[ SF/OS ] : NCT : Baby Lion - AllMark - ♡

ตอนที่ 1 : Rose Day - Lucas x Mark -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 ก.ค. 60

Title: Rose Day
Author: KMichael
Status: Shot Fic
Fandom: NCT
Pairing: Lucas / Mark
Rate: PG-15
Genre: Alternate Universe/ Romantic/ Drama

 

------------

 

วันที่ 14 พฤษภาคม ของทุกปีสำหรับชาวเกาหลี เป็นวัน Rose Day และ Yellow Day วันที่คนมีคู่ก็มอบช่อดอกไม้ให้ ส่วนคนโสดก็ใส่ชุดสีเหลืองหรือไม่ก็กินข้าวแกงกะหรี่ย้อมใจไปแทน

 

และหว่อง ยกเห่ย หรืออีกชื่อ ลูคัส เด็กหนุ่มอายุ 18ปี ชาวฮ่องกงลูกครึ่งไทย เกิดและเติบโตที่ฮ่องกง ก่อนจะย้ายมาเรียนต่อมหาลัยที่ประเทศเกาหลีตามพ่อกับแม่มา แล้วตอนนี้ก็กำลังหัวเสียกับเหล่ากองดอกไม้ ใบไม้และเศษกระดาษมากมายที่กองอยู่บนโต๊ะข้างหน้าตัวเอง

 

มันก็แค่จับมามัดๆกองรวมกันแล้วอากระดาษห่อทำไมมันยากอย่างนี้ฟระ TT

 

มันไม่ได้จัดอย่างนี้นะลูคัส!” เสียงของพี่คุน เจ้าของร้านดอกไม้ชาวจีนที่สนิทกัน บอกด้วยน้ำเสียงตำนิ ที่เห็นคนเด็กกว่าหยิบดอกกุหลาบสีแดงสดมารวบๆรวมกัน

 

โถ่….พี่คุนอ่า…” ลูคัสหน้าเจื่อนลงเมื่อโดนคนอายุมากกว่าดุเข้าให้ ร่างเล็กของเจ้าของร้านจึงเดินมาดึงดอกไม้ออกมามือ

 

เมื่อวานก็สอนให้แล้ว ทำไมไม่จำคุนท้าวเอวถามด้วยน้ำเสียงนิ่งและเบื่อหน่าย เพราะเมื่อวานเจ้าเด็กตัวสูงตรงหน้านี้เมื่อวานก็มาที่ร้าน ขอร้องให้ช่วยสอนการจัดช่อดอกไม้ให้หน่อย พอถามถึงเหตุผลเจ้าตัวก็ตอบกลับมาว่า

 

ผมจะเอาไปสารภาพรักครับ

 

นั่นแหละเมื่อวานตอนเย็นหลังปิดร้านจึงอยู่ช่วยสอนเจ้าเด็กนี่ตั้งแต่วัสดุ อุปกรณ์จัดดอกไม้และเทคนิคพื้นฐานในการจัด แต่ดูไม่ค่อยเข้าหัวสักเท่าไรสำหรับเจ้าตัว อย่างว่านะผู้ชายห่ามๆจู่ๆมานั่งจัดช่อดอกไม้เป็นอะไรที่น่าขำกลิ้งจริงๆ

 

แล้วคิดยังไงมาสารภาพรักกันวัน Rose Day ปกติคนทั่วไปเค้าจะสารภาพรักกันวัน Valentine มากกว่านะนี่คือสิ่งนึงที่คุนเองก็สงสัย ปกติคนเกาหลีวันนี้เป็นวันที่สำหรับคนมีแฟนจะมอบช่อดอกกุหลาบให้กัน ส่วนคนโสดก็ไปนั่งกินแกงกะหรี่แต่เท่าที่จำได้ก็ไม่เคยเห็นเด็กนี่สนใจใครเลย

 

คือ..ความจริงแล้ววันนี้เป็นวันที่ผมกับเค้าเจอครั้งแรกนะครับลูคัสตอบพร้อมกับลูบที่หลังคอตัวเองด้วยความอาย

 

ออ...ไม่น่าเชื่อนะว่านายมีคนที่สนใจด้วยเหรอ?” คุนถามด้วยความสงสัยพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

 

พี่คุน! ผมก็คนนะก็ต้องมีคนที่ชอบบ้างสิลูคัสตะโกนออกไปเพราะโดนคนตรงหน้าแซว ก่อนจะมีเสียงกระดิ่งดังขึ้นที่ประตู แสดงว่ามีคนเดินเข้ามา ทั้งสองจึงหันไปสนใจที่หน้าร้านแทน

 

อ้าว ลูคัสวันนี้มาช่วยพี่คุนอีกแล้วเหรอ?”

 

ช่วยทำดอกกุหลาบเสียมากกว่านะสิ จองอูคุนตอบออกไปทำให้คนมาใหม่ถึงกลับหลุดขำออกมาเล็กน้อย ส่วนคนที่โดนพาดพิงก็ชักสีหน้าใส่คุน

 

ถ้าลูคัสลงทุนมาทำช่อกุหลาบเองขนาดนี้ แสดงว่าต้องเป็นคนสำคัญมาเลยสินะคิม จองอู พี่รหัสของลูคัสทักขึ้นมาเพราะเมื่อวานที่ แวะเข้ามาที่ร้านก็เห็นน้องหรัสของตัวเองกำลังให้คุนแฟนของจองอูสอนจัดช่อดอกให้ ความจริงเมื่อสามวันก่อนก็เห็นมา แสดงว่าคนที่ให้ต้องสำคัญมาก

 

มาจัดช่อให้ได้ก่อนเถอะนะ นี่เสียดอกกุหลาบไปเท่าไรแล้วหละลูคัสคุนด่าลูคัสเพราะสำหรับคุนดอกไม้เปรียบดั่งสิ่งมีชีวิต ต้องเฝ้าทนุถนอมอย่างดี แต่พอมาเจอลูคัสแล้วดอกไม้ก็แทบจะกลายเป็นเศษขยะไปเลย

