Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 16 กำเนิดหัวหน้าคนใหม่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 เม.ย. 62








past ไค


พวกผมยืนมองพีธีเริ่มไปอย่างช้าๆ แต่ภายในใจนั้นทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าเธอจะสามารถผ่านการทดสอบจากท่านพยาการณ์หรือเปล่า และเวลาที่พวกเรารอคอยก็จบลง เมื่อวงเวทย์ในการทำพิธีมีแสงปรากฏฃึ้น แสงสว่างมากจนพวกเราต้องยกแฃนฃึ้นมาบัง พอแสงเริ่มจางลง พวหผมก็ลงแฃนตาม แต่สิ่งทำให้พวกผมต้องอิ้งนั้นคือ ผู้หญิงผมสีม่วงทวินเทลยาวเกือบเลยกระโปรงสีดำ ใส่เสื้อเชิ้ดสีดำปกคอดำ เนคไทสีขาว ปลายแขนเป็นสีแขนบานเล็กน้อย กระโปรงสีดำ มีโซ่เล็กคล้อง และสิ่งที่สะดุดกัยมากที่สุดคืด ดวงตาสีแดงสดนั้น ในความคิดของผมคงถามกันว่า นี่..ใช่โคโนเอะจริงๆน่ะหรอ









past โคโนเอะ 

ผ่านมา 2 อาทิคย์หลังจากพิธีรับชะตานั้น มันผ่านไปเร็วมากสำหรับฉัน ฉันมาอยู่ในโลกนี้ได้ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ จู่ๆก็โดนจับมาเป็นหัวหน้า มันคงเป็นเรื่องที่แปลกที่สุดของฉันแล้วล่ะ แต่ว่า..หลังจากที่ได้เป็นหัวหน้า (อย่างไม่เป็นทางการ) อะไรหลายอย่างก็เปลื่ยนไป จากเมื่อก่อนพวกไคจะไม่ค่อยสนใจฉัน ตอนนิ้สนใจฉัน ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ที่ไหน อยู่กับใคร พวกนั้นก็รู้หมด มันแปลกเนอะว่าไหม แล้วก็..ฉันก็เริ่มสนิทกับพวกไคมากขึ้น มันเกี่ยวกับคำพูดของท่านพยากรณ์ด้วยหรือเปล่านะ



ย้อนไปเมื่อพิธีรับชะตา


หลังจากที่ฉันผ่านการทดสอบจากท่านพยากรณ์ ทุกคนดูอิ้งๆแปลกทำหน้าตกใจกันหมด ทำเหมือนฉันเป็นตัวประหลาด ตอนเรกฉันคิดแบบนั้น แต่พอมาสำรวจตัวเองเท่านั้นแหละ ฉันเองก็ยังไม่เชื่อว่าคือฉัน!!!


ฉันถูกพาตัวมาห้องรับแขกของท่านพยากรณ์ ท่านเล่าเรื่องราวต่างๆ การที่ฉันมาอยู่ที่นี่ พลังของฉันคืออะไร และอีกมากมาย ฉันได้แต่นั่งฟังเงียบๆในหัวก็คิดเกี่ยวกับพลังของตัวเอง พลังของฉันคือ 'พลังของฟินิกส์แห่งสายลม' ซึ่งฟินิกส์ในโลกแวมไพร์ได้สาบสูญหายไปจากโลกนิ้ไปนานแล้ว ไม่มีใครเคยเจออีก


"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันรู้มันยากในการยอมรับมัน แต่ว่าเธอเองก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ" ท่านพูดก่อนจะหันไปหา King Vampire ซึ่งทุกคนก็ตอบรับมาด้วยรอยยิ้ม มีแค่นี่ก็มีค่ามากพอที่จะเชื่อใจพวกเขา





เรื่องทุกอย่างก็เป็นแบบนี้ มันก็ดีในระดับนึง ส่วนเรื่องไม่ดีน่ะหรอ ก็คือการที่ฉันต้องมานั่งเรียนรู้การเป็นหัวหน้านี่น่ะสิ ไคกับเรนจะสอนวิธีว่าตัวในกระประชุม (ที่บอกว่าไปทำธุระนั้นแหละ) วิธีในการวิเคราะห์หัวข้อในการะประชุม หัวข้อในแต่ละครั้งจะแตกต่างกันออกไป แล้วแต่สถานการณ์ คาเนกิกับนัทสึจะสอนวิธีใช้อาวุธเวทย์ อาวุธของฉันคือเคีนว แล้วมีดพก มีดนี่ท่านพยากรณ์เป็นคนให้มา มีอยู่ 6ื เล่ม ขนาดก็ไม่ใหญ่แล้วก็ไม่หนักมากเท่าไร ตอนแรกที่สองคนนี่สอนใหม่ๆฉันตามแทบไม่ทัน ก็เข้าใจว่าแวมไพร์เร็วมาก แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะเร็วที่ขนาดมองไม่ทัน ให้ตายสิ ฉันคงต้องฝึกอีกเยอะสินะ ส่วนไทจิกับไอโตะ จะสอนเวทย์ที่จำเป็นให้ อยู่กับสองคนนี่คงดีที่สุดแล้วล่ะ แต่ว่าพวกเค้าก็ไม่ได้อะไรโหดร้ายอะไรนี่ คงมองคนแค่ภายนอไม่ได้จริงๆนนั้นแหละ 


