ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 9 : ชายหนุ่ม มุมศาลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 246 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

สาวงามนามว่า ‘หยางมี่’ คนนี้ อายุอานามย่างเข้า 16 ปีแล้ว ตามปกติถ้าเป็นจวนอื่นอาจถูกจับให้แต่งออกไปแล้ว 

แต่จวนนี้มีบุตรสาวเพียงคนเดียว อีกทั้งยังคงเป็นบุตรคนเล็กสุด ความรัก ความหวง ความห่วงใย รวมถึงการตามใจไปเสียทุกเรื่อง 

ในจุดจุดนี้ ทำให้ข้ารู้สึกดี ที่ได้มาอยู่ในร่างหยางมี่ เพราะนางยังไม่ได้แต่งงานมีสามี ถ้าหากว่าข้าต้องหลุดไปอยู่ในร่างคนที่แต่งงานมีสามีแล้ว ข้าคงรับไม่ได้

ข้าผู้นี้จะยินยอมแต่งงานกับใครได้นั้น ต้องขอแอบศึกษาพฤติกรรมต่าง ๆ ของอีกฝ่ายจนแน่ใจเสียก่อนว่า จะไม่ทำให้ข้าเสียใจขณะกำลังท้องกำลังไส้ 

ข่าวสารมากมายที่ได้รับจากสื่อออนไลน์ถูกบ้างผิดบ้าง แต่ที่ข้าเชื่อ (ไม่ได้หมายความว่าถูก) ว่าเหตุการณ์ไม่คาดคิดมักจะเกิดขึ้นได้ขณะสตรีมีครรภ์ เพราะคุณแม่จะมีฮอร์โมนโน่นนี่นั่นที่หลั่งออกมา ทำให้การควบคุมอารมณ์ของตัวเองบางครั้งทำได้ลำบาก อาจซึม อาจเศร้า หรืออาจจะมีอารมณ์ร้ายได้ในบางเวลา 

สิ่งเหล่านี้ล้วนส่งผลให้ผู้ที่เป็นสามีเกิดอาการเหนื่อยหน่าย และถ้าหากฝ่ายชายไม่มีความรับผิดชอบหรือความจิตสำนึกรักครอบครัวยิ่งแล้วใหญ่ อาจถึงขั้นเอาหญิงงามคนอื่นมาเคียงข้างแทน จบสิ้นความสุขครอบครัว กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวทันที

ข้าในยามปกติ (หมายถึงตอนยังไม่มีครรภ์) แม้ว่าจะเจอเรื่องราวแย่ ๆ ขนาดไหน จะสามารถยืนหยัดขึ้นและยิ้มได้ด้วยตัวเองเสมอ แต่ถ้าหากการมีครรภ์อาจทำให้บางครั้งคนเราไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้ นั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัว เพราะหากมีสิ่งใดมากระทบ ข้าอาจตัดสินใจลงมือทำบางสิ่งที่ไม่คาดคิดลงไป แค่คิด เรื่องนี้ซ้ำไปวนมา ข้ายิ่งกังวล 

ฉะนั้นสามีข้า ข้าขอเลือกเองเจ้าค่ะ! คิดได้เสร็จสรรพก็หยิบขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก จากนั้นดื่มน้ำชาตาม

 

“ข้าพร้อมที่จะเรียนรู้ขั้นต่อไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” ข้าบอกแก่ท่านอาจารย์หวัง

ท่านเป็นอาจารย์ที่ท่านแม่ให้มาสอนการดีดพิณแก่ข้าในวันนี้ การเรียนภาคทฤษฎีจบไปแล้ว (แบบคร่าว ๆ) ต่อไปเป็นภาคปฏิบัติ ข้าเรียกแบบนี้เพื่อความเข้าใจของตัวข้าเอง

ท่านแม่คงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวข้า คงดูว่านอนสอนง่ายมากขึ้น เลยเรียกไปพูดคุยว่าอยากเรียนสิ่งใดแก้เบื่อหรือไหม จริง ๆ แล้วท่านก็อยากให้เรียนทั้งหมดที่เหล่าคุณหนูควรเรียนนั่นแหละ แต่ท่านตามใจข้า ให้สิทธิ์ข้าเลือกตามต้องการ 

