Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 เริ่มตัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 เม.ย. 60



[PAST 
 โคโนเอะ]

นี่ก็เป็นอีกวันของการใช้ชิวิตที่แสนเรียบง่ายของฉัน เป็นวันที่แสนธรรมดาที่คนส่วนมากก็เห็นวันเหล่านิ้ไม่สำคัญหรืออาจสำคัญกับใครบางคน แต่สำหรับฉันวันนี้ที่แสนธรรมดามันคือวันที่สำคัญมากเพราะอีกไม่นานชิวิตนักเรียนม.ต้นของชั้นก็จะจบแล้ว และเรื่มต้นชิวิตนักเรียนม.ปลาย แล้วมันเป็นการใช้ชิวิตที่จะได้อยู่กับเพื่อนๆก่อนจะแยกย้า่ยกันไป


"แต่งตัวเสร็จแล้ว ลงไปทำอาหารดีกว่าไม่งั้นสายแน่"ฉันเดินไปหยิบกระเป๋า แล้วเดินลงไปด้านล่างตรงไปยังห้องครัวเพื่อทำอาหาร


"อืม...วันนี้ทำอะไรกินดีน้าา ทำแซนวิชแล้วกันนะ"


หลังจากนั้นฉันก็ลงมือทำอหารเช้าของวันนิ้ อ้อ ลืมบอกไปอย่างนึงฉันอยู่บ้านหลังนิ้แค่คนเดียวกับหมาสองตัว เพราะคุณน้าฉันท่านไปทำงานที่ต่างประเทศกว่าจะกลับมาก็ตอนชั้นขึ้นม.ปลายพอดี ก็มันช่วยไม่ได้ละนะ ใจจริงก็อยากให้ท่านมาตอนพิธีจบการศึกษาอยู่หรอก แต่พอลองถามก็บอกว่างานยุ่งพอดีท่านเลยไม่ได้มา เสียดายจัง

ถึงคุณน้าจะมาไม่ได้ชั้นก็ไม่เป็นไร เพราะชั้นยังมีเพื่อนอยูู๋นิ่นะ รอคราวหน้าก็แล้วกัน ชั้นรีบกินแซนวิชเพราะกลัวจะสายไปกว่านิ้ทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย ฉันเดินออกไปจากบ้านพร้อมกระเป๋านักเรียน เดินไปที่หน้าบ้าน


"ล็อกประตูเรียบร้อย ไม่น่าจะลืมอะไรแล้วละนะ"



ฉันโน้มตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกับเจ้าสองตัวแสบของบ้าน เป็นหมาพันธุ์ไซบีเรียฮัคกี้สีขาวกับสีเทา ชื่อวูฟ เป็นสีเทา ส่วนวีฟเป็นสีขาว สองตัวนิ้เรียกว่าฝาแฝดได้เลยละ เพราะเหมือนกันทุกอย่างยกเว้นสีขน

"เฝ้าบ้านดีๆนะ เดี่ยวตอนเย็นชั้นจะกลับมา" ชั้นพูดพร้อมมือลูบหัวทั้งสองตัว

ชั้นเดินออกจากบ้านแล้วปิดประตูรั้ว ในตอนนั้นเองก็มีเสียงของชายคนหนึ่งขึ้นชึ่งฉันรู้จักหมอนั้นดีเลย


"อรุณสวัสดิ์ โคโนเอะ"



่"อืม อรุณสวัสดิ์นะ โช"


โช หรือชื่อจริงคือ อาบาเนะ โช หมอนิ่เป็นเพื่อนคนแรกของชั้นเลยละ ถึงนิสัยจะ.........
ช่างมันเถอะ แค่คิดก็เพลีย 


"ตื่นเช้าหมือนเดิมเลยนะ เธอเนี่ย"


"ดีกว่านายก็แล้วกัน ตื่นเช้าบางสายบาง หัดตื่นเป็นเวลาหน่อยสิ"


"ครับๆ นิ้เธอบ่นเหมือนพี่ชายฉันเลยนะ"


"ก็มันเป็นความจริงนิ้น่ะ ไปกันเถอะเดี่ยวก็สายกันพอดี"


"รู้แล้วละครับบบบ"

