[ SF/OS ] : NCT : Baby Lion - AllMark - ♡

ตอนที่ 6 : [SF] Full Moon [3/3] [LuMark,JungMark]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 ม.ค. 63

Full Moon [3/3]

Pairing: LuMark and JungMark

Rate: PG-17 / Rate

Genre: Omegaverse

**ตอนนี้เป็นตอนของ​ลูมาร์ค​นะคะ​ ❤️

 

 

 

 

 

ลูคัสจะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่มาร์คลีจะเฉียดเข้าใกล้ที่สุด เพราะไอ้อาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ หายใจหอบ ตัวสั่นและตัวร้อนรุ่มราวกับกำลังถูกไฟแผดเผาทุกครั้งที่อยู่ใกล้ไอ้คนตัวสูงโย่งคนนี้

 

 

 

แน่นอนตัวมาร์ครู้ว่าที่เป็นอยู่คืออาการอะไร

 

 

 

 

ไอ้อาการแปลกๆที่ไม่เคยเป็นมาตลอด 19 ปี

 

 

 

 

อาการแบบนี้ก็มีอยู่อาการเดียว

 

 

 

 

มันเป็นอาการของ คู่แท้ ยังไงหละ....

 

 

 

 

แม้จะรู้กันว่าอีกคนคือคู่แท้

 

 

 

 

แต่

 

 

 

 

คนแบบเขาไม่น่าเกิดมาคู่กับอีกคนเลยสักนิดเดียว

 

 

 

 

อย่างที่บอกคนแบบเขาไม่น่าเกิดมาคู่กับอีกคนเลยสักนิดเดียว อีกคนทั้งใจเย็น สุขุม เยือกเย็นและมีเหตุผล อีกทั้งพละกำลังก็เยอะเหลือล้น แถมหน้าตายังหล่อราวกับนายแบบแฟชั่นพอเข้ามาในแคมปัสได้ไม่นานก็สามารถแสดงตนได้เป็นถึงอัลฟ่าจ่าฝูงได้สบายๆ ส่วนเขาทั้งเอาแต่ใจ ดื้อ และชอบสร้างปัญหาให้ปวดหัวไปวันๆเท่านั้น ขนาดคืนนี้เขายังทำให้มินฮยอนตกอยู่ในอันตรายสาเหตุเพราะออกมาหามือถือเท่านั้น ที่จริงก็ทำใจมาแล้วว่าตัวเองคงอาจโดนลูคัสปฏิเสธก็ได้เพราะจากการที่อีกคนไม่สนใจทั้งที่รู้และมักจะเมินมองข้ามเขาทุกครั้งก็พอเดาได้ว่าอีกคนก็คงไม่เลือกเขาตั้งแต่แรก แถมอีกคนตอนนั้นก็มีข่าวออกมาว่ากำลังคบกับโอเมก้ารุ่นพี่อีกคนอยู่ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะตัดใจออกห่างจากอีกฝ่ายแทนอย่างน้อยมันอาจยังเจ็บปวดน้อยกว่าปล่อยตัวเองให้ถลำลึกลงไปมากกว่านี้

 

 

“...” มาร์คไม่ตอบคำถามอีกใบหน้าเล็กจากที่ดื้อดึงเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดแทน เขาสับสนและไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูคัสถึงพูดออกมาแบบนั้น ทั้งที่ตลอดมาก็ไม่เคยดูแคลงเขาเลยสักนิดเดียวเลย มาร์คพยายามฝืนร่างกายที่สะบัดสะบอมลุกขึ้นยืนลากร่างตัวเองถอยออกมาจากอีกคนแทน คนตัวสูงตรงที่ยืนจ้องมองมาอย่างไม่เข้าใจ แต่จากกลิ่นที่ปล่อยออกมาอย่างรุนแรง เส้นเลือดที่ปูดโปนที่ลำคออย่างเห็นได้ชัดกับกลางลำตัวที่ชูชันคาดว่าอีกคนคงกำลังอดทนต่อกลิ่นและอาการรัท ยิ่งในวันที่คืนพระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ยิ่งไวต่อกลิ่นมากเป็นพิเศษสติของลูคัสเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

 

 

“มาร์ค!...”