 

พี่คุนอ่า...” ลูคัสเมื่อโดนว่าเข้าก็หันไปหารุ่นพี่ตัวเองเพื่อขอความช่วยเหลือ จองอูเมื่อเห็นสายตาออดอ้อนของน้องตัวเองก็แต่เพียงส่ายหัวให้

 

เอาน่าคุน ลูคัสเขาเป็นมือใหม่ ไม่ค่อยได้ทำอะไรพวกนี้หรอก เอาอย่างนี้หละกันพวกเราสองคนมาช่วยลูคัสจัดช่อดอกกุหลาบกัน ยังไงอีกตั้งชั่วโมงกว่าร้านจะเปิดถึงตอนนั้นก็น่าจะเสร็จพอดีพอจองอูพูดเสร็จคุนก็พยักหน้าตกลงจะช่วยลูคัสจัดช่อ ตอนนี้ลูคัสแทบจะกระโดดกอดใส่พี่รหัสตัวเองที่ช่วยพูดให้

 

พี่จองอูรู้มั้ยครับว่าดอกกุหลาบนะกินได้ด้วยนะลูคัสทักจองอูขึ้นมาระหว่างที่ช่วยกันจัดช่อกุหลาบกันและคุนก็เดินไปเข้าห้องน้ำ จองอูที่ได้ยินก็แปลกใจเล็กน้อย

 

จริงเหรอ?” จองอูเลิกคิ้วถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เด็กนี่ต้องคิดอะไรแผลงๆอยู่แน่นอนถึงทักขึ้นมา

 

จริงสิครับ เอางี้เรามา เป่า ยิง ฉุบ กันถ้าใครแพ้คนนั้นต้องกินดอกกุหลาบ เอามั้ยครับพี่จองอู?” ลูคัสตอบอย่างมั่นใจ ส่วนจองอูเมื่อเห็นรุ่นน้องมั่นใจเหลือเกินก็ตกลงจะเล่นด้วย ท้ามาก็จัดให้

 

สรุปผลออกมาจองอูเป็นฝ่ายชนะ ลูคัสที่แพ้ก็ทำหน้าเหยเกเมื่อตัวเองกลายเป็นคนต้องกินดอกกุหลาบเข้าไปแทน ลูคัสค่อยนำกลีบดอกกุหลาบเข้าปากตัวเองแล้วลองเคี้ยวดู เมือได้รับรู้ถึงรสชาติก็แทบบ้วนทิ้งเพราะมันไม่อร่อยเลยสักนิดเดียว ส่วนคนชนะที่นั่งอยู่ข้างๆก็หัวเราะลั่นเมื่อเห็นกินดอกกุหลาบนั่นเข้าไปทั้งที่เป็นคนท้าเอง

 

เมื่อคุนกลับมาจากห้องน้ำก็มาช่วยกันจัดช่อกุหลาบต่อ สุดท้ายจนแล้วจนรอดทั้งสามคนก็ร่วมมือกัน จนลูคัสก็ทำช่อดอกกุหลายออกมาสำเร็จ ถึงแม้จะโดนพี่คุนเอ็ดออกมาเละบ้างแต่ดีทีเดียวสำหรับมือใหม่

 

ขอบคุณมากๆนะครับพี่คุน พี่จองอูและก็ขอโทษสำหรับดอกไม้ที่เสียไปด้วยนะพี่คุน ฮ่าๆลูคัสก้มหัวขอบคุณพวกพี่ทั้งสองก่อนหัวคุยกับคุนเรื่องดอกไม้ที่เสียไป

 

ไม่เป็นไรๆ ยังไงก็ขอให้สารภาพให้ได้นะลูคัสคุนส่ายหัวแล้วให้โชคกับลูคัสก่อนเจ้าตัวจะเดินออกจากไป

 

คิดว่าลูคัสจะเอาไปให้ใครกันนะ?” คุนหันไปถามคนรักของตัวเองความสงสัย จองอูเองก็ส่ายหัวเพราะไม่รู้เหมือนกัน ที่คณะเองจองอูก็ไม่เห็นว่าเจ้าตัวจะสนใจใครสักคน ถึงแม้ตัวลูคัสเองจะฮอตมากที่คณะขนาดมีตำแหน่งเดือนคณะบริหารประดับบารมี แถมยังเคยมีดาวคณะเข้าไปจีบเจ้าตัวก็ยังไม่สนใจเลยสักนิด……

 

นั่นสินะ คนนั้นของลูคัสคือใครกัน?

 



 

---------------

 




ระหว่างทางเดินกลับบ้านด้วยรถโดยสารประจำทางที่คุ้นเคย ลูคัสได้ย้ายมาอาศัยที่เกาหลีกับพ่อสองคนเพื่อลงมาดูแลกิจการสาขา รวมถึงเรียนรู้ประสบการณ์ไปในตัว ด้วยเพราะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เกาหลีได้ ดังนั้นพ่อของลูคัสจึงเลือกหาบ้านที่อยู่ใกล้ๆกับมหาลัยเพื่อความสะดวกในการเดินทาง ส่วนแม่กับน้องชายลูคัสก็ช่วยกันดูแลที่กิจการที่บ้านเกิดแทน

 

กลายเป็นว่าตอนนี้ลูคัสตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนที่เดินผ่าน ถึงอย่างนั้นลูคัสก็ไม่สนใจสายตาของคนอื่น เพราะในหัวของลูคัสคิดถึงเพียงแค่คนนั้นๆ

 

เมื่อมาถึงที่หมายลูคัสก็แวะเดินสวนสารธารณะใกล้ๆบ้านก่อน คนตัวสูงค่อยๆเดินชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน เดินไปเรื่อยๆลูคัสก็ไปสะดุดตาเข้ากับคนหนึ่งเข้า

 