ฉันกับโชก็เดินไปด้วยกัน หมอนี่ชอบมารับชั้นไปโรงเรียนด้วยกันตลอดตั้งแต่รู้จักกัน
เพราะเราไปโรงเรียนทางเดียวกันเลยจะไปรับไปส่งกับตลอด จนโดนคนอื่นแซวกันว่า
"สองคนนิ้เป็นแฟนกันใช่มั้ย ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด" ชั้นโดนแซวแบบนิ้เกือบทุกวัน
แต่เเพื่อนสนิทไม่เห็นเป็นไรไม่ใช่หรอที่จะไปรับไปส่งกัน -*-  ส่วนโชไม่โดนเรื่องนิ้แต่โดนแซวเรื่องอื่นแทนมีแต่คนบอกว่า หมอนิ้เป็นแวมไพร์เพราะตาสีแดงกว่าปกติ คิดว่าฉันเชื่อมั้ย ไม่เลย ข่าวแบบนั้นจะเป็นไปได้ไง ถ้าหมอนี่เป็นแวมไพร์จริงแล้วตลอด2ปีเกือย3ปีฉันเป็นเพื่อนหมอนี่ไม่เห็นมันท่าทางเหมือนแวมไพร์เลยสักนิ


"อีกไม่ถึงสองอาทิตย์พวกเราก็จบแล้วเนอะ"


"อืม นั้นสินะ"

มาแปลก ปกติไม่พูดอะไรแบบนิ้เลยนิ ถ้าเป็นตามปกติจะพูดเรื่องมังงะ สาวโรงเรียนอื่น พวกคอสเพลย์แล้วก็อนิเมะ


"วันนิ้นายมาแปลกนะ พูดอะไรแบบนิ้เป็นด้วยหรอ"


"พะ..พูดอะไรของเธอ ที่ว่าพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยหรอนั้นหมายความว่าไง"


"ก็ตั้งแต่รู้จักนายมา นายไม่เคยพูดเรื่องดีๆหรือเรื่องที่มีสาระกับเค้าสักทีไม่ใช่หรือไง"ชั้นหยุดเดินแล้วจ้องเค้าผมสีควับบุหรี่ที่ท่าทางเเหมือนว่า โดนจับได้ซะแล้ว


"ก็........เปล่านิ ก็แค่จะไม่มีเวลาแบบนิ้อีกนะสิ"


"นั้นนายก็พูดถูก" เราสองคนก็เดินไปกันต่อ


"นี่โคโนเอะ แล้วเธอจะไปต่อม.ปลายที่ไหนละ"


"โรงเรียนมิไรคามิน่ะ"


"โรงเรียนเดียวกับที่ชั้นจะไปน่ะสิ"


"งั้นหรอ แล้วทำไมนายไปต่อที่นั่นละ ไม่ใช่ว่าไปจีบรุ่นพี่หรอกนะ"



"นิ้เธอจะบ้าหรือไง ฉันไม่ได้ไปด้วยเหตุผลงี่เง่าแบบนั้นชะหน่อย"



"แล้วนายไปทำไมละ"


"ก็เคยบอกไม่ใช่หรอว่า ฉันมีพี่ชายเรียนอยู่ที่นั้น พี่เลยบอกให้ชั้นไปเรียนด้วยก็เท่านั้นเองแล้วเธอละทำไมถึงไปที่นั้น"


"ก็ไม่ต่างจากหน้าซะเท่าไร คุณน้าบอกว่าเรียนที่นั้นก็ดีแถมคุณน้าเป็นสิทธิ์เก่าที่นั้น ก็เลบบอกให้ชั้นเข้าที่นั้นนะ"


"ก็ไม่ต่างกันเลยสินะ"


"คงอย่างนั้นแหละ"



หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่พูดอะไรต่อจนถึงห้องเรียน พอก้าวเข้าห้องก็มีเสียงผู้หญิง กับ ผู้ขาย กล่าวทักทายพวกเราเหมือนวันเช่นทุกวัน


"อรุณสวัสดิ์ โคโนะจัง โชคุง" 


"อรุณสวัสดิ์ ทั้งสองคน"


"อรุณสวัสดิ์จ้า นานะจัง เรียวคุง"


"ไง"

"เย็นชาจังนะ โชคุง"