 

 

“ฉัน....จะไปช่วยมิน...” ไม่ทันที่มาร์คจะได้เดินไปลูคัสก็พุ่งเข้ามากระชากตัวจนปลิวไปกระทบที่หน้าอกอีกคนอย่างแรง ซ้ำเติมแผลจากการโดนทำร้ายก่อนหน้านี้จนจุก คนตัวโตกว่าบีบไหล่อย่างแรงจนมาร์คเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ลูคัสจ้องมาที่เขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราดและดุดัน แผ่กลิ่นอัลฟ่าระดับจ่าฝูงข่มอีกคนโดยไม่รู้ตัวจนร่างกายมาร์คสั่นเทาหูกับหางลู่ตกด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้คนตรงหน้าน่ากลัวมาก

 

 

“ทำไมหละมาร์ค!”

 

 

"ทำไมนายปฏิเสธฉัน​!"​

 

 

“อย่างกับนายเคยสนใจฉันอย่างนั้นแหละ!” แต่ถึงกระนั้นมาร์คถึงแม้จะกลัวแต่ก็ยังคงปากดี และพยายามสะบัดออกมาจากการจับขุมแน่นอนว่ามันยิ่งสร้างความไม่พอใจให้ลูคัสมากกว่าเดิม​

 

 

"มาร์ค!" ลูคัสตะโกนออกมาเสียงดังเขากำลัง​ขบกรามแน่นจากโทสะของตัวเอง อารมณ์ที่มากขึ้นเรื่อยๆทำให้ลืมนึกถึงความรู้สึกอีกฝ่าย อยากจะพุ่งเข้าไปขย้ำอีกคนให้สยบคามือเหลือเกินกับความดื้อดึงของมาร์คนั้นมากกว่าที่คิดไว้

 

 

"ทำไมถึงปฏิเสธ!"

 

 

“คัส..ปล่อย! อ๊ะ!”

 

 

ลูคัสพุ่งตัวเข้าใส่มาร์คบดเบียดริมฝีปากเล็กขบกัดอย่างแรงจนเลือดออก พยายามสอดลิ้นเข้าไปแต่มาร์คไม่ยอมจนต้องใช้มือบีบคางจนมาร์คต้องอ้าปาก ลูคัสกวาดต้อนลิ้นไปทั่วราวกับสัตวป่าที่หิวกระหาย มือเล็กที่ทุบที่หน้าอกโดนรวบไว้มือเพียงข้างเดียวในเมื่อไร้ซึ่งทางออกมาร์คทำได้เพียงจำยอมให้อีกฝ่าย ดวงตากลมโตน้ำตาคลอเป้าด้วยความหวาดกลัว​

 

 

"อ....อื้อ....อ่อย" เมื่อเวลาผ่านไปพยายามทักท้วงเมื่อหายใจไม่ออก มาร์คตัวก็สั่นเทารุนแรงขึ้นอย่างน่าสงสารลมหายใจเริ่มกระตุก ลูคัสที่เริ่มรู้สึกตัวก็รีบผละออกจากอีกฝ่ายจ้องหน้ามาร์คที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมแดงเจ่อ ดวงตากลมโตมีน้ำตาไหลออกมาเคลือบแววตาความเจ็บปวดจากที่อีกคนมอบให้ ลูคัสที่ตั้งสติได้รู้สึกจุกอยู่ในลำคอ ​​

 

 

 

 

เขาเผลอทำอีกฝ่ายกลัวไปแล้ว

 

 

 

 

การข่มเหงโอเมก้าที่อ่อนแอ

 

 

 

 

มันเป็นการกระทำที่อัลฟ่าระดับจ่าฝูงไม่ควรพึงกระทำที่สุด

 

 

 

 

“ม…. มาร์ค” ลูคัสเลื่อนมือที่รวบไว้ไปแตะที่แก้มแต่มาร์คกลับสะดุ้งเฮือก กายที่เล็กกว่าผวาเอามือสะบัดออก เขามันช่างอ่อนแอจนสมเพชสมเป็นโอเมก้าที่อ่อนแอ ยอม​ปล่อยให้อัลฟ่าที่แข็งแกร่งกว่าข่มจนไร้ทางสู้เหมือนแค่ลูกหมาตัวเล็กๆ หูกับหาลู่ตกจนดูน่าสงสาร ตอนนี้ความรู้สึกหน่วงตื้นขึ้นมาในอกของลูคัสแทน

 

 

“มาร์ค...ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

 

 

"...."

