[ SF/OS ] : NCT : Baby Lion - AllMark - ♡

ตอนที่ 3 : [SF] Full Moon [1/3] [LuMark,JungMark] *Rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

Full Moon [1/3]

Pairing: LuMark and JungMark

Rate: PG-17 / Rate

Genre: Omegaverse













     “มิน….พวกเราออกไปเดินเล่นที่ศาลาริมสระน้ำกันมั้ย?” เสียงของ มาร์ค หรือ มาร์คลี ฝาแฝดโอเมก้าคนน้อง มีผมสีบลอนด์สว่างเรียบตรงสวย เอ่ยขึ้นมากับแฝดคนพี่ที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง คนพี่ลดหนังสือที่อ่านอยู่ลงมาจ้องมองคนน้องเขม็ง



     “จะบ้าเหรอมาร์ค นี่มันคืนพระจันทร์เต็มดวงนะ นายก็รู้!” มินฮยอง หรือ ลี มินฮยอง ทั้งสอเป็นฝาแฝดโอเมก้า โดยที่คนพี่จะมีผมสีบลอน์เดียวกันกับมาร์คแตกต่างกันที่ผมของมินฮยองดัดเล็กน้อย ซึ่งฝาแฝดทั้งสองกำลังอยู่ช่วงวัยเจริญพันธุ์



     วัยเจริญพันธุ์ในเผ่าหมาป่าจะอยู่ในช่วงอายุ 18 ปีขึ้นไป เป็นวัยที่อันตรายมากเพราะช่วงนี้จะมีการหลั่งฮอร์โมนออกมามากทำให้เหล่าอัลฟ่าที่ยังไม่มีการ จับคู่ จะมีอารณ์ที่รุนแรงมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกับโอเมก้าเมื่อเช้าช่วงเจริญพันธุ์ก็จะหลงใหลไปกับเสน่ห์และกลิ่นของอัลฟ่าเช่นเดียวกัน



     มินฮยองเตือนใส่คนที่เด็กกว่าอย่างไม่สบอารมณ์ คิดได้ยังไงให้ออกไปข้างนอกที่พักตอนคืนพระจันทร์เต็มดวง ค่ำคืนที่หมาป่าอัลฟ่าจะบ้าคลั่งที่สุดในรอบปี พวกนั้นจะไล่ล่าตามหาหมาป่าโอเมก้าสักตนมาระบายความใคร่อย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าเดรัจฉาน



     เนื่องจากเมื่อก่อนเคยมีคดีที่โอเมก้าออกมาเพ่นพ่านตอนกลางคืนพระจันทร์เต็มดวง แล้วถูกฝูงหมาป่าอัลฟ่าที่บ้าคลั่งคุมสติไม่ได้จับไปรุมเซ็กส์หมู่กันอย่างสนุกสนาน จนต่อมาโอเมก้าตนนั้นกลายเป็นคนเสียสติไปเลย แน่นอนว่าคนอย่าง ลี มินฮยอง จะไม่ยอมเสี่ยงออกไปแน่นอน ถึงพวกเขาทั้งสองจะใส่ปลอกคอกันโดนกัดไว้ แต่มันก็ไม่ได้การันตีว่าจะไม่โดนจับทำเรื่องแบบนั้นได้


     “โถ่….มินก็เราเบื่อนี่น่า คืนพระจันทร์สวยๆ ทั้งทีกลับต้องมานั่งหงอยอยู่ในที่พักอ่ะ” มาร์คบ่นออกมาอย่างเบื่อหน่าย ที่ตัวเองต้องมานั่งเฉยๆ ในที่พักที่บ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ กับพี่ชายสองคน ก็หมาป่าอย่างเขาก็อยากออกไปท่องเที่ยวยามค่ำคืนเหมือนกับหมาป่าเบต้ากับเขาบ้าง


     “ไม่ต้องมาบ่นเลย แต่ถ้าออกไปแล้วมาร์คเป็นอะไรขึ้นมาเราจะอยู่ยังไง” มินฮยองเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อน


