Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 20 สมาคมแวมไพร์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ค. 60













2 อาทิตย์ ต่อมา


นี่ก็ผ่านมาแล้ว 2 อาทิตย์กับชิวิตนักเรียนม.ปลายของฉัน ฉันสนิทกับสึบากิกับโชโกะมากขึ้น เพื่อนในหัองไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ก็มีบางคนที่เป็นแวมไพร์เข้ามาทักด้วยเหมือนกัน แต่ในความคิดฉันพวกเค้าเหมือนกับมนุษย์ปกตินั้นแหละ ถ้าไม่สังเกตคงไม่รู้ว่าเป็นแวมไพร์แน่ๆ ฉันได้รู้จักกับรุ่นพี่คนอื่นๆด้วย รุ่นพี่นานาเสะกับรุ่นพี่ซากุระก็ใจดีมาก ชอบแบ่งขนมมาให้ฉัน ส่วนรุ่นพี่อิมาอิฉันยังไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย สึบากิบอกว่ารุ่นพี่เป็นคนเงียบๆ กับคนทียังสนิทเท่าไร รุ่นพี่บางคนดูจากภายนอกเหมือนจะเย็นชาแต่จริงๆใจดีสุดๆ เช่น รุ่นพี่คุโรซากิ รุ่นพี่คิซากิ รุ่นพี่อิคุสะ ส่วนรุ่นพี่คิเซกิกับโคงุระคุง ฉันยังไม่กล้าเข้าไปคุยเหมือนกับรุ่นอิมาอิ ถึงอยากเข้าไปคุยด้วยมากแค่ไหน ก็ไม่กล้าไปอยู่ดี อ้อ..มีอีกอย่างนึง คือ โรงเรียนนิ้มีการจับคู่บัดดี้ให้ด้วย แต่ไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องกันหรอก แต่เป็นรุ่นพี่ปีสอง กับปีสามต่างหาก แบ่งตามห้อง A B C D เมื่อกี้ก็มีการจับคำใบ้บัดดี้ไป ของฉันได้สองใบ เพราะว่า จะมีสองคนในห้องที่จะได้บัดดี้สองคน แต่ว่าบัดดี้จะเปลื่ยนกันทุกปีเหมือนการเปลื่ยนห้องนั้นแหละ 


"โคโนเอะ เปิดอ่านคำใบ้หรือยัง" โชถามฉันหลังจากไปคุยกับสึบากิที่นั่งอยู่หลังห้อง


"อ่านแล้วแล้ว"


"คำใบ้ว่าไงบาง สามคำใช่ไหม"


"อืม  'หนอน หนัง สือ' กับ 'อยู่ เงียบ เงียบ' น่ะ ไม่เข้าใจความไหมเลยแหะ"


"นั้นสินะ สึบากิได้ 'พี่ สาว จ้า '  ส่วนฉันได้ 'ใจ ดี นะ' รุ่นพี่เค้าตั้งใจจะปั่นหัวพวกเราอยู่หรือเปล่านะ "


"คงอย่างงั้นมั่ง แล้วโชโกะล่ะ ได้คำใบ้ว่าอะไรหรอ" ฉันหันไปหาโชโกะที่นั่งอยู่หน้าฉัน


" 'แว่น นิ่ง เงียบ' รุ่นพี่ที่อยู่A ไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็ใส่แว่นกันเยอะชะด้วย" โชโกะหันมาบอกแล้วยื่นกระดาษคำใบ้มาให้ 


"แต่ว่าโชโกะก็โชดดีนะ รุ่นพี่เค้าเติมแว่นให้น่ะ"


"นั่นสินะ" พวดเราคุยกันอีกสักพัก อาจาย์ก็เข้ามาพอดี คาบเรียนก็เริ่มขึ้น










"พวกเธอสองคนได้คำใบ้บัดดี้เป็นไงบ้าง" ไอโตะถามหลังจากที่พวกเราทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องรับแขก เพื่อเตรียมตัวไปสมาคม ก็การประชุมสมาคมนั้นแหละ การประชุมจะจัดขึ้นทุกเดิอนในวันศุกร์อาทิตย์ที่สามของเดือนพวกไคอยากให้ฉันไป เพื่อเรียนรู้เลยขอให้ฉันไป


"ไม่เข้าใจความหมายเลยแหละ" ฉีนยื่นกระดาษคำใบ้ของฉันกับโชเอาให้ไอโตะที่นั่งฝั่งตรงข้ามให้ นัทสึกับคาเนกิที่นั่งข้างๆก็ขยิบเข้าไปดูด้วย


"เดี๋ยวก็เจอเองแหละนะ" ไทจิพูดแล้วส่งยิ้มมาให้


"ก็พวกพี่พามาแล้วนิ ปีหน้าผมจะเอาคำใบ้ยากให้เลยค่อยดู"


