[ SF/OS ] : NCT : Baby Lion - AllMark - ♡

ตอนที่ 4 : [SF] Full Moon [2/3] [LuMark,JungMark]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

Full Moon [2/3]

Pairing: LuMark and JungMark

Rate: PG-17 / Rate

Genre: Omegaverse

**ตอนนี้เป็นตอนของ JungMark นะคะ 











     จองอู



     ครั้งแรกที่มินฮยองเจอกับจองอูก็เมื่อตอนเข้ามาที่แคมปัสพร้อมกับน้องชายฝาแฝดเมื่อต้นปี ตอนที่พวกรุ่นพี่ออกมาแนะนำตัวโดยอีกคนเป็นรุ่นพี่แก่กว่าปีนึง มินฮยองจำได้ว่าวันแรกที่สบตากันพร้อมกลิ่นดอกไม้ป่าที่โชยมา มันทำให้มินฮยองรู้สึกร้อนรุ่มและกระวนกระวายจนรบกวนจิตใจเมื่ออีกฝ่ายอยู่ใกล้ๆ เหมือนอีกฝ่ายเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ถึงคอยมาวนเวียนใกล้ๆ ตัวทุกครั้งแม้จะพยายามหนีให้ห่างจากอีกคนเท่าไรก็เหมือนอีกฝ่ายพยายามเข้าใกล้กว่าเดิม





     ความรู้สึกนี้...เรียกกันว่า คู่แท้ งั้นเหรอ





     มีวันหนึ่งมินฮยองหลบหนีจองอูเข้าไปที่ห้องน้ำระหว่างพักจากช่วงกิจกรรม อีกคนก็ตามเข้ามาเงียบๆ โดยไม่เอะใจสักนิด สมกับความสามารถของอัลฟ่าที่จะตามล่าเหยื่อโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว จองอูที่เดินเข้ามาทางด้านหลังคว้าเอวเขาดึงเข้าหาตัวจนซุกไซร้ตรงหลังใบหู เป่าลมหายร้อนรุ่มก่อนจะค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วเอวลงมาถึงสะโพกกลมคลึงตัวมินฮยองสั่นเทาด้วยความกลัวจนกลิ่นฟีโรโมนฟุ้งไปทั่วห้องน้ำ



     "ห....หยุด"



     "อย่าฝืนตัวเองไปเลยเด็กน้อย ทำตามความต้องการของนายซะ"



     "....."



     "เพราะฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน"















     "เด็กนิสัยไม่ดี"



     หมาป่าสีขาวกลายร่างกลับมาเป็นร่างมนุษย์ดั่งเดิม จองอูที่ลุกขึ้นยืนมองปฏิกิริยาของมินฮยองที่แสดงออกมา ดวงตาสีทองเป็นประกายวาว วันนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วย ที่ร่างกายของเผ่าหมาป่าจะมีความต้องการทางเพศค่อนข้างสูงและรุนแรงมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเหล่าอัลฟ่าที่จะตามไล่ล่าหาโอเมก้าที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความไร้สติสัมปชัญญะเพื่อจะมีอะไรกัน ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยินยอมก็จะทำจนกว่าตัวเองจะพอใจ



     สำหรับอัลฟ่าจ่าฝูงจะแตกต่างนิดหน่อย พวกเขายังจะสามารถควบคุมสติได้อยู่บ้างเพราะร่างกายที่มีพลังมากกว่าแต่ใช่ว่าจะไม่ได้รับผลกระทบเลย ยังคงมีความต้องการทางเพศอยู่สังเกตได้จากกลางลำตัวของจองอูที่ชัดเจนมาก มินฮยองในสภาพกึ่งหมาป่ามองกลางกายของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ



     “ขอโทษ” พูดได้เพียงเท่านี้ร่างกายของมินฮยองก็เริ่มมีอาการแปลกๆ หลังจากที่ได้สติกลับมา สาเหตุมาจากกลิ่นดอกไม้ป่าของอีกฝ่ายที่โชยออกมาแตะจมูกทำให้ร่างกายเริ่มมีปฏิกิริยาบางอย่าง ใจของมินฮยองเต้นแรง หูกระดิกและหางม้วนตวัดขึ้นมา