     มินฮยองเข้าใจดีว่าการอยู่ในบ้านเฉยๆ มันน่าเบื่อแค่ไหน แต่ในเมื่อมันเป็นกฎที่ทำมานานก็ต้องทำ อีกอย่างก็เพื่อรักษาชีวิตของพวกเขาเองด้วย ถึงแม้จะมีพวก อัลฟ่าจ่าฝูง ที่แข็งแกร่งที่สุดและความอดทนสูงคอยล่าตะเวนอยู่รอบๆ วิทยาลัย แต่ถ้าโดนจับได้ขึ้นมาก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี



     “เข้าใจแล้วๆ ทำไมโลกไม่ยุติธรรมเลย!” มาร์คโวยวายก่อนจะล้มตัวลงกับที่นอนแล้วดิ้นไปมา จนมินฮยองต้องส่ายหัวให้เบาๆ ตอนนี้เป็นเวลาเย็นพอสมควรพวกเขาทั้งสองกลับเข้ามาในที่พักตั้งแต่ตอนเย็นเพื่อขังตัวเองไว้ที่ห้อง ปกติที่แคมปัสช่วงบ่ายจะเป็นช่วงของกิจกรรม อาทิเช่นการกีฬา ซึ่งปกติมาร์คมักจะชอบออกไปเล่นบาสกับเหล่าเบต้า หรือโอเมก้ารุ่นเดียวกันเป็นประจำ ส่วนทางมินฮยองจะชอบไปช่วยเรื่องสันทนาการทั่วๆ ไปซะมากกว่าเพราะเจ้าตัวไม่ถนัดพวกใช้แรง







เป็นแฝดโอเมก้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง








     ยิ่งเป็นโอเมก้าชายที่ว่าพบเจอได้ยากที่สุดด้วย จึงทำให้ฝาแฝดทั้งสองกลายเป็นเป้าหมายหลักของเหล่าอัลฟ่าที่ยังไม่มีคู่ที่จ้องจะจับโอเมก้าสักคนมาเป็นคู่ครองเคียงกาย



     “เฮ้อ….น่าเบื่อๆ ๆ หาเกมในมือถือเล่นก็ได้” ว่าแล้วมาร์คก็ลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าสะพายตัวเองที่วางทิ้งไว้ข้างๆ โซฟาตั้งแต่เดินเข้าห้องมา มาร์คพยายามค้นหาเครื่องมือที่จะช่วยแก้เซ็งของตัวเองที่จำได้ว่าใส่ไว้ในกระเป๋าเป้



     “เอ๊ะ?”





     ตอนนี้ในกระเป๋ามันกลับไร้วี่แววของมือถือที่ว่า





     “มีอะไรเหรอมาร์ค?” มินฮยองหละจากหนังสือนิยายหันมาถามน้องชาย



     “มือถือไม่อยู่ในกระเป๋านะ จำได้ว่าเก็บในกระเป๋าแล้วนะ” ตอนนี้มาร์คเทของในกระเป๋าออกมาหมดแต่ก็ไม่มีมือถือที่ว่านั่น



     “วางลืมไว้ที่ไหนหรือเปล่า?” มินฮยองถาม มาร์คทำท่าคิดย้อนไปถึงสถานที่เรียนก่อนจะกลับมาที่พัก



     “อือ…...ก็เท่าที่จำได้ตอนกินข้าวที่แคนทีน ก็ยังเอาออกมาเล่นอยู่เลย หรือว่าจะอาจวางลืมไว้ที่นั่นกัน” มาร์คคิดหนักเพราะเมื่อตอนกลางวันที่กินข้าวร่วมกันระหว่างอัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า มาร์คยังหยิบมือถือออกมาเล่นอยู่เลย



     “อย่าบอกนะว่าจะไปเอากลับมานะมาร์ค…” มินฮยองถาม ก็ที่โรงอาหารที่ว่านั่นมันอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร แถมยังเป็นสถานที่เปิดโล่งกว้างที่ไม่มีที่อะไรให้ซ่อนได้เลย






