คัดลอกลิงก์เเล้ว

✟ FIC BTS ✦ ✧ GAKOOK – SaDis ✟

เรื่องสั้นที่จะมีความจิตหน่อยๆ ... แวะเข้ามาอ่านกันได้นะคะ :)

ยอดวิวรวม

594

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


594

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


28
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 เม.ย. 61 / 14:45 น.
นิยาย ✟ FIC BTS ✦ ✧ GAKOOK – SaDis ✟ ✟ FIC BTS ✦ ✧ GAKOOK – SaDis ✟ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

               อันยองงง กราบสวัสดีค่ะทุกคน เรื่องนี้ออกแนวจิตหน่อยๆ ซึ่งมันเป็นเรื่องสั้นที่สั้นมว้ากกกก ไรท์แต่งขึ้นเพราะความชอบส่วนตัวเน่ออ กดเข้ามาแล้วก็ลองมาอ่านกันได้นะคะ เรื่องนี้เฮียกิก็จะจิตหน่อยๆ =3= 


                    ไหนๆก็กดเข้ามาแล้ว ... ลองอ่านมันดูนะคะ ฮาา ... ไรท์ชอบแนวๆนี้เลยแต่งมันซะเลยค่ะ อิอิ ลองอ่านความซาดิสของเฮียกิดูนะคะ เคอะๆๆ


.


.


.


.


.

อ่านเล้ยๆๆ

v


v


v




เครดิตธีมนิยาย : เครดิตธีมนิยาย :  s.aqua / สีนํ้า , B E R L I N  T H E M E { V.2 }

B
E
R
L
I
N
 
b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 เม.ย. 61 / 14:45


คำเตือนก่อนอ่าน


                
ฟิคเรื่องนี้เป็นชxชและเนื้อหาค่อนข้างออกแนวจิตหน่อยๆ =3= เรื่องนี้เฮียกิจะจิตๆนะเจ้าคะ ซึ่งเป็นความชอบของไรท์เตอร์เอง ไม่ชอบให้กดออกที่มุมขวาเน้ออ =3= ไม่ได้จะทำร้ายศิลปินแต่อย่างใด เป็นเพียงความชอบส่วนตัวเท่านั้น


ไรท์กลัวว่าทุกคนจะรับไม่ได้ที่เฮียกิซาดิส


                


             

#แฟนฟิคก้ากุก เรื่องสั้น
              SADIS ….




                


                
ภายในห้องโถงใหญ่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมืดมิดที่ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ที่จะลอดเข้ามาได้ …… มีเพียงดวงไฟเล็กๆที่สาดส่องลงมายังร่างบางที่สลบเหมือดอยู่กับเก้าอี้ไม้ที่เต็มไปด้วยเลือด …. เขาคือ จอน จองกุก หนุ่มผู้ที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ตัวนั้นด้วยกุญแจมือที่ล็อคทั้งแขนและขา …. ปากของเขาถูกปิดด้วยผ้าเทปอันเหนียวแน่น ….


                


                


แอ๊ดดดดดด


                


                
เสียงประตูห้องโถงถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา …. ทำให้เห็นแสงเล็กๆเล็ดลอดเข้ามา ร่างบางถูกแสงนั้นโดนตัวจึงทำให้สะดุ้งตื่นขึ้นทันควัน


                


ครืดดด ครืดดดด ครืดดด


                


                
เสียงโซ่ถูกลากอยู่กับพื้นคลืบคลานเข้ามาจองกุกเรื่อยๆพลางนำเคราะห์ร้ายมาให้แก่เขา .... ความมืดที่กำลังจะครอบงำจองกุกยังไม่พอยังจะนำเคราะห์ร้ายมาให้แก่เขาอีก


                  “
ไง


                
เสียงชายหนุ่มมีนามว่า ยุนกิ เอ่ยทักเหยื่อของตนก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างหน้าจองกุกพลางยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพื่อให้มันอยู่ในท่าไขว้ห้าง …. เจ้าของผมสีฟ้าอ่อนเลียริมฝีปากของตนก่อนจะนำโซ่เส้นนั้นวางข้างตน


                  “
รู้สึกยังไงบ้าง?


                
ยุนกิเอ่ยถามจองกุกพลางจ้องมองด้วยสีหน้าดุร้ายราวกับจะกินเลือดเนื้อ …. เจ้าตัวลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะกระชากผ้าเทปออกแบบไม่ยับยั้งแรง


                


ฟรึ่บบ!!


                


                 “
โอ้ยย!!”


                
จองกุกอุทานออกมาด้วยความเจ็บเพราะแผลที่ข้างปากของเขายังไม่ทันหายสนิทดีเลยแต่กลับถูกแรงความเหนียวของผ้าเทปดึงเสียจนแผลแทบฉีก


                 “
หึ!!”


