ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 6 : พี่ใหญ่คนเข้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 330 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

“ท่านไม่กินด้วยกันหรือ สั่งมาตั้งเยอะ ข้ากินคนเดียวไม่หมดหรอกนะ” ข้าเงยหน้าจากชามบะหมี่เกี๊ยว เอ่ยถามคนที่เจ้ากี้เจ้าการสั่งโน่นสั่งนี่มาเต็มโต๊ะ แต่กลับไม่ยอมลงมือกินสักที นั่งมองข้ากินอยู่นั่นแหละ แล้วยังจะทำหน้าอย่างกับนั่งมองแมวตัวเองกินอาหารที่ตัวเองเป็นคนให้อยู่นั้นแหละ

“นั่งมองเจ้ากิน ข้าก็อิ่มแล้วล่ะ เชิญเจ้าตามสบาย” เขาพูดยิ้ม ๆ

“หรือจริง ๆ แล้ว ท่านรังเกียจข้าใช่หรือไม่ อาการก่อนหน้านี้ เอ่อ คือ...ข้าแค่เมารถม้าน่ะ มันโยกไปโยกมาจนข้าเวียนหัว ข้าไม่ได้เป็นโรคร้ายอะไรนะ ข้าสบายดีมาก ๆ เลยล่ะ” เป็นข้า เป็นข้าเอง...ที่ร้อนตัว ข้ามีนิสัยชอบร้อนตัวในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ชอบกระโตกกระตากเวลาไม่ใช่เรื่องที่คิดจะดื้อ

 

“ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า” เขาทำหน้าทำตาตึงขึ้นมานิดหน่อยตอนพูดออกมา เป็นอะไรล่ะนั่น

“อ๊ะ...กินด้วยกันเถอะ” ข้าคีบสิ่งที่ ข้าคิดว่าน่าจะเป็นหมูอบซอสวางบนจานเขา โดยการพลิกตะเกียบของตัวเองเอาด้านที่ไม่ได้สัมผัสอาหารคีบให้

“ทำไมเจ้าถึงใช้ตะเกียบคีบอย่างนั้นล่ะ”

“ข้าเคยทะ... อะ อ๋อ ข้าแค่คิดว่ามันน่าจะดีกว่าที่ข้าจะใช้ฝั่งที่ข้าใช้น่ะท่านไม่คิดงั้นหรือ” ดีนะ ข้าเก่งและมีไหวพริบ

ข้าเกือบจะหลุดปากไปแล้ว ว่า ‘ข้าเคยทำงานที่บริษัทญี่ปุ่น แล้วการทำแบบนี้ เจ้านายสอนมาน่ะ มันเป็นมารยาทบนโต๊ะอาหารของประเทศเขา’ 

คิดดูนะ ถ้าข้าเผลอหลุดประโยคยาว ๆ นี้ออกไปล่ะก็ เขาคงงงเป็นไก่ตาแตก 

แล้ววิธีการแบบนี้ ที่นี่ไม่ได้ใช้กันหรือ สับสนขึ้นมาเลยคราวนี้ ปกติทำกันอย่างไรล่ะ 

กลับจวนไปต้องลำบากมู่ชิงอีกล่ะสิ ที่ต้องตอบความสงสัยของข้า เดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมา ทุกมื้อข้ากินของข้าอยู่คนเดียวภายในห้อง ท่านพ่อท่านแม่ให้เหตุผลว่า ข้ายังไม่หายดี ไม่ต้องลำบากออกไป ข้าก็ปล่อยเลยตามเลย 

ที่ผ่านมาคิดว่าก็ดีเหมือนกัน กลัวว่า การกินไปพูดคุยกันไปจะทำให้ข้าเผลอปล่อยไก่เอาได้ง่าย ๆ แล้วในนิยายที่เคยอ่าน ๆ มา ไม่ได้ลงรายละเอียดเรื่องแบบนี้ด้วยสิ หรือเป็นข้าเองนะ ที่อ่านไม่ละเอียด

“…” คนตรงหน้านิ่งเงียบ ไม่ได้ซักอะไรข้าเพิ่ม 

ข้าต้องใช้กลยุทธ์เปลี่ยนเรื่องคุยด่วน!

