Fenix of vampires เธอคือของพวกเราเท่านั้น

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 10 พลังและสัญญา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 60




past ไค

มและเหล่ King Vampire ต่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น คนที่พวกผมคิดว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่มีพิษไม่มีภัย แต่ตอนนิ้พวกผมต้องคิดใหม่แล้วเพราะ โคโนเอะกำลังถือเคียวเวทย์ พวกผมไม่เข้าใจเลยว่าทำใมเธอถึงใช้เคียวเวทย์ได้

"นี่มัน...อะไรกันเนื่ย ทำไมโคโนะจังถึงใช้เคียวเวทย์ได้ละ" ไทจิพูดขึ้น


"จะเอาไงต่อไค " เรนหันหน้ามาคุยกับผมพร้อมพยุงตัวผมขึ้นมา


"ล้อมเธอไว้ รอดูสถานการณ์ก่อน อย่าเข้าใกล้เธอเด็ดขาด "


"รับทราบ" ทุกคนตอบรับพร้อมกัน ก่อนจะกระจายล้อมโคโนเอะไว้ พวกเราต่างคนต่างไม่ขยับทั้งเธอและพวกผม แต่แล้ว...


พรึบ

"...!"


"คาเนกิระวัง!!!"


"หา..อึก" จู่ๆเธอก็วาร์ปไปอยู่ด้านหลังคาเนกิพร้อมยกเคียวขึ้นสูงก็จะฟันลงมา แต่คาเนกิกระโดดหลบทัน


"ฟุ่บ..เกือบไปแล้ว เล่นแรงไปนะโคโนะจัง" คาเนกิพูดพร้อมตั้งท่าร่ายเวทย์



"เดี้ยวก่อนคาเนกิ เธอบาดเจ็บจะทำไงละ" ไทจิตะโกนบอกคาเนกิ


"ฉันไม่ทำอะไรมากหรอก แค่จะป้องกันเท่านั้นเอง " โคโนเอะพุ่งเข้ามาหาคาเนกิอีกครั้ง คาเนกิบล็อกได้ โดยใช้เกราะเวทย์แต่ว่าบล็อกได้ไม่นานเกราะเวทย์ก็มีรอยร้าว ก่อนที่จะแตกคาเนกิรีบโดดหลบอีกครั้ง


"ชิ..เล่นแรงไปนะ"


"ไคเอาไงต่อละ" คาเนกิหันมาถามผม


"ดูท่าต้องทำให้เธอสงบลงก่อน ใช้เวทย์ได้แต่ห้ามทำร้ายเธอเด็ดขาด"


"เข้าใจแล้ว นัทสึมาเล่นกับโคโนะจังกันหน่อยสิ"


"เอาสิ ถึงว่าทดสอบไปในด้วยก็แล้วกัน!!!" คาเนกิกับนัทสึร่ายเวทย์พร้อมกันแล้วพุ่งไปหาโคโนเอะ แต่โคโนเอะใช้เคียวบล็อกหมัดของนัทสึได้ คาเนกิก็พุ่งมาอีกทาง โคโนเอะก็ร่ายเวทย์กันไว้ ก่อนจะผลักคาเนกิกับนัทสึออก แล้วควงเคียวฟันคาเนกิกับนัทสึ สองคนนั้นหลบได้ทัน แต่มีคนมาร่วมวงอีกคน


"ฉันของร่วมวงด้วยคนสิ" ไทจิพูดขึ้นแล้วร่ายเวทย์ ทำให้ต้นไม้ที่อยู่ใกล้โคโนเอะขยับพยายามจับเธอ แต่เธอก็หลบได้ทุกครั้งถึงจะพยายามจับเธอก็ตาม


"จับยากชะมัด"


"ทำต่อไปไทจิ เดี้ยวฉันช่วย" นัทสึร่ายเวทย์ไฟ ให้ล้อมโคโนเอะไว้


โคโนเอะหยุดวิ่งก่อนจะร่ายเวทย์ สายลมวนรอบตัวเธอก่อนจะเป็นกำแพงพายุขนาดใหญ่แล้วขยายใหญ่ขึ้นทำให้ไฟที่ล้อมรอบๆเธอดับลง สายลมจางลงโคโนเอะพุ่งเข้า ฟันต้นไม้แยกออกจากกันเป็นสองท่อนก่อนจะพุ่งเข้าใส่ไทจิ