                
ยุนกิมองจองกุกด้วยความสะใจก่อนจะยกยิ้มแสยะใส่จองกุก …. ยุนกิจับลงที่ปลายคางของหนุ่มน้อยตรงหน้าขึ้นเพื่อรอฟังคำตอบจากจองกุก


                 “………”


                
ความเงียบกลับมาเยือนแก่ยุนกิอีกครั้งเพราะไม่ว่าจะเมื่อไหร่ที่ยุนกิเอ่ยถามจองกุกมักจะเงียบตลอด …. ไม่ยอมปริปากพูดอะไรแม้แต่น้อย เมื่อเห็นเช่นนั้นยุนกิจึงใส่แรงลงไปที่มือของตนเพื่อบีบเข้าที่คางสวยนั้นของจองกุก


                 “
โอ้ย!!  ผม ….... เจ็บ!!!”


                
หลังจากที่พูดจบน้ำเหลวสีใสก็ไหลเอ่อทั่วเบ้าตาของหนุ่มร่างบางก็ลงสู่แก้มอันน่าหลงไหลนั่น


                 “
หืมมม …. แผลเก่านายยังไม่หายดีเลยหรอ??


                
ยุนกิพูดด้วยสีหน้าเฉยๆพลางหันคางจองกุกไปมาเพื่อตรวจสอบแผลเก่าที่เขาได้สร้างมันเอาไว้ ยุนกิมองมันก่อนจะแสยะยิ้มอีกครั้ง ความเลือดเย็นนี้ยุนกิเป็นได้ไม่รองใครเลยทีเดียวเชียว


                 “
ฮึก ….. ปล่อยผม ….เถอะ


                
ไม่นานนักก่อนที่จองกุกจะร้องโฮออกมาด้วยความเจ็บปวดยุนกิจึงปล่อยมือของตนออกจากคางของเด็กน้อยก่อนจะกลับมานั่งเช่นเดิม


                 “
นายชอบไม่ตอบฉันนี่


                
ยุนกิพูดพลางเล่นโซ่ที่ตนนำมาก่อนจะหันมามองจองกุกแววตาดุดันคล้ายต้องการสังหารคน จองกุกมองยุนกิก่อนจะเบียนหน้าหนีด้วยความกลัวสุดขีด


                 “
ผม ……… ขอโทษ


                
จองกุกพูดทั้งๆที่เจ้าตัวนั้นไม่ได้หันมามองยุนกิเลยแม้แต่น้อย ยุนกิลุกขึ้นมาอีกครั้งพลางถือโซ่เส้นนั้นมาซึ่งนั่นสร้างความหวาดกลัวให้แก่จองกุกอย่างมาก จองกุกมองโซ่นั่นก่อนที่สีหน้าจะซีดขาวราวไข่ต้ม


                 “
แค่นั้น …… มันไม่พอหรอก …… เด็กน้อย


                
พูดจบยุนกิก็ยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะนำโซ่นั่นมาพันไว้ที่รอบๆมือของตน จองกุกเริ่มร้องไห้หนักกว่าเก่าด้วยความหวาดกลัวความมืดข้างหน้าที่กำลังคลืบคลานมาหา


                

ฟรึ่บบบบ!
                


                
ยุนกินำมืออีกข้างของตนล้วงลงที่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง สิ่งที่เขาหยิบมันออกมานั้นเป็นมีดใบเล็กที่เงาวาววับจนแทบจะสะท้อนแสงกับไฟก็ว่าได้


                 “
นายเห็นนี่มั๊ย?


                
ยุนกิพูดพลางยื่นมันไปที่ใต้คางของจองกุกโดยหันปลายแหลมคมไปหาก่อนจะค่อยๆขยับมันเข้าหาคางของจองกุกเรื่อยๆ


                 “
หะ …. เห็นครับ ฮึก …. ฮึก


                
จองกุกหลบใบมีดนั้นพลางเหล่ตามามองมันด้วยความหวาดกลัว …. น้ำเสียงของหนุ่มน้อยเริ่มสั่นเครือราวกับอยู่ในห้องที่เย็นยะเยือกที่มีความน่ากลัวแฝง


                 “
นายคิดว่า …… ถ้าฉันแทงเข้าเนื้อ ….. มันจะเป็นยังไง??


                
ยุนกิพูดพลางพุ่งมีดใบนั้นผ่านหน้าจองกุกแบบเฉียดฉิว ถ้าจองกุกตั้งสติไม่ได้เขาคงจะช็อคและสลบไปนานแล้ว


                 “
ผม ….. ไม่รู้!”


                
จองกุกพูดข่มกลั้นความหวาดกลัวเจ็บปวดในใจพลางดิ้นไปมาด้วยความตกใจและกลัวตายอย่างสุดขีด


                 “
งั้นนาย ….. ลองดูหน่อยมั๊ยล่ะ??