พี่เตนล์…” พี่ชายคนสนิทสัญชาติไทยตั้งแต่สมัยลูคัสยังอยู่ที่ฮ่องกงที่ พี่เตนล์เคยทำงานเป็นผู้จัดการร้านที่ร้านอาหารไทยของครอบครัวลูคัส จนเมื่อเตนล์ได้ย้ายที่งานก่อนหน้านั้นปีหนึ่งเพื่อมาดูแลสาขาร้านที่ประเทศเกาหลี จนกระทั่งลูคัสได้มาเรียนต่อถึงได้มาเจอกันอีกครั้งในวันนี้.......วันที่ 14 พฤษภาคม

 

ลูคัสค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อความมั่นใจว่าใช่คนที่คิดหรือเปล่า ตอนนี้ในสายตาเห็นพี่เตนล์กำลังคุยกับใครบางคนอยู่ที่ลูคัสเองก็ไม่รู้จัก แล้วท่าทางจะคุยกันสนุกมากทีเดียวจนเหมือนโลกใบนี้มีอยู่กันเพียงแค่สองคน

 

ลูคัสยืนรอจนกระทั่งอีกคนลุกเพื่อจะไปซื้อน้ำ ก่อนจะใช้ขายาวของตัวเองเดินเข้าไปพร้อมกับซ่อนช่อดอกกุหลาบไว้ด้านหลัง เตนล์ที่หันหลังมาเมื่อเห็นว่ามีคนยืนอยู่ก็ต้องประหลาดใจเล็กน้อย

 

อ้าว ลูคัสเองเหรอ มาทำอะไรที่สวนหละ พี่นึกว่าเราอยู่บ้านซะอีก?” เตนล์ถามลูคัสเป็นภาษาไทยตัวเอง เพราะรู้ว่าลูคัสสามารถพูดได้

 

ยังครับพี่เตนล์ พอดีมีธุระต้องทำก่อนแล้วค่อยกลับลูคัสส่ายหน้าก่อนตอบคำถามของคนเป็นพี่เป็นภาษาไทยกลับไปพร้อมรอยยิ้มก่อนจะถามกลับ

 

ว่าแต่พี่เตนล์หละ ผมเห็นคุยกับใครอยู่เหรอ?” ลูคัสถามถึงผู้ชายที่พึ่งเดินออกไปเมื่อครู่ ภายในอกของลูคัสเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

 

ออ คนนั้นชื่อลี แทยง และเขาเป็นเพื่อร่วมงานและก็.....เอ่อพูดไม่ทันจบจู่ๆเตนล์ก็หน้าแดงขึ้น ลูคัสจึงรู้ทันทีว่าเตนล์คิดกับคนนั้นยังไง

 

ฮ่าๆๆๆ ผมเข้าใจแล้วครับ ยังไงก็ยินดีด้วยนะครับพี่เตนล์ลูคัสส่งยิ้มอ่อนให้กับเตนล์ ในใจของลูคัสวูบโหวงเล็กน้องเมื่อรู้ว่าพี่ชายคนสนิทมีแฟนเสียแล้ว เตนล์ก็ส่งยิ้มให้ลูคัสก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างที่อยู่ข้างหลัง

 

"ข้างหลังนั่นใช่ช่อดอกกุหลาบใช่หรือเปล่า?" เตนล์ทักเมื่อเห็นว่าเป็นสิ่งที่ตัวเองคิดไว้

 

"อ้อ ใช่แล้วครับ สวยไหมช่อกุหลาบนี่ผมทำเองเลยนะ" ลูคัสชูช่อกุหลาบที่ซ่อนไว้ให้เห็นอย่างภาคภูมิใจ เตนล์อึ้งไปเล็กด้วยความประหลาดใจ

 

"จริงเหรอ! มันสวยมากเลยลูคัส ไม่อยากเชื่อว่านายทำจริงๆ"

 

"พี่เตนล์อ่า....พี่ไม่เชื่อผมเหรอเนี่ย" ตอนนี้บรรยากาศรอบตัวเริ่มกลับมาดีอีกครั้ง ลูคัสงอแงเล็กน้อยเมื่อโดนแซว

 

"โอ๋ๆ ขอโทษ พี่แค่แซวเล่นเท่านั้นเอง พี่เชื่อว่าลูคัสทำจริงๆแหละ" เตนล์ส่งยิ้มเชิงขอโทษให้ก่อนจะพูดต่อ

 

"ว่าแต่ใครคนนั้นของลูคัสคือใครกันเอ่ย ขนาดเจ้าตัวต้องลงทุนลงมือทำเองเลย" เมื่อเตนล์ถามจบ ลูคัสยืนนิ่งไปจนคนแก่กว่าสงสัย แต่พอเปลี่ยนมาถือช่อดอกกุหลาบด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะยื่นสุดแขนไปตรงหน้าเตนล์พอดี

 

"ถ้าผมจะบอกว่ากุหลาบช่อนี้ ผมตั้งใจทำมาให้พี่ครับพี่เตนล์..."

 

 



------------

 

 



พอเดินกลับมาถึงบ้านพักที่เกาหลี เมื่อเข้ามาในบ้านมาก็ทักทายผู้เป็นพ่ออย่างรีบร้อน ก่อนจะวิ่งขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง โดยไม่สนใจคำทักทายของพ่อ คนตัวสูงรีบเดินไปที่ระเบียง มองดูระเบียงบ้านอีกหลังที่ติดกัน

 

 

ปิดม่าน? ไม่อยู่เหรอ

 

 

"มาร์คลี!"

 

มาร์คคคคคคคค!”