     “รู้ว่ามันอันตราย....ก็ไม่...สมควรออกมา” จองอูกัดฟันรู้เลยว่ากำลังอดทนอย่างมาก ถึงแม้จะควบคุมได้บ้างแต่เพราะคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นถึง คู่แท้ ที่ร่างกายทั้งสองมีความเข้ากัน สัญชาตญาณดิบเริ่มที่กลืนกินทั้งสองเรื่อยๆ



     “ก็...มาร์ค” มินฮยองตะกุกตะกัก จริงอยู่ที่พวกเราเหมือนจะมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง อันที่จริงไม่เคยมีอะไรเกินเลยไปมากกว่าตอนแรกที่เจอแล้วมินฮยองวิ่งหลบไปที่ห้องน้ำสุดท้ายแล้วจบลงแค่นั้น



     แล้วหลังจากวันนั้นจองอูก็ยังคงมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เป็นประจำ แน่นอนว่ามาร์คเองก็คงพอดูออกแต่เลือกที่จะไม่สนใจแล้วพยายามช่วยให้ห่างจากจองอูแทน อาจด้วยความหวงพี่ชายหรืออะไรก็ตามแต่มินฮยองเองก็ต้องขอบคุณน้องชายฝาแฝดมาก ไม่อย่างนั้นตัวมินฮยองคงใช้ชีวิตในแคมปัสจนถึงทุกวันนี่ไม่ได้หรอก แต่ตอนนี้ในป่าหลังแคมปัสมันยากที่จะหาที่หลบ อีกอย่างร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงด้วย



     “มาร์ค....?” จองอูสงสัย ตอนนี้ความอดทนของทั้งสองเริ่มค่อยๆ หมดลงเรื่อยๆ มินฮยองพยักหน้ากอดหางตัวเองแน่นร่างกายสั่นเทิ้มแล้วปล่อยกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานออกมาเรื่อยๆ จนฉุน จองอูขบกรามแน่นในหัวเริ่มขาวโพลง






     หอมเหลือเกิน






     จองอูพุ่งเข้าใส่แล้วยกร่างของมินฮยองที่ไร้เรี่ยวแรงให้หลังชนกับต้นไม้ใกล้ๆ ตรงนั้นอย่างแรง เคลื่อนตัวเข้าใกล้จนร่างกายแนบชิดสอดขาข้างนึงเข้าไปที่ระหว่างขาเรียว ก่อนจะรั้งท้ายทอยให้หน้าผากชนกัน มินฮยองจ้องมองดวงตาสีนิลที่กำลังสื่อความหมายบางอย่างออกมาแล้วจู่ๆ ดวงตาของจองอูเปลี่ยนเป็นสีทอง



     “ขอ...ขอนะ” เป็นคำถามที่ไม่ทันได้ตอบจองอูก็ประกบริมฝีปากอย่างจาบจ้วงด้วยความกระหาย ก่อนจะเปลี่ยนมาดูดดึงริมฝีปากล่างเพื่อให้ลิ้นสามารถลุกล้ำเข้าไป มินฮยองที่ไม่ประสีประสาก็เผยปากขึ้นจองอูได้โอกาสก็สอดลิ้นเข้าไปในปากเล็กแล้วกวาดลิ้นไปทั่วปากอย่างกระหาย คนตัวเล็กจับไหล่ของคนตรงหน้าแน่นหูลู่ตกพร้อมหางที่ส่ายไปมา



     “อือ...” จองอูครางออกมาถึงแม้จะเคยจูบกันมาแล้วแต่เพียงปากประกบกันไม่นาน ครั้งนี้มันดีกว่ามากอาจเป็นเพราะวันนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวงหรือเพราะมันลึกซึ้งกว่าเคยกันแน่ ผ่านไปสักพักมือข้างหนึ่งก็เริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างคนตัวผอมมาถึงชายเสื้อก่อนจะสอดมือเข้าไปลูบหลังเนียนเบาๆ ส่วนอีกข้างก็คว้าจับหางไว้แล้วกระตุกเบาๆ ให้ชวนเสียว





     จองอูรู้ดีว่าจุดอ่อนของมินฮยองอยู่ตรงไหน






CUT << พาสปีเกิดจองอูกับมาร์คจ้า :)






     “พี่รักเด็กน้อยนะครับ”



     คำกระซิบที่มินฮยองได้ยินทำให้ถึงกับอยากร้องไห้ ต้องยอมรับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเร็วมากแม้ต้นเรื่องจะมาจากความดื้อดึงของมาร์ค ทำให้ต่อมาทั้งโดนหมาป่าไล่ตามเกือบจะโดนทำร้ายร่างกาย จนจองอูมาเจอและช่วยเขาไว้ด้วยเพราะคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ทั้งสองก็ทนสัญชาตญาณดิบของตัวเองไม่ไหวสุดท้ายก็จบลงการมีเซ็กซ์กัน



