Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 17 สิ่งที่ยังไม่รู้ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60









"โคโนเอะหนังสือม.ต้นให้เอาไปด้วยไหม"


"หืม? เอาไปแค่คณิตศาสตร์เล่มเดียวก็พอแล้ว"


"รับทราบ" ตอนนิ้ฉันกำลังเก็บเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ในห้องนอนของฉัน ที่ฉันต้องมานั่งเก็บของก็เพราะว่า เป็นคำขอจากพวกไค พวกนั้นบอกว่าหัวหน้าของกลุ่มห้ามออกห่างจากองครักษ์เด็ดขาด มีปีศาจส่วนมากคิดจะทำร้ายหัวหน้า ฉันก็เลยต้องมาเก็บของและย้ายไปอยู่ที่นั้น คนที่อาสามาช่วยก็คือโช แต่ก็คงไม่ได้เอาของไปหมดหรอก ฉันปิดชิบ กระเป๋าก็จะสะพายข้างไว้ ของที่ฉันจะเอาไปก็คงมีพวกเสื้อผ้า หนังสือแล้วก็ของใช้ส่วนตัวก็เท่านั้น ฉันเดินลงมาชั้นล่างก็ให้โชกำลังเอาเทปกาวมาปิดกล่อง 


"อ่าวเสร็จแล้วหรอ" 


"อืมของฉันไม่ได้เยอะมากนะ แล้วนายล่ะเสร็จหรือยัง"


"เสร็จแล้วล่ะ ตอนแรกนึกว่าของเธอจะเยอะกว่านิ้นะเนี่ย"


"ก็ฉันเป็นพวกติดบ้านก็เลยไม่ได้ชื้อของเท่าไร ฉันว่ามีแค่สองกล่องที่จะเอาไปก็เยอะแล้วนะ"


"ฉันว่าน้อยออก มีแต่พวกหนังสือเรียน โนเวล มังงะ โมเดล อุปกรณ์การเรียน รูปถ่าย ของน้อยจะตายไป"


"เอาไปเยอะนายเป็นคนถือกล่องให้ฉันคงบ่นตายน่ะ"


"ครับๆ ไม่ลืมอะไรแน่นะ"


"อืม.....โทรศัพท์ สายชาร์จ แว่นสำรอง ก็..ไม่น่าจะลืมอะไรแลวน่ะ"


"งั้นไปกันเถอะ" หลังจากนั้นโชก็ยกกล่องออกมาหน้าบ้าน ส่วนฉันก็ปิดประตูเตรียมจะล็อก 


"โฮ่งๆ" เสียงเห่าทำให้ฉันหันไปตามเสียงก็เจอกับสุนัขสีขาวและสีเทานั่งกระดิกหางไปๆมาๆมองฉันด้วยสายตาเป็นประกาย นี่ฉันลืมได้ไงว่าตัวเองเลี้ยงสุนัขไว้น่ะ


"มีอะไรหรอโคโนเอะ อะ..อ่าว วูฟกับวิฟนิ ให้ตายสิ ฉันลืมได้ไงว่าเธอเลี้ยงไว้นะ" อย่าว่าแต่นายเลยขนาดฉันยังลืมเลย 


"ทำไงดีเนี่ย"


"ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๊ยวกลับไปขอพวกพี่ไคก็ได้ พวกเค้าก็ไม่ได้เกลียดสัตว์ด้วย"


"เอาแบบนั้นก็ได้" ฉันล็อกประตูก็เดินมาหาเพื่อนที่อยู่กับฉันมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันนั่งย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกัน และยกมือลูบหัวทั้งสองตัว


"เดี๊ยวจะมารับนะ อยู่บ้านเป็นเด็กดีล่ะ" 


"โฮ่ง" สองตัวนั้นตอบรับพร้อมกัน โชเล่าให้ฉันฟังว่าตัวที่ฉันไม่อยู่หมอนั้นเป็นคนมาให้อาหารและดูแลสองตัวนิ้ให้ โชบอกว่าตอนแรกพวกมันดูชืมมาก แต่พอฉันมาก็ร่าเริงทันที คงเป็นเพราะความผูกพันธ์ล่ะมั่ง








"กลับมาแล้วหรอคะ นายน้อย คุณหนู"


"กลับมาแล้ว แล้วก็เลิกเรียกฉันว่านายน้อยเถอะยูไอ"


"กลับมาแล้ว" เสียงที่ทักทายพวกเราหลังจากกลับมาก็คือยูไอ และสิ่งที่เปลื่ยนของเธอรวมถึงไอริด้วยก็คือ การเรียกฉันว่า คุณหนู นี่แหละ บอกให้เลิกเรียกก็เหมือนยิ่งยุ จนฉันปล่อยให้เรียกแบบนั้นไป


"ของในกล่องนิ้ของคุณหนูหมดเลยหรอคะ"


"ใช่แล้วล่ะ"


"งั้นดิฉันจะยกไปให้นะคะ กระเป๋าเสื้อผ้าที่สะพายก็ด้วย"