 

 

ลูคัสถอนหายใจอีกรอบ​ พยายาม​ข่มใจและสะกดตัวเองไม่ให้ใจร้อนวู่วามอีกรอบตอนนี้ในอกเขารู้เจ็บปวดเหลือเกินเมื่อเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กแล้วที่สำคัญคนที่ทำยังเป็นตัวเขาอีกต่างหาก

 

 

"ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายกลัว ขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆนะมาร์ค"

 

 

"ป...ปล่อยเรา"

 

 

“ได้โปรด…"

 

 

“ฮรึก...ปล่อยเราเถอะนะ” ลูคัสคว้าร่างที่เล็กกว่าเข้ามากอดถึงแม้ในจิตใต้สำนึกเขาอยากจะขย้ำอีกคนขนาดไหนก็ตาม แต่น้ำเสียงของมาร์คและอาการของมาร์คตอนนี้ถ้าเกิดทำอะไรลงไปอาจคงทำให้อีกคนเกลียดเขาไปเลยก็ได้ เขายังไม่อยากที่จะสูญเสียอีกคนไป

 

 

 

 

มาร์คคือคนที่ลูคัสเฝ้ามองมาตลอด

 

 

 

 

มาร์คคือคนที่เขารอคอย

 

 

 

 

"ได้โปรด…อย่าพึ่งไล่ไป ขอให้ฉันพิสูจน์ได้หรือเปล่ามาร์ค” ลูคัสรัดอ้อมกอดให้แน่ขึ้นเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มแหบ มาร์คชะงัดนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

 

 

"พิสูจน์?"

 

 

"ถึงนายจะไม่รู้ตัว...แต่นายคือคนที่ฉันมองมาตลอดมาร์ค​"

 

 

“อะ....อะไรนะ”

 

 

“เพราะนายเอาแต่หนี...นายมันไม่รู้อะไรเลยสินะ”

 

 

“ฉันรักนายนะมาร์ค”

 

 

ดวงตาที่กลมโตเบิกกว้างเงยหน้ามองลูคัสสายตาที่มองมานั้นจริงจัง ดุดันแต่กลับอ่อนโยนมากกว่าก่อนหน้านี้ แต่ถ้าลองสังเกตดีๆที่ต้นคอของลูคัสยังคงปูดโปนจากการอดกลั้นความต้องการ หัวสมองของเขาตื้อไปหมดไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น คนที่ทำเหมือนกับไม่สนใจมาตลอดแต่ตอนนี้กลับมาเรียกร้องขอความรักจากเขา

 

 

“งั้น....ขอให้ฉันได้พิสูจน์นะมาร์ค”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คัส...แล้วแฟนของนายหละ?” ขณะลูคัสในร่างหมาป่าพาร่างของมาร์คไปตามทางเดินเพื่อไปห้องของตัวเอง ระหว่างทางก็ถามสิ่งที่คาใจมาตลอด ร่างเล็กซุกใบหน้ากับขนนุ่มสูดดมกลิ่นที่โหยหามาตลอด ใบหูกับหางยังคงอยู่เนื่องจากความอ่อนล้า

 

 

“แฟน? ฉันไม่มีแฟนสักหน่อย นายไปยินจากที่ไหนมา” ลูคัสที่ชะงักไปเล็กน้อยเอ่ยถาม

 

 

“ก็ข่าวในเพจไง รูปนายกับพี่เตนล์ว่อนขนาดนั้น” น้ำเสียงอู้อี้ที่เอ่ยออกมามันช่างน่าจับมาบดเบียดเหลือเกิน ติดตรงที่ว่ามันอยู่ตรงทางเดินที่ติดกล้องไว้ถ้าทำอะไรก็คงจะดูไม่ดี

 

 

“อ่า พี่เตนล์...เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเองนะ ไม่ใช่แฟนแบบที่พวกเขาเข้าใจกัน”

 

 

“ลูกพี่ลูกน้อง?”