จวนเราเป็นแค่ 'จวนพ่อค้าธรรมดา' ไม่ต้องเคร่งเครียดว่าจะต้องเก่งเพื่อแข่งขันกับใคร ท่านว่าอย่างนั้นน่ะ ข้าเลยเลือกเรียนการดีดพิณกับการเย็บปักถักร้อย เลือกเรียนพิณเพราะข้าชอบเสียงดนตรี อยากลองเรียนดู ส่วนเย็บปักถักร้อยข้าชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ข้านั่งได้เป็นวัน ๆ เพื่อเย็บอะไรสักอย่าง

 

กล่าวถึงท่านอาจารย์หวัง แม้ว่าท่านจะอายุเยอะแล้ว แต่ยังคงดูกระฉับกระเฉง ใบหน้าท่านมักประดับรอยยิ้มของคุณตาใจดี ข้าชอบตรงนี้แหละ เพราะแม้ว่าข้าจะถามวกไปวนมากี่ครั้ง ท่านยังคงตอบข้าอย่างใจเย็นด้วยใบหน้านั้น 

คนเข้าใจยากเช่นข้า เจออาจารย์ดีมีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว!

 

“เข้าใจแล้ว แต่ก่อนจะเรียน ข้าว่า...” เหมือนท่านอาจารย์อยากพูดสิ่งใด

“มีเศษขนมติดที่มุมปากเจ้าค่ะคุณหนู” 

เป็นมู่ชิงที่กระซิบบอกข้า พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ ก่อนที่จะขายหน้าไปมากกว่านี้

“จริงหรือมู่ชิง! ตรงไหน ๆ ออกหมดหรือยัง” ข้ารับผ้าเช็ดหน้ามาจากนาง จากนั้นก็หันหลังให้ท่านอาจารย์ พร้อมเช็ดมั่วทั่วไปหมดทั้งหน้าอย่างร้อนรน เพราะกังวลว่า อาจมีติดอยู่จุดอื่น ๆ ด้วย เขินท่านอาจารย์แย่เลย

“ฮึ...” ส่งผลให้มีเสียงกลั้นหัวเราะหลุดออกมาเล็กน้อย จากใครคนหนึ่ง

ไม่ใช่ท่านอาจารย์แน่ ๆ มู่ชิงยิ่งไม่มีทาง เพราะเสียงนั้นทุ้มนิด ๆ ข้าตวัดสายตาไปยังบุคคลที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของศาลานี้ เขามาพร้อมท่านอาจารย์หวัง ท่านอาจารย์หวังแนะนำเขากับท่านแม่ว่า เขาคือหลานชายคนโตของท่าน นามว่า ‘หวัง…’ อะไรสักอย่าง ข้าจำไม่ได้น่ะ ตอนนั้นกำลังมัวแต่กังวลว่าการเรียนพิณครั้งนี้ ข้าจะรอดไหม

นั่งนิ่งเงียบ ไม่พูดไม่จา ไม่สบตา ไม่มีปฏิกิริยากับใครมาได้ตั้งนาน ก็เงียบต่อไปสิ หลุดขึ้นมาทำไม 

แล้วยังสายตานิ่ง ๆ ที่มองไม่ยอมหลบตาข้าที่กำลังถลึงตาใส่นั่นอีก กวน (...) ชัด ๆ ข้าเลยส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มไปให้เขา 1 ครั้ง แล้วหันหน้าไปให้มู่ชิงตรวจสอบสิ่งผิดปกติซ้ำอีกที 

ก่อนตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง โดยไม่ได้หันไปสนใจเขาอีก

 

“คราวนี้ ข้าพร้อมจริง ๆ แล้วเจ้าค่ะ” ข้าปลุกความฮึกเหิมในใจได้แล้ว จึงกล่าวกับท่านอาจารย์

“มา ขยับมานั่งตรงนี้ ข้าจะสอนเจ้า...” อาจารย์ตอบรับข้า 

จากนั้นก็เข้าสู่โหมดการเรียนอย่างจริงจังกันทันที

ถ้าจะกล่าวถึงยอดฝีมือด้านเพลงพิณที่มีชื่อเสียงจนผู้คนต้องรู้จักกันถ้วนหน้า ท่านอาจารย์หวังของข้าต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่ ๆ ข้าเชื่อ คนที่แค่ดีดเป็นกับยอดฝีมือ เสียงที่ออกมาจากการบรรเลงมันแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด

