ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 54 : ให้สัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    30 ก.ย. 63

“ข้าไม่มั่นใจนัก ว่าเคยบอกเจ้าไปหรือยัง ว่าข้า...อยากมีบุตรสักเจ็ดคน”

“หะ...” เสียงข้าขาด ๆ หาย ๆ

“ข้าอยากมีบุตร...เจ็ดคน”

“...!”
 

 

...ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากหมายเลขที่ท่านเรียก

 

ต่อ
 

“คิดว่าแกล้งหลับ แล้วเจ้าจะรอดหรือ...” เสียงทุ้มของเขายังคงเย้าแหย่ที่ข้างหู อีกทั้งลมหายใจอุ่น ๆ ยังหายใจรดวนไปวนมาทั่วใบหน้าของข้า

 

อะไรกัน! ข้ามเวลาชวนเส้นเลือดบนใบหน้าแตกนี่ไปก่อนไม่ได้หรืออย่างไร

ตาข้า เปลือกตาข้า ข้ารู้สึกว่ามันต้องดูมีพิรุธแน่ ๆ คนปกติที่ไหนจะหลับโดยที่เปลือกตาขยุกขยิกกันล่ะ

ท่านทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วปล่อยข้าหลับไปเถอะนะเจ้าคะ ข้าขอ...

 

“ที่จริง...เป็นเช่นนี้ก็ดี เจ้าหลับตาต่อไปเถอะ”

 

บ่นอะไรของเขา?

เอ๋...ได้ยินเสียงเหมือนเขากำลังลุกออกจากเตียง

 

ข้ารอดแล้ว

 

 

เมื่อตั้งสติได้และนับหนึ่งถึงสามสิบเสร็จ จึงลืมตาขึ้นเพื่อจะสอดส่องว่าเขาไปไหนแล้ว

 

“ท่านถอดเสื้อผ้าทำไมเจ้าคะ!”

 

แต่สิ่งที่ได้พบเห็นทำให้ข้าดวงตาเบิกโพลง ลุกขึ้นนั่งอย่างปุบปับ ทั้งยังร้องตะโกนออกมาเสียงหลง

 

บุคคลต้นเหตุที่ตอนนี้สวมเพียงกางเกงตัวในขายาวสีอ่อนซึ่งเย็บด้วยผ้าเนื้อดี

ผะ ผ้าของเขา...เนื้อดีจริง ๆ

 

“ยะ อย่าทำอย่างนี้นะเจ้าคะ”

 

ไร้คำพูดคำจาออกจากริมฝีปากสวยของเขา มีแค่รอยยิ้มที่มุมปากเท่านั้นเป็นปฏิกิริยาตอบกลับ ทั้งยังไม่เว้นช่วงเวลาให้ข้าได้ตกใจนานนัก เขาก็สาวเท้าอย่างหนักแน่น ด้วยสายตาอันแน่วแน่ขึ้นมาบนเตียง แล้วเข้าประชิดตัวเจ้าหญิงที่เพิ่งตื่นจากนิทราจอมปลอมอย่างข้าทันที

 

ทว่า...ไม่ได้ประชิดแบบแนบชิด เขาเพียงทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าข้า โดยมีระยะห่างกันประมาณหนึ่งฝ่ามือ

 

ตัวเราห่างกันหนึ่งฝ่ามือ...เว้นไว้เพื่อ

 

ให้ดูแผงอกหนาน่าซบ...กล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวย...หรือกางเกงผ้าเนื้อดีสีอ่อน

ให้ข้าดูอะไร! ข้าโฟกัสไม่ถูก บอกกันมาตรง ๆ เถอะ แล้วกลิ่นประจำตัวเขานี่อีก

 

“ทะ ท่านไม่ควรทำเช่นนี้”

ปากก็บ่นคนอวดของตรงหน้า แต่เจ้าจมูกแสนทรยศของข้าเองกลับยื่นเข้าไปใกล้เขาอย่างลืมตัว

 

หืม...กลิ่นที่คุ้นเคย

เผลอไผลสูดเข้าไปเต็มปอดเสียหลายฟอด

 

“ตั้งใจยั่วข้าหรือจะ...อื้อ”

ความนุ่มนิ่มของบางสิ่ง ปิดปากหยุดการพูดมากของข้าไว้อย่างนุ่มนวล มันทำให้ข้ารู้สึกดีมาก จะกี่ครั้ง ๆ หากเป็นคนที่เรามีใจ แน่ล่ะ...อดทนไม่ใจสั่นหวั่นไหวได้ด้วยหรือ