     แผนหลอกล่อเหยื่อยออกไปให้ติดกับชัดๆ






     “เราจะไปเอาคืน” มาร์คนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินตรงไปที่หน้าประตู แต่มินฮยองก็รีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนไว้ก่อน



     “เราว่าค่อยไปเอาพรุ่งนี้เถอะวันนี้อย่าออกไปเลยมันอันตราย” มินฮยองรั้งแขนมาร์คไว้แน่น ตอนนี้ตะวันก็เริ่มคล้อยตกดินแล้วซึ่งอีกไม่นานท้องฟ้าก็คงมืดที่สำคัญค่ำคืนนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวงท้องฟ้ายิ่งมืดเป็นพิเศษ



     “ไปแปปเดียวเองมิน แค่ไปเอามือถือแล้วก็กลับเลยนะสัญญา” มาร์คหันมาบอกกับมินฮยอง ถึงมาร์คจะเป็นน้องแต่มินฮยองคนพี่กลับมีนิสัยค่อนข้างหัวอ่อนกว่าคนน้องที่ใจกล้า เลยมักจะเป็นมาร์คประจำที่คอยกันท่าหวงพี่ชายฝาแฝดไม่ให้โดนอัลฟ่าหน้าไหนลากไปได้



     “อย่าเลยน่ามาร์ค เล่นมือถือเราก่อนก็ได้” มินฮยองยังคงรั้งไว้ มาร์คจึงนิ่งไป











     “ไม่ จะไปเอามือถือคืน”










     “รีบหาแล้วรีบกลับเลยนะมาร์ค”



     “รอหน่อยนะมิน” มาร์ครีบวิ่งไปที่โต๊ะอาหารทันทีที่มาถึงแคนทีน ท้ายที่สุดแล้วเมื่อความดื้อของมาร์คชนะเหตุผลของมินฮยอง ทั้งสองก็เลยตกลงปลงใจว่ามาด้วยกันถึงมันจะเสี่ยงและดูโง่เง่าขนาดไหนแต่ก็ปลอยภัยกว่ามาตัวคนเดียว....อย่างน้อยก็ช่วยกันหาทางหนีทีไล่ได้



     มาร์คที่ก้มๆ เงยๆ หามือถือของตัวเองตามโต๊ะรับประทานอาหาร มินฮยองเองก็ช่วยหาอีกแรง พอผ่านไปไม่นานมาร์คก็เจอมือถือเข้าที่ใต้เก้าอี้ของโต๊ะตรงข้ามที่เขานั่งกินข้าว



     “เจอแล้ว!” มาร์คชูมือถือของตัวเองหันไปหามินฮยอง ฝาแฝดคนพี่รู้สึกโล่งอกขึ้นมานิดหน่อยที่หาเจอก่อนฟ้ามืด







     กรรกกกก~







     จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามของสัตว์ป่าก็ดังขึ้นที่ข้างหลังของฝาแฝด มาร์คกับมินฮยองนิ่งชะงัดไปชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ หันหลังไปมองเจ้าของเสียง มันคือฝูงหมาป่าไม่ต่ำกว่าห้าตัว รูปร่างใหญ่โต ขนสีดำสนิทมันวาว ปากของพวกมันฟูมไปด้วยน้ำลายไหลเยิ้ม ดวงตาเป็นสีแดงก่ำราวกับหมาบ้า พวกมันส่งเสียงคำรามดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเจอเหยื่อที่หมายตาไว้







     บ้าน่า...นี่ฟ้ายังไม่มืดเลยนะ!