"งั้นรบกวนด้วยนะ" 


"แล้วก็ นายมท่านบอกว่าถ้าพวกคุณหนูกลับมาแล้วให้ไปพบที่ห้องรับแขกด้วยน่ะคะ"


"เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะยูไอ" เธอโค้งตัวรับก็จะใช้เวทย์ยกกล่องกับกระเป๋าเสื้อผ้าของฉันไป ฉันกับโชเดินไปที่ห้องรับแขก ก็เจอกับพวกไคที่นั่งคุยกันอยู่


"กลับมาแล้วหรอ นั่งก่อนสิ" ไทจิทักขึ้นก็จะขยิบที่นั่งให้


"เฮ้อ..เหนี่อยชะมัด"


"อย่ามาบ่นนะ คนที่อาสาจะมาช่วนฉันก็นายเองไม่ใช่หรอ"


"ครับๆ จริงสิโคโนเอะ เธอลองขอดูสิ"


"ของั้นหรอ" เรนหันมามองฉันด้วยความสงสัย


"คือ...ว่า ฉันจะขอ..เอาสุนัขฉันมาเลี้ยงที่นี่จะได้หรือเปล่า "


"ก็ได้นะ พวกฉันไม่ว่าอะไรหรอก" ไคเป็นคนพูดสรุปก่อนจะยิ้มมุมปาก


"ขอบคุณนะไค"







เช้าวันต่อมาฉันกับโชเลย มารับวูฟกับวิชที่บ้าน ฉันเข้าไปในบ้านเอาอาหารกับเชือกคล้องมา แล้วล็อกประตูและเดินกลับไปที่คฤหาสน์ พอถึงคฤหาสน์พวกไคก็มายืนรออยู่แล้ว ตอนแรกพวกเค้าก็ยิ้มอยู่แต่พอเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆพวกเค้าก็เริ่มมีสีหน้าแปลกๆ


"นั่นคือสุนัขที่เธอบอกว่าจะเอามาเลี้ยงน่ะหรอ" นัทสึถามฉัน คิ้วเริ่มขมวด


"อืม สีขาวคือวูฟส่วนสีเทาคือวีฟ่น่ะ พวกนายเป็นอะไรไปทำไมทำหน้าแบบนั้นน่ะ"


"นี่เธอไม่รู้จริงๆหรอ" เรนถามฉัน


"หมายความว่าไง"


"สุนัขสองตัวนิ้เป็น หมาป่าองครักษ์"





UP


"วะ..ว่าไงนะ" ไม่จริงน่า วูฟกับวีฟเป็นหมาป่าองครักษ์หรอ ฉันหันไปมองสองตัวนั้นเหมือนมันจะรู้ เลยหันหน้า่หลบฉัน มันเป็นเรื่องจริงงั้นหรอ


"เธอไม่รู้เลยหรอ" นัทสึถามฉัน


"อืม..คุณน้าบอกเว่าเป็นพันธุ์ไชบีเรีย ฮัคดี้น่ะ " ฉันหันไปมองอีกครั้งพวกมันก็ยังคงหลบ


"แต่ว่า โชทำไมถึงไม่รู้ว่าเป็นหมาป่าล่ะ"


"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนเจอก็ได้กลิ่นเป็นสุนัขธรรมดา แต่พอมาโลกนิ้ถึงเป็นกลิ่นหมาป่าไปได้ ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน" โชก็ด้วยหรอ ฉันสับสนไปหมดแล้ว ขนาดที่ฉันกำลังสีบสนอยู่สองตัวนั้นก็เดินเข้าหา แล้วเอาหัวมาถูกับมือฉัน


"เหมือนมันบอกว่าไม่อยากโกหกเธอเหมือนกันน่ะ" ไอโตะเป็นพูด ฉันย่อตัวลงแล้วยกมือลูบหัว วูฟก็ดันมือฉันให้ไปจับปลอกคอ ฉันจับที่ปลอดคอสักพักก็มีจดหมายหล่นมา มันถูกพับเอาไว้ ฉันหยิบจดหมายนั้นขึ้นมมาก่อนจะเปิดอ่าน โชขยิบเข้ามาใกล้ฉัน



ถึงหลานที่น่ารักของฉัน 

ถ้าจดหมายนี่เปฺิดออกก็แสดงว่าความลับของสองตัวนี่แตกแล้ว ที่น้าต้องทำแบบนิ้ก็เพราะ น้าต้องไปทำงานข้างนอก และไม่ค่อยจะบ้านสักเท่าไร เลยให้สองตัวนิ้เป็นคนดูแลหนูแทน และความจริงอีกอย่างคือ น้าเป็นแวมไพร์ หนูคงกำลังสับสน แต่ไม่ต้องห่วง น้าเชื่อว่าถ้าหนูได้อ่านจดหมายนี้ก็แสดงว่าหนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว อ่านจบติดต่อมาหาน้านะ น้าจะเล่าทุกอย่างใ้ห้หนูฟังเอง น้ารักโคโนเอะจังมากนะ 