"ก็ปกติไม่ใช่หรอนานะ โชก็เป็นแบบนิ้มาตลอดนั้นแหละ"


"นั้นสินะ"


นี่คือเหล่าเพื่อนของฉัน ถึงจะบอกว่าโชเป็นเพื่อนคนแรกของชั้นก็จริง แต่ฉันก็ไม่ใช่บิกว่ามีโชคนเดียวนิ ตอนแรกนานะจังเค้ากลัวฉันมากเพราะฉันไม่ค่อยคุยกับใครเลยนึกว่าฉันเป็นพวกคุณหนู ส่วนเรียวคุงก็เป็นคนเงียบๆ ฉันเลยไม่เข้าไปคุยกับสองคนนั้น พอหลังจากนั้นที่ฉันสนิทกับโชสองคนนั้นก็มาสนิทด้วยที่หลัง นานะกับโชชอบแซวกันตลอดส่วนเรียวคุงก่อนจะชอบมาต่อว่าโชตลอด ภาพเหล่านิ้คงไม่ได้เห็นอีกแล้วสินะ เพราะต่างคนต่างแยกนินะ นานะจังย้ายไปเรียนที่บ้านเกิด ส่วนเรียวคุงก็ย้ายไปเพราะอยากอยู่โรงเรียนที่ใกล้ๆบ้านแล้วก็อยู่ใกล้ๆน้องสาว รู้สึกเหงาเหมือนกันนะ ชั้นมองออกไปนอกหน้าต่างพวกเราจะได้มานั่งคุยกันแบบนิ้อีกไหมนะ......




2-3วันต่อมา.....


[PAST โช]


นั้นก็คืออีกวันของชิวิตนักเรียนม.ต้นของผม ถึงมันจะเหงาอยู่บางที่แต่ละคนจะแยกย้ายไปตามโรงเรียนที่ตัวเองหวังส่วนผมน่ะหรอไปโรงเรียนที่พี่ชายของผมเรียนอยู่ ก็มันช่วยไม่ได้นินะ พี่ไปที่ไหนผมก็ต้องไปด้วยเหมือนกับ จะว่าผมติดพี่ชายก็ว่าได้


"นี่ โช โช จะใจลอยไปถึงไหน"เสียงของสาวแว่นมัดผมทวินเทลสีเขียวอมฟ้าเหมือนน้ำทะเลที่กำลังเรียกผมและเหมือนว่าเธอจะโมโหผมนิดๆ


"อะ...โทษทีพอดีคิดอะไรนิดหน่อยนะ มีอะไรหรอ"


"ก็นี่มันพักเที่ยงแล้วนะไปกินข้าวกันเถอะ แล้วก็นะ เลิกนิสัยใจลอยแล้วไม่สนคนรอบข้างชะทีตามมาเร็วเข้า เดี่ยวก็โดนนานะจังโกรธหรอก หมดพักเที่ยวชั่วโมงต่อไปพวกเราเรียนวิชาคหกรรมนะ"

"ครับๆไปเดี่ยวนิ่แหละครับ คุณหนูเลิกบ่นด้วยนะครับบ"ผมได้แต่เดินตามโคโนเอะไป ถึงนานะกับเรียวจะไม่อยู่แล้ว แต่ก็ยังมียัยนิ้ที่ไปเรียนโรงเรียนเดี่ยวกับผมก็ดีแล้วละจะได้ไม่ต้องหาเพื่อนใหม่ละนะ





ชั่งโมงวิชา คหกรรม


นิ้ก็เป็นอีกหนึ่งวิชาที่ผมบอกเลยว่าไม่อยากจะเรียนเลยด้วยช้ำ เพราะผมไม่ถนัดทำอาหารเลยแม้แต่น้อย ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง นานะจะเป็นคนทำ เรียวเป็นคนหั่นเนื้อ โคโนเอะก็หั่นผัก ส่วนผมทุกคนในกลุ่มก็รู้ว่าผมไม่ถนัดด้านนิ้เลย ก็เลยให้เป็นผู้ช่วยแทน รู้สึกเหมือนส่วนเกินยังไงไม่รู้ ที่ได้แต่ยืนมองพวกเค้าทำไป 


"โอ๊ย!!!!"