 

“จริงสิ! ข้าลืมเรื่องนี้ไปเลย ท่านเป็นใคร มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร บอกข้าได้ไหมคะ เอ่อ เจ้าคะ”

ถามเอง ก็ตกใจตัวเองเช่นกันที่เดินตามใครต้อย ๆ มาก็ไม่รู้ ชื่อก็เพิ่งจะมาถามตอนกินอาหารที่เขาสั่งให้ไปได้ครึ่งทางแล้วเนี่ย 

อาการเมารถม้าทำข้าทำเรื่องน่าอายไปเยอะเลย เดี๋ยวนะ! จำได้คร่าว ๆ ว่าตอนยังไม่หายเมา พอบะหมี่เกี๊ยวมาเสิร์ฟ ข้าซดน้ำซุปเสียงดังไปด้วยล่ะ ไม่ใช่ครั้งเดียวซะด้วย โอ๊ย! ความเป๋อที่ผ่านมานี้ ข้ายังสวยทันไหมนะ

 

“นามข้า หยางเฉิน อี้หยางเฉิน” 

ทำไมชื่อคุ้น ๆ นะ 

เขา‘อี้หยางเฉิน’ ข้า ‘อี้หยางมี่’ ทำไมชื่อมันคล้าย ๆ กันได้ล่ะ เอ๋ หรือว่าจะเป็นพรหมลิขิต ไม่สิ!

 

“เอ๊ะ! นั่นมันชื่อพี่ใหญ่ของข้า หรือว่า...ท่านคือ...พี่ใหญ่ ท่านเป็นพี่ชายของข้าหรือ” 

คำถามโง่เง่าสิ้นดีที่ออกจากปากข้า ทำข้าปล่อยไก่อีกแล้ว คนสติดีที่ไหนจะถามคำถามเช่นนี้ออกไป เอาล่ะ อาการเลิ่กลั่ก ยินดีต้อนรับกลับมาอีกครั้งจ่ะ ข้าต้องทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดีล่ะ ทำไงดี ทำไงดี

“เจ้า! บังอาจแกล้งมี่เอ๋อร์ของข้าหรือเหวินหรง!” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น จนทำให้ข้าต้องหันหน้าไปทางนั้นทันที 

หันทันทีแบบคอแทบหักเลยล่ะ มีใครมาให้ข้าเดาตัวตนอีกล่ะ

 

“??!!” นี่สิ คนนี้สิ

“ให้ข้าแกล้งต่ออีกหน่อยก็ไม่ได้” คนที่อยู่ตรงหน้าข้าบ่นออกมา

“หึ! เจ้านี่นะ” 

พวกเขาต่อล้อต่อเถียงกันอยู่สองคนสักพัก ปล่อยให้ข้าที่ตอนนี้นั่งเงียบเชียบเรียบร้อยผิดปกติวิสัย เกิดความงุนงง สงสัย แต่ก็ต้องทำความเข้าใจเรื่องต่าง ๆ เอาเอง 

ไม่ได้การล่ะ! ข้าต้องแสดงตัวและทำเหมือนว่า คำถามโง่เง่าเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ไม่เคยออกจากปากข้า

“พี่ใหญ่! ท่านมาถึงแล้ว!” ข้าพูดขึ้น พร้อมทำท่าทางดีใจ

เพราะข้าฉุกคิดได้ว่ามู่ชิงเคยบอกไว้ว่า ข้ามีพี่ชายสองคน คนโตหรือก็คือ พี่ใหญ่ นาม‘อี้หยางเฉิน’ ตอนนี้ตอนที่มู่ชิงบอกเล่าเรื่องราวแก่ข้านั้น พี่ใหญ่กำลังไปทำธุระด้านการค้าที่ต่างเมือง ไม่แน่ใจว่าจะกลับตอนไหน

