Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 ความลับของโคโนเอะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 พ.ค. 60





นี่ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันต้องมานั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับโลกแวมไพร์  ฉันเปลื่ยนบรรยากาศมานั่้งออกที่สวนดอกไม้ มานั้งอ่านที่นี่แล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก อ่านมาได้เกือบสองเล่มแล้วโลกนิ้มันมีทั้งเรื่องที่น่าสนใจ และเรื่องแปลกๆอยู่เต็มไปหมด บางที่ฉันก็สงสัยนะ ว่าเรื่องราวที่หนังสือบอกมานั้นเป็นความจริงหรือเปล่า อย่างเช่น ในโลกแวมไพร์มีฟินิกส์เคยอาศัยอยู่ หรือหมาป่าคอยปฏิบัติรับใช้พวกแวมไพร์บาง แล้วก็เรื่องอื่นๆอีกมากมายที่ฉันกำลังอ่านอยู่ โลกนิ้มีอะไรที่น่าสนใจเยอะเเยะเต็มไปหมด อ่านไปอ่านมาก็เพลินดีเหมือนกันนะ


"อ่านไปยิ้มไปแบบนิ้ เธอนี่ตลกเหมือนกันนะ" ฉันสะดุ้งที่จู่ๆก็มีเสียงทักฉันขึ้น พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับเรนที่นั่งจ้องฉันอยู่


"มาแบบนิ้ฉันก็ตกใจเป็นนะ"


"โทษทีๆ ฉันนึกว่าเธอจะรู้ตัวแล้วซะอีก" เรนมองหนังสือที่อยู่ข้างฉัน


"อ่านไวเหมือนกันนิ ชอบอ่านหนังสือไงหรอ"


"ก็ไม่ได้ชอบอ่านเท่าไรหรอก แค่อยากรู้เกี่ยวกับโลกนิ้น่ะ "


"อืม..อ่านแล้วเป็นไงบ้างละ"


"ก็สนุกดี มีเรื่องที่น่าสนใจมากเลย แต่บางเรื่องที่อ่านไปแล้วก็ไม่เข้าใจอยู่เหมือนกัน"


"งั้นหรอ แล้วเรื่องอะไรที่ไม่เข้าใจละ เดี่ยวฉันอธิบายให้"


"เรื่องกลุ่มแวมไพร์ มีไว้ทำไมหรอ"


"โลกนิ้มันไม่ได้มีแต่แวมไพร์แค่อย่างเดียวหรอกนะ โลกนิ้ยังมีพวกปีศาจอยู่ด้วย แล้วก็มีปีศาจบางส่วนที่คิดว่าแวมไพร์อ่อนแอ เลยพยายามจะฆ่าพวกแวมไพร์ทิ้งน่ะ"


"แต่ว่าแวมไพร์แข็งแกร่งไม่ใช่หรอ ปีศาจพวกนั้นก็น่าจะ ทำอะไรแวมไพร์ไม่ได้นิ"


"เธอจะคิดแบบนั้น ก็ไม่ผิดหรอกนะ แต่ว่าแวมไพร์บางตน ไม่สิคงเรียกว่าครี่งนึงก็ได้มั่ง ทีไม่ได้แข็งแกร่งที่ขนาดนั้น พวกปีศาจเองก็ไม่ได้อ่อนแอเสมอไป พลังของปึศาจก็แข็งแกร่งเหมือนกัน แต่เธอรู้ไหม แวมไพร์เองก็ใช้ปึศาจเป็นเครื่องมือนะ"


"เครื่องมือหรอ จะทำแบบนั้นไปทำไหมกัน"


"โลกนิ้ไงละ มีแวมไพร์และปีศาจส่วนมากพยายามครองโลกนิ้อยู่ พอครองโลกนิ้แล้วก็จะครองโลกมนุษย์ได้เช่นกัน แล้วสิ่งสุดท้ายที่ต้องการคิอ โลกสวรรค์ หรือโลกของเทพไงละ พวกแวมไพร์บางส่วนที่ไม่ต้องการแบบนั้น เลยจัดตั้ง สภาแวมไพร์ขึ้นมา เพื่อรักษาสมดุลของทั้งสามโลกไว้ เพราะถ้าเกิดไม่ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมแล้วก็ ได้เกิดสงครมของทั้งสองโลกนิ้แน่นอน "


"แล้วก็โลกนิ้น่ะ ไม่ได้สร้างโดยท่านเดาท์ตามที่เธอคิดหรอกนะ"


"เอ๊ะ!" ไม่จริงตอนแรกก็นึกว่าเป็นคนสร้างโลกยิ้ซะอีก แล้วใครเป็นคนสร้างละ 


"พอแล้วละ รอถึงเวลาที่เธอควรรู้ เดี่ยวพวกฉันจะบอกเอง" 


"ถึงเวลาหรอ?"