 

 

 

รำคาญ

 

 

 

นี่คือสองคำแรกที่แวบเข้ามาในหัวของ มาร์ค หรือ ลี มินฮยอง เด็กหนุ่มสัญชาติแคนาดาเชื้อชาติเกาหลี เพราะเกิดและเติบโตที่นู่นแต่พ่อกับอม่เป็นคนเกาหลีแท้ๆ

 

ส่งนอายุก็ 17 ปี ที่อีกไม่กี่เดือนก็จะอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ ช่วงวัยหัวเลี้ยวหัวต่อคาบเกี่ยวระหว่างวัยรุ่นที่กำลังจะเติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

 

ตอนนี้มาร์คแทบจะกลายเป็นบ้าเพราะนอกจากต้องมานั่งอ่านหนังสือวิชาฟิสิกส์ที่แสนจะเข้าใจยากอย่างเดียวไม่พอ ยังจะมีเสียงตะโกนโหวกเหวกน่ารำคาญเข้ามาอีก ยังไม่รวมเรื่องชวนหนักใจเข้ามาในหัวอีกต่างหาก ผ่านไปสักพักเสียงก็เงียบลงไป

 

มาร์คคิดว่าเจ้าตัวคงล้มเลิกความคิดไปแล้ว ก็ถอนหายใจในห้องนอนของตัวเองก่อนจะฟุบหน้ากับแขนบนโต๊ะทำงานแทน

 

 

ลูคัส

 

 

"ไม่ๆ เราจะไม่คิด อ่านหนังสิ อ่านๆๆ" มาร์คยืดตัวนั่งให้เข้าที่ แล้วเอามือตบที่หน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ ก่อนจะไปสนใจกับหนังสือเรียนตรงหน้าต่อ ดวงตากลมโตพยายามจดจ้องไปที่ตัวหนังสือแทน....

 

"โอยยยย ไม่เข้าหัวเลยยยย" ยกมือขยี้หัวตัวเองแรงๆด้วยความหงุดหงิด ในหัวของมาร์คแทบไม่มีสมาธิกับหนังสือเรียนตรงหน้าเลยสักนิดเดียว เมื่ออ่านหนังสือไม่ได้ก็ลุกเดินไปนอนที่เตียงซะเลย

 

ทันทีที่เอนกายลงที่เตียงนอน แล้วหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนสายๆ ขณะที่กำลังออกไปหาของกินเล่น แล้วร้านสะดวกซื้อที่ใกล้กับหมู่บ้านก็ต้องเดินผ่านสวนสาธารณะของหมู่บ้าน ก็ไปพบเข้ากับลูคัสที่ยืนคุยกับบางคนอยู่ ยืนถือช่อกุหลาบที่ซ่อนไว้ข้างหลังแล้วยื่นไปให้คนนั้นราวกับคนเป็นแฟนกัน....

 

ตอนนั้นเองมาร์คก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ 14 พฤษภาคม หรือวัน Rose Day วันที่คนเกาหลีจะมอบดอกกุหลาบให้กับแฟน

 

 

ลูคัสกับพี่คนนั้นจะเป็นแฟนกันอยู่แล้ว?

 

 

 

"ถ้ามีแฟนอยู่แล้วทำไมไม่เห็นเคยบอก....."

 

 

 

"นั่นสินะ เราก็แค่เพื่อนบ้าน หวังลมๆแล้งๆไปได้" พร่ำเพ้อออกมาด้วยความน้อยใจ มาร์คกับลูคัสเป็นเพื่อนบ้านกัน ครอบครัวมาร์คมาจากแคนาดาเมื่อสามปีที่แล้ว จนเมื่อวันนี้ปีก่อนก็ได้ลูคัสย้ายเจ้ามาอยู่บ้านข้างๆแทนเจ้าของเก่าที่แก่แล้ว ก็เป็นวันแรกที่พบเจอกัน พวกเขาทั้งสองสนิทกันเร็วมาก อาจเพราะว่าอายุเท่ากัน เกิดปีเดียวกันแต่คนหละเดือน ลูคัสเกิดต้นปีขณะที่มาร์คเกิดปลายปี นั่นทำให้ลูคัสเข้ามหาวิทยาลัยก่อน ส่วนมาร์คก็กำลังจะเรียนจบและเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

 

วันนี้ทั้งวันมาร์คจึงตั้งใจที่อ่านหนังสือ ตอนแรกตั้งใจจะไปอ่านที่บ้านลูคัสด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวไม่อยู่ มาร์คก็เลยต้องเดินคอตกกลับบ้านมาอย่างช่วยไม่ได้ 

แล้วช่วงหลังมานี้ลูคัสก็ไม่ค่อยอยู่บ้านเลย ทุกครั้งที่ไปหาก็หายหัวไปไหนไม่รู้ พอทักไปหาก็อ้างว่าติดรับน้อง หรือไม่ก็ติดงาน

 

ถึงวันหยุดไปหาก็ไม่อยู่เหมือนจงใจหลบหน้า จังหวะพอกับที่ไปเห็นภาพบาดตาบาดใจเข้าซะก่อน เลยปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดจนๆด้ข้อสรุปออกมาก็เข้าใจ กลายเป็นว่าตอนนี้มาร์คเลยหมดอารมณ์ที่อ่านหนังสือไปดื้อๆ

 

 

 

คนกำลังอกหัก ใครจะมีจิตใจอ่านหนังสือ....

 

 

 

แล้วเมื่อตะกี้ที่ตะโกนเรียกก็คงอยากจะมาเล่าเรื่องในสวมเมื่อกี้แน่นอน อย่างที่บอกพวกเขาสนิทกันมาก มีเรื่องอะไร ปัญหาอะไรก็เล่าให้ฟังหมดทุกอย่าง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องผู้หญิง หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัวที่อยากระบาย...

 

 

 

ยกเว้นเรื่องที่มาร์คแอบชอบลูคัส

 

 

 

ใช่....มาร์คชอบลูคัส ชอบตั้งแต่ครั้งแรกแต่มาร์คก็ไม่เคยแสดงอะไรเป็นพิเศษตรงๆ อย่างมากก็แค่แกล้ง แหย่ แซวไปเหมือนเพื่อนผู้ชายทั่วๆไป เพราะมาร์คคิดว่าอีกฝ่ายก็คงคิดกับเค้าแค่เพื่อนเท่านั้น....