"นี่ๆ จะนั่งมองข้างนอก แล้วก็ยิ้มคนเดียวอีกนานไหมครับ คุณโคโนเอะ ได้เวลาของว่างแล้วนะครับ" นัทสึเรียกออกจาความคิด ฉันเดินออกมาจากริมขอบหน้าต่าง แล้วเดินมาที่โซฟาของห้องรับแขกตอนนิ้อยู่กับ ไค เรน ไอโตะ นัทสึ คาเนกิ ไทจิ แล้วก็โช จะเรียกว่ามารวมตัวเลยก็ได้มั่ง


"ฉันคงคิดอะไรเพลินหน่อยไม่ได้หรือไง" ฉันพูดใส่นัทสึก็ก่อนจะนั่งลงระหว่างไอโตะกับไทจิ ตรงข้ามกัน เป็น ไค คาเนกิ เรน โซฟาข้างๆสองฝ่ายเป็น โชกับนัทสึ


"ก็ไม่ได้ว่าอะไร คงคิดว่าเธอคงโดนเรนพูดเนื้อหาใส่มากเกินไป บางทีอาจจะทำให้เธอเพี้ยนไปสักพักอะไรประมาณนั้น"


"ว่าไงนะ" ฉันอยากจะเอาเคียวฆ่าเจ้าหมอนี่ให้ตายไปข้างนึงซะจริง


"น่าๆใจเย็นก่อนนะโคโนะจัง นายเองก็แกล้งโคโนะจังมากไปแล้วนะนัทสึ" เป็นไทจิที่ห้ามฉันกับนัทสึ ถ้าไมจิไใ่ห้ามฉันคงได้ฆ่านัทสึแน่


"ว่าแต่โชนายอ่านอะไรน่ะ เห็นนั่งอ่านตั้งแต่เข้ามาในห้องแล้ว" เรนจิบชาก่อนจะหันไปถามโช


"หนังสือวิชาคณิตศาสอร์มม.ต้นน่ะ ก็มะรืนนิ้เป็นวันสอบเข้าของมิไรคามินี่" 


กึก!!! 


เป็นอะไรหรือเปล่า โคโนเอะจัง" ไอโตะถามฉัน ที่เมื่อกี้วางถ้วยชาวางกับโต๊ะเสียงดัง


"เมื้อกี้...นายว่าอะไรนะโช..."


"อึก....กะ..ก็มะรืนนี่ ปะ...เป็นวันสอบเข้าของมิไรคามิ...น่ะ" โชทำเสียงตะกุกตะกัก


"แล้วทำไมนาย....ถึงไม่บอกฉัน!!!" ฉันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจะฆ่าจะหมอนี่ให้ตา่ยหายไปจากโลกนิ้ซะจริง


"ขะ...ขอประทานโทษครับ!! กระผมไม่ได้ตั้งจะลืมบอกท่านโคโนเอเลยะครับ!!!" โชพูดลึกจากโซฟาแล้วโค้งตัวขอโทษฉันเป็นการด่วน ฉันถอนหายใจก็จะเอามือกุมขม้บก้มหน้ามองกับพื้น





UP




"แล้วการสอบมิไรคามิเกี่ยวอะไรกับโคโนเอะล่ะ" ไคถาม


"เธอก็จะสอบเข้าเหมือนกัน ไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกเธอหรอก พอดีเธอตั้งใจที่จะเป็นหัวหน้าก็เละไม่อยาก...กวนเท่าไร" ฉันเงยหน้ามองโช เจ้านั้นนั่งลงเหมือนเดิม