จาก มาริ


หลังจากอ่านจบ ฉันก็นิ่งเงียบนานมากจนโชเอามือมาจับบ่าฉัน


"ไม่เป็นไรนะ" โชถามฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงส่งยิ้มกลับไปให้ ฉันไม่ได้โกรธคุณน้าเลยกลับกันฉันดีใจ คำพูดของน้าถูกแล้วฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันมีทั้งโช ไอริ ยูไอ แล้วก็พวกไค รวมถึงคุณน้าด้วย ถึงจะมีเรื่องที่ฉันยังไม่รู้อีกมาก แต่ฉันก็มีพวกพ้องที่จะช่วยหาคำตอบไปด้วยกัน 


"ขอบใจมากนะ ที่ดูแลฉันมาตลอด" ฉันยกมือลูบหัวทั้งสองตัวพวกมันกระดิกหางไปๆมาๆเหมือนดีใจ


"ให้พวกมันอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม" ฉันหันไปหาพวกไค


"ก็เธอรู้ความจริงแล้ว พวกเราก็ไม่ว่าอะไรหรอก ส่วนพวกนายคือร่างจริงได้แลัว" คาเนกิพูดแล้วหันไปหาวูฟกับวีฟ หลังจากนั้นก็มีแสงสีขาวปรากฏ และจางลงสิ่งที่เห็นคือหมาป่าตัวใหญ่ สีขาวและสีเทา ดวงตาสีเหลือง สูงเลยไหล่ฉัน


"โห...ตัวกว่าที่คิดนะเนี่ย" นัทสึพูดก็จะเดินเข้าไปหา แล้วลูบขน ฉันยิ้มหันกับภาพที่เห็นตรงนาย ไม่สับสนอีกต่อไปเพราะเรื่องราวทุกอย่างจะเปิดเผยในอีกไม่นาน


"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ" ฉันถามไคที่ทำหน้าคิ้วขมวด หลังจากที่โชยื่นจดหมายที่ฉันอ่านมาให้เค้า


"ฉันแค่สงสัยน่ะ ชื่อน้าเธอเหมือนกันคนที่พวกฉันรู้จัก แล้วก็ปกติแล้วหมาป่าองครักษ์เจอพวกแวมไพร์ที่ไม่ใช่คนรู้จักหรือเจ้านาย จะทำร้า่ยทันที แต่วูฟกับวีฟกลับไม่ทำร้ายพวกฉันรวมถึงโชด้วย มันคาใจฉันน่ะ"


"คงต้องรอคุณน้าเท่านั้นล่ะนะ"


"แบบนั้นก็ได้"  







ทางอีกด้านนึง


มีบุคคลอยู่หนึ่งกำลังมองวิวเมืองหลวงของญี่ปุ่น สายไฟจากตึกมากมายสะท้อนถึงสีสันในยามค่ำคืน แต่กลับกันคนที่ยืนมองเมื่อได้อ่านข้อความของหลานสาวตัวเอง


"ท่านแม่เป็นอะไนหรือเปล่าครับ สีหน้าดูไม่ดีเลย" ผู้ชายผมสีดำถามผู้เป็นแม่ด้วยความเป็นห่วง


"ไม่เป็นไร โคโนเอะจังรู้เรื่องวูฟกับวีฟแล้ว"


"แล้วจะทำอย่างไงคะ" ผู้หญิงที่เป็นลูกอีกคนถาม


"คงต้องบอกความจริงไปล่ะนะ แม่เองก็ปิดมันมานานพอแล้วล่ะ ให้น้องได้รู้เรื่องทุกอย่างดีแล้ว"


"แบบนั้นดีแล้วหรอครับ" ผู้ชายผมสีดำอีกคนถาม


"ใช่ แบบนั้นแหละดีแล้ว รออาทิตย์หน้าแม่จะไปบอกเค้าเอง แล้วก็อีกอย่าง น้องบอกว่าสอบติดมิไรคามิแล้ว พวกลูกๆก็ดูแลน้องด้วยละ อย่าพึ่งไปบอกท่านพ่อนะ แม่จะเป็นคนไปบอกเอง"


"ค่ะ/ครับ" 











================================================

100 มาแล้วว มาดึกเลย นอนกันหรือยัง ความลับทุกเปิดอีกแล้ว คว่ามลับจะเยอะไปไหน 55 ตอนหน้า จะเป็นเรื่องในรั้วโรงเรียนแล้วนะ มีตัวละครเพิ่มด้วย จะลงตัวละครที่จะเพิ่มเข้ามาให้นะ ไปละ ฝันดีจ้า

50 จ้าาา เอาแล้วสุนัขของโคโนเอะไม่ใช่สุนัขธรมดาจะเป็นอย่างไงเหมือนโคโนเอะรู้ความจริงอะไรบางอย่าง  ติดตาม100 % นะไปละ



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น