 

ความจริงมาร์คก็เคยลองถามลูคัสว่ามีคนที่ชอบหรือเปล่า ซึ่งลูคัสก็ตอบออกมาอย่างชัดเจนเลยว่า "มีสิ แต่เค้ายังไม่รู้" ตอนนั้นเหมือนโดนน้ำเย็นสาดใส่หน้าเต็มๆ ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะก่อนจะส่งยิ้มแล้วพูดออกไปสั้นๆ

 

 

 

"งั้นเหรอ"

 

 

 

หันกลับมานอนตะแคงข้างแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนหน้านี้มาร์คเคยลองทำใจไว้แล้ว พยายามลดระดับลงเหลือแค่ความเป็นเพื่อน แต่มันก็ยากเกินไปที่จะทำใจได้

 

 

เจ็บปวดชะมัด

 

 

 

 

 

"เหม่ออะไรของนายนะ มาร์ค"

 

 

"เฮ้ย!"

 

 

โครม!

 

 

เสียงของหนักบางสิ่งตกลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง ซึ่งของที่ว่านั้นก็คือตัวของมาร์คเอง สาเหตุก็มาจากเสียงของตัวต้นเหตุที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตอนไหน จนตัวมาร์คสะดุ้งตกลงจากเตียง

 

"เข้ามาได้ยังไงกันเนี่ย ลูคัส!" คนบาดเจ็บตะโกนถามพรางชี้หน้าหาคนต้นเหตุ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบก้นตัวเองที่กระแทกพื้นเข้าอย่างจัง

 

"ก็ปีนมาจากทางระเบียงนะสิ ถ้าเข้าทางประตูนายก็คงเห็นฉันไปนานแล้ว" คนตัวสูงกว่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งราวกับเป็นเรื่องปกติ มาร์คที่ได้ยินคำตอบก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิม

 

"ฉันหมายถึงเข้ามาได้ไง จำได้ว่าล็อคระเบียงแล้วนี่" มาร์คหันไปมองที่ระเบียงก็เห็นว่าประตูระเบียงเปิดอยู่ แสดงว่าลูคัสเข้ามานั้นจริง

 

"ก็....มีตัวช่วยเล็กน้อย" ลูคัสชูอุปกรณ์ที่ว่าให้มาร์คดู มันเป็นก้านเหล็กสีดำขนาดเรียวเล็กพอสอดเข้ารูกลอนได้

 

"นี่นายเป็นโจรหรือไง!" มาร์คพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนเรียบร้อยก่อนจะจ้องคู่กรณีตาเขียว

 

"โจรขโมยของนะไม่อยากเป็น แต่ถ้าโจรขโมยหัวใจก็ไม่แน่" พูดจบก็หยักคิ้วส่งให้ตบท้าย ยิ่งทำให้มาร์คหงุดหงิด

 

"ใช่สิ ก็มีแฟนแล้วนิหว่า อะไรก็เลี่ยนไปหมด" มาร์คพึมพัมขึ้นมาเบาๆ คนยิ่งเจ็บอยู่ยังมีหน้ามาพูดอะไรเลี่ยนๆชวนอ้วกอีก

 

"นายพูดเรื่องอะไรนะมาร์ค ใครมีแฟน?" ลูคัสขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมมาร์คถึงพูดอย่างนั้นออกมา

 

"เอ่อ....เปล่า....ก็แค่บ่นไปเรื่อยนะ" คนตัวเล็กกว่าเฉไฉ แต่ลูคัสมองออกว่าคนตรงหน้าโกหกอยู่ จากท่าทีที่ไม่ยอมสบตากัน

 

"งั้นเหรอ..."

 

"เออ ว่าแต่บุกถึงห้องขนาดนี้มีอะไรเหรอ? หรือแค่อยากมาก่อกวนเฉยๆ" เมื่อบรรยากาศอึดอัดมาร์คก็ชวนเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วถามถึงเหตุผมที่คนตัวสูงตรงหน้า ลงทุนปีนระเบียงมาหาถึงห้อง ทั้งที่หานหน้าไปหลายวัน

 

"ก็มีเรื่องจะคุยหน่อยนะว่างหรือเปล่าหละ?" ลูคัสเลิกสนใจแล้วถามถึงประสงค์หลัก

 

"ว่างไม่ว่างก็ต้องคุยแล้ว เล่นบุกถึงห้องขนาดนี้" มาร์คเบ้ปากใส่แล้วจิกกัดเข้าให้หนึ่งดอกอย่างไม่สบอารมณ์

 

"โอเคๆ ขอโทษหละกัน วันนี้ว่าอยากจะพูดจาดีๆสักหน่อย อย่าให้ต้องหลุดสิ" ลูคัสยกมือยอมแพ้

 

"พูดยังกับเมื่อกี้ตอนนายเข้ามาก็ไม่กวนฉันอย่างนั้นแหละ"

 

"ก่อนหน้านี้ไม่นับดิ ตอนนี้ขอพูดดีๆกับเขาบ้างได้ไหม" ลูคัสส่งสายตาอ้อนวอนให้แก่มาร์ค ร่างเล็กกว่าเม้มปากอย่าหนักใจ ถ้าเกิดเป็นอย่างที่คิดขึ้นมาจริงๆ

 

 

คนไม่พ้นเรื่องที่สวนสาธารณะแน่ๆ

 

 

อ่ะ มีอะไรก็พูดมาสิมาร์คชั่งใจก่อนจะตอบตกลงไป ลูคัสจึงเดินไปนั่งที่เตียงนอนขนาดเล็กของมาร์ค มือเล็กกำแน่นจนชื้นเหงื่อเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงข้างๆลูคัส

 

เรื่องที่จะพูดคือวันนี้เป็นวันแรกที่ฉันได้เจอกับคนที่แสนวิเศษเข้า"ลูคัสเริ่มเล่า ตอนนี้ใบหน้าของร่างสูงตอนนี้ดูสดใจมาก มาร์คมองดูเสี้ยวหน้าของลูคัส ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาเหมือนกับสายน้ำ มันทั้งน้อยใจ ทั้งเคือง และเจ็บปวด

 

 "เขาเป็นคนแรกที่รู้สึกอยากจะปกป้องและอยากจะอยู่เคียงข้างไปทั้งชีวิตเลยหละ" มาร์คกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมา

 

"และวันนี้เราเลยตั้งใจจะสารภาพรักกับเขา เลย......" ลูคัสเล่าไปสักพักก็หยุดพูดเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กดูนิ่งไป มาร์คตัวสั่นเครือเหมือนลูกหมา มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น

 

 

มาร์คกำลังร้องไห

 

 

"เอ๊ย มาร์คเป็นไรไป จู่ๆก็ร้องไห้" ลูคัสเอื้อมไปแตะไหล่มาร์คเบาๆ แต่ก็กลับโดนปัดออก

 

"กะ...กลับไปเถอะ เราไม่อยาก....ฟัง..."