เสียงของโคโนเอะเล่นเอาทุกคนหันมามองเธอที่ลงไปทรุดกับพื้นเพราะโดนมีดบาดผมรีบเดินเข้าไปหาเธอ ที่ตอนนิ้เลือดออกมาเต็มมือของเธอ


"โคโนเอะ เป็นอะไรมากมั้ย"


"มะ.....ไม่เป็นไร....."

เสียงโคโนเอะสั่นๆ น่าจะเจ็บมากมีดน่าจะเข้าลึกอยู่ แต่กลิ่นเลือดนิ้อะไรกันทำไมมันชวนหลงไหลขนาดนิทั้งหอมน่ากินอะไรขนาดนิ้ ผมลืมบอกสินะว่าผมเป็นแวมไพร์
ผมเอาผ้าเซ็ดหน้าของผมปิดแผลโคโนเอะเอาไว้ อาจาย์ที๋เห็นท่าไม่ดีเลยรีบเข้ามาหาพวกผม

"ตายแล้วววว คุณคิริกายะ เลือดไหลออกมามาก น่าจะบาดลึกน่าดู คุณอาบาเนะช่วยพาคูณคิริกายะไปห้องพยาบาลที่นะ "


"คะ....ครับ"ผมตอบอาจาย์ไปแบบนั้นแล้วพยุงโคโนเอะขึ้นมายืน ดูท่ายังตกใจอยู่


"โคโนะจัง!"  นานะกับเรียวรีบเข้ามาดูโคโนเอะ


"ไม่เป็นไรนานะ เดี่ยวชั้นพาเธอไปเองฝากที่เหลือที่นะ "


"อืม เข้าใจแล้วที่เหลือพวกเราสองคนทำเอง"


"อืม ขอบใจนะ"


ผมรับพาโคโนเอะไปให้เร็วทีสุดเพราะตอนนิ้หน้าโคโนเอะซืดมาก แต่ทำไมเลือดเธอกลิ่นดึงดูดอย่างนิ้นะ...........












ณ ห้องพยาบาล

ตอนนิ้ผมก็ได้แต่ยืนแยู่หน้าห้องพยาบาลที่กำลังรอโคโนเอะทำแผลอยู่ แต่นั้นมันอะไรกันนะ ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาที่มีแต่เลือดของโคโนเอะ กลิ่นชวนหลงไหล หอมหวาน มีความพิเศษมากกว่าเลือดมนุษย์ก่อนหน้านิ้ได้กลื่นเสียอีก นี่มันคืออะไรกันแน่ ไม่สิน่าจะถามว่า เธอเป็นใครกันแน่...........

แล้วก็มีเสียงประตูเปิดขึ้น ที่มีโคโนเอะและอาจาย์ห้องพยาบาลพาออกมา


"อาจาย์เพื่อนผมเป็นไงบ้างครับ"


"มีดบาดลึกก็จริงแต่ไม่เป็นอะไรมากจ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ คราวหน้าเวลาใช้มีดเหรือของมีคมอย่างอื่นก็ระวังด้วยนะ"


"คะ..."


"นั่นอาจาย์ขอตัวก่อนนะ"


"ครับ ขอบคุณมากครับ อาจาย์.."หลังจากนั้นอาจาย์ก็เดินไป เหลือแต่ผมกับโคโนเอะ

"โคโนเอะ กลับกันเถอะ"


"อืม"


เป็นคำสั้นๆก็จริงแต่ดูท่าโคโนเอะจะเหนื่อยมากรีบพากลับน่าจะดีกว่า ผมกับโคโนเอะขึ้นไปเอากระเป๋านักเรียนแลัวเดินกลับบ้านเหมือนทุกวัน แต่วันนิ้มีแผลกลับมาด้วยก็เท่านั้น
ตลอดทางผมกับโคโนเอะก็ไม่ได้พูดอะไรเลย ต่างคนต่างอยู่ในโลกตัวตัวเองจนน่าอึกอ้ดเลยก็ว่าได้


"......"


"......"