     “วิ่ง! มินวิ่ง!” มาร์ครีบคว้าข้อมือของมินฮยองในทันทีแล้วพาวิ่ง ทั้งสองคนพยายามวิ่งสุดแรงเกิด ใบหูและหางสีเทาโผล่ออกมา ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามทั้งสองวิ่งลัดเลาะไปตามป่า หลบหลีกต้นไม้และตอไม้ ด้วยร่างกายของโอเมก้าที่ถูกสร้างมาให้อ่อนแอกว่าทั้งสามพวก ฝูงหมาป่าบ้าคลั่งพวกนั้นวิ่งตามมาได้ติดๆ



     "แฮ่ก....มาร์ค...ไม่ไหวแล้ว" พอวิ่งมาได้สักพักใหญ่ มินฮยองก็เหนื่อยหอบ อาจเพราะร่ายกายที่ไม่ค่อยออกกำลังกายบวกกับเป็นโอเมก้าที่เดิมทีก็แรงน้อยอยู่แล้ว มาร์คกระชับข้อมือเล็กของคนพี่แน่น ใบหูและหางของฝาแฝดคนพี่ลู่ตกแนบหัวเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังไล่หลังมา



     "อีกนิดเดียวก็จะถึงที่พักแล้วนะมิน อดทนหน่อย" มาร์คหันไปปลอบใจพี่ชาย ตอนนี้พวกเขาเหนื่อยกันมาก แต่สิ่งที่ยังทำให้ขายังขยับได้ก็คือความกลัว



     ตอนนี้ทั้งสองวิ่งทะลุมาถึงทางเดินยาวเพื่อมุ่งไปสู่ที่พัก แต่ทว่ากลับมีหมาป่าสีขาวยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า ลำตัวใหญ่โตกว่าหมาป่าสีดำที่วิ่งไล่อยู่มาก ดวงตาของมันเป็นประกายสีทองสวยงามกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างไม่วางสายตา






     อัลฟ่าจ่าฝูง






     “กรรรรร” หมาป่าคำรามออกเบาๆ ฝาแฝดยืนตัวแข็งทื่อร่างกายทั้งสองสั่นเทาอย่างหวาดกลัว ถึงพวกเขาจะเคยเจออัลฟ่าระดับจ่าฝูงมาบ้างแต่ก็หามิใช่ในสถานการณ์อย่างนี้



     ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่จอห์นนี่ รุ่นพี่ปีสามที่โดดเด่งทั้งรูปร่าง หน้าตา ส่วนสูงและพละกำลัง รุ่นพี่แทยงเพื่อนของรุ่นพี่จอห์นนี่ ถึงรูปร่างจะเล็กกว่าแต่ด้วยหน้าตาและความสามารถที่เก่งกาจก็ไม่แปลกที่จะเป็นอัลฟ่าระดับจ่าฝูงได้และยูตะหมาป่าอัลฟ่าระดับจ่าฝูงที่มาจากประเทศญี่ปุ่น



     อีกอย่างคือโอเมก้าจะมีสัญชาตญาณพิเศษบางอย่างเกิดขึ้นทุกครั้งที่มีอัลฟ่าอยู่ใกล้ๆ ทั้งเขินอาย ใจเต้นผิดจังหวะ รวมถึงคลั่นเนื้อคลั่นตัวอย่างไม่มีสาเหตุหากอัลฟ่าตนนั้นเป็น คู่แท้ ของตัวเอง



     " จะ...จองอู" มินฮยองที่อยู่ข้างหลังมาร์คครางออกมาแผ่วเบาก่อนจะมุดตัวออกมาเผชิญหน้ากับหมาป่าตรงหน้า มาร์คยังคงกำข้อมือแน่นไม่ปล่อย





     จองอู? รุ่นพี่คิม จองอู คนนั้นนะเหรอ?





     "มาทำอะไรเวลาอย่างนี้" จองอู หรือชื่อจริง คิม จองอู อัลฟ่าระดับจ่าฝูงอีกตนหนึ่งเป็นรุ่นพี่ปีสอง ที่มีหน้าตาค่อนไปทางหวานแต่รูปร่างและพละกำลังกลับมากไม่แพ้รุ่นพี่จอหน์นี่ เท่าที่มาร์คจำได้เขาเคยเห็นรุ่นพี่คนนี้ชอบมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ กับมินฮยองตลอดที่มีช่วงเวลาพักแล้ว มินฮยองก็มักจะมีอาการแปลกๆ อีกด้วย