"ไม่นานหรอก ว่าแต่เธอน่ะ รู้สึกอะไรแปลกๆก่อนที่จะมาอยู่ในโลกนิ้หรือเปล่า"


"อะไรแปลกๆหรอ"


"เธอรู้แล้วไม่ใช่หรือไง ไอโตะเล่าให้เธอฟังว่าเธอพยายามจะฆ่าพวกฉันน่ะ"


" ก็มีอยู่ "


"หืม?"


"ก่อนหน้านิ้น่ะ เมื่อสองอาทิตย์ก่อน พอพระอาทิตย์ตกดินแล้ว ผมของฉันมันก็เปลื่ยนสีไปจากสีเขียวกลายเป็นสีม่วง ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น สีตาก็เปลื่ยนเป็นสีแดงสด ตอนนั้นฉันตกใจมาที่จู่ๆเป็นแบบนั้น กังวลมาก เลยหาวิธีให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ก็ไม่มีทางวิธีทำให้เป็นเหมือนเดิมเลย ตื่นมาตอนเช้าอีกวันมันก็กลับมาเป็นสีเดิม แล้วตอนเย็นมันก็กลับมาอีกครั้ง แต่ว่าก็มีความรู้สึกบางอย่าง บอกว่ามันไม่มีอะไร ไม่ต้องกลัว หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้กังวลอะไรอีกกลับกันรู้สึกชอบที่เป็นแบบนั้นด้วย"


"ชอบหรอ?"


"อืม ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร"


"เธอนิ้แปลกกว่าที่คิดอีกนะ"


"นี่นาย จะหาว่าฉันบ้าหรือไง"


"เปล่าๆ ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก แล้วเวทย์ละ "


"ก็ไม่แน่ใจว่าฉันหรอนะ มันเป็นแบบนิ้น่ะ" ฉันยื่นมือไปหาเรนแล้วลอง ตั้งสมาธิจู่ๆ ก็มีลมหมุนค่อยเป็นพายุเล็กอยู่บริเวณปลายนิ้วของฉัน ฉันไม่กลัวเลย หรือรู้สึกแปลก แต่เรนที่เห็นแล้วตกใจ


"นิ้มันเวทย์ลมนิ"


"เวทย์ลมหรอ"


"ใช่ เธอใช่เวทย์นิ้ได้ตั้งแต่เหมือนไร"


"ก็หลังจากที่สีผมฉันเปลื่ยน แล้วก็..พอเวลาเป็นแผล ไม่่ถึงหนึ่งวันมันก็หายแล้ว" เรนจ้องฉันสักพักก่อนจะเอามือลูบคางตัวเองเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่


"มันดูแปลกมากเลยใช่ไหม"


"ก็นิดหน่อยน่ะ อืม..แล้วมีใครรู้เรื่องนิ้ไหม"


"ไม่มี ฉันปิดไว้เป็นความลับน่ะ บางทีฉันก็อยากจะบอกคนอื่นนะ แต่ว่าพอคิดๆดูถ้าบอกไป ตงไม่ใครเชื่อฉันหรอก " เรนพยักหน้าเข้าใจ 


"แล้วคุณพ่อคุณแม่เธอไม่รู้หรอก"


"ฉันน่ะ ไม่มีพ่อแม่หรอก"


"ว่าไงนะ"


"ฉันอยู่กับคุณน้าน่ะ ความจริงฉันไม่รู้ด้วยช้ำว่าฉันมีพ่อแม่เหมือนกันคนอื่นหรือเปล่า จำความได้ก็มีแค่คุณน้าที่เป็นครอบครัวของฉัน คุณน้าไม่เคยเล่าเรื่องคุณพ่อคุณแม่ให้ฟังเลย"


"งั้นหรอ ขอโทษนะที่ถามเธอไปแบบนั้น"


"ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ไม่ได้คิดมากอะไรอยู่แล้วล่ะ" 


"อืม..ดีแล้วละ ภ้างั้นเธอช่วยไปกับฉันหน่อยได้ไหม"


"ไปไหนหรอ"


"ห้องฉันน่ะ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น  ฉันไม่ทำอะไรหรอ แค่อยากจะอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีกนิดหน่อยนะ แล้วก็มีหนังสือที่อยากให้เธออ่านด้วย" ฉันลังเลนิดๆ ก็จะตอบตกลงและเดินตามเรนไป 




up

ณ ห้องเรน

เรนพาฉันมาที่ห้องของเค้า ฉันมองไปรอบๆห้อง เป็นห้องที่เรียนร้อย มีชั้นหนังสือ โต๊ะเขียนหนังสือ เตียงนอน แล้วก็หน้าต่างบานใหญ่แต่เอาผ้าม่านปิดไว้ ดูไปดูมาก็เข้ากับเรนดีละนะ