"แผลเป็นไงบ้าง" สุดท้ายผมก็ต้องเปิดเรื่องพูดเองสินะ


"ก็ตามที่อาจาย์บอกนั้นแหละ ฉันผิดเองที่ไม่ระวังละนะ"


"งั้นหรอ....นั้นชั้นกลับก่อนนะ พักผ่อนด้วยละ" คุยกันไม่กี่ประโยดก็ถึงบ้ายโคโนเอะซะแล้ว

"อืม ขอบใจนายมากนะ แล้วเจอกัน"


ผมมองโคโนเอะที่เดินเข้าบ้านไป ส่วนผมก็เดินต่อไปเรื่อยๆเดินเลี้ยวเข้าซอยแคบเพื่อไปอีกโลกหนึ่ง นั้นคือ"โลกของแวมไพร์"ผมเดินไปเรื่อยๆจนผมมาหยุดอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์สีดำชึ่งนั้นคือบ้านของผม 


"ไม่เป็นไร เราต้องทำตัวให้ปกติไม่งั้นโคโนเอะ" ผมพูดกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะเดินเข้าในปคฤหาสน์ผมเดินเข้าไปก็มีเมดสาวคอยยืนต้อนรับผมเวลาผมกลับมาถึงบ้าน

"กลับมาแล้วหรอคะ นายน้อย"


"อืม กลับมาแล้ว พี่ไคละ"


"อยู่ที่ห้องรับแขกคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"


"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร "


"ต้องการอะไรเพิ่มมั้ยคะ"


"ไม่ละ ขอบใจนะ เธอไปพักเถอะ" ผมยิ้มให้เธอก่อนที่เธอจะตอบรับแล้วเดินหายไป


"เอาละ"ผมพูดเบาๆแล้วเดินไปที่ยันไดทางขึ้นเพื่อไปที่ห้องของผมให้เร็วที่สุดไม่งั้นผมโดนสงสัยแน่


"นายจะรีบไปไหน โช...."



เสียงอันเย็นเยือกที่เอาผมหยุดอยู่ตรงหน้าห้องรับแขก เป็นชายผมสีน้ำตาล ตาสีแดงสดที่มองมาทางผมเหมือนว่าเค้าจับพฤติกรรมแปลกๆของผมได้

"เปล่าหรอก......ผมแค่จะรีบไปทำการบ้านก็เท่่านั้นเอง"


"งั้นหรอ ใกล้พิธีจบการศึกษานายยังมีงานอีกหรอ"


"อืม งั้นผมขอตัวก่อนนะ" ผมพูดจบผมเลยรีบก้าวให้ตัวเองเดินถอยห่างออกจากห้องนิ้ให้เร็วที่สุด  แต่ว่า........ขาผมก้าวไม่ออกไม่ฟังคำสั่งผม จากตอนแรกที่ตวรเดินไปที่บันไดแต่มันกำลังเดินไปที่ห้องรับแขกผมเห็นพี่ชายของผมบังคับผมให้มาห้องนิ้ แล้วเดินมาหยุดลงที่หน้าเค้า จู่ๆขาของผมก็ทรุดไปนั่งคุกเข่าที่ตอนนิ้ไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย


"นายแน่ใจหรอโช ว่านายมีงานน่ะ"


"ชะ..ใช่ ผมมีงานที่จะค้องทำเพราะเฉพาะนั้นปล่อยผมเถอะนะ พี่ไค..."



ไคใช่นั้นคือพี่ชายของผม อาบาเนะ ไค ผู้ที่มีอำนวจที่สุดคฤหาสน์แห่งนิ้ เป็นคนอ่านใจยากมาก และเป็นหัวหน้าองครักษ์ของ king vampire


"นายแน่ใ่จหรอ ว่านายไม่มีอะไรปิดบังฉัน"


"อืม ผมจะกล้าปิดบังพี่ได้ยังไง"


"งั้น...แล้วกลิ่นเลือดที่ผ้าเช็ดหน้าของนายนั้นมันอะไร"ว่าไงนะทำไมพี่ไคถึงรู้ละก็เราเก็บไปแล้วนิ

"ชั้นได้กลิ่นตั้งแต่นายเดินเข้ามาแล้วเป็นกลิ่นเลือดที่น่าประหลาดใจมากไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์มีกลิ่นเลือดที่ชวนหลงไหลมาก แบบนิ้ด้วยน่ะพี่ไคเอามือมาหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป่ากางเกงของผมออกไป


"นั้นมันกลิ่นเลือดอะไรน่ะ หอมหวานอะไรขนาดนิ้" ชายผมสีเหลืองพูดออกมาด้วยความสนใจ

"นั้นสิ กลิ่นแบบนิ้ไม่เคยเจอมาก่อนเลยนะ"  ชายผมสีแดงพูด


"ไหนนายบอกชั้นมาสิ โชว่านายได้เลือดนิ้มาจากไหน"


"....."