 

"มะ...มาร์ค เป็นอะไร เราทำอะไรผิดเหรอ" ลูคัสไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆมาร์คถึงร้องไห้ขึ้นมา เขาเริ่มทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยเห็นมาร์คร้องไห้มาก่อนตั้งแต่รู้จักกันมา ปกติมาร์คเป็นผู้ชายที่เข้มแข็ง ถึงจะกลัวผีและเด๋อๆไปบ้าง แต่มาร์คก็ไม่ใช่คนที่ร้องไห้ออกมาง่ายๆเพียงเรื่องแค่นี้

 

"เรา....ไม่อยากฟัง กลับไปเถอะ ฮึก" ยิ่งพูดก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ลูคัสกำลังคิดว่าตัวเองไปทำอะไรให้มาร์คโกรธมา หรือสาเหตุจะมาจากที่หายหน้าไปหลายวัน

 

"เดี๋ยวๆ...เราขอโทษนะ มาร์คโกรธที่เราหายหน้าไปใช่ไหม?" ลูคัสเอ่ยเสียงอ่อนลง ถึงไม่เข้าใจแต่นี่ก็เป็นเรื่องที่เดียวที่นึกออกตอนนี้

 

"ฮึก....ไม่ใช่...ไม่ใช่เรื่องนั้น แค่ตอนนี้ขอเวลาหน่อย ขอเวลาเราทำใจแล้วถึง...ค่อยคุยนะ...

" มาร์คส่ายหัวแต่ยังคงก้มหน้าตอบ ไหล่ที่แคบกว่าก็ยังคงสั่นไม่หยุด

 

"ทำใจอะไรมาร์ค? นายจะขอเวลาเรื่องอะไรเนี่ย?" ลูคัสขมวดคิ้วด้วยความงง ตอนนี้ลูคัสชักมีอารมณ์ขึ้นมานิดๆ

 

"...." มาร์คเงียบไม่ตอบคำถามเป็นการเริ่มไล่ลูคัสกลายๆ

 

"มาร์ค ถ้าเงียบอย่างงี้แล้วเราจะรู้ไหม ว่านายเป็นอะไร?"

 

"......"

 

"มาร์คลี...." ลูคัสกดเสียงลงเพื่อกดดันมาร์ค

 

"......"

 

"ลี มินฮยอง"

 

"......."

 

".......ก็ได้ จะไม่พูดใช่มั้ย" ลูคัสถอนหายใจออกมาก่อนจะลุกขึ้น พอมาร์ครู้สึกถึงแรงยวบที่เตียงหายไป ก็ใจหายเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ในเมื่อมันผิดที่ตัวเขาเอง ที่อดทนไว้ไม่ไหว ทนฟังไม่ได้จนสุดท้ายก็เลือกที่จะไล่อีกฝ่ายไปแทน

 

 

 

แกร๊ก

 

 

ตุบ!

 

 

พอเสียงของประตูระเบียงดังขึ้น ไม่ทันที่มาร์คจะหันไปมองก็มีแรงบางอย่างดันตัวเขาให้จมลงกับเตียง ร่างสูงกว่าใช้จังหวะทีเผลอผลัก กลายเป็นว่าตอนนี้ลูคัสกำลังนอนทับร่างของมาร์คอยู่

 

"เล่นอะไรของนายเนี่ยลูคัส! " มาร์คตะโกนใส่อย่างไม่พอใจ แขนทั้งสองพยายามผลักคนตัวสูงกว่าออก แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะขนาดตัวที่ต่างกัน

 

"ขอโทษ" กระซิบเสียงแหบข้างๆใบหูเล็กจนมาร์คขนลุก

 

"......"

 

"เราไม่รู้ว่าทำอะไรให้มาร์คโกรธ แต่ก็ขอโทษนะ"

 

"......"

 

"มาร์คพูดอะ...."

 

"...เรา....ชอบลูคัส..." ลูคัสพูดยังไม่ทันจบมาร์คก็แทรกขึ้นมา

 

"วะ....ว่าไงนะ?" ลูคัสอึ้งไปชั่วขณะ

 

"เราบอกว่าชอบลูคัสไงเหล่า!" มาร์คเบ่งออกมาก่อนจะร้องไห้โฮ ราางที่นอนทับจึงหละออกมาจ้องหน้าคนที่ตัวเองทับ ใบหน้าของคนใต้ล่างตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ใบหน้าอ่อนหวานแดงก่ำ ดวงตาช้ำแดง ส่วนริมฝีปากกัดแน่นเพื่อจะกั้นเสียงร้องก่อนจะพูดต่อ

 

"เรา...ขอโทษ ขอโทษจริงๆแต่เราชอบลูคัสมานานแล้ว เราคิดเกินเพื่อนมาตลอดแต่....เราไม่กล้าบอก...เพราะกลัวจะเสียเพื่อน"

 

"มาร์ค...."

 

"แต่วันนี้เราเห็นลูคัสที่สวน....กำลังมอบช่อกุหลาบให้คนนั้น....ก็เลย...."