"แต่ว่า...การสอบเข้ามิไรคามิก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ ข้อสอบของแต่ละปีเปลื่ยนทุกครั้ง ในแต่ละครั้งก็เอาเนื้อม.ปลายบางส่วนมาออกด้วย เหลือเวลาอีกประมาณ 1 วันเศษๆ ให้อ่านหนังสือในเวลาสั้นๆแบบนิ้คงจะยากไปสักหน่อยล่ะนะ" คำพูดของนัทสึทำให้ฉันกัมหน้าลงกว่าเดิมอีก 


"น่าๆ โคโนะจังไม่ต้องห่วงหรอก เดี้ยวพวกเราจะช่วยเองนะ" ไอโตะพูดปลอมฉัน รู้สึกมีความหวังขึ้นมาแล้วสิ 


"งั้นรอจนกว่าจะสอบเสร็จ หยุดบทเรียนของหัวหน้าไปก่อนล่ะกัน" เรนพูดสรุป หลังจากหมดเวลาน้ำชา พวกไคก็ช่วยติวฉันกับโช การมีรุ่นพี่ในโรงเรียนมาติวสอบให้มันดีอย่างนิ้เองสินะ ส่วนชุดนักเรียนกับเอกสาร ค่อยไปเอาวันพรุ่งนิ้ก็แล้วกัน







หลุังจากวันสอบเข้ามิไรคามิ


"เฮ้อ..." นี่ฉันนั่งถอนหายใจไปกี่รอบแล้วเนี่ย เอาน่า เราทำได้เยอะอยู่ ก็น่าติดอยู่ล่ะมั่ง ให้ตายสิ ไม่เคยมานั่งกลุ้มใจกับการสอบมาก่อนเลยนะเนี่ย


"เฮ้อ..." นั้นไม่ใช่เสียงฉันหรอก เสียงของโชที่นั่งอยู่ฝ่ายตรงข้าม ถอนหายใจแบบนิ้ก็คงเป็นเรื่องเดียวกัน ตอนนิ้พวกอยู่ที่ห้องสมุดของคฤหาสน์ เพราะเรนขอให้ช่วยจัดหนังสือหน่อย แต่ดูเหมือนว่า ทั้งฉันแล้วโชก็ไม่มีกะจิตกะใจทำทั้งคู่ 


"อยากถอนหายใจแบบนั้นสิ ทั้งสองคนอย่างไงก็ติดอยู่แล้วล่ะนะ" 


"พี่ไทจิพูดได้สิ ก็พวกพี่ผ้่านมันมาแล้วนิ" โชหันไปเถึยงไทจิที่เดินมากับคาเนกิ


"แล้ว..ไอโตะกับนัทสึล่ะ" ฉันถามคาเเนกิ


"ไปเอาของว่างนะ เห็นบอกว่าโคโนะจังกับโชคุง ดูเหนื่อยๆน่ะ เลยจะเอาชามาให้ป่อนคลายน่ะ แล้วไคล่ะ " 


"พี่ไค เดินไปจัดหนังสือตรงโชนนิยายน่ะ เฮ้อ...เมื่อไรจะประกาศผลสอบซะทีเนี่ย นั่งเครียดจะตายอยู่แล้ว!!!" โชพูดโวยวาย ออกก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ใช่ การประกาศผลสอบจะประกาศหลังจากการสอบสามวัน ซึ่งวันนิ้เป็นวันที่สองของการรอ ผ่านไปได้วันเดียวฉันก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว เมื่อไรจะประกาศนะ  เฮ้อ


"ทำหน้าเครียดไปแล้วนะ มาดื่มชาก่อนจะได้ผ่อนคลาย" ฉันหันไปหาไอโตะที่กำลังเดินมาพร้อมถาดชา ส่วนนัทสึเดินมาพร้อมถาดขนมเดินตามหลังไอโตะ


"นั้นสิเครียดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก" เสียงไคมาจากด้านหลังทำให้ฉันกับโชหันไปมอง


"จัดเสร็จแล้วหรอ" ไอโตะถาม


"อืม..แล้วเรนล่ะ"


"เห็นบอกว่าจะไปเอาเอกสาร เดี้ยวจะตามมานะ อ่าว..นั้นไง มาแล้ว" 


"พูดอะไรกันหรอ ทำไมถึงมีชื่อฉันได้" เรนเดินมาหาพวกเราพร้อมกระดาษ


"ก็แค่สงสัยว่านายไปไหนก็เท่านั้นเอง แล้วกระดาษที่ถือนั้นการะดาษอะไรน่ะ" ไคเดินเข้าไปหาเรน


"ก็กระดาษรายชื่อคนที่สอบติดมิไรคามิน่ะสิ"


"ว่าไงนะ!! ประกาศผลสอบมันมะรีนนิ้ไม่ใช่หรอ " โชเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่เรนพูด