พรึบ



มีรากไม้ขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วรัดตัวโคโนเอะไว้ ทำให้เธอไม่สามารถขยับได้ เธอพยายามดิ้นให้หลุด ถึงเธอจะพยายามดิ้นแค่ไหนรากต้นไม้ก็รัดเธอแน่นมากเท่านั้น


"เธอพักก่อนเถอะ ไม่มีใครทำร้ายเธอหรอกนะ ไม่เป็นไร" ไอโตะพูดพร้อมลูบหัวเธอเบาๆโคโนเอะดูสงบขึ้นเยอะก่อนจะสลบไป รากต้นไม้ที่รัดเธอก็ค่อยๆคลายออก ไอโตะรับเธอไว้ทัน


"กว่าจะสงบนะ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะ ว่าแต่ทำไมนายไม่ทำตั้งแต่แรกละไอโตะ" นัทสึพูดแล้วเดินเข้ามาหาไอโตะพร้อมกับทุกคน


"ฉันสังเกตอยู่น่ะ เหมือนเธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้"


"ควบคุมตัวเองไม่ได้ งั้นแสดงว่าพลังพึ่งตื่นงั้นหรอ"


"ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไร รอเธอฟิ้นก่อนแล้วค่อยถามละกัน" ไอโตะพูดสรุปก่อนจะอุ้มโคโนเอะแล้วเดินกลับคฤหาสน์ นัทสึกับไทจิพยุงโช ส่วนผมก็โดนเรนกับคาเนกิช่วยพยุง
ผมก็คิดเหมือนไอโตะ แต่ก่อนที่จะถามเธอ ผมว่าผมต้องเคลัยร์ปัญหากับโชก่อนจะไปถามเธอ




 up 100 %


นิ้ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ที่ผมนั่งเฝ้าโคโนเอะที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียง ไม่มีท่าทีว่าเธอจะตื่นเลย ถึงไอโตะจะบอกว่า 'พลังพึ่งตื่น' ก็เถอะ แต่ก็ไม่น่าจะหลับไปนานขนาดนิ้ แถมยังบอกอีกว่าเธอไม่รู้ด้วยช้ำว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง เหมือนพลังควบคุมตัวเธอไว้ งั้นก็แสดงว่า เธอไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแน่นอน



ก๊อกๆ

"โชฟี้นแล้วละ" คนที่เข้ามาคือ ไอโตะผมลุกขึ้นก่อนจะเดินไปทางประตูแล้วหันไปมองโคโนเอะ


"ไม่ต้องห่วงหรอก เดี่ยวฉันจะดูแลให้ไปเคลัยร์กับโชให้รู้เรื่องก่อน แล้วมาหาเธออีกที" ไอโตะพูดผมพยักหน้าก่อนจะออกจากห้องไป ตรงไปห้องของโช








ตอนนิ้ผมอยู่ในห้องของโชแล้วชี่งเจ้าก็นั่งพิงหัวเตียงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่คิดจะหันมาคุยกับผมเลย

"นี่นายไม่คิดจะหันมาคุยกับฉันเลยหรอ"


"..." โชหรื่ตามองผมสักพัก แล้วหันไปมองหน้าต่างเหมือนเดิม นี่จงใจเมินกันเลยหรอ ฉันเป็นพี่ชายแกนะ ผมได้แต่ตะโกนด่าในใจ เจ้านี่คงโกรธผมอยู่แน่ๆ


"ผมมีอะไรต้องคุยกับพี่ด้วยหรอ"


"มีสิ แล้วนายก็รู้ว่าฉันจะมาคุยกับนายเรื่องอะไร" โชเงียบไม่ตอบผม ได้แต่กัดปากตัวเอง