อย่างที่ข้าได้เห็นในตอนนี้ ท่านอาจารย์กำลังบรรเลงเพลงเศร้าโศกบทหนึ่งให้ข้าฟัง ยิ่งตอบความเชื่อของข้าได้ดี เสียงพิณจากคนที่เป็นยอดฝีมือนั้น ในมุมมองข้า ข้ารู้สึกว่ามันมีเสน่ห์และให้ความรู้สึกว่า เสียงนั้นสามารถนำพาคนฟังให้พลอยรับรู้ความรู้สึกของผู้บรรเลงไปด้วย 

แม้ท่านอาจารย์จะยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่เพลงที่บรรเลงออกมานั้น กลับทำข้าเข้าใจความโศกเศร้านั้นได้ ข้านี้ที่เป็นคนอ่อนไหวง่ายกับเสียงเพลง แอบปาดหยดน้ำที่หางตาไปตั้งหลายที

 

การเรียนดีดพิณครั้งนี้ ถือว่าข้าเอาชนะตัวเองได้ในระดับหนึ่งเลยนะ ก่อนเรียนข้ากังวลเป็นอย่างมาก เพราะข้านั้นแม้จะชอบเสียงดนตรี แต่แค่ร้องเพลงยังผิดคีย์เลยในภพโน้นน่ะ จะให้มาดีดอะไรยาก ๆ เพื่อสร้างทำนองของตัวเองแอบคิดว่า 'ไม่น่าจะเป็นไปได้'

แต่มันก็เป็นไปได้แล้ว เพราะข้าในตอนนี้นั้น สามารถดีดพิณเป็นเพลงได้แล้ว แต่...เป็นเพลงที่ใช้แค่การฝึกสอน อารมณ์เดียวกันกับตอนเรียนมัธยมแล้วต้องเรียนเป่าขลุ่ย เพลงช้าง เพลงไก่ อะไรทำนองนี้ เก่งเหมือนกันนะข้าเนี่ย 

 

เอาเถอะ ตั้งใจเรียน ตั้งใจฝึกฝนต่อไปเรื่อย ๆ ข้าไม่หวังถึงขั้นเป็นยอดฝีมือหรอก แค่เล่นเพลงที่พอจะพาออกงานได้ก็หรูแล้ว

 

 

บางทีข้าก็แอบคิดนะ หรือว่าข้าควรจะหาสามีที่เล่นเครื่องดนตรีเป็น ยิ่งถ้าได้คนที่ เท่ ซึนหล่อ กร้าวใจแบบ*หลานจ้านของเว่ยอิงนะ หืม!...ข้าคงนอนหลับฝันดีทุกคืนเจ้าค่ะ นึกแล้วก็สงสารตัวเอง ตายมาอยู่ในโลกนี้แล้วก็ยังมูฟออนไม่ได้ เห้อ... จักรวาลที่ข้าอยู่ตอนนี้ มีคนแบบหลานจ้านบ้างไหมนะ ได้แต่นึกแล้วก็สงสัย

 

พูดถึงข้าอยู่หรือ?

--------------

*ตัวละครในซีรีส์เรื่อง The Untamed ปรมาจารย์ลัทธิมาร (มีใครเคยดูเรื่องนี้บ้างคะ แม้ว่าซีรีย์จะผ่านไปสักพักแล้ว ทุกวันนี้ไรท์ยังคงมูฟออนเป็นวงกลม ก้าวขาจากกูซูไม่พ้นสักที ฮืออออ)

**ตรงไหนมีคำผิด รบกวนแจ้งไรท์ด้วยนะคะ พิมพ์เองตรวจเอง ตาลายจนดูไม่ค่อยออกเลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 246 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #81 vviiwwyy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 12:16
    หลงยุในกูซูวนไป 555
    #81
    0
  2. #78 MisfortunaLittle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 09:48
    ยังคงหลงอยู่ในกูซู
    #78
    2
    • #78-1 wanchan p(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 15:56

      ออกยากมากๆค่ะ
      #78-1
    • #78-2 wanchan p(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 15:56

      ออกยากมากๆค่ะ
      #78-2
  3. #38 ปุ้น (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 05:21

    ยิ่งอ่านชอบนางเอก

    #38
    0
  4. #2 sakuro cpw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:52
    เนื้อเรื่องน่าติดตามดีค่ะ แต่ออกแนวเหมือนอ่านไดอารี่ของใครซักคน
    #2
    1
    • #2-1 KKotchaa(จากตอนที่ 9)
      28 พฤษภาคม 2563 / 21:37
      ขอบคุณที่แนะนำนะคะ จะพยายามปรับและแต่งให้ดีที่สุดเลยค่ะ
      #2-1