 

...ข้าก็รักของข้านี่นา

 

ลิ้นร้อนของเขาถูกส่งเข้ามาสำรวจในปากเล็กของข้าทีละนิด ๆ คงเพราะสุรามงคลจอกนั้น มอมเมาข้า ทำให้ข้ารู้สึกว่าอะไร ๆ ของเขาช่างหอมหวาน และเป็นข้าที่สานต่อกิจกรรมสำรวจของเขาต่อ ด้วยการส่งลิ้นเล็กของตัวเองไปสำรวจฝ่ายนั้นบ้างอย่างกล้าหาญ

 

เมา...ข้าต้องเมาแน่ ๆ เพราะข้ายังรู้สึกว่ามันยังไม่พอ ข้าอยากสัมผัสเขามากกว่านี้

 

 

เมื่อนึกขึ้นได้ ข้าหยุดการกระทำของตัวเองลงแล้วค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออก จากนั้นเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเว้าวอน

“ข้ากลัวเจ้าค่ะ”

“กลัวอันใดกัน ไหนลองบอกข้ามา” เสียงอ่อนนุ่มถามออกมาอย่างใส่ใจ

ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ ข้ายิ่งกลัว...

“คือ...”

เจ้าของแผงอกเปลือยสุดน่าซบดึงข้าเข้าไปสวมกอดพร้อมคอยปลอบประโลมด้วยการลูบหลังอย่างเบามือ หอม...ตัวเขาน่ะหอม รู้ตัวไหมพ่อคุณ

 

“ไม่ต้องกลัวไป ข้าสัญญาจะไม่รังแกเจ้า หากเจ้าไม่ยินยอม”

 

เนี่ย...ก็เป็นซะอย่างนี้

“ท่านพูดเช่นนี้ ข้ายิ่งกลัวเข้าไปใหญ่”

“ยังต้องกลัวอันใดอีก ข้าให้สัญญาแล้ว หากเจ้าไม่สบายใจ พ้นจากคืนนี้ ข้าจะแยกไปนอนที่อื่น ดีหรือไม่”

 

เสียงนุ่ม ๆ อกแน่น ๆ กลิ่นตัวหอม ๆ อีกทั้งปฏิบัติกับเราอย่างอ่อนโยน ข้าต้องรีบอธิบาย

 

“ฟังข้านะเจ้าคะ เราจะไม่แยกห้องนอนกันเด็ดขาด แต่งกันแล้ว ข้าไม่ยอมให้ท่านหนีไปนอนกับคนอื่นหรอกเจ้าค่ะ และเรื่องที่ข้ากลัว หาใช่ข้ากลัวท่านไม่ ที่ข้ากลัว ก็คือใจของข้าเองเจ้าค่ะ”

ข้าเอื้อมมือไปลูบใบหน้าเขาอย่างหลงใหล ไม่ว่าจะเป็น คิ้ว ตา จมูก ปาก ข้าชอบทั้งหมด

ต่อด้วยใช้ปลายนิ้วไล้ไปทั่วแผงอก ยาวไปจบที่หน้าท้องแกร่ง มือหนารีบคว้ามือข้าไว้เหมือนกลัวบางอย่าง คนตรงหน้าหายใจคล้ายคนเหนื่อยหอบ ทำเอาข้าเผลอหอบไปด้วย

 

“ข้ากลัวข้าจะเผลอกินท่าน ทั้งที่ตัวเองตั้งใจไว้แล้วเจ้าค่ะ” สตรีหน้าหนาเช่นข้าพูดออกไปด้วยหน้าตาและน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าหนักใจอย่างถึงที่สุด

 

ก่อนหน้านี้ ที่พูดไว้ว่าจะแต่ง จะเป็นภรรยาผู้ใดก็ต่อเมื่อสิบแปดหนาวไปแล้ว ตอนนั้นข้ายังไม่มีคนรักหรือสามีเป็นตัวเป็นตนนี่ แอบมีใจให้เขาก็จริง แต่พ่อหนุ่มคนนี้ไป ๆ มา ๆ ทำตัวลึกลับราวกับเป็นผีสางนางไม้ ไว้ใจได้แค่ไหนก็ไม่รู้ จริงใจกับเราหรือเปล่าก็ดูไม่ออก

 

 

เฮ้อ...แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันประจักษ์ชัดเจนต่อหน้าขนาดนี้ ที่ตั้งใจไว้ มันเขวจนเซเกือบพังไม่เป็นท่า

...เอาไงดี

 

สามีข้า สามีข้า ตอนนี้เขาเป็นสามีข้าแล้ว!