"นายเอาไปลงกับเด็กใหม่เนี่ยนะ หัดเป็นรุ่นพี่ที่ดีหน่อยสิ" ฉันส่ายหน้ากับความคิดเด็กๆของโช เจ้าตัวทำไปไม่ได้ยิน ฉันสงสัยคือไอโตะ เรน แล้วก็ไคนั่งส่งสายตากันไปมาๆ มีอะไรปิดบังแน่ๆ


"พวกนายเลิกส่งสายตาไปๆมาๆได้แล้ว โคโนเอะจับผิดอยู่เห็นไหม" นัทสึพูดแล้วหยิบคุกกี้เข้าปากไป


"ฮ่า ทนไปอาทิตย์นึงนะ พวกรุ่นพี่เองก็ตื่นเต้นกับรุ่นน้องที่เป็นบัตดี้ของตัวเองเหมือนกันนั้นแหละ"


"คะๆ แล้วจะไปกันเมื่อไรหรอ"


"อีกสัก20 นาทีน่ะ การประชุมจะเริ่มสองทุ่ม ไม่ต้องรีบหรอกพึ่งจะหนึ่งทุ่มกว่าๆเอง" 
เรนพูดพร้อมยกชาขึ้นมาจิบ


"ตื่นเต้นหรือไง" ไคที่ข้างๆฉันหันมาถาม


"ก็ใช่น่ะสิ"


"ไม่ต้องห่วง เธอยังมีพวกเรานี่ ไม่เป็นไรหรอก" คาเนกิพูดขึ้นทำให้ทุกคนพยักพร้อมกัน  มันก็จริงอย่างที่คาเนกิพูด ฉันมีพวกเค้อยู่ เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก









ตอนนิ้พวกเรากำลังนั่งรถม้าไปที่สมาคมแวมไพร์ ที่นั่งมีสองฝั่ง คนที่นั่งข้างฉันคือ ไอโตะ คาเนกิ นัทสึ อีกฝั่งเป็น โช ไค เรน ไทจิ บรรยากาศในรถก็เงียบไม่มีใครจะพูดอะไร ทุกคนคงเข้าโลกส่วนตัวไปแล้วสินะ ฉันที่นั่งอยู่เฉยๆไม่รู้จะทำอะไร เลยมองออกไปด้านนอก ด้านนอกมีต้นไม้มากมาย ส่วนมากก็เป็นต้นไม้ที่ไม่มีใบทั้งนั้น ปีศาจกำลังสู้กัน ไล่กินกัน ปกติฉันต้องตกใจแต่ไม่รู้ทำไมถึงมองแล้วรู้สึกเฉยๆล่ะ รถม้ายังคงเคลื่อนไปเรื่อยๆ จมถึงอาคารทรงยุโรป สีดำ คล้ายกับบ้านพี่สิงขนาดใหญ่ 


"โคโนเอะใส่เสื้อคลุมด้วยล่ะ" ฉันพยักหน้ารับแล้วหยิบเสื้อคลุมที่อยู่บนตักมาใส่และดึงฮู้ดขึ้นมา เป็นเสื้อคลุมที่ท่านพยากรณ์ให้มา ท่านบอกว่าให้ใส่เวลาต่อสู้เพราะจะช่วยเสริมในกราป้องกัน มันยังช่วยปิดกลิ่นฟินิกส์ให้ด้วย ไคบอกว่ายังไม่บอกกับสมาคมว่ามีหัวหน้าคนไหม่ก็เลยเก็บเป็นความลับ รถม้ามาหยุดตรงหน้าอาคารทางเข้า ทุกคนก็ค่อยๆลงจากรถ ฉันก้าวลงจากรถโดยมีไอโตะจับมือเพื่อช่วยประคอง ฉันเงยหน้ามองไปที่อาคารทรงยุโรปนั้น รู้สึกเหมือนเคยมาที่นี่มาก่อนเลย 


"เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นเงียบมาตั้งแต่เมื้อกี้แล้ว" เรนเดินมาจับไหล่ฉัน คนอื่นก็เดินเข้ามาหาเช่นกัน


"เปล่าหรอก แค่รู้สึกเหมือนเคยมาน่ะ"


"..." 