ส่วนพี่ชายอีกคน พี่รอง นาม‘อี้หยางหมิง’ พี่รองกำลังติดตามอาจารย์ที่เป็นหมอไปรักษาคนเจ็บคนไข้ตามเมืองต่าง ๆ ยังไม่มีกำหนดกลับ

มู่ชิงยังเคยบอกข้าอีกว่า พี่ใหญ่น่ะหน้าเข้ม ส่วนพี่รองหน้าหวาน ไม่ผิดแน่ คนนี้สิ คนที่เพิ่งมาใหม่นี่สิ เป็นพี่ใหญ่ พี่ชายของข้าแน่ ๆ รู้ได้อย่างหรือ ‘DNA อยู่บนใบหน้า’ เคยได้ยินคำนี้กันไหม 

หน้าตาข้ากับหน้าตาคนที่ข้าคิดว่าเป็นพี่ใหญ่ของข้าน่ะ เหมือนกันอย่างกับแกะ ต่างกันแค่ตรงที่ เขาดูหน้าเข้มแบบชายชาตรี ส่วนข้าก็หน้าหวานสมเป็นกุลสตรี นี่ข้าต้องมานั่งลุ้นต่ออีกนะ ว่าพี่รองที่ว่าหน้าหวาน จะหวานกว่าข้าไหม จะหน้าตาเหมือน ๆ กับข้าแบบพี่ใหญ่ไหม ไม่งั้นล่ะก็ ข้ากับพี่รองคงเหมือนคู่แฝดกันแน่ ๆ

“พี่เพิ่งมาถึงนี่แหละ มี่เอ๋อร์ เจ้าน่ะ เพิ่งจะหายดี รีบกินรีบกลับไปพักผ่อนล่ะ” พี่ใหญ่พูดพร้อมเข้ามาลูบหัวข้าอย่างเอ็นดู

“เจ้าค่ะ แต่ว่า ถ้าข้ากินเสร็จแล้ว ขอข้า...เดินเล่นอีกนิดนะเจ้าคะ” ข้าพูดพร้อมส่งแววตาอ้อนนิด ๆ ไปให้ด้วย

“อืม...” พี่ใหญ่นิ่งคิด

“ถ้าพี่ใหญ่กลัวข้าเถลไถล ท่านก็ไปกับข้าด้วยสิเจ้าคะ นะ น้า” ข้าชิงพูดขึ้นก่อน ก่อนที่พี่ใหญ่จะเอ่ยอะไรออกมา 

บอกแล้ว ข้าน่ะ เป็นคนที่มักจะร้อนตัว และกระโตกกระตากในบางเรื่อง นี่ถ้ามองให้ดี เขานิ่งเพื่อแกล้งข้าอยู่แน่ ๆ ข้าเพิ่งจะดูออก

 

“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วพี่จะไปกับเจ้าด้วย” พี่ใหญ่พูดพร้อมสีหน้าล้อเลียนแบบเปิดเผย 

 

นี่ไงล่ะ! ข้าว่าแล้วเชียว

 

 

-----------------

*จุดไหนแปลก จุดไหนมีคำผิด ได้โปรดแนะนำด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 330 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #52 แมวอ้วน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:54

    อืมมม. นางมาอยู่ได้หลาบวันแล้วนะ แต่ทำไม ยิ่งอ่านยิ่งไม่ชอบนางน่ะ

    #52
    1
    • #52-1 wanchan p(จากตอนที่ 6)
      18 กรกฎาคม 2563 / 21:42

      ขอโทษที่ไม่ตรงใจนะคะ ไม่ชอบ เทได้เลยนะ อ่านนิยายเอาอรรถรส หากไม่ถูกใจ ไม่ควรทนค่ะ เรื่องสนุกๆอีกเพียบเล้ย ไรท์เข้าใจค่ะ
      #52-1
  2. #1 QAkoizumi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 19:08
    สนุกคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ writer
    #1
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #1-2 KKotchaa(จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2563 / 21:48
      ขอบคุณนะค้า จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ
      #1-2