 

ยอมเลยตามเลยดีไหมนะ ยอมแล้วไงต่อ... ท้อง! ท้องแน่ ๆ ชือดื่อดือดึ๊ดแล้วก็ท้องสิ มีโอกาสแค่ไหนกันนะที่เจ้าก้อนแป้งน้อย ๆ จะมาจ๊ะเอ๋ ถ้าไม่ก็แล้วไป แต่ถ้าปุ๊บปั๊บรับโชคเลยล่ะ

แล้วแผนการหาเงินของข้า ขนมที่โรงเตี้ยม อาหารที่อยากลองเสนอท่านพ่อและพี่ใหญ่ แบบกระเป๋าผ้าที่อยากทำ และอะไรต่ออะไรอีกนะ...

 

เจ้าหนู...ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากจะมีหนูนะ แม่อยากเจอเจ้าเด็กอวบอ้วนของแม่มาก ๆ แต่พอลองนึกแล้วมันไวเกินไปน่ะ ตอนนี้แม่ยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีวิญญาณเป็นชาวต่างโลกต่างภพ สมองก็ยังป้ำ ๆ เป๋อ ๆ สิ้นดี ให้แม่พร้อมกว่านี้นะลูกนะ

คิดไปพลางเอามือลูบท้องตัวเองเบา ๆ ทันใดนั้นสายตาเพิ่งจะสังเกตได้ว่าตัวเองถูกถอดชุดมงคลสีแดงที่สวมอยู่ก่อนหน้านี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

“อุ๊ย...” งุนงงอยู่ดี ๆ มาสะดุ้งอีกที ตอนสามีที่ข้าพูดถึงอยู่ในใจยื่นแขนมาช่วยปลดเครื่องประดับที่ยังคงเหลืออยู่ออก

 

เมื่อทุกอย่างบนร่างกายข้าคล้ายว่าจะเรียบร้อย เขาหันไปจัดที่จัดทางบนเตียงนี้ จากนั้นกางแขนคว้าหมับดึงข้าให้นอนลงไปพร้อมกัน

“จะทำอะไรเจ้าคะ” เสียงสั่นเล็กน้อยพอเป็นพิธี

“คืนแรกในห้องหอ...คู่บ่าวสาวเขาทำสิ่งใดกันเล่า”

 

คำพูดชวนคิดนี่มันอะไรกัน นะ นี่ข้า...จะไม่รอดตั้งแต่คืนแรกเลยเหรอเนี่ย

 

“ก่อนหน้านี้ เราเพิ่งคุยกันว่า จะไม่รังแกข้า มิใช่หรือเจ้าคะ” ทำเป็นขัดขืนอีกหน่อย

“หืม...แล้วที่เจ้าบอกข้าว่ากลัวใจตัวเองล่ะ มิใช่ว่าเราใจตรงกันหรือ”

นี่เขาจะเล่นลิ้นกับข้าเหรอ

 

“พูดอย่างนั้นก็ถูก แต่...”

“หึ ข้าไม่ได้จะทำอันใดเจ้า วันนี้ทั้งวันเราเหนื่อยกันมามากแล้ว นอนพักเอาแรงกันก่อนเถอะ” สามีคนดีของข้าพูดชี้แจงพร้อมกระชับอ้อมแขน

“เจ้าค่ะ” และข้าภรรยาแสนดีก็รับฟังคำเขาอย่างไม่เกี่ยงงอน ข้ามันคนง่าย ๆ อะไรเข้าทางตัวเองก็รับเอาง่าย ๆ

“เข้านอนไวก็ดี พรุ่งนี้เช้า เราต้องเข้าวังกัน” เจ้าของเสียงทุ้มเริ่มมีอาการงัวเงีย

 

แต่ข้า...ตาสว่างกระจ่างใสเลยแหละ เพราะคำว่า ‘เข้าวัง’ ของเขา

 

ไม่! นึกถึงเรื่องดี ๆ ไว้ เดี๋ยวนอนไม่หลับ อย่าเพิ่งคิดมากไปเอง

 

เดิมทีที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องแต่งงานกับผู้ใด ข้าคิดเพียงว่า คงต้องยอม อย่างไรก็คงต้องยอม ว่าที่สามีเป็นถึงท่านแม่ทัพ หากข้าไม่ยอม เขาอาจจะฆ่าข้าเมื่อไหร่ก็ได้

