Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 12 เรื่องราว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 60






ทุ่งหญ้าที่เขียวอันอุดมสมบูรณ์ที่พัดตามแรงลม มันเป็นภาพที่สบายตา ไม่ต้องคิดอะไรมาก เหมือนกับปล่อยให้ความคิดนั้นลอยตามสายลมไป แล้วมันก็เหมือนเดิมไม่ต่างจากฝันที่ผ่านมา ฉันยังคงเห็นเด็กผู้หญิงผมสีขาวนอนอยู่บนทุ่งหญิงนั่น สายตาทอดมองออกไปไกลแต่สายตานั่นมันดูเศร้าอย่างไงไม่รู้


" นี่ๆ ขอนอนด้วยสิ" จู่ๆก็มีเด็กผู้ชาย ผมสีขาวสะอาด ดวงตาสีแดงเหมือนทับทิม กำลังยืนอยู่ข้างๆเด็กหญิง เด็กผู้หญิงพยักหน้า ก่อนที่เด็กผู้ชายคนจะนอนลงข้างๆ


"วันนิ้สงบดีเนอะ ถ้าเป็นแบบนิ้ทุกวันก็น่ะสิ" เด็กผู้ชายพูดมา เด็กผู้หญิงพยักหน้าให้เหมือนเคย เด็กคนนั้นพูดไม่ค่อยเก่งสินะ ฉันยืนมองเด็กสองคนนั้นสักพัก ภาพก็เริ่มจางหายไปทีละนิดกก่อนจะเหลือแต่สีขาวโพลง...








"อืม.." ฉันค่อยลืมตาขึ้น ค่อยยันตัวลุกขึ้นมานั่งก็จะบิดขึ้เกียจนิดหน่อย อืม..เช้าแล้วหรอฉันมองไปรอบๆ ไม่มีวี่แววไอโตะ หรือพวกไคเลย ไม่อยู่หรอ


"อรุณสวัสดฺิ์คะ คุณโคโนเอะ" ไอริเดินเข้ามาแล้วทักทายฉัน


"อรุณสวัสดิ์ไอริ"  หลังจากนั้นฉัรก็ทำธุระส่วนตัวตา่มปกติ แล้วเตรียมตัวลงไปทานมื้อเช้า



บอกเลยว่ามื้ออาหารมื้อนิ้มันเหมือนกับเดจาวูเลย แต่แตกต่างกันตรงสถานที่ ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคราวที่แล้วเลย มีแวมไพร์ 7 ตน นั่งทานอาหารเช้าอยู่กับเนื่ย ให้ตายสิ 



"เป็นอะไรไปหรอโคโนะจัง ทำหน้าเหมือนกับกำลังกลุ้มใจอย่างนั้นแหละ" ไทจิที่นั่งอยู่ข้างๆฉันทักขึ้น ทำให้ทุกคนรวมถึงโชเงยหน้ามองมาที่ฉัน จะทักทำเพื่อ!!



"ปะ..เปล่า ไม่มีอะไรหรอก อย่าสนใจเลย" 



"คำแก้ตัวชัดๆ ก็อยู่ว่าเธ-" โชสงบปากทันทีที่จู่ๆฉันก็ปามีดใส่ ปักลงเนื้อที่อยู่ในจานกำลังกินอยู่พอดี


"ขอโทษทีโช มือมันไปเอาน่ะ แต่ว่าน่าเสียดายจังนะ" ฉันพูดพร้อมแสยะยื้มให้โช โชหน้าถอดสีเลยที่เดียว เจ้านั้นรู้ดีว่าถ้ายั่วโมโหฉันขึ้นมา ไม่น่ารอด


"โห...โคโนะจัง ปาแม่นมาก ถ้าโชกัมลงอีกหน่อยโดนเต็มๆเลยนะ" คาเนกิพูดเหมือนแทบไม่เชื่อ 


"โชนายอย่าไปแกล้งมากละ เดี่ยวตาย" นัทสึพูดเสริม พอพักไปสักพักพวกเราก็ทานมื้อเช้ากันต่อพอทานเสร็จก็ทะยอย เดินออกจากห้องอาหารไป 



"โคโนเอะ" 



"มีอะไรหรอเรน" คนที่เรียนกฉันคือเรนนั้นเอง



"เดี่ยวช่วยตามฉันมาหน่อย" เรนพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไป ฉันที่ไม่มีทางเลือกเลยเดินตามไปอย่างเงียบๆ ดูจากสายตาน่าจะบอกว่า ไม่ต้องถามตามไปเดี่ยวก่อนรู้เอง มีเรื่องอะไรนะ










ฉันเดินตามเรนมาเรื่อยจนถึงห้องสมุดของคฤหาสน์ เขาเดินไปตามชั้นหนังสือ หยิบหนังสือมาสัก 2-3 เล่มแล้วหันมาหาฉันก่อนยื่นหนังสือที่ื่นมาให้ฉัน


"ฉันคิดว่าเธอยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับโลกนิ้ เอาไปอ่านจะได้เข้าใจ" ฉันยื่นมือไปรับไว้แล้วลองเปิดดูเล่มนึง มันมีทั้งกฎ ความเป็นมา แล้วอีกหลายๆอย่าง