"ฉันว่าเรามาคุยกับแบบลูกผู้ชายกันดีกว่านะ"


"ก็ได้..ถ้าพี่ต้องการอย่างนั้น" โชทำใจก่อนจะเริ่มถาม


"ผมขอถามพี่หน่อยสิ..ทำไมภึงไม่ปล่อยเธอไป" โชมองผมด้วยสายตาจริงจัง เสียงนิ่งเรียบไม่แสดงความรู้สึกใด ชี่งเป็นสายตาน้อยครั้งมากที่จะเห็นจากโช


"นายคงรู้เกี่ยวกับกฏของ King Vampire ดีว่าจะต้องมีหัวหน้าในการสั่งการ ให้พวกเราจัดภารกิจตามคำสั่งของสมาคมแวมไพร์ เพราะฉะนั้นนายรู้ดีว่าเร-"


"นั้นพี่จะบอกว่าให้เธอเป็นหัวหน้าของพวกเรางั้นหรอ พี่บ้าไปแล้วหรือไง!!!!" โชตวาดใส่มาด้วยความไม่พอใจสุดๆ ทั้งที่ผมยังพูดไม่จบ


"พวกพี่คิดอะไรกันอยู่ กฏของการเลือกหัวหน้าคนที่ถูกเลือกจะต้องมีพลังสูงไม่ใช่หรอ แต่ว่าโคโนเอะน่ะ เป็น-"


"มนุษย์ธรรมดาสินะ นายรู้ไหมว่าหลังจากที่นายสงบไป มันมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง" โชนิ่งไปสักพักเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด ผมจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้โชฟัง พอเล่าจบโชนิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีกเขากำลังสับสน


"ที่พี่พูดมา ไมใช่ว่าพี่โกหกผมนะ"


"นายรู้จักนิสัยฉันดี ฉันเคยโกหกนายด้วยหรอ" ใช่ผมเป็นคนที่เกลียดการโกหก ถึงผมโกหกคนที่รู้ดีว่าผมโกหกหรือไม่ คนนั้นคือโช


"แล้วผมจะเชื่อพี่ได้ไง พี่คิดว่าจะให้เธอมาแทนยัยนั้นหรอ พี่บ้าไปแล้ว แล้วการที่จะมาเป็นหัวหน้ามันต้องเจออะไรบ้าง แล้วถ้าเกิดเราต้องเสียเธอไป เหมือนกับ..กับ" โชมือกุมผ้าห่มแน่ ผมรู้ว่าโชรู้สึกอย่างไง กับการที่จะต้องเสีย คนสำคัญไป พวกผมก็มีความรู้สึกเหมือนกับโชมันเจ็บปวด ถ้าต้องเสียสิ่งสำคัญไปครั้งนึงแล้วใครจะยอมเสียไปอีกครั้งละ


"ฉันรู้ว่านายรู้สึกอย่างไง ฉันก็รู้สึกเหมือนนาย แล้วฉันก็ไม่ได้เอามาแทนยัยนั้นหรอกนะ แต่.." โชหันหน้ามาหาผมด้วยความไม่เข้าใจ


"แต่ฉันจะ ให้มันกลับมาอีกครั้ง มันจะไม่เหมือนครั้งที่แล้ว ครั้งนิ้พวกเราจะรักษาเธอให้ดีที่สุด เราสัญญากันแล้วไม่ใช่หรอ" โชตกใจมากที่ผมพูดแบบนิ้ พวกเราเคยเสียสิ่งสำคัญไปแล้วครั้งนึง แต่ถ้ามีครั้งที่สองพวกเราจะ รักษามันให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วย ชิวิตของตัวเองก็ตาม

"พวกพี่คิดดีแล้วหรอ"


"อืม..ทุกคนตกลงกันหมดแล้ว เหลือแต่นาย นายว่าไงละ" โชคิดอยู่สักพักก่อนจะตอบกลับมา


"ถ้าผมตอบตกลง ผมขออะไรอย่างนึงได้ไหม" ผมพยักหน้า


"สัญญาได้ไหมว่า จะดูแลเธออย่างดี เธอมีปัญหาพวกพี่ต้องช่วยเธอ สัญญากับผมได้หรือเปล่า"


