Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 18 เปิดเทอม 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ค. 60











"อือออ..เอาล่ะลุกไปอาบน้ำดีกว่า" ฉันตื่นขึ้นในเช้าววันใหม่ วันนิ้เป็นวันเป็นวันเปิดเรียนวันแรกฉันเลยตื่นเช้าเป็นพิเศษ ฉันลุกออกจากเตียงบิดขี้เกียจอีกสักพักก่อนจะเข้าห้องไปทำธุระส่วนตัว พอทำธุระเสร็จก็ออกมาเจอกับยูไอที่กำลังเตรียมชุดให้อยู่ ช


"อรุณสวัสดิ้คะ คุณหนู"


"อรุณสวัสดิ์ยูไอ วันนิ้อาหารเช้าเป็นอะไรหรอ"


"แชนวิชคะ รีบแต่งตัวแล้วลงเป็นกันเถอะเดี๋ยวจะสายนะคะ"  หลังจากนั้นฉันก็แต่งตัวใส่ชุดของมิไรคามิ เป็นเสื้อเชิ้ดสีขาวคอปกแขนยาว ที่ปกคอเสื้อจะผูกด้วยโบสีแดงถ้าเป็นผู้ชายจะใส่เนคไทสีแดง กระโปรงสีกรม มีเสื้อสูทสีกรม ถุงเท้าสีดำยาวเลยเข่านิดๆ ฉันจัดให้เข้าที่ก่อนจะมัดผมตัวเอง 


"ดิฉันมัดให้นะคะ" ฉันกำลังจะพูดห้ามแต่เหมือนจะสายไปแล้ว ผมฉันก็โดนมัดเสร็จเป็นที่เรียนร้อยแล้ว บางที่ก็เร็วไปนะ


"ขะ..ขอบใจนะ"


"ยินดีเสมอคะ คุณหนูใส่ชุดนักเรียนแล้วน่ารักมากเลยคะ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านิ้น่าจะตัดผมออกซะหน่อยนะคะ"


"ขอบคุณนะ แต่ว่าฉันยังไม่อยากตัดตอนนิ้น่ะ"


"งั้นหรอคะ นั้นลงไปข้างล่างเถอะพวกนายท่านคงลงแย่แล้ว" ฉันพยักหน้ารับแล้วหยิบแว่นกับกระเป๋านักเรียนก่อนจะเดินลงไปข้างล่างพร้อมยูไอ พอถึงหองอาหารพวกไคก็มารออยู่แล้ว หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มทานอาหารเช้า 







"นี่ โคโนะจัง สีผมกับสีตาปล่อยให้เป็นแบบนิ้จะดีหรอ" คาเนกิถามฉันหลังจากที่พวกเดินออกมาจาคฤหาสน์สักพัก


"ไม่เป็นหรอก ออกไปเดี๋ยวก็รู้เองน่ะ" เดินไปไม่นานก็มาถึงประตูที่จะข้างไปโลกมนุษย์ พอออกมาสีตากับสีผมฉันก็กลับมาเป็นสีเขียวน้ำทะเลเหมือนเดิม


"เพราะแบบนิ้สินะ เธอที่ไม่เป็นห่วงเรื่องนิ้" ไคถามฉัน


"อืม ว่าแต่เรนไม่ได้คนอื่นหรอ" ฉันหันไปหาเรนที่เดินตามหลังมา


"ยังน่ะ ช่วงนิ้อ่านหนังสือเลยไม่มีโอกาสบอกใครเลย"


"งั้นหรอ"


"เอ๊ะ เรนรู้อยู่แล้วหรอใจร้ายจังนะ" ไทจิพูดแล้วทำหน้าไม่พอใจ


"จริงๆวันที่มาช่วยยกของผมเองก็ตกใจเหมือนกันนั้นแหละ"


"โชคุงก็ด้วยหรอ ไม่ยุติธรรมเลย"


"น่าๆ" ดูท่าทางไทจิจะงอลไปแล้วมั่งเนี่ย ให้ตายสิ ตอนแรกนึกว่าจะแค่ขึ้เล่นเฉยๆ แต่พอเริ่มสนิทกัน ทำตัวเหมือนเด็กชะมัด ไม่สมกับเป็นรุ่นพี่เลยนะ พวกเราเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงโรงเรียนมิไรคามิ ฉันหันไปมองรอบๆ ที่เต็มไปด้วยกลีบซากุระหล่นไปตามสายลมเป็นเหมือนเป็นการต้อนรับ มีทั้งปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่ รุ่นพี่ปีสองและปีสามที่กำลังชวนเชิญให้เข้าชมรม เห็นแล้วนึกถึงสมัยที่เข้ามาเรียนม.ตันใหม่ๆเลย


"งั้นเดี๋ยวฉันกับไอโตะจะไปดูรายชื่อให้นะ"นัทสึพูดก่อนจะเดินไปดูรายชื่อที่บอร์ดกับไอโตะ ที่เต็มไปด้วยนักเรียมปีหนึ่ง ปีสอง และปีสามบางส่วน พวกเราที่เหลือมายืนรออยู่ที่ใต้ต้นซากุระที่อยู่ใกลฺ้ๆกับอร์ดรายชื่อนักเรียน เหลืออยู่ก็มีฉัน ไค เรน คาเนกิ ไทจิ ส่วนโชก็ไปดูรายชื่อให้ฉัน