     หรือว่า...จะเป็นอย่างที่คิด






     "มิน.." ยังไม่ทันที่มินฮยองจะตอบ เสียงหอนของฝูงหมาป่าที่ไล่ล่าพวกฝาแฝดอยู่ก็ดังขึ้น หมาป่าสีขาวจึงเดินออกมายืนข้างหน้าแทน



     "รีบกลับไปที่พักซะแล้วเตรียมตัวโดนลงโทษได้เลย มินฮยอง" ประโยคหลังจองอูหันไปกระซิบกับฝาแฝดคนพี่ก่อนจะวิ่งมุ่งตรงไปหาฝูงหมาป่าพวกนั้น



     "ไปกันเถอะมิน ลัดป่านี้ไปก็ถึงที่พักแล้ว" มาร์คกระตุกข้อแขนเบาๆ เรียก มินฮยองให้ได้สติคืนมาแล้วเดินทางต่อ ทั้งสองพากันเดินลัดเลาะป่าไปเรื่อยๆ พร้อมกับระมัดระวังตัวไปด้วย





     "อ๊ะ! "




     "มาร์ค! "





     ตอนนั้นเองจู่ๆ ก็มีหมาป่าสีดำตัวโตพุ่งเข้ามาชนร่างของมาร์คอย่างไม่ทันตั้งตัวจนร่างกระเด็นไปอีกฝั่งที่มีพวกมันอีกตัวยืนรออยู่ คาดว่าคงเป็นพวกเดียวกันกับฝูงที่ไล่ล่าแต่แยกออกมา หมาป่าตัวที่ชนร่างมาร์คกลับหันมาสนใจที่ตัวมินฮยองแทนตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร ร่างกายตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจนทรุดนั่งลงกับพื้น ความกลัวเริ่มครอบงำจิตใจเสียงฝีเท้าเดินย่างกรายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ....








     ผลัก!






     "อ๊ากกกกกกกกกกกกก" เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วผืนป่า เสียงของวัตถุหนักปะทะกันดังก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของสัตว์ป่า มินฮยองตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดตาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ผ่านไปสักพักเมื่อเสียงร้องเงียบลงก็มีลมหายใจของสัตว์ป่ารดใบหน้าแทน



     เจ้าของลมหายใจร้อนใช้จมูกของมันมาดมที่บริเวณซอกคอที่ใส่ปลอกคอ ใบหูของมินฮยองลู่ลง พวงหางตวัดม้วนขึ้นมาถึงหน้าท้องเจ้าสัตว์ปป่าได้ใช้ลิ้นเปียกชื้นของมันเลียตำแหน่งที่มันดมกลิ่น



     "เด็กนิสัยไม่ดี" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยออกมาข้างๆ ใบหูเล็ก มินฮยองจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดูก็พบกับหมาป่าตัวขาวกับนัยน์ตาสีทอง มาพร้อมกับกลิ่นกายของดอกไม้ป่าที่เป็นเอกลักษณ์ ข้างหน้าของมินฮยอนเป็นหมาป่าตัวเดียวกับที่เจอก่อนหน้านี้





     จองอู









     ทางมาร์คที่จุกจากการโดนลอบทำร้าย พยายามลุกขึ้นนั่งเนื่องจากร่างกายกระแทกเข้าพื้นดินอย่างแรง เจ็บจนร้องไม่ออก น้ำตาใสคลอเป้าด้วยความเจ็บใจ แล้วเสียงฝีเท้าของสัตว์สี่ขาดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มาร์คที่แทบไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับตัวนิ่งชะงัด กลิ่นคาวเลือดตอนนี้คละคลุ้งจนมึนหัว



     ตอนนั้นเองก็มีอุ้งเท้าใหญ่วางทาบลงบนแผ่นหลังเล็ก จมูกยาวชื้นไล่ดมกลิ่นไปทั่วร่างจนมาร์คกลั้นหายใจ ใบหู พวงหางลู่ลงเมื่อลิ้นร้อนไล่เลียไปทั่วหลังคอที่ใส่ปลอกคอป้องกันไว้ ก่อนจะถูจมูกดันและใช้ตีนเขี่ยให้ร่างของมาร์คหงาย