"ฉันสัญญา ถ้าฉันผิดสัญญานายเอาชิวิตฉันไปได้เลย"








ตอนนิ้ผมมานั่งเล่นอยู่ที่ระเบียงของคฤหาสน์ มองดูท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ เหมือนกับทุกๆคืนผมกับโชได้เคลียร์ปัญญากันเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ได้เวลา เคลียร์กับสมาชิกคนใหม่แล้ว แบบนิ้ถูกแล้วใช่ไหม เฟีย


"อย่า..ร้อง.ให้สิ...พวกนาย...นิ้บ้าชะมัด" ผู้หญิงผมสีเงิน ดวงตาสีแดง พยายามพูดปลอม King Vampirre ทั้งที่ตัวเองาดเจ็บสาหัส



"เธออย่าพูดแบบนิ้ เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังจะตายน่ะ!!"



"อืม..รู้แล้วละ..แต่ว่า..ไม่ช้าก็เร็ว..ฉันก็ต้องตายอยู่ดี...นิ้น่า"



"เธอหยุดพูดเดี่ยวนิ้นะ..ฮึก..สัญญาแล้วไม่ใช่หรอว่าจะอยู่ด้วยกันน่ะ"



"ขอโทษ...นะ..คงทำแบบนั้น...ไม่ได้แล้ว..ละ"



"อย่านะ ห้ามตายเด็ดขาดนะ!!!"



"ไม่ไหว..แล้วละ..แต่พวกนาย...สัญญากับฉันได้...ไหม...ว่า...ถ้าเจอ..คนใหม่..ดูแลเธอ...ให้ดี...แล้วตาม..หา..ความทรงจำของเธอ..ด้วย"


"ไม่เอาด้วยหรอก พวกเราต้องการเธอนะ อย่าเป็นอะไรไปนะ"


"คงไม่ได้แล้ว..ละ..พวกนาย...สัญญาได้ไหม...ถึอว่า..เป็นคำขอ..สุดท้าย....ของฉันเถอะนะ"


"อืม..พวกเราสัญญา อย่าเป็นอะไรนะ"



"ขอบ..คุณ....นะ........"



"เฟีย!!!!!!!"


ผมนึกเหตุการณ์ที่เมื่อ 2ปีก่อนพวกผมได้สูญเสียหัวหน้าคนแรก และคนสำคัญที่สุด เพราะเธอปกป้องพวกผมไว้เธอถึงได้จากพวกเราไป มันเป็นเหมือนกับเทปที่เล่นช้ำเรื่่อยๆ เมื่อเวลาที่ผมนึกถึงเธอ


"ตามหาความทรงจำงั้นหรอ มันคืออะไรกันนะ" ผมเงยนายมองท้องฟ้าอีกครั้ง มันเป็นปริศนาที่ผมไม่เข้าใจเลย ว่ามันหมายความว่าอะไร







================================================

100 % มาแล้วจ้า มันมาม่าเล็กน้อยนะ สงสัยละสิว่า เฟีย คือใคร เธอคือหัวหน้าคนเก่าของ King Vampire แล้วสมาคมแวมไพร์คืออะไร จะเฉลยไปที่แล้วตอนนะคะ แล้วก็งงสินะว่าทำไมอัพวันนิ้ได้ พอดีวันนิ้ เป็นวัน ร.ร เอกชนน่ะ ร.รเลยหยุดจ้า 555 (ยาวไป4 วันเลย55 รวมวันหยุดชดเชยด้วยนะ) อิอิ ติดตามตอนต่อไปนะคะ ไปละ

50 % มาแล้วจ้าา หายไปชั่วคราวนะขอรับแหะๆ มาต่อแล้วนะ จอนนิ้ออกจะมาม่าในครี่งหลงันะขอรับแต่จะเรื่องอะไรนั้นรอ 100% นะ ไปละ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #7 Kuizumi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:28
    ค้างงงงง
    #7
    0