"นายนึกดีๆสิโช ว่าทำไมฉันถึงได้มาง่าย โดยไม่โดนด่า" ที่เรนพูดหมายความว่าไงกัน โชนั่งคิดสักพักก่อนจะตาโตมองเรน
 

"รู้แล้วสินะ พอดีว่าพวกฉันเป็นคนในสภานักเรียน มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสอบนิ้ด้วย ฉันเลยขอประวัติแล้วก็รายชื่อของนักเรียนที่สอบติดน่ะ แต่ว่า ฉันยังไม่ได้เปิดอ่านเลยว่าใครสอบติดบ้าง พวกเธอเอาไปดูก่อนเลย" เรนพูดก่อนนจะยื่นกระดาษมาให้ฉัน


"มันจะไม่โกงไปหน่อยหรอ"


"ก็เห็นพวกเธอนั่งเครียดกับเป็นวัน ก็เลยช่วยเท่านั้นเอง"ื จะพูดขอบคุณหรือจะด่ากันดีล่ะเนี่ย ฉันคิดได้แค่ในใจก่อนจะหันไปสนใจกระดาษตรงหน้า ฉันอ่านรายชื่อตั้งคนแรก อ่านมาเรื่อยๆจะมาถึง


21 สึคุโระ โยรุ

22 คาวาระ ยูโตะ

23 คิริกายะ โคโนเอะ

24 อิจิโกะ ริกะ


"เอ๊ะ..มะ...ไม่จริงใช่ไหม" 


"หืม? โคโนเอะมีอะไรหรอ ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้น"


"ี่นี่..อ่านตั้งแต่คนที่ 20 สิ" ฉันยื่นการะดาษไปให้โช


"ไหนดูสิ สึคุโระ โยรุ  คาวาระ ยูโตะ คิริกายะ โคโนเอะ อิจิ...เดี้ยวนะ เธอสอบติดแล้วนิ!!!" โชทำหน้าตกใจก็จะหันหน้ามามองฉัน ส่วนฉันนั่งอิ้งสักพัก 


"ในที่สุดฉันก็สอบติดแล้ว!!!"ฉันลุกขึ้นแล้วชูมือเหมือนผู้ชนะ


"ยินดีด้วยนะโคโนะจัง " ไอโตะพูด แล้วทุกคนก็เริ่มพูดตาม


"โชเป็นไงบ้าง มีหรือเปล่า" ฉันหันไปหาโชที่ดูกังวลสุดๆ


"ยังน่ะ ดูมา50กว่าแล้ว ยังไม่มีชื่อฉันเลย" โชพูดก็จะวางกระดาษแล้วเงยหน้ามองเพดาน


"คงหมดหวังแล้ว ฉันคงสอบไม่ติดหรอก ก็ฉันมันหัวไม่ดีนิเนอะ"


"โช.." ฉันมองโชที่ทำหน้าเศร้าไปแล้ว นัทสึเดินไปหยิบกระดาษขึ้นมาก่อนจะเปิดดู


"อ่าว นี่ไง ชื่อนายไม่ใช่หรอโช"


"ห้ะ" ฉันเดินเข้าไปหานัทสึ 


"จริงด้วยโช นายสอบติดด้วย" โชยื่นมือไปหยิบกระดาษอย่างเร็วกว่าจะลุกแล้วตะโกนออกมา


"ฉันสอบติดแล้ว!!" ทุกคนพูดยินดีฉันและโชที่สอบติดกันทั้งคู่ แล้วตอนเย็นจะฉลองกัน โชก็รอดมาแบบเส้นยาแดงผ่านแปด เจ้านั้นติดอยู่ที่ลำดับที่70พอดี เหลืออีกหนึ่งอาทืตย์ก่อนชิวิตนักเรียนม.ปลายของฉันจะเริ่ม มันจะต้องดีแน่นอน




แต่ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนิ้ เรื่องวุ่นวายก็กำลังจะเรื่อมขึ้นเหมือนกัน













================================================

1000 มาแล้วจ้าา ผ่านมาแบบได้ง่ายตาย หรือเปล่า 555 หลังจากนิ้ วุ่นวายแน่นอนคะ ไปละ ฝันดีจ้าาา


50 50 50  555 เอาไว้แค่นี่ก่อนนะะะ คงสงสัยกันสิ่งนะว่าทำโคโนเอะที่เครียดในการสอบเข้า เพราะคนญี่ปุ่นจะจริงจังในการสอบมากคะ แหะๆๆ ตัดแบบค้างๆก็ขอโทษนะ ไปละ ฝันดีจ้าาาา
  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น