     เมื่อได้สติสิ่งแรกที่มาร์คเห็นคือดวงจันทร์กลมโตรายล้อมด้วยหมู่ดวงดาวนับพันดวง ก่อนมันจะถูกแทนที่ด้วยร่างของหมาป่าตัวโต ขนสีน้ำตาลแดงแซมดำ กับดวงตาสีโกเมทมาพร้อมกับกลิ่นกายใบสนที่จำได้ขึ้นใจ



     "ละ...ลูคัส? "



     "ทำไมนายถึงออกมาข้างนอกในเวลานี้! " ลูคัสในร่างหมาป่าเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด



     "ก็...ออกมาเอามือถือที่แคนทีนนะ" มาร์คตอบออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อน ลูคัสที่ได้ยินถึงกับหงุดหงิดมากกว่าเดิม



     "ให้ตายเถอะมาร์ค ขนาดเด็กประถมยังรู้ว่าเป็นกัปดักแต่ก็ยังโง่มาเอาเนี่ยนะ"



     "นี่! " มาร์คตะโกนอัดใส่อย่างหัวเสียที่โดนด่าเข้าเต็มๆ



     ลูคัส หนึ่งหมาป่าอัลฟ่าระดับจ่าฝูง ของแคมปัสที่มาจากฮ่องกงลูกครึ่งไทย ถึงจะอยู่เพียงแค่ปี1เช่นเดียวกัน แต่ก็เพราะมีความสามารถในการรวมฝูงอีกทั้งเยาว์วัยและมีพละกำลังมากที่สุดในชั้นปีเดียวอย่างที่ใครก็ไม่สามารถเทียบติด



     ส่วนในร่างมนุษย์ลูคัสเป็นชายหนุ่มรูปงามร่างกายสูงสมส่วน ผิวเนียนสีน้ำผึ้ง ดวงตาคมโตมีเสน่ห์และริมฝีปากกระจับได้รูป แถมมาด้วยบุคลิกที่เย็นชาเหมือนกับพระเอกในนิยายทำให้โอเมก้าทุกคนในที่นี้หมายปองอยากจะได้ลูคัสเป็นคู่กัน





     ยกเว้นแต่มาร์ค





     ปกติถ้าเป็นโอเมก้าทั่วๆ ไปจะหลงใหลในเสน่ห์และกลิ่นของอัลฟ่า แต่สำหรับมาร์คกลับตรงกันข้าม สาเหตุไม่ทราบแน่ชัดแต่ที่แน่ๆ คือเขาหวาดกลัวคนตรงหน้า ไม่อยากเข้าใกล้หรืออยากสนทนาด้วย หัวใจสั่นระรัว มือไม้เย็นเฉียบเหมือนเลือดหยุดไหวเวียนในร่างกายไปเสียอย่างนั้น ยังไม่พอกลิ่นใบสนของคนนี้ยังรู้สึกกดดัน หายใจไม่ออก ทุกครั้งที่ต้องเดินผ่านบางทีก็ต้องกลั้นหายใจจนเกือบหน้ามืดเป็นลม เพราะอย่างนั้นมาร์คถึงพยายามหลีกเลี่ยนในการเจอลูคัสทุกครั้งที่มีคาบเรียบ เท่าที่เพื่อนร่วมคลาสคนนึงจะทำได้



     "หรือมันไม่จริง? ถ้าฉันจำกลิ่นนายไม่ได้ขึ้นมา มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง คิดบ้างมั้ย"



     "....." มาร์คเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ลูคัสที่เห็นท่าทีของมาร์คนิ่งไปก็พูดต่อ



     "ทางด้านแฝดนาย ตอนนี้พี่จองอูไรนั่นคงช่วยไว้แล้วไม่ต้องห่วงหรอก แต่ที่น่าห่วงกว่าคือกลัวว่าพี่จองอูจะเผลอไปฆ่าพวกนั้นมากกว่า"