"ไม่ตอบงั้นหรอนั้นก็ได้ ถ้านายไม่ตอบชั้น ก็ไม่เป็นไร เพราะฉันจะไปหาเองแต่..ไม่รับประกันนะว่าเจ้าของเลือดจะปลอดภัยหรือเปล่า"


"อย่า!!! ทำอะไรเธอนะ" ผมได้ยินอย่างนั้น เลยตะโกนแบบนิ้ออกไป

"เป็นผู้หญิงงั้นสินะ นายพูดแบบนิ้แสดงว่าเป็นเพื่อนคนสำคัญ ได้ชั้นมีข้อเสนอให้นาย ถ้านายพาเธอมาที่นี่ได้ฉันก็จะไม่ทำอะไรเธอ แต่ถ้าไม่พามาละก็ฉัรอาจจะฆ่าเธอทิ้งก็ได้นะ"
อะไรกัน ทำไมที่ต้องทำแบบนั้นด้วยถึงผมจะพาเธอมามันก็ไม่ต่างอะไรจากตายทั้งเป็น แต่ถ้าผมไม่พาเธอมาเธอก็อาจจะตาย ทำไงดี คงไม่มีทางเลือกแล้วสินะ
 ขอโทษนะ โคโนเอะฉันทำเพื่อเธอจริงๆขอโทษนะ ยกโทษให้ฉีนด้วย


"ผมตกลง"


"ดีมาก ไหนนายลองเล่าเรื่องของเธอมาให้ชั้นฟังหน่อยสิ"หลังจากนั้นผมก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโคโนเอะทั้งหมดให้พี่ไคฟัง ผมรู้สึกผิดเอามากๆที่ทำกับเพื่อนคนสำคัญของผมขนาดนิ้ในหัวผมมีแต่คำว่า


ขอโทษ


ขอโทษ


ขอโทษ


ขอโทษนะ.....โคโนเอะ......


ยกโทษให้ฉันด้วย...........







==============================================

ก็จบไปแล้วนะสำหรับตอนที่หนึง ก็ขอโทษด้วยที่หายไปนานนนนนนนนนน
เกือบสองเดือน เพราะสมองตัน คอมค้างบ่อย ติวo-net เข้าค่าย เตรียมสอบ ทำของปิจฉิม เยอะะะะะะะ  ก็ขอประทานโทษทีหายไปนานนนนนนนนนนะคะก็จะพยายามอัพนะ แต่คงอีกนานเลยอ่ะ เพราะโรงเรียนให้ไปปรับพื้นฐานม.4กว่าจะได้อัพช่วงกลางเมษาหรือไม่งั้นก็พฤษภาเลยละขอโทษนะ จะพยายามอัพนะะะ ไปละ 




































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #15 ชิอะจัง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:05
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ แต่ขออนุญาตเรื่องคำนิดนึงน้า เห็นแล้วรู้สึกขัดๆหน่ะค่ะ

    Past - อันนี้น่าจะหมายถึงคำว่าผ่าน ถ้าไรท์จะหมายถึงตัวละครนี้บรรยาย ควรใช้คำว่า "Part" ค่ะ

    สิทธิ์เก่า - สิทธิ์อันนี้หมายถึงสิทธิหน้าที่ค่ะ ต้องใช้เป็น "ศิษย์" นะคะ

    อาจจะมีที่ไรท์พิมพ์ผิดบ้าน อันนี้เคยเป็นเหมือนกันค่ะ แป้นลั่น555-- ถ้าแก้แล้วอาจจะช่วยให้อ่านได้ลื่นขึ้นนะคะ เอาใจช่วยค่ะ!
    #15
    3
    • #15-1 KNE_FT(จากตอนที่ 2)
      30 มีนาคม 2562 / 22:51
      ขอบคุณที่แนะนำนะคะเขียนจบจะแก้คำผิดทั้งหมดคะ
      #15-1