"เธอไม่ไปดูรายชื่อหรอ" เรนถามฉัน


"ไม่ล่ะ จะว่าไงดี อยู่โลกนิ้แล้วสายตาฉันสั้น แต่พออยู่โลกแวมไพร์หรือตอนกลางคืนมองเห็นชัดโดยไม่ใส่แว่น ฉันเองยังไม่เข้าใจเลย"


"แปลกจังนะ อ่าว..นัทสึกับไทจิกลับมาแล้ว" ไทจิพูดก่อนจะหันไปสนใจนัทสึกับไอโตะ


"เป็นไงบ้างล่ะ" ไทจิเริ่มถามทันที


"ก็..ผิดคาดกว่าที่คิดนะ ฉัน คาเนกิ แล้วก็นายอยู่ห้องB ส่วนไค เรนและก็ไอโตะอยู่ห้องAน่ะ"


"ดวงพวกเราคงหมดแล้วล่ะ" ไอโตะพูดแล้วยิ้มออกมา


"หมายความว่าไงน่ะ"


"คือ ปีที่แล้วพวกหกคนอยู่ห้องเดียวกันหมดเลยน่ะ" ไอโตะเป็นคนตอบ


"อย่างนี่นิ้เอง น่าเสียดายนะ"


"ฮ่าๆ ก็คงงั้นน่ะ แล้วโคโนะจังล่ะ"


"โชยังไม่กลับมาเลย อะ นั้นไงกลับ...มาแล้ว" ไอ้รอยยิ้มที่มีความสุขนั้น หมายความว่าไงฟระ ที่ต้องพูดแบบนิ้ก็เพราะว่าโชเดินมาด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขแต่มีอะไรบางอย่างที่ฉันรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันสยองแปลกๆ


"ทำไมนายทำหน้ามีความสุขขนาดนั้นล่ะโช" ยังไม่เลิกยิ้มอีก ทำไมตาขวากระตุกล่ะ


"โคโนเอะให้ลองเดาสิว่าพวกเราอยู่ห้องไหน"


"นายไปดูให้ฉัน แล้วฉันจะรู้ได้ไงบอกมาเลยนะ"


"พวกเราสองคนอยู่ห้องเดียวกันล่ะ" โชพูดแล้วยิ้มแบบมีความสุขสุดๆ ส่วนฉันตอนนิ้ก็อี้งไปเรียบร้อยแล้ว


"...." มะ...ไม่จริง ใช่ไหม นี่ฉันฝันอยู่หรือเปล่า


"ฉันว่าแล้ว เธอคงไม่เชื่อฉัน ฉันเลยถ่ายรูปมาให้แล้ว" ฉันรีบคว้าโทรศัพท์ของโชมา แล้วรับเปิดดูรูปทันที และรู้อะไรไหม มันคือความจริง!!!


"เพราฉะนั้นแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ คุณคิริกายะ" ทำฉันซวยตั้งแต่วันแรกเลยเนี่ย!!









"นี่ โคโนเอะทำไมตอนที่โชพูดว่าอยู่ห้องเดียวกันทำไมทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนั้นแหละ" ไคถามฉันหลังจากที่ฉันยืนทำใจอยู่นาน พวกเราเลยเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องของตัวเอง


"ฉันกับโชอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ม.ต้นน่ะ รวมแล้วก็4ปีแล้วล่ะมั่งที่อยู่ห้องเดียวกัน"


"โคโนะจังกับโชคุงโชดดีจังนะ" ไอโตะพูด


"โชดร้ายมากกว่าเพราะว่า-"


"เออ พี่ไคจะว่าไปตอนเที่ยงจะไปกินข้าวที่ไหนหรอ" โชพูดแทรกขึ้นมาทันทีที่ฉันจะเล่าวีระกรรมของเค้า นั้นก็คือโชไม่เคยจะทำการบ้านเลยน่ะสิ ชอบมาของฉันกับเรียวคุงลอกตลอด ในคาบก็หลับ ใกล้สอบก็มาขอให้ติวให้ เฮ้อ...ไม่รู้ว่าอยู่ม.ปลายยังจะเป็นเหมือนอีกหรือเปล่า


"ขอคิดก่อนละกัน" พวกเราเดินมาจนถึงชั้นสามของอาคารเรียน 


"งั้นพวกฉันไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรก็ขึ้นมาหาพวกฉันชั้นสี่" ไคพูดก่อนที่เดินขึ้นไปอีกชั้นคนอื่นก็เดินตามไป ไทจิกับคาเนกิหันมายิ้มให้เล็กน้อย 