     "เหอะ....ทำมารู้ดี" มาร์คจิ๊ปากด้วยความหมั่นไส้



     "ดื้อ"



     "นี่! ถ้าจะมาเพื่อด่า ก็ออกไปไกลๆ เลย! " มาร์คที่หัวเสียกับการที่ตัวเองต้องมาโดนด่าก็ตะโกนไล่อีกฝ่ายแทน



     "เอาเถอะ....ครั้งหน้าถ้าเตือนอะไรก็ทำตามด้วยนะ วันนี้ก็ถือว่าโชคยังดีนะ”



     " โอเค.....ยอมรับผิดแล้วเป็นคนผิดเองพอใจหรือยังครับ? คุณอัลฟ่าจ่าฝูง" มาร์คยกมือยอมแพ้ก่อนจะพยายามยันตัวเองให้ตัวเองยืนขึ้น แต่มันก็ไร้ผลเพราะร่างกายอ่อนล้าเกินไปจากการโดนลอบทำร้ายก่อนหน้านี้ หมาป่าตัวโตตรงหน้าถึงกับถอนหายใจออกมาเล็กน้อยกับความดื้อด้านของคนไม่เจียมตัว



     "มาร์ค...." ลูคัสเรียกชื่อมาร์คอีกครั้ง แต่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม



     "มีอะไรอีกเหล่า" มาร์คพูดปัดด้วยความรำคาญ



     "นายไม่รู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกกับนายเลยเหรอ? "



     "นายกำลังพูดเรื่องอะไรลูคัส? " มาร์คถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ลูคัสจึงกลายร่างกลับร่างเป็นมนุษย์ดั่งเดิม ร่างกายกำยำสมส่วนที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดีเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์กำลังยืนต่อหน้ามาร์ค



     "นายรู้ว่าฉันพูดเรื่องอะไร....มาร์ค” ลูคัสย่อตัวลงมาพูดกับมาร์ค ทั้งสองต่างสบตากันและกันก่อนคนตัวสูงจะสัมผัสแผ่วเบาเข้าที่ใบหน้าเล็กที่เลอะเทอะไปด้วยดินและต้นหญ้า หัวใจดวงน้อยก็เต้นถี่รัวจนแทบจะระเบิดออกมาจากอกอย่างทุกๆ ครั้งที่เผชิญหน้ากับอัลฟ่าร่วมรุ่นตรงหน้า



     ร่างเล็กกว่าเริ่มรู้สึกจะขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดทุกครั้งมาร์คเคยคิดว่าเป็นอาการหวาดกลัว ความเกรงใจที่มีต่ออัลฟ่าระดับจ่าฝูงแต่ทว่าตอนนี้มันกลับไม่ใช่แล้ว....



     "มาร์ค....” ลูคัสเอ่ยเรียกชื่ออีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนลง



     "....."



     "มาเป็นของฉันนะ”



     "ห๊ะ? ... "



     "เพราะฉันรู้สึกได้ว่านายเป็นโอเมก้าของฉันตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน....."






Enjoy Reading wink



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #39 MORINGA (@tgmelonnn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:35
    กิ๊ด ชอบมาก
    #39
    0
  2. #35 jonginnie141 (@jonginnie141) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 00:22
    คาแรคเตอร์ลูคัสกับจองอูดีมากๆๆๆๆๆ เจ้าแฝดก็น่ารัก บรรยายดีมากๆเลยค่ะ ;_;
    #35
    0
  3. #25 inpink (@inpink) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:53
    เรากลั้นหายใจเหมือนมาร์คเลยค่ะ เขินมากกกกกกก ชอบฟีลเรื่องมากเลย ตอนที่เด็ก ๆ วิ่งหนีมีหางกับหูออกมา ต้องน่ารักมากแน่ ๆ เลย คู่มินฮยองกับรุ่นพี่จองอูมันหวาน ๆ นะคะ >< รอนะ ๆ
    #25
    0