"นี่.." เรนเรียกฉัน ก่อนจะยื่นหนังสืออีกเล่มให้ 


"นื่ หนังสืออะไรหรอ"


"หนังสือเกี่ยวกับกลุ่มแวมไพร์โดยเฉพาะน่ะ ฉันว่ามันจะอธิบายให้เธอเข้าใจดีกว่า หนังสือเล่มนั่นน่ะ" ฉันลองเปิดไปดูผ่านๆ รู้สึกว่าน่าจะได้ง่ายกว่าเล่มนั่นจริงนั้นแหละ


"ขอบคุณนะ งั้นฉันขอตัวก่อน" ฉันเดินไปที่ประตูเพื่อกลับห้องตัวเอง


"อย่าพึ่งไปสิ พอดีฉันมีเรื่องอยากถามเธออีกสักหน่อยน่ะ " ฉันหันไปหาเรน เรนนั่งอยู่ที่เก้าอิ้ จริงสิเราเองก็มีเรื่องที่อยากจะถามอยู่เหมือนกัน อยู่คุยด้วยคงไม่เป็นไรหรอก ฉันเดินไปนั่งปลายเตียง เรนหันมาหาฉัน ก่อนจะเริ่มถาม


"ฉันสงสัยอย่างนึง เธอได้พลังกับเคียวมาจากไหนพอจำได้หรือเปล่า"


"ไม่เลย"


"อืม..จำอะไรไม่ได้จริงๆสินะ งั้นความทรงจำของเธอตอนเด็กๆจำได้ไหม" เรนถามแบบนั้นฉันเลยลองนึกดู พยายามนึกเรื่องตอนเด็ก นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก  จู่ๆเรนก็กุมมือฉัน 


"ไม้เป็นไร ใจเย็นๆ ค่อยๆนึกไม่ต้องรีบ" ฉันพึ่งรู้สึกตัวว่าตัวสั่นมาก 


"จำไม่ได้ใช่ไหม" ฉันพยักหน้ารับ


"ไม่เป็นไร ค่อยๆนึกไปที่ละนิดก็ได้ ฉันคงกดดันเธอไปหน่อยขอโทษนะ" เรนพูดก่อนจะลูบหัวฉันเป็นการปลอม อบอุ่นจัง ตอนแรกนึกว่าเรนจะเย็นชา แล้วก็น่ากลัวกว่านิ้ซะอีก แต่ว่าตอนนี้มันตรงข้ามกันหมดเลย ทั้งใจดี แล้วอบอุ่นเหมือนพี่ชายเลย 


"เธอเริ่มเชื่อใจ พวกฉันบางหรือยัง" ฉันหันไปหาเรนที่ทำหน้าอยากรู้คำตอบ ฉันมองเรนสักพัก มองลึกเข้าไปในสีแดงสดนั่น เหมือนหวังให้ฉันตอบว่าเชื่อใจ


"ก็นิดหน่อย "


"งั้นหรอ เสียดายจัง" ฉันหันไปหาเรน เรนทำหน้าเหมือนไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ดวงตาสีแดงสดนั้นดูเหมือนมีมนต์สะกด ทำให้ฉันอยู่นิ่ง แล้วพอรู้สึกตัวอีกที ตอนที่เรนกัดที่คอฉัน แต่ไม่รู้ทำไมเรนกัดมาไม่เจ็บเลย ไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยช้ำ ทำไมรู้สึกง่วงจัง หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย











===============================================

100% จ้าา เรนมาแบบนั้นเงียบนะ มีมุมน่ารักเล็กน้อย555 ตอนหน้าก็ได้เวลาที่หัวหน้า King Vampire ออกโรงแล้ว เย้ๆมีความอวยสูง ไปละ

50% แล้วขอรับ รู้สึกว่าตอนนิ้มีความมาม่าเล็กน้อยนะ 55 แล้วใครไม่เข้าใจอะไรก็เม้นถามได้นะ หายไปนานหน่อย พอดีสมองตันคิดไม่ออกเลยหยุดแต่งไป ติดตามตอนครบ100 นะ อ้อ เกือบลืมเลย ถ้าเห็นการอัพของตอนเก่าๆละก็ไม่ต้องสนใจก็ได้นะ เพราะไรท์จะreสักหน่อย จะใส่ความรู้สึกแล้วก็คำบางคำที่เขียนผิดนะ ให้เพื่อนอ่านเพื่อนบอกว่ามันความรู้สึกขาดๆไป กะว่าจะre หน่อยนะ ไปละ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น