ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 7 : เพื่อนพี่ใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 274 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ข้าเดินมองสองข้างทางด้วยความตื่นเต้น ในซีรีส์ที่ว่าดูคึกคัก มาเห็นของจริงแล้ว โอ๊ย คึกคักยิ่งกว่าซะอีก 

ร้านเรียงรายตลอดแนวนี้ มีลูกค้ามุงดูอยู่เยอะมาก แทบไม่มีพื้นที่ว่าง 

สงสัยในซีรีส์ฝ่ายจัดฉากคงเซ็ตขึ้นเพื่อให้ตัวนักแสดงหลักดูโดดเด่นล่ะมั้งเวลาจะเข้าร้านไหน เดินเข้าไปสวย ๆ คงดีกว่าเดินเข้าไปแย่งกับลูกค้าคนอื่น ๆ 

แต่สิ่งที่ข้าเห็นได้ชัดเจนว่าเหมือนในซีรีส์คือ เสียงเรียกลูกค้า แม่ค้าต่างส่งเสียงตะโกนร้องแข่งกันอย่างสนุกสนาน ครึกครื้นยิ่งนัก 

 

และแม้ว่าข้างในใจจะตื่นเต้นมาก แต่ข้าต้องทำเป็นตื่นเต้นในระดับปกติ เดี๋ยวจะโดนเข้าใจผิด (จับผิด) เอา ว่าไม่เคยมาที่นี่

 

ที่จริงวันนี้ ข้าตั้งใจจะมาตลาดเพื่อสังเกตการณ์ และมาซื้อถังหูลู่ให้มู่ชิงเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษ 

ข้าชอบเดินช้อปปิ้งคนเดียวน่ะ ชอบเดินดูของเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องคอยพะวงว่าใครที่มาด้วยจะคอยท่าอยู่ 

สถานการณ์ในตอนนี้นั้น ข้าคิดว่าคนเยอะเกินไป นอกจากที่จะมีพี่ใหญ่เดินขนาบขวา ด้านซ้ายของข้ายังคงมีคุณชายเหวินหรงด้วย ส่วนมู่ชิงเดินตามหลังเราสามคนอยู่อย่างเงียบ ๆ 

มู่ชิงที่ข้าวิ่งทิ้งมานั้น นางก็มาเจอข้าที่โรงเตี๊ยมพร้อมกับพี่ใหญ่นั้นแหละ ไม่รู้ไปเจอกันตอนไหน

 

ข้าเพิ่งได้ข้อมูลมาใหม่!‘คุณชายเหวินหรง’ ผู้นี้ ที่แท้เป็นเพื่อนกับพี่ใหญ่ข้า เพื่อนสนิทซะด้วย ทั้งสองเดินทางไปทำธุระด้านการค้าที่ต่างเมืองด้วยกันและยังกลับมาด้วยกันอีกด้วย ข้าเลยได้เจอทั้งคู่พร้อมกันในวันนี้

ข้าปล่อยไก่ไปเยอะเลยกับเพื่อนพี่ใหญ่คนนี้ 

ฝ่ายนั้นก็นะ ตอนแรกทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักกัน ไม่รู้คิดอะไรอยู่ โรงเตี๊ยมที่เขาพาข้าเข้าไปนั้น ที่จริงเป็นโรงเตี๊ยมของครอบครัวข้าเอง 

มิน่าล่ะ...ข้าถึงคุ้นชื่อ มันเป็นอีกที่ที่ข้านัดกับมู่ชิงว่าจะแวะมาหลังเดินตลาดเสร็จ และเกิดการเปลี่ยนแผนกะทันหันโดยข้าเอง ตอนวิ่งลงมาจากรถม้า 

ข้ากะว่าหลังร่วมโต๊ะกับคุณชายเหวินหรงเสร็จแล้วค่อยไปรอมู่ชิง ‘ที่นั่น’ แต่กลายเป็นว่าข้ามาอยู่‘ที่นั่น’ ตั้งแต่แรกแล้ว 

ส่วนเรื่องพนักงานที่ร้านทำหน้าแปลก ๆ เมื่อเห็นข้า ข้าแอบสงสัย หรือหยางมี่คนเก่าเคยมาแผลงฤทธิ์อะไรไว้กัน 

 

คิดไปคิดมาเหมือนข้ากำลังโดนทดสอบอะไรสักอย่างจากคุณชายเหวินหรงผู้นี้อยู่เลย หวังว่าข้าจะคิดมากไปเองนะ

 

 

“เจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่ พี่จะพาไป” พี่ใหญ่ถามข้าที่เดินมาสักพักแล้ว แต่ยังไม่ได้แวะร้านไหนเลยสักร้าน

“ข้ากำลังมองหาถังหูลู่เจ้าค่ะ”

“เจ้าเพิ่งเดินผ่านมา นั่นไง ร้านนั้นก็มี” คุณชายเหวินหรงบอกข้า พร้อมชี้ไปยังร้านที่คนยืนมุงแน่นขนัด

“โห...คนเยอะมาก” ถ้าเป็นภพโน้น ข้าจะวิ่งเข้าไปแย่งชิงเอง 

แต่ที่นี่ เรื่องเงินเรื่องทองเกี่ยวกับการจับจ่าย ข้ายังไม่ได้เตรียมตัวมาน่ะสิ ไม่รู้ว่าค่าเงินอะไรเป็นอะไรเลย

 

ตอนแรกที่คิดจะมา ข้าวางแผนกับมู่ชิงไว้ว่า จะให้นางเป็นคนดูแลให้ก่อน แต่สถานการณ์นี้มีชายหนุ่มรูปงามสองคนเดินขนาบข้างทำอะไรก็ดูลำบากไปหมด จะส่งซิกกับมู่ชิงที่เดินตามหลังก็ลำบากเหลือเกิน

ต้องเปลี่ยนแผน! ข้ามีบุคคล 2 คนที่เป็นตัวแปรทำให้ข้าไม่สามารถดำเนินการตามแผนเดิมได้ ฉะนั้น 2 คนนี้ คนใดคนหนึ่งต้องจัดการเรื่องนี้ให้ข้า ข้าจะเลือกใครดี... 

