนนะ ลืมสนิทเลยคะ (ไม่รู้ว่า fire night จะลงไหวหรือเปล่า เพราะแต่งเรื่องนี้ก็แทบจะอ้วกอยู่แล้ว ที่อ้วกไม่ใช่เพราะนิยาย แต่เพรา่ะงานแก้สอบไรท์นี่แหละเยอะมากก) เฮ้อ..เหนี่อยคะ 55 คอมเม้นด้วยนะ ขอไรท์ปัตฝุ่นก่อนนะ ร้างไปนาน 555

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #13 Gaerd (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 21:24
    ค้างงงงงงงงง. ทำไมไรท์ถึงทำอย่างนี้ละคะT^T
    #13
    1
    • #13-1 KNE_FT(จากตอนที่ 25)
      12 สิงหาคม 2560 / 22:52
      ใจเย็นนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะอัพให้เนอะ
      #13-1