 

"คิดว่าเรามีแฟนแล้ว" ลูคัสพูดต่อท้ายประโยคให้ มาร์คพยักหน้าช้าๆแล้วพูดต่อ

 

"ขอโทษนะ เราจะพยายามตัดใจจากลูคัสเอง อย่ามาลำบากใจกับแฟนเพราะเราเลย...." ระหว่างพูดมาร์คไม่ยอมสบสายตากับลูคัสเลยสักนิด ลูคัสนิ่งไปสักพักก่อนหลุดขำออกมาเล็กน้อย

 

"มาร์ค....หันมามองหน้าเรา" ลูคัสใช้น้ำเสียงนิ่งเอ่ยแต่มาร์คยังคงดื้อไม่ยอมหันหน้ามา จนสุดท้ายลูคัสต้องใช้มือจับคางบังคับให้หันมาแทน

 

"ทำไมวันนี้ไม่น่ารักเลยมาร์ค"

 

"อึก..." มาร์คที่ได้ยินน้ำตาก็ไหลลงมาอีกรอบ แต่คราวนี้ลูคัสก้มหน้ามาจูบซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างจนหมด

 

"ถึงอย่างนั้นก็ ชอบมาร์ค ไม่สิ รักมาร์ค นะ นี่แหละสิ่งที่เราจะบอกมาร์ควันนี้" ถ้อยคำแสนหวานกระซิบติดริมฝีปากเล็กก่อนค่อยๆก้มจูบอย่างช้าๆ ลูคัสเพียงแค่ให้ริมฝีปากของพวกเขาทั้งสองชนกันเท่านั้น ก็เพื่อส่งต่อความรู้สึกให้อีกฝ่ายรับรู้ 

 

"อืม....ละ แล้วคนที่สวนหละ" เมื่อลูคัสถอนจูบออกมาร์คก็ถามในสิ่งที่สงสัยต่อ

 

"ออ พี่เตนล์เหรอ พี่เขาเป็นผู้จัดการร้านของเราเอง สนิทกันตั้งแต่สมัยอยู่ฮ่องกงแล้วก่อนจะย้ายมาดูแลสาขาที่นี่ และพี่เค้าก็มีแฟนแล้วด้วย" ลูคัสอธิบายให้ฟัง

 

"แล้วช่อดอกกุหลาบที่ยื่นให้หละ?" มาร์คที่หยุดร้องไห้ไปแล้วขมวดคิ้วถามอย่งสงสัยต่อ

 

"ก็แค่แกล้งพี่เขาเฉยๆนะ ก็ไม่รู้นี่หว่าว่าจะมีคนมาเห็นเข้าแล้วเข้าใจผิดอ่ะ"

 

 

 

 



"ถ้าผมจะบอกว่ากุหลาบช่อนี้ ผมตั้งใจทำมาให้พี่ครับพี่เตนล์..."

 

"......"

 

"พี่เตนล์....."

 

"อุ๊บ! ลูคัส....ไม่ต้องมาแกล้งพี่เลย พี่รู้หรอกนะว่านายนะจะเอาไปให้เด็กคนนั้นนะ" เตนล์เอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ทัน เขานะรู้อยู่แล้วว่าเด็กนี่จะเอาช่อกุหลาบไปให้ใคร

 

"โถ่....พี่เตนล์อ่าไม่สนุกเลย" ลูคัสพูดด้วยความเซ็งที่แกล้งคนตรงหน้าไม่สำเร็จ

 

"โอเคๆผมไปก่อนนะ เดี๋ยวจะไม่ทัน" เอ่ยจบลูคัสก็โบกมือลาเตนล์ก่อนจะเดินเข้าซอยหมู่บ้าน

 

 



 

 

"เรื่องก็เป็นอย่างนี้หละ เราไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เขาไปมากกว่าพี่ชายที่สนิทกัน" พอลูคัสเล่าจบก็มองมาร์คที่นิ่งไปแล้วเรียบร้อย ดวงตากลมโตที่ยังแดงอยู่กระพริบปริบๆ

 

 

 

นี่หมายความว่าเราคิดไปเองหรอกเหรอ! ToT

 

 

 

"ว่าไงหละ พ่อคนคิดมาก" ลูคัสส่งยิ้มหวานให้คนใต้ร่าง ที่ก่อนหน้านี้ร้องไห้แทบตายแต่ตอนนี้กลับทำหน้าเหวอไปแล้ว

 

"จะ....จริงๆเหรอ?"

 

"เปล่ากำลังโกหกอยู่...." ลูคัสพูดอย่างตลกพร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้

 

"ลูคัส!" มาร์คโวยวายใส่หน้าคนด้านบน ทำให้ลูคัสหัวเราะออกมา

 

"ฮ่าๆ จริงๆสิ ไม่งั้นจะบอกว่า รัก เหรอ" กระซิบเสียงแหบให้คนเด็กกว่าเจ็ดเดือนต้องใจเต้นไม่เป็นจัวหวะ มาร์คหน้าแดงแจ๋จาการที่จู่ๆก็โดนสารภาพรัก จะหันหน้าไปทางอื่นก็ไม่ได้เพราะลูคัสยังคงจับหน้าเขาไว้อยู่

 

"งื่อ....ออกไปเลย ตัวหนักเป็นบ้า" มาร์คพยายามผลักคนจัวสูงกว่า แต่ลูคัสก็ยังคงนิ่งและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนริมฝีปากเกือบชนกัน

 

"อะไรกัน อุส่าห์สารภาพรักแล้วยังคิดจะไล่อีกเหรอ"

 

"กะ...ก็มันเขินนี่" มาร์คพูดออกไปพร้อมใบหน้าที่แดงไปถึงหู ลูคัสที่ได้ยินก็ทนไม่ไหวจูบปิดปากของคนใต้ร่างทันที จากตอนแรกแค่เพียงปากประกบกันก็ค่อยๆระเมียดชิมริมฝีปากหวานอย่างช้าๆ กัดริมฝีปากล่างเบาๆเผื่อให้มาร์คเปิดปากก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวาน พยายามเกี่ยวลิ้นที่เอาแต่หลบหนี เมื่อร่างเล็กกว่าเคลิ้มไปกับรสชาติจูบของคนด้านบนก็เริ่มคล้อยตามแต่ยังคงเงอะงะอยู่บ้างเพราะนี่เป็นจูบแรก

 

"อือ...." มาร์คร้องประท้วงพร้อมกับทุบที่อก ลูคัสจึงผละออกมาอย่างอ้อยอิงแล้วมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตไม่แพ้กันอย่างลึกซึ้ง