สิ่งไหนที่อยากทำ ได้แต่ปล่อยให้โชคชะตานำพา ถ้ามีโอกาส ข้าคงได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ถ้าไม่...ก็ช่างแม่ง ค่อยวางแผนใหม่

 

แต่ทว่า...สามีของข้า กลับเป็นเขา อาการที่สมองมีแต่สิ่งที่ยังอยากจะทำ ก่อนมีเจ้าตัวน้อยถึงวนกลับมา เพราะเขาใจดีกับข้าสินะ ข้าเลยได้ใจ

เจ้าคนนิสัยไม่ดี เขาดีขนาดนี้แล้วยังจะใจร้ายกับเขาอีก

 

เขาน่ารัก ข้ารักเขา

คิดเองมีความสุขเอง แล้วก็นอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ข้าล่ะ...ข้าเก่งเรื่องไร้สาระเช่นนี้

 

‘พรุ่งนี้ เข้าวัง’

จู่ ๆ คำนี้ของเขามาสะกิดใจที่เปี่ยมสุขพร้อมนอนหลับฝันดีของข้าให้กระเจิดกระเจิงอีกรอบ

 

ข้าระแวงตัวเองจะไปทำอะไรที่ขัดหูขัดตาเบื้องสูงเหลือเกิน

แต่ข้ามีน้องชายเขาอยู่ในกำมือ เขาคงไม่...

โอ๊ย มันก็ไม่แน่ไหมล่ะ ข้ามันคนนอก อีกอย่างไม่รู้น้องชายเขาอยู่ในกำมือข้า หรือข้าอยู่ในกำมือน้องชายเขากันแน่ สับสนอะไรอย่างนี้

 

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่ อยู่ข้างเจ้าเสมอ” เสียงแผ่วเบาคล้ายคนนอนละเมอหลุดออกมาจากปากเจ้าของอ้อมกอดอุ่น ทำให้ข้าหลุดยิ้มเอ็นดูออกมา

 

เมื่อสัมผัสตัวเขาดี ๆ เพิ่งจะรู้ว่าตัวเขาเริ่มเย็น คงเพราะอากาศที่หนาวจัด ข้า...ภรรยาที่แสนดี จึงขยับตัวออกจากอ้อมแขน ลุกขึ้นนั่งจัดแจงผ้าห่มให้ตัวเขาและตัวข้า

ก่อนที่จะมุดตัวลงไปซุกคนตัวโต ข้าก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากเขาหนึ่งครั้งก่อน “ข้ารักท่าน จะภักดีต่อท่าน ได้โปรดเป็นสามีที่ใจดีกับข้าไปตลอดด้วยนะเจ้าคะ”

 

 

วันนี้...เป็นวันที่ดี

 

และหวังว่าชีวิตหลังแต่งงานของเราจะมีแต่เรื่องดี ๆ

 

 

เดี๋ยวนะ นี่ข้าแต่งกับชินอ๋อง ต่อหน้าผู้อื่น ข้าต้องเรียกเขาหรือเรียกแทนตัวข้าเองว่าอย่างไร ทำไมข้านึกไม่ออก นี่ข้าคืนความรู้ให้คนที่สั่งสอนไปหมดแล้วเหรอเนี่ย

 

วุ่นวายจริง ๆ ความพิเศษนี้

 

 

ชวนกันหนีไปอยู่ในป่าดีกว่าไหม

 

-----

*ไรท์ติดธุระหนัก ๆ ทั้งเดือนเลยค่ะ เลยหายไปนาน ขอโทษคนที่รอนะคะ อย่างไรก็ตามไม่ทิ้งหายจ้อยแน่นอนค่ะ

**นิยายของไรท์ รูปแบบชีวิตตัวละคร ขึ้นอยู่กับสมองน้อย ๆ ของไรท์ หากไม่ถูกใจใคร ต้องขอโทษด้วยค่ะ

แต่ถ้าใครนิยมความแปลก ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ

ไรท์ วจ. เจ้าเดิม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #75 Real_PCY😍😍 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 16:17
    งือออออ คิดถึงมากๆเลยค่าา
    #75
    1
    • #75-1 wanchan p(จากตอนที่ 54)
      30 กันยายน 2563 / 17:01
      มาแล้วค่าาา รักนะคะ😘
      #75-1
  2. #74 pook1819 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 09:18
    ชอบที่ความต่างนี่แหละอิอิ
    #74
    1
    • #74-1 wanchan p(จากตอนที่ 54)
      30 กันยายน 2563 / 09:26
      รักนะคะ 😘
      #74-1