     ถึงเป็นเซ็กซ์ครั้งแรกของเขาก็จริง เป็นครั้งแรกที่รู้สึกดีมากจนเผลอร้องลั่นป่า จากตอนแรกที่คิดว่าจะรุนแรงหรือบ้าคลั่งอย่างที่ข่าวโอเมก้าโดนกระทำจากเหล่าอัลฟ่าอย่างที่ผ่านมา แต่ทว่าไม่ใช่กับจองอูคนนี้ที่ทำกับเขาอย่างอ่อนโยนจนรับรู้ถึงอีกฝ่าย อาจเป็นเพราะความสามารถของคู่แท้ก็ได้






     ความรักของอีกฝ่าย






     “กลับไปนอนที่ห้องพี่นะเด็กน้อย” จองอูถอนกายมาจากอีกฝ่ายเมื่อมันยุบลงแล้ว ติดกระดุมให้อีกฝ่ายเรียบร้อยก่อนจะอุ้มขึ้นด้วยท่าเจ้าสาว


     “อืม...”






     ค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงนี้ยังอีกยาวไกลหนัก





     หลังจากกลับมาที่ห้องส่วนตัวของจองอู เสียงหอบดังประสานกันระงม แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเผยเงาสองร่างที่กอดก่ายกันอย่างแนบแน่นบนเตียงขนาดใหญ่ มอมเมาตัณหากันและกันอย่างเร่าร้อนจนอุณหภูมิแทบระอุ



     “เด็กน้อย อา”



     “จ...จองอู กัด...กัดคอสิ”



     ความรู้สึกของทั้งสองที่เกิดขึ้นมามันคือความจริง มันก่อกำเนิดแล้วฝั่งรากลึกลงไปในใจ เมื่อสวรรค์สร้างให้เกิดมาคู่กันเราจะหลีกหนีมันไปทำไมกันหละ



     จองอูหยุดขยับแล้วจ้องมองเข้าไปดวงตาของมินฮยอง สายตากลมอ้อนวอนแต่ก็จริงจังในทีจนเขาถึงกับหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดู



     “แน่ใจนะครับ?” มินฮยองจึงพยักหน้า จองอูยิ้มกว้างด้วยความดีใจการที่โอเมก้ายินยอมให้อัลฟ่าอย่างเขากัดคอนั้นแสดงถึงความไว้วางใจอย่างที่สุด ลูบใบหน้าแสนรักจึงค่อยปลดปลอกคอหนังอย่างเบามือ บรรจงจูบที่ซอกคอที่เป็นจุดกำเนิดกลิ่นก่อนจะเผยเขี้ยวแล้วค่อยๆ งับลงไป



     “อึก” ร่างกระตุกเล็กน้อยด้วยความเจ็บ ทั้งสองรู้สึกถึงสายใยบางอย่างที่ผูกพันพวกเขาเข้าด้วยกันผสานให้เป็นหนึ่งเดียวกัน จองอูผละออกมาเลียแผลที่โดนกันแล้วหันมามองมินฮยองด้วยสายตาอ่อนโยน



     “รักนะครับ...”



     “อือ...รักเหมือนกัน”




     TBC.






ถ้ามันแปลกๆ ก็ขออภัยด้วยนะคะ ไม่ได้แต่งนานรื้อฟื้นเรื่องราวสุดๆ ;____;





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #36 jonginnie141 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 00:35
    อมกกกกกกก มันดีมากๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ ㅜㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅡㅜ
    #36
    0
  2. #28 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 22:09

    คัทแบบแซ่บมาก รอคู่ลูคัสนะคะ

    #28
    0
  3. #27 ARMY_KIMJUNGMIN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 21:15
    อมก คัทคือเลือดไหลหมดตัวแล้วจ้า
    #27
    0
  4. #26 mlmx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 19:08
    นี่มันดีมากเลยค่ะ ฮื่อ ♥ พี่จองอูคนอบอุ่นของน้อง
    #26
    0
  5. #24 ADOLF K M (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:19
    กรี๊ด​ดดดดดดดดดด
    รักซ์ มาต่อ​เร็ว​ๆ​นะ​
    #24
    0