Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 22 : ตแนที่ 19 เทพธิดา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ก.ค. 60









หลังจากที่ได้รู้จักกับสึบากิและโชโกะ เสียงมีประกาศตามสายดัง และเรียกปีหนึ่ง ปีสอง ปีสาม ให้ไปรวมตัวกันที่โรงยืมเพื่อฟังการปฐมนิเทศของท่านผู้อำนวยการเรียน การให้ตัวแทนนักเรียนปีหนึ่งพูดกล่าว และพบปะของประธานนักเรียน ฉันไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ว่าทำไมตลอดการปฐมนิเทศผู้อำนวยคอยมองฉันตลอดเวลา บางทีฉันหันไปสบตาเค้าก็ส่งยิ้มมาให้ คงไม่ใช่ฉันหรอกมั่ง






"อือ..ปฐมนิเทศนานชะมัด ฉันเริ่มหิวข้าวแล้วนะ" สึบากิเริ่มบ่นหลังจากจบการปฐมนิเทศแล้ว ต่อไปให้นักเรียนทุกคนไปอยู่ในห้องของตัวเองเพื่อเจอกับอาจาย์ประจำชั้น การเปิดเทอมวันแรกไม่มีอะไรมากเท่าไร เพราะส่วนมากจะแนะนำเรื่องบทเรียนที่จะเรียนในเทอมนิ้หรือแนะนำมหาลัยและคณะให้พวกเรา


"ทันไปหน่อยนะ" โชโกะพูดปลอมสึบากิ


"อีกตั้ง1ชั่วโมงเลยนะ"


"น่าๆ"



ครือ



เสียงเปิดประตูทำให้พวกเราทุกคนหันไปสนใจ ก็เจอเข้ากับอาจาย์ประจำชั้น พวกเราจึงกลับไปนั่งที่ของตัวเองทันที อาจาย์เดินไปที่โต๊ะที่อยู่หน้าห้อง เป็นอาจย์ผู้หญิง ผมยาวถึงการหลังสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาสีน้ำตาล ใส่เสื้อเชิ้ดสีขาวแขนยาวพับถึงข้อศอก กับกระโปรงสีครืม ใบหน้าแต่งเครื่องสำอางเล็กน้อย


"สวัสดีทุกคนด้วยนะคะ อาจาย์ชื่อ อิสึกิ ยูเมะ ยินที่ได้รู้จักแล้วก็ตลอด 1 ปีการศึกษานิ้ ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนนะคะ"


"คะ/ครับ"


"อาจาย์สอนวิชาวิทยาศาสตร์ ถ้าเกิดไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามอาจย์ได้เลยนะ อาจาย์แนะนำตัวไปแล้ว งั้นขอให้ทุกคนแนะนำตัวด้วยนะ เริ่มจากแถวริมประตูก่อนเลย เชิญเลย" จากนั้นพวกเราทุกคนก็เริ่มแนะนำตัวเองไปเรื่อยๆ บางก็แชวกัน ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาเท่าไรนะ และก็มาถึงฉัน พอแนะนำตัวเสร็จ


' ตอนเที่ยวชวนเธอไปกินข้าวกัน'


'ทำไมฉันไม่ไปนั่งข้างเธอเนี่ย' และอีกหลายๆเสียงจากโชมด้านหลัง ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงเลยผู้ชาย ไม่ชอบเลยที่เป็นเป้าสายตาคนอื่นเนี่ย


"เธอเนี่ยกลายเป็นเป้าสายตาไปแล้วนะเนี่ย" โชหันมากระชิบฉันให้ได้ยินกันสองคน บางทีก็อยากหาอะไรมาตบเจ้าหมอนี่สักรอบนะ


"งั้นต่อไปเลย" ต่อไปก็เป็นโชสินะ โชยืนขึ้นก่อนจะแนะนำตัวเอง


"ผมชื่อ อาบาเนะ โช ย้ายมาจากโรงเรียนม.ต้นโทวคังครับ"