 

 

“พี่น้องทางแม่ ที่ตัวติดกันเพราะอยากปกป้องพี่เขาจากพวกอัลฟ่าชั้นต่ำ”

 

 

เมื่อมาถึงหน้าห้องย่อตัวรอให้มาร์คลงจากหลัง ลูคัสจึงเปลี่ยนร่างกลับมาเป็นมนุษย์เปิดห้องแล้วให้อีกคนเดินเข้าห้อง ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูในความเงียบสักพักก่อนที่มาร์คจะทำลายความเงียบ

 

 

“งั้น....ก็แสดงว่านายกับพี่เขาก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น?”

 

 

“ใช่ แต่ตอนนี้พี่เขาก็มีแทยงช่วยดูแลแทนให้แล้วฉันคงไม่จำเป็นเท่าไร...” ลูคัสโอบเอวเล็กเข้ามาใกล้ๆด้วยความสูงที่ค่อนข้างต่างกันมาร์คเลยเขย่งขา ทั้งสองแนบชิดกันแทบไม่มีช่องวางแน่นอนว่ากลางกายของพวกเขาก็แนบชิดกันด้วยขนาดที่แตกต่างกันมากเล่นทำเอามาร์คแทบอยากจะหมุดแผ่นดินหนี ลูคัสคลอเคลียริมฝีปากหนาที่แก้ม สูดกลิ่นเฉพาะตัวของอีกคนอย่างหื่นกระหาย มืออีกข้างที่ว่างบีบคลึงสะโพก กลางกายที่อ่อนตัวเริ่มแข็งขืนขึ้นมาผลจากคืนพระจันทร์เต็มดวงยิ่งทำให้แข็งเร็วมากขึ้น

 

 

“ที่จริงฉันก็พยายามเข้าไปอธิบายแล้ว แต่มีเด็กดื้อบางคนเอาแต่หนีตลอด”

 

 

 

 

 

 

Cut

Password : ปีเกิดลูคัสกับมาร์ค :p

 

 

 

 

 

 

"รักนะมาร์ค" ลูคัส​กระซิบเสียง​แหบ​พร่า​ทั้งที่คล่อมร่างอีกคนอยู่​ กายหนายังคงขยับกายเข้าจังหวะกับอีก​คน​ มือของทั้งสองคนประสานกันที่เหนือหัว

 

 

"พ…พอได้แล้วน่า​ บอกเป็นรอบ…อ๊า...ที่สิบแล้ว...อื้ม"

 

 

"อยากบอกเยอะๆ…เผื่อเด็กดื้อแถวนี้จะเชื่อ" ลูคัส​กดจูบลงที่ริมฝีปากอย่างอ่อนโยน​ จังหวะส่วนล่าง​ที่เนิบช้าเล่นทำเอามาร์ค​สติจะกระเจิง​อีกรอบ​ เรียวขารัดรอบเอวสอบแน่น

 

 

"รู้​แล้ว….อ่า….​น่ารำคา​ญจริงๆ"

 

 

ลูคัส​หัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วยกร่างเปลี่ยนท่าให้มานั้งที่ตัก​ ส่วนนั้นยิ่งเข้าไปลึกยิ่งขึ้นจนมาร์​คตัว​สั่น​ ​กอดรอบคอซุกหน้า​กับไหล่​อีกคนอย่าง​น่ารัก​

 

 

"มาร์ค…ขอกัดนะ?"

 

 

"ห๊ะ…เดี๋ยว​ก่อนนะ" มาร์ค​เงยหน้าขึ้นมามอง​ดวงตากลมโตมีแต่ความอ้อนวอนราวกับลูกหมาตัวเล็กๆ

 

 

"นะ….มาร์ค" ทำเสียงอ้อนแต่กลับแกล้งอีกคนด้วยการกระแทกเข้าไปแรงๆ

 

 

"x! อย่าแกล้งกันสิ​ อ๊ะ!"