"งั้นขออ่านในห้องนิ้ได้หรือเแล่า"


"ได้สิ ตามสบายเลย เดี่ยวฉันฉันต้องไปหาไคสักพัก เธออ่านไปก่อนก็ได้เดี่ยวฉันจะอธิบายเพิ่มเติมให้" เรนพูดทิ้งไว้ก่อนจะเดินออกไป ฉันจึงเดินไปที่โต๊ะของห้องสมุดนั่งอ่านหนังสือที่เรนเอาให้ หนังสือเล่มนึงอธิบายเกี่ยวกับโลกของแวมไพร์ว่ากำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร มันเริ่มตันมาจาก ขุนนางคนนึงที่ชื่อว่า ท่านเคาท์แดร็กคูล่า มีแวมไพร์ส่วนมากเชื่อกันว่าตันกำเนิดของแวมไพร์นั้นเริ่มมมาจากท่านเคาท์ แต่มีอยู่บางส่วนคิดว่าลูซิเฟอร์เป็นคนสร้า่งโลกนิ้ขึ้นมาก แต่จะให้ฉันเลือกว่าควรเชื่ออันไหนฉันของเชื่อท่านเคาท์ดีกว่า ให้ตายสิยิ่งอ่านแล้วนิ่งคาใจ โลกนิ้มันซับซ้อนเหลือเ้กิน เปลื่ยนเรื่องแล้วกัน เกี่ยวกับกลุ่มแวมไพร์ กลุ่มแวมไพร์หรือเรียกอีกอย่างนึงว่า กลุ่มรักษาโลกแวมไพร์ มีศูษย์กลางของกลุ่มเรียกว่า สภาแวมไพร์ จะช่วยในเรื่องความปลอดภัยแก่ พวกขุนนางแวมไพร์ ช่วยเหลือแวมไพร์ที่ยากจน การรุกรานของปีศาจ มีกลุ่มย่อยออกไป เรียกว่า สมาคม ต่อจากสมาคมคือกลุ่ม แต่ละสมาคมจะมีกลุ่มย่อยไม่เท่ากันบางกลุ่มมี 7 บางกลุ่มมี 9 อีอ..ไม่เข้าใจเลยรอเรนมาลองถามดูละกัน


"ตั้งใจอ่านน่าดูเลยนะ" ฉันหันไปตามเสียงก็เจอไอโตะที่ถึงถาดชามา


"ก็นิดหน่อยน่ะ" 


"พักสักหน่อยนะ ฉันเห็นเธอคิ้วขมวดจนจะพันกันอยู่แล้ว" ไอโตะยิ้มให้ฉันก่อนจะวางถ้วยชาลงข้างๆหนังสือ


"ดื่มชาหน่อยนะ จะช่วยให้พักคลายขึ้น"



"ขอบคุณนะไอโตะ"ไอโตะยิ้มรับก่อนจะเดินออกไป เดินไปจนเกือบถึงประตูเหมือนจะนึกอะไรได้แล้วหันมาหาฉัน



"อ้อ เกือบลืมเลย เรนฝากมาบอกว่าจะอธิบายให้ฟังพรุ่งนิ้นะ ตอนนิ้ออกไปข้างนอกกับไคกว่าจะกลับก็น่าจะดึกๆ เธอจะเอาไปอ่านที่ห้องก็ได้ เค้าบอกมาแบบนั้้นน่ะ"



"อืม..เข้าใจแล้ว" ไอโตะพยักหน้าก่อนจากเดินออกไป ฉันยกถ้วยชามาดื่ม อืม..ช่วยผ่อนคลายจริงๆ 






ทางอีกฝั่งนึง


ไคกับเรนได้ออกมาด้านนอกเพราะมีคน เรียกให้ไปหา สถานที่นั้นดูจากภายนอกคงดูเหมือนกับบ้านธรรมดา แต่มันไม่ใช่ ม้นคือบ้านของท่านพยากรณ์ พวกเค้าสองคนโดนเรียกให้ไปพบ พอไคกับเรนมาถึงท่านพยากรณ์ก็ทักขึ้น


"ใกล้เวลาแล้ว"


"จะถึงเวลานั้นแล้วหรอครับ" ไคเอ่ยถาม


"ใช่ เหลือเวลาอีก 2วัน ในพีธีรับชะตา เข้าใจไหม"


"ครับ" ไคกับเรนตอบรับพร้อมกัน


"อย่าพึ่งกลับ ฉันมีเรื่องที่จะถามพวกเธอสัก 2ถึง3คำถาม พวกเธอสะดวกหรือเปล่า"



"สะดวกครับ" เรนตอบ ท่านพยากรณ์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำทั้งสองคนไป 

 














============================================

100% สมองตันไปแล้ว ในหัวมีเรื่องเรียน มีนิยายเฟรดดี้ อ๊่ากก มาแบบสั้นๆ ขอแก้ชื่อตอนหน่อยนะ พีธีชะตาคืออะไรติดตามตอนหน้านะ ไปละ

50% มาแล้วขอรับบบ เย้ๆ ไว้แค่นี่ก่อนนะเดี่ยวจะมาอัพให้นะขอรับ 









นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #9 Banz955 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:36
    จะรอค่าาาาาา สู้ๆค่ะไรท์ 55
    #9
    0