 

 

 

รักคนนี้ๆรักตั้งแต่แรกพบ และจะไม่ยอมยกให้ใครเด็ดขาด

 

 

 

"เป็นแฟนกันนะมาร์ค" เอ่ยคำพูดที่อยากจะบอกออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทำให้มาร์คต้องเขินอีกครั้ง

 

"อือ...." มาร์คพยักหน้าตกลง แต่เหมือนลูคัสจะยังไม่พอใจ

 

"แค่ อือ เองเหรอ?" ส่งรอยยิ้มกวนๆให้จนมาร์คต้องจิ๊ปาก

 

"ยังจะมากวนอีก กระผมมาร์คลีตกลงเป็นแฟนกับ ลูคัส หว่อง จากใจจริงครับ...พอใจยัง" มาร์คตอบออกไปพร้อมกับชูสามนิ้วเหมือนลูกเสือสามัญ ลูคัสเห็นอย่างนั้นก็อดที่จะฟัดแก้มคนตัวเล็กไม่ไหว

 

 

 

"น่ารักจริงๆแฟนใครหว่า ^_^"

 

 

 

"หยุดเลยๆ ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ" มาร์คดันหน้าลูคัสออกก่อนจะจ้องเขม็ง ลูคัสส่งยิ้มก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดึงร่างของมาร์คให้มานั่งที่ตัก

 

"รักมาร์คนะ"

 

"อือ...รักลูคัสเหมือนกัน"

 

 

 

END

 

 

แถม

 

 

 

"นี่...ว่าแต่ทำไมถึงต้องเป็นวันนี้ด้วยหละ?" มาร์คถามสิ่งที่คาใจมาสักพัก

 

"อะไร...จำไม่ได้เหรอ? วันนี้เมื่อปีที่แล้วนะ" ลูคัสเลิกคิ้วถามแต่มาร์คก็ยังคงทำหน้าเอ๋อไม่รู้เรื่องอยู่ดี

 

"ใครจะไปจำได้กัน มันผ่านมาตั้งปีนึงแล้ว" มาร์คที่ยังคงนั่งอยู่บนตักลูคัสเบะปากใส่คนตัวสูงอย่างไม่พอใจ

 

"ก็วันนี้เมื่อปีที่แล้ว เป็นวันแรกที่เราเจอกันไง ตรงระเบียงห้องนอน จำได้หรือยัง?"เมือพูดจบมาร์คก็นึกออกทันที วันนี้เมื่อปีที่แล้วตอนที่เขากำลังอาบน้ำเพื่อออกไปเที่ยวกับเพื่อตามที่นัดไว้ แล้วไม่ได้ปิดผ้าม่านเพราะคิดว่าไม่มีคนเห็น เลยทำให้ลูคัสที่กำลังขนของอยู่มาเห็นเขาในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันไว้ที่เอว....

 

"จำได้แล้วสินะ"

 

"อะ....อืม" มาร์คพยักหน้าพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ นั้นเป็นครั้งแรกที่เขาอายมากที่สุดในชีวิต ก็เล่นให้คนแปลกหน้า(ในตอนนั้น)มาเห็นเขาในสภาพกึ่งเปลือย

 

"เราอยากจะบอกว่าภาพมาร์คในวันนั้นยังคงติดตาอยู่ มาร์คหุ่นดีมากเลยนะ"

 

"ลูคัส!" มาร์คโวยวายออกมาก่อนจะนึกอะไรออก

 

"ว่าแต่ช่อกุหลาบนั่นหายไปไหนแล้วหละ?"

 

"ออ พอดีว่ารีบหาที่ไขกลอนนะก็เลยวางลืมไว้นะ" ลูคัสเองก็พึ่งนึกออกว่าตัวเองลืมช่อดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะ ก็เลยได้แต่หัวเราะแห้งๆให้มาร์ค

 

"นายนี่มันจริงๆเลย...."มาร์คส่ายหัวให้กับความก๋ากั่นของคนรักมาดๆ ที่ลืมของสำคัญที่จะให้ไปเสียได้

 

"ว่าแต่.....ถึงไม่ให้ก็ไม่เป็นนี่ ไว้ปีต่อๆไปค่อยให้อีกก็ได้นะ" มาร์หันไปพูดกับร่างสูงพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ ลูคัสที่ได้รับรอยยิ้มก็ถึงกลับใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ตอนนั้นเองลูคัสก็พลิกร่างให้มาร์คไปอยู่ใต้ร่างตัวเองแทน

 

"มาร์ค! นายนี่น่ารักที่สุดเลย ><"

 

"เดี๋ยวสิ! ลูคัส ไม่เอา! อื้อ...."

 

 

Real END

 

 

 Talk to Writer

นิยายเรื่องนี้แต่งไว้สักพักแล้ว ถ้าใครตามคู่นี้หรือตามแทกอยุู่ก็คงเห็นว่าเราเคยลงใน WordPress ไปแล้ว แต่เอามาลงที่นี่ด้วยเผื่อบางคงไม่เห็นกัน :)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #19 srisa_12 (@warisa_sbk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 12:25

    ภาษาสวยมากกกกกกกฮื่ออออออออออออน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #19
    0
  2. #16 The cat mafia (@nopnisa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 16:25
    น่ารักอ้าาาาาาาาาาาา
    #16
    0
  3. #12 Impeach (@mir_oku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 16:22
    ฮื่อออออ ฟหก่วงส่ดผผผ้สว บ้าบอออ นี่เราหยุดยิ้มไม่ได้เลย เขิงงงง
    #12
    0
  4. #10 kikikukuxpx (@kikikukuxpx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:06
    อร้ากกกกกกกกน่ารักๆโคตรๆฮสกสหยกดาา่พ่่ด้รยนะ
    #10
    0
  5. #1 &#9825;~&#9825;M (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 09:17
    แล้วก็เวลาของคู่นี้ลูคัสมาร์ค น่ารักอะมาร์คที่แอบชอบเค้ามานาน
    #1
    0