 

 

มาร์ค​ฟาดไปที่ไหล่กว้างของคนตัวโตกว่า​คนที่เย็นชาในตอนแรกที่เจอกันทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นคนหื่นขี้แกล้งไปได้เนี่ย!

 

 

"นะครับ" กระซิบเสียงแหบพร่า​ มาร์ค​ชั่งใจไปขณะก่อนจะยิ้มกว้างส่งให้ ลูคัสตาเป็นประกาย

 

 

 

 

กฏของการผูก​พันธะคือถ้าโอเมก้าไม่อนุญาต​ก็กัดไม่ได้สินะ

 

 

 

 

"ฉันจะให้นายกัดก็ได้…อ๊ะ!​ แต่เดี๋ยว​ก่อน" มาร์ค​รีบเอามือมาปิดปากลูคัสเมื่ออีกคนพุ่งเข้ามาจะกัดที่คอ ดันหน้าแล้วส่งยิ้มให้อีกรอบ

 

 

"แต่จะยอมให้นายกัดก็ต่อเมื่อ…พี่มินฮยอนตกลงผูกพันธะกับพี่จองอูไรนั้นก่อนเท่านั้น​ :)"

 

 

เมื่อลูคัสได้ฟังจนจบก็อึ้งไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะมาไม้นี้​ เขาค่อนข้างกังวลเพราะรายนั้นเป็นอัลฟ่าที่ให้เกียรติ​กับโอเมก้ามากกว่าคนอื่นยิ่งเป็นคู่แท้แบบนั้นยิ่งแล้วใหญ่​ แต่การที่ตอบปฏิเสธไปแล้วบังคับขู่กัดคอโอเมก้าก็เป็นไรที่อัลฟ่าจ่าฝูง​แบบเขาเสียเกียรติ​อีกด้วย​ ก็คงได้แต่ภาวนาเท่านั้นแหละ

 

 

 

 

แสบหนักนะเด็กดื้อ

 

 

 

 

เดี๋ยว​เถอะ…

 

 

 

 

"ว่าไงหละคุณ​อัลฟ่าจ่าฝูง" มาร์ค​ยกยิ้มอย่างผู้ชนะ​ เมื่อเห็นลูคัสหน้าเจื่อไป

 

 

"โอเค...ตกลงตามนั้น"

 

 

"ดีมากเจ้าหมายักษ์"

 

 

"น้อยๆหน่อยได้ทีเอาใหญ่เลยนะ" ว่าแล้วก็ขยับสะโพกสวนเข้าไป​จนมาร์​คสะดุ้ง​ ลืมไปเลยว่าตัวตนอีกคนยังอยู่​ข้างใน​อยู่​

 

 

"ไหนๆแล้วในเมื่อกัดไม่ได้…อ่า...ก็ขอต่อเลยนะมาร์ค​"

 

 

"อื้อ…ขนาดนี้แล้วยังต้องขออีกเหรอ​ อ๊ะ! "

 

 

"หึ…รักนะครับมาร์ค"

 

 

"รู้​แล้วน่า…รักเหมือนกันแหละ…"

 

 

 

End

 

 

 

---------------------------------------------------------------

 

ตอนสุดท้ายแล้วค่า!!

สำหรับเรื่องนี้คงเป็นตอนสุดท้ายแล้ว แต่ค่อนข้างยากทีเดียว 55555 

คิดว่าจะให้มีสเปเชียลแถมมาให้แน่นอน อดใจรอหน่อยไรต์จะพยายามปั่นนะคะ ฮืออออ 

สุดท้ายนี้ Happy new years 2020 ย้อนหลังค่า!! 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #40 MORINGA (@tgmelonnn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:11
    โอ่ยชอบมากเลยค่ะะ รอติดตามนะคะ
    #40
    0
  2. #37 jonginnie141 (@jonginnie141) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 00:52
    ก็คือแส้บมากๆๆๆๆเลยค่ะคุณไรท์ ชอบมากกกก น้องมาร์คเดี๋ยสก็โดนกัดคอแล้ว เพราะคู่นั้นเขาผูกพันธะเรียบร้อยไปแล้วคับบ /hny2020 นะคะคุณไรท์ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ
    #37
    0