"อาบาเนะ? อ้อ เธอคงเป็นน้องของอาบาเนะ ไคคุงสินะ ปีที่แล้วอาจาย์ก็เป็นอาจาย์ประจำชั้นของเค้าเหมือน แถมเค้าฝากมาบอกว่า ถ้าเธอทำผิดหรือพฤติกรรมไม่เหมาะสมบอกเค้าได้เลยน่ะ ระวังตัวด้วยนะ" 


"คะ..ครับ" โชจึงนั่งลง ทำหน้าตาเหมือนว่าทำผิดแม้แต่ครั้งเดียวคงโดนไม่น้อยแน่ๆ


'น้องของรุ่นพี่อาบาเนะงั้นหรอก จริงหรอเนี่ย'


'ดูเหมือนไม่ใช่พี่น้องกันเลยเนอะ แต่ว่าบรรยายคล้ายกันอยู่นะ' หึ คงไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวแล้วล่ะ ที่เป็นเป้าสายตาล่ะนะ






"ในที่สุดก็พักสักที่ นี่ๆ โชโกะ โคโนเอะ จะไปกินข้าวที่ไหนดีล่ะ" สึบากิถามหลังจากอาจาย์ปล่อยพักเที่ยง ตอนนิ้พวกเราอยู่หน้าห้องรอโชไปเอามือถือที่ลืมไว้ในกระเป๋า


"ไม่รู้สิ โคโนเอะล่ะ" โชโกะพูดกับสึบากิก่อนจะหันมาถามฉัน


"ฉันคิดไม่ออกน่ะ ต้องถามโชอีกที"


"เห๊ะ...ไหนว่าไม่ใช่แฟนกันไง ทำไมต้องถามโชก่อนด้วยล่ะ" สึบากิถามแล้วทำหน้าล้อเลียนใส่


"ไม่ใช่แบบที่เธอคิดแน่สึบากิ ฉันคิดว่าถ้าทิ้งหมอนั้นคงมาบ่นกับฉันยาวแน่ๆก็เท่านั้นแหละ"


"งั้นหรอ  อะ...โชมาพอดีเลย" สึบากิพูดทำให้ฉันกับโชโกะหันไปหาโชที่เดินมาพร้อมถือเหมือนกำลังอ่านอะไรอยู่


"อ่านอะไรหรอ" 


"พี่ไคบอกว่าให้ไปกินข้าวที่ดาดฟ้าน่ะ แล้วก็ไม่ต้องชื้ออะไรขึ้นไปด้วยเหมือนพวกพี่จะมีให้แล้วน่ะ"


"ดาดฟ้าหรอ ก็ดีนะ โชโกะกับสึบากิล่ะ" ฉันหันไปถามโชโกะกับสิบากิ


"ก็ได้นะ แต่ว่าวันนิ้ฉันไม่ได้เอาข้าวกล่องมาขอไปชื้อปังก่อนจะได้หรือเปล่า" พวกเราจึงตกลงกันว่าจะไปกินข้าวกันที่ดาดฟ้าของโรงเรียน ก่อนไปพวกเราไปส่งสึบากิชื้อขนมปังก่อนจะขึ้นไป


หลังจากที่ชื้อเสร็จพวกเราก็เดินขึ้นบันไดไป ตอนที่กำลังเดินผ่านชั้นของปีสองก็มีรุ่นพี่มองพวกเรา ไม่ชอบสายตาจับผิดแบบนั้นเลย ฉันพยายามไม่สนใจ รีบเดินผ่านไปให้เร็วที่สุด จนมาถึงคาตฟ้าโชเดินไปเปิดประตู ก่อนจะเดินไป ดาดฟ้ากว้างพอสมควรมีรั้วลวดกันไว้ไม่มีใครเลยนอกจาก กลุ่มคนกลุ่มนึงกำลังนั่งคุยกันอยู่ประมาณ13-14คนได้ 