                
ยุนพูดพลางชักมีดกลับมาและหันมาไปทางคอของจองกุกอีกครั้ง …. เขามองจองกุกอย่างเลือดเย็นก่อนจะเลียที่ริมฝีปากของตนอีกครั้ง


                 “
หึ!! ….. อย่าเมินกันสิ


                
ยุนกิพูดพลางเก็บมีดเล่มนั้นใส่กระเป๋าของตนก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง …. เขาค่อยๆคลายโซ่ออกจากมือของตนทีละเล็กทีละน้อย


                 “
ทำไม ….. คุณต้องจับผม มาทรมาน


                
จองกุกรวบรวมความกล้าก่อนจะเอ่ยถามแก่ชายตรงหน้าที่ช่างเย็นชาและเลือดเย็นเหลือเกิน ความปวดร้าวในใจอยากจะบรรยายมันออกมาแต่ดันคิดได้แค่เพียงในใจเท่านั้น


                 “
เพราะฉัน ….. ชอบคนอ่อนแอ …. ที่สุด …. ไงล่ะ


                
พูดจบเขาก็ยกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง เส้นเลือดตามมือมันเริ่มปูดขึ้นในเวลาที่เขานึกอยากฆ่าคนจนคันไม้คันมือ


                 “
ปกติแล้ว ฉันจะฆ่าทิ้งเลยล่ะนะ ….. แต่สำหรับนาย …. ขอทรมานก่อน …. แล้วกัน


                
น้ำเสียงอันหนักแผ่วเบาที่มีความน่ากลัวแฝงถูกส่งมายังหนุ่มน้อยทำเอาหัวใจดวงนี้ต้องเต้นรัวไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัวอย่างสุดฤทธิ์ …. จองกุกยังคงร้องไห้และสะอื้นในลำคอด้วยความเจ็บปวด


                  “
วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ทรมานนายเลยอะ …. เฮ้อออ …. น่าเสียดายจัง


                
ยุนกิพูดพลางถอนหายใจก่อนจะจ้องมองจองกุกแบบไม่ละสายตา ดวงตานั้นช่างน่ากลัวและลึกลับราวกับจะกลืนกินจองกุกลงไป


                


เฮือกกก!!


                


แกร่ง!


                


                
ยุนกิหยิบมีดขึ้นมาและโยนมันผ่านจองกุกในชั่วพริบตาจนจองกุกเกือบจะหลบมีดใบนั้นไม่ทัน จองกุกสะดุ้งเฮือกทันทีที่มีดมันลอยผ่านหน้าตนไป


                


ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง


                 


                
ถึงจะหลบมันได้แต่มีดนั่นก็เชือดผ่านแก้มสวยคู่นั้นไป …. ถึงแผลจะไม่ลึกมากแต่ด้วยความที่มีดนั้นทั้งเล็กและคมจึงทำให้ปวดเอามากๆ .. เลือดนั่นค่อยๆไหลออกมาจากแก้มของจองกุกทีละหยด


                


ตึก ตึก ตึก


                


                
ยุนกิเดินตรงเข้ามาหาจองกุกก่อนจะยื่นมือของตนไปปาดเลือดบนแก้มอันสวยนั่นพลางกดมันแรงขึ้นด้วยความสะใจ


                 “
ฮึก …. โอ้ย!!”


                
จองกุกสะดุ้งตามแรงกดพลางขยับหน้าของตนหนีอย่างสุดแรงแต่ก็หนีไม่พ้น ยุนกิหยิบของที่ห้อยอยู่ตรงกางเกงของตนออกมาทันทีที่ปาดเลือดเสร็จ


                 “
นี่ของขวัญสำหรับนาย


                
สิ่งนั้นคือโซ่เส้นเล็กที่มีลักษณะคล้ายปอกคอสัตว์ ยุนกิทำการใส่มันให้แก่จองกุกหลังพูดจบทีนที เขายกยิ้มอย่างพึงพอใจใส่จองกุก


                 “
อย่าคิดหนี ….… อีกล่ะ


                
ยุนกิโน้มหน้าไปที่ข้างหูของจองกุกก่อนจะพูดอย่างแผ่วเบา พูดจบเขาก็ทำการเป่าลมใส่หูจองกุกอย่างสนุก


                 “
ฮึก ….. ฮึก ฮึก


                
เสียงสะอื่นดังเป็นจังหวะสร้างความรำคาญให้แก่หนุ่มเลือดเย้นอย่างยุนกิทันทีที่เขาได้ยิน


                


                 .


                 .


                 .


                 .


                 .


                


                
ฉันชอบตอนที่นาย ……. รู้สึกเจ็บปวด ….. ที่สุดเลยล่ะ


                


                


                 V


                 V


                 V


                 V


                 V

 

-TALK-

โอ้! จบแล้วค่าเรื่องสั้น =^= ไรท์เป็นคนชอบแนวนี้จริงๆนะ นึกอยากแต่งเฉยๆค่ะเลยมาแต่งเป็นเรื่องสั้น ว่างๆก็แวะมาอ่านได้นะคะ แฮะๆๆ =3= เฮียแกมีความจิตหน่อยๆ =^=

B
E
R
L
I
N
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ คุณชาย'เย็นชา จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 20:58
    โอ้ยยยยรุนแรงมว้ากกกก เสียว555555 ชอบๆ
    #3
    0
  2. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 19:43
    ฮือออ เรารับไม่ได้ทำไมพี่ก้าทำแบบนี้ แต่สนุกดีค่ะ
    #2
    0
  3. #1 ChaeShin (@15tan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:45
    จอบแล้วหรอค่ะ5555กำลังเพลินนน!!!
    #1
    1