"งั้นพวกเราก็ไปกันบ้างเถอะ" โชกับฉันเลยเดินไปที่ห้อง อาคารนิ้เป็นอาคารเรียนของปีหนึ่งและปีสองส่วนปีสามจะอยู่อีกฝั่งนึงอาคารปีหนึงจะเชื่อมกับกับอาคารปีสามทุกชั้น ชั้นสองของอาคารนิ้เป็นห้องพักครู และห้องชมรมบางส่วน ชั้นสามเป็นห้องเรียนของปีหนึ่ง ห้องทดลอง ห้องพักครุและห้องศิละปะ ชั้นสี่เป็นห้องเรียนของปีสอง ห้องทดลอง ห้องทำอาหาร ส่วนตึกปีสามฉันยังไม่รู้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมโรงเรียนนิ้ถึงให้แวมไพร์มาเรียนกับมนุษย์ด้วยนี่สิ เดินมาไม่นานก็ถึงห้องเรียนของพวกฉัน จึงเดินเข้าไปในห้องมีเพื่อนบางส่วนมากันแล้วแต่ก็เหลือที่นั่งเยอะเลย 


"จะนั่งตรงไหนดีล่ะ" โชหันมาถามฉัน


"ฉันว่าจะนั่งแถวสี่โต๊ะตัวที่สองน่ะ ฉันอยากมองเห็นกระดานชัดๆน่ะ" 


"โอเค งั้นฉันนั่งแถวห้าข้างๆกับเธอก็แล้วกัน" พูดจบฉันกับโชก็เอากระเป๋าไปไว้ที่นั่งของตัวเอง ในห้องนิ้มีโต๊ะหกแถวแถวละห้าตัวแต่มีสองแถวที่มีหกตัวคือแถวรืมหน้าต่างกับริมประตูหลังห้อง 


"เห๊ะ ไม่น่าเชื่อว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับนายนะโช" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นฉันหันไปตามเสียงก็เจอกับผู้หญิงผมสั้นประมาณต้นคอสีดำมีปลายผมที่มัดยาวลงมา ดวงตาสีฟ้าสด กำลังคุยกับโชอยู่


"ฉันก็เหมือนกัน ไม่ได้เจอกันนานนะ สึบากิ" โชตอบไปแบบนิ่งๆไม่สนใจ


"ใจร้ายจังนะ ว่าแต่คนที่นั่งข้างนายแถมเดินมาด้วยกันอีกเนี่ยแฟนนายหรอ"


"ไม่ใช่นะ ฉันกับโชเป็นเพื่อนสนิทกันเท่านั้นเอง" ฉันรีบตอบกลับทันทีคนที่ชื่อสึบากิก็หัวเราะเบาแล้วยิ้มให้ฉัน


"ฮ่าๆ ฉันแค่ล้อเล่นเอง ฉันชื่อ อิสึโนะ สึบากิ ฝากตัวด้วยนะ" เธอพูดแล้วยิ้มให้ฉัน


"นี่ โชโกะมารู้จักเพื่อนของโชหน่อยสิ" คุณอิสึโนะพูดแล้วหันไปหาผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดแถวสาม ผมสีน้ำตาลมัดผมเป็นหางม้ายาว ดวงตาสีแดงสด


"ก็ฉันคุยไม่เก่งนิ" เธอหันนายมาแล้วหลบตา


"เธอนี่น้า คนนั้นชื่อ คิริซิมะ โชโกะ เธอพูดไม่เก่งเท่าไร แต่ก็เป็นคนดีนะ"


"ฝากตัวด้วยนะ" เธอหันมาแล้วยิ้มให้ฉันเล็กน้อย


"อืม ฉันชื่อ คิริกายะ โคโนเอะ ฝากตัวด้วย"


"เห๊ะ คำนำพวกเราเหมือนกันเลยเนอะ ดีจัง" คุณคิริซิมะพูดแล้วยิ้มกว้างทันที ก็ส่วนน้อยมากที่นามสกุลจะคล้ายกัน


"ขี้โกงไปนะ ที่ทั้งสองคนจะนามสกุลคล้ายกันเนี่ย เออ จริงสิถ้าไม่ว่าอะไรขอฉันกับโชโกะเรียกเธอว่าโคโนเอะได้หรือเปล่า"


"อืม ได้สิ งั้นฉันขอเรียกพวกว่าโชโกะกับสึบากินะ"


"อืม ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" สึบากิพูดโชโกะก็พยักหน้ารับแล้วยิ้มมาให้ อย่างน้อยก็ได้เพื่อนใหม่มา2คนแล้วละนะ ว่าแต่นานะจังกับเรียวคุงจะหาเพื่อนใหม่ได้หรือยังนะ ตอนเย็นลองส่งเมล์ไปถามล่ะกัน







================================================

100 จ้าา คงสงสัยว่าทำไมถึงร้อย ก็เพราะว่า ตอนยาวคะเลยอัพร้อยไปเลยล่ะกัน ตอนแรกว่าจะตัดตอนนิ้เป็นห้าสิบแต่ดูถ้าเอามาอัพอีกร้อยยาวแน่นอน ก็อัพร้อยไปเลยเนอะ
//รู้สึกว่าเม้นท์หายไปไหน ยังมีคนอ่านอยู่หรือเปล่า ร้างอีกเรื่องแล้วหรอเนี่ย 555//

ไปละ




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น