"อ่าว มาพอดีเลย" ผู้ชายผมสีแดงพูด ดูทุกคนน่าจะเป็นรุ่นพี่หมดเลยสินะ ยากเว้นผู้ชายผมสึน้ำตาลที่นั่งใกล้กับผู้ชายผมแดง น่าจะอยู่หห้องBหรืเปล่า


"แล้วให้พวกฉันนั่งไหนเนี่ย" สึบากิพูดแล้วทำหน้าบี้งเล็กน้อย


"โทษทีๆ" พวกรุ่นพี่เลยขยิบให้พวกเรา โชสะกิดฉัน ทำให้ฉันหันไปหา


"พี่ไคให้เธอไปนั่งข้างๆน๋ะ" ฉันหันไปหาพวกเค้าเหมือนรู้เลยหันมาจ้องฉันด้วย สายตากดดัน รู้สึกเสียวหลังแปลกๆแหะ


"เธอไปนั่งข้างพี่ไค ส่วนฉันไปนั่งข้างพี่ไอโตะโอเคไหม"


"ก็ได้ " ฉันจึงเดินไปนั่งที่ที่ไคกับไอโตะขยิบให้ ฉันนั่งข้างไคถัดไปเป็นคาเนกิกับนัทสึ โชนั่งลงข้างๆฉันข้างโชเป็นไอโตะ เรน แล้วก็ไทจิ รู้สึกมีสายตาคนอื่นนอกจากพวกไคมองอยู่ด้วย สึบากิกับโชโกะก็มองฉัน ืำไมถึงมองแบบนั้นนะ



"ของเธอกับของโชน่ะ เอาไปสิ"ไคยื่นกล่องข้าวสองกล่องมาให้ฉัน ฉันหยิบส่วนของฉันแล้วส่งอีกกล่องให้โช


"ไอโตะลืมยื่นเอาให้เมื่อเช้าน่ะ"


"โทษทีนะ" ไอโตะแล้วส่งยิ้มให้ ฉันไม่ได้ว่าอะไรเลยส่งยิ้มตอบไปให้ พวกเราก็เริ่มทานข้าวส่วนของตัวเอง ของฉันมีข้าวปั่นห้าชิ้น ไข่หวานสามชิ้น ไก่คาราเกะแล้วก็ผัก อันสุดท้ายไม่อยากกินเท่าไรเลยแหะ


"หือ โคโนะจังทำไม่กินผัก" ไทจิก็พูดขึ้นทำให้พวกไคหันมามองฉัน รู้สึกคุ้นๆนะเหตุการณ์แบบนิ้ 


"พอดีอิ่มแล้วน่ะ"


"โกหกกันชัดๆ เธอโกหกไม่เก่งนะ เวลาที่เธอโกหกชอบอกคำที่ตรงข้ามตัวเอง พูดเสร็จก๋ชอบกัดปาก มันไม่เนียนหรอกนะ" ไทจิพูดมันตรงทุกอย่างฉันชอบพูดที่ตรงข้ามกันตลอดและชอบกัดปาก จริงๆแล้วยังไม่อิ่ม ยังกินได้อีกด้วยช้ำ แต่เผลอเหลือผักเป็นอย่างสุดท้ายไปได้ ทำพลาดแล้วสิ


"ฉันไม่ชอบกินผักสักเท่าไรน่ะ" พูดจบก็เห็นทุกคนส่งสายตากดดันมา เหมือนบอกว่า 'ให้กินเดี๋ยวนิ้ไม่งั้นโดนกัด' อะไรประมาณนั้น ฉันเลยหันไปมองโชเพื่อขอความช่วยเหลือเจ้านั้นหลบตาทำเป็นไม่สนใจฉัน เพื่อนสนิทเค้าทิ้งกันง่ายๆแบบนิ้เลยหรอ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรสายตากดดันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ


"แค่กินก็จบใช่ไหม งึม" ฉันทำใจสักพัก แล้วกินเข้าไป พวกเค้ากลัยมายิ้มอีกครั้ง แต่รอยยิ้มมีความสุขที่ได้แกล้งคนมันหมายความไง!!