 

ในขณะที่ข้ากำลังวางแผนอยู่ภายในใจเพียงผู้เดียว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดความคิด

“แค่นี้ เพียงพอสำหรับเจ้าหรือไม่” เป็นเสียงคุณชายเหวินหรงที่ปลุกข้าออกจากห้วงความคิด 

เมื่อข้าหันหน้าไปตามเสียงเท่านั้นแหละ

“หึย!! ไปเอามาตอนไหนคะเนี่ย” ข้าวิ่งไปหาเขาใกล้ ๆ ทันที พร้อมยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบัง 

ข้าดีใจมาก ๆ แหละ หยุดยิ้มไม่ได้เลย เมื่อมองไปที่มือท่านเหวินหรงแล้วพบว่าเขากำลังถือถังหูลู่เต็มมือทั้งสองของเขา

“ตอนเจ้าเอาแต่เหม่อไง” เขาพูดพร้อมยิ้มล้อเลียน

“ว่าแต่...นี่เป็นของข้าทั้งหมดเลยหรือคะ” หุบยิ้มไม่ได้เลยข้าเนี่ย

ก่อนหน้านี้ข้ายังกังวลว่าจะใช้วิธีไหนหรือคนไหน แต่กลับถูกเซอร์ไพรส์ ไม่ดีใจได้ไงล่ะ กรี๊ด! จะคำว่า‘เจ้าคะ’ หรือ‘คะ’ ก็ไม่สนใจแล้วยามนี้

 

“เป็นเช่นนั้น” เขาตอบพร้อมยื่นถังหูลู่ให้ข้า 

แต่ก่อนข้าจะรับ...

“แล้วข้าต้องจ่ายคืนท่านไหมเจ้าคะ” หลังจากดีใจอยู่นาน สติเริ่มกลับมา ให้ฟรี หรือ คิดเงินล่ะนี่

“ไม่จำเป็น” 

“ถ้างั้น รับค่ะ!” ข้าพูดออกไปอย่างหนักแน่นและรวดเร็ว เพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจ

 

เดี๋ยวนะ! คำพูดตัวเองนี้ ทำให้นึกถึง ‘คุณยินดีที่จะรับคุณชายเหวินหรงเป็นสามีของคุณไหม’ และข้าก็ตอบออกไปว่า ‘รับค่ะ!’ 

ความคิดข้าเป็นตุเป็นตะได้เสมอ ข้าเก่งเรื่องนี้มาก

“ท่านดีกับข้าขนาดนี้ ถ้าข้าหลงตัวเองว่าท่านเกี้ยวข้าอยู่ ท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ” ข้าเอ่ยแซวเขาเล่น ๆ

“ไม่ผิด”

“??!!”

 

 

“มี่เอ๋อร์! เจ้าดูนี่ ๆ” พี่ใหญ่เดินเข้ามาหาข้าด้วยความรวดเร็ว พร้อมอวดสิ่งที่อยู่ในมือเขาให้ข้าดู 

ท่าทางเหมือนเด็กอยากได้รับความสนใจน่ะ นึกออกไหม เอ็นดูจัง พี่ชายข้า

“พี่ใหญ่! ท่านก็ไปหาซื้อมาให้ข้าหรือเจ้าคะ” ข้ายิ้มกว้างถามเขา 

เห็นเขาพยักหน้ารัว ๆ ข้ายิ่งเอ็นดู เขาซื้อถังหูลู่มาให้ข้าเต็มสองมือ เหมือนกับที่คุณชายเหวินหรงทำ 

โอ้ย! น่ารักกันจังเลยผู้ชายที่นี่

 

“ขอบคุณนะเจ้าคะ ทั้งสองท่านเลย” ข้ายิ้มกว้างให้ทั้งสองคน จากนั้นหันไปหามู่ชิง

“มาช่วยข้าถือเร็ว” 

จะมีใครอารมณ์ดีกว่าข้าตอนนี้ได้อีกล่ะ ของฟรีเชียวนา มากมายก่ายกอง

 

มู่ชิงเอ๋ย ๆ ข้ากับเจ้าอ้วนตัวเป็นหมีกันแน่ ๆ คราแรกก็กะจะมาซื้อให้มู่ชิง เพราะถังหูลู่ที่ข้ารู้จักผ่านนิยายและซีรีส์มันไม่ได้น่ากินในความคิดข้า แต่พอได้เห็นผลไม้ต่าง ๆ หลากหลายขนาดนี้ก็พลอยตาวาวไปด้วย น่ากินอยู่เหมือนกันนะนี่เจ้าหนู ๆ ทั้งหลาย นอนรอข้าบนไม้ดี ๆ ล่ะ

 

 

--------------

*มาถึงตอนที่ 7 แล้ว นักเขียนหน้าใหม่คนนี้ ขอฝากตัวด้วยนะคะ

**ไรท์พยายามเขียนให้เนื้อเรื่องออกแนวคอมเมดี้นะคะ รีดฯจะได้ไม่เครียด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 274 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #68 Real_PCY😍😍 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 22:07
    นางน่ารักมาก สนุกมากค่ะไรท์
    #68
    1
    • #68-1 wanchan p(จากตอนที่ 7)
      28 สิงหาคม 2563 / 20:57
      ขอบคุณนะคะ ❤️
      #68-1