"สงสัยฉันคงคิดไปเองล่ะมั่ง"


"คงเป็นแบบนั้นแหละ รีบเข้าไปกันเุถอะการประชุมใกล้เริ่มแล้ว" ฉันพยักหน้ารับ พวกเราจึงเดินเข้าไปด้านใน ข้างในกับข้างนอกดูไม่ต่างกันเลย ตกแต่งแบบยุโรป มีองครักษ์ยืนเรียงกันเป็นแถว คงเตรียมไว้เมื่อเหตุการณ์ฉุกเฉินสินะ เดินตรงไปเรื่อยๆจนมาถึงประตูบานใหญ่สีดำ มีองครักษ์เฝ้าอยู่2คน ไคเดินเข้าไปคุยสักพัก องครักษ์ก็เปิดประตูให้ ฉันเดินตามไคไป เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ มีบันไดขึ้นไปชั้นสอง ตรงกลางมีแท่นยืน

 // ใครนึกภาพไม่ออกให้นึกถึงศาจชั้นเรียน ของdanganronpa นะคะ แต่ในเรื่องจะใหญ่แล้วก็กว้างกว่านิ้//

มีบันได้ให้ขึ้นไปยืนบนแท่น มีทั้งหมด15แท่น ฉันหันไปรอบห้อง มีแวมไพร์อยู่ในนิ้มากมาย แถมมีแวมไพร์บางตนหันมามองพวกเราด้วย 


ตึก ตึก


เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองด้านบน มีชายวัยกลางคนคนนึงยืนอยู่หร้อมถือไม้เคาะ ข้างเค้ามีองครักษ์และคนในสมาคม ทำไมหน้าคล้ายผู้อำนวยการโรงเรียนมิไรคามิเลย


"การประชุมจะเริ่มแล้ว ขอให้ทุกท่านยืนประจำตำแหน่งของกลุ่มตนเอง และส่งตัวแทนให้มาอยู่ที่แท่นด้วย" หลังจากนั้นกลุ่มแวมไพร์กลุ่มอื่นก็แยกย้ายไปอยู่ที่ประจำจุดของตัวเองรวมถึงพวกฉันด้วย คนที่เป็นตัวแทนของกลุ่ม King Vampire คือ เรน ส่วนการประชุมในครั้งนิ้คือ ปีศาจออกอะลาวาดในจุดที่ใกล้กับประตูที่เชื่อมไปโลกมนุษย์ เลยให้กลุ่มที่อยู่ใกล้กับประตูให้คอยเฝ้าระวัง และให้ออกความคิดเห็นว่าจะทำอย่างไรต่อไป ดูแล้วก็คล้ายกับการประชุมของมนุษย์


"คุณโยโกะมีอะไรหรือเปล่า"


"ปะ..เปล่าคะ พอดีมีเรื่อง...สงสัยนิดหน่อย" ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงก็เจอกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กผมสีฟ้าดวงตาสีเดียวกับสีผม ยืนอยู่ตรงข้ามกับพวกเรา สมาคมให้เด็กมาอยู่ในสมาคมด้ด้วยหรอ


"มีอะไรสงสัยงั้นหรอ"


"อยากจะ..ถามอะไรสักหน่อยน่ะคะ"


"อยากถามอะไรล่ะ"


"ขออนุญาตคะ ขอถามคุณเรนจะได้หรือเปล่าคะ" เด็กผู้หญิงคนนั้นหันหน้ามาให้เรนแล้วถามออกมาทันที เหมือนเรื่องร้ายกำลังจะมางี่นแหละ


"มีอะไรงั้นหรอ" เรนตอบกลับเสียงนิ่ง


"ขอเสียมารยามนิดนึงนะคะ คือ..คนที่ใส่เสื้อผ้าคลุมสีดำนั้นใครหรอคะ ไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดาด้วย" นั้นไง สิ้นสุดคำถามทำให้คนของกลุ่มอื่นหันมามองพวกเราหมด แย่แล้วสิ


"ชิ.." ไคกัดปากตัวเอง แล้วถอนหายเดินมาอยู่หน้าฉัน


"คงไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ เธอไม่-"


"อืม ไม่เป็นไร" ฉันรู้ว่าที่ไคถามหมายถึงอะไร เมื่อความลับแตกแล้ว ปิดบังไปก็ไร้ประโยชน์ ไคหันไปหาเรน เรนเหมือนจะรู้เลยลงเดินลงมาหาฉัน ก่อนจะยื่นมือมา ฉันยื่นมือไปจับเค้าพาฉันเดินไปหยุดอยู่หน้าทางขนแท่น ฉันหันไปยิ้มให้เค้าเพื่อไม่ให้เป็นห่วงก่อนจะเดินขึ้นไป บรรยากาศยังคงเงียบสนิทเหมือนกำลังกดดันฉัน ถึงจะรู้สึกหวั่นๆแต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันหยุดอยู่กลางแท่นแล้วถอนหายใจ ค่อยๆดึงฮู้ดลง 


"ฉันชื่อ โคโนเอะ เป็นหัวหน้าคนใหม่ของKing Vampire คะ"
















================================================

เปิดเผยเรียบร้อยแล้ว เย้ๆ เราน่าจะไปตบโยโกะสักหน่อยเนอะ ไม่ใช่ละ 55 อาทิตย์จะลง50 เหมือนเดิมแล้วนะ แต่ถ้าอยากให้ลง100%ก็เม้นบอกนะ ไปละ



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น