"อ่าว ฉันให้เป็นรางวัลนะ อย่าทำหน้าบี้งสิ หน้าบี้งไม่น่ารักเลยนะ" ไทจิยื่นไข่หวานมาให้


"ขอบคุณ พวกหน้านี่มัน..เจ้าเล้ห์กันซะจริง"


"หึหึ "ช่วยหยุดหัวเราะแบบนั้นกันจะได้ไหม มันน่ากลัว รู้ไม่ปลอดภัยแยากแรง














"สึบากิ โชโกะยังไม่ลงไปหรอ"หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกไคจะพาไปเดินดูโรงเรียน เป็นการย่อยอาหาร เพราะเวลายังเหลืออีกเยอะ


"อีกสักพักน่ะ โชกับโคโนเอะลงไปก่อนเลย" โชโกะเป็นคนตอบฉันพยักหน้ารับก่อนจะเดินลงไป แต่พวกไคยังไม่ขยิบไปไหน เอาแต่มองสึบากิกับโชโกะ


"มีอะไรงั้นหรอ" ฉันหันไปหาพวกเค้าด้วยความสงสัย 


"เปล่า ไปกันเถอะ" เรนตอบกลับมา โดยไม่ได้มองสายอีก10คนที่มองมาที่พวกเรา











"มันแปลกนะ" ชายผมดำใส่แว่นพูด


"สงสัยเหมือนสินะ รุ่นพี่คิเซกิ" สึบากิหันไปถามรุ่นพี่ตัวเอง ที่รู้จักกันพอสมควร


"หึหึ ปกติไม่เคยเรียกว่ารุ่นพี่นิ"


"อยู่ในโรงเรียนนิ แถมเป็นกฏของท่านหัวหน้าด้วยขัดไม่ได้หรอก"


"โชโกะเป็นอะไรงั้นหรอ" ผู้ชายผมสีน้ำตาลแก่ถามโชโกะด้วยความเป็นห่วง


"เปล่าหรอ แค่...กลิ่นของโคโนเอะแตกต่างจากคนอี่น"


"จะให้ตรวงสอบไหม"ผู้หญิงผมสีดำถาม


"ไม่ล่ะ คอยดูอยู่ห่วงก็พอ อยากให้พวกKingรู้"


"รับทราบ"


"แต่ว่า บางทีเด็กคนนั้นอาจจะเป็นคนเปลื่ยนพวกนั้นก็ได้นะ"ผู้ชายผมเงินที่นั่งเงินมาตลอดพูดขึ้น ทำให้ทุกคนให้ไปมองยกเว้น โชโกะกับสึบากิที่เข้าใจความหมาย



"ก็ไม่แน่นะ เธออาจจะเป็นเทพธิดาที่ดึงพวกเค้าออกจากโลกแห่งความเจ็บปวดก็ได้นะ" สึบากิกับโชโกะมองไปบนท้องฟ้า การสูญเสียราชินีอันเป็นที่รักคงยังทำใจไม่ได้จนกว่าจะมีราชินีคนใหม่ที่ดึงพวกเค้าออกจากความเจ็บปวดนั้น สายลมที่พัดพา เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนิ้














================================================

จบไปแล้วลงครบแล้วนะ ขอโทษที่ลืมเขียนดาตฟ้านะ ตอนนั้นเบลอนิดหน่อย ในที่สุดวันหยุดที่แสนรอคอยก็มาแล้วเพราะจะทำการอัพ วันละตอนคะ five night จะพิเศษหน่อยเพราะว่ามีอาทิตย์นึงที่ไม่ได้ลงก็จะลงให้สองตอนเลย จะลงพรุ่งนะ เม้นกันด้วยล่ะ ไปละ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น