ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 53 : ห้องหอ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

“ขอข้าจูบเจ้าได้หรือไม่” สามีหน้ามนของข้าเอ่ยถามออกมาด้วยหน้าตาใสซื่อ

 

ข้าก้มหน้าลงเล็กน้อย หลบสายตาเขา ริมฝีปากอิ่มอมยิ้ม แก้มนิ่มแทบปริแตก คำพูดชวนเขินส่งผลให้เลือดขึ้นสูงมายังใบหน้า ต้องขอพักหายใจเข้าออกลึก ๆ สักครั้งก่อน

 

จากนั้นเป็นข้าที่พุ่งตัวอย่างสวยงามเข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งข้างกัน คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของข้าอย่างถูกต้องสมบูรณ์ตามขนบธรรมเนียมที่นี่แล้ว

พร้อมประกบริมฝีปากตัวเองเข้ากับริมฝีปากเขาอย่างนุ่มนวลหากแต่แฝงความเร่าร้อนผสมลงไปนิดหน่อย คนถูกรุกเบิกตากว้าง ทว่าไม่ได้ทำการผลักไสใด ๆ คนที่ทำอะไรปุบปับ อีกทั้งแขนแกร่งรัดรั้งให้ร่างนุ่มนิ่มเข้าหาตัวมากยิ่งขึ้น รวมถึงโน้มตัวมาทางร่างเล็กจนกระทั่งหลังแอ่นเหมือนกำลังฝึกโยคะ

โน้มไปโน้มมา แผ่นหลังของข้าก็ราบไปกับเตียงนอนโดยสวัสดิภาพ ปากร้อนของเราทั้งคู่ที่มีกลิ่นของเหล้ามงคลหอมอบอวลชวนให้อารมณ์ยิ่งเตลิดไปไกล ยังคงแลกลมหายใจให้กันอย่างจริงจังเหมือนงานเร่งด่วนที่นายเพิ่งทวง

 

มือหนาเริ่มเปลี่ยนทิศทางจากที่เคยจับประสานกับมือเล็กทั้งสองข้าง ปลดประจำการมือข้างหนึ่งมาดึงผ้าคาดเอวชุดเจ้าสาวให้หลุดออก จากนั้นแหวกมือเข้าไปตามสาบเสื้อที่มีพื้นที่พอให้มือที่เหน็บหนาวเจอจุดที่อบอุ่น แหวกไปแหวกมาก็สัมผัสไปเจอจุดที่อุ่นที่สุดและอยู่ในสุด

เมื่อพบกับความอบอุ่นที่ตามหาแล้ว แต่กระนั้นมือนักผจญภัยหาได้หยุดเท่านั้นไม่ มันบีบคลึงส่วนที่อุ่นย้ำซ้ำ ๆ เหมือนเด็กที่เจอของเล่นชิ้นที่ถูกใจ และเมื่อมือไม่หยุดปฏิกิริยาตอบสนองของเจ้าอุ่นนิ่มนั้นเริ่ม...

 

“พะ พอก่อนเจ้าค่ะ”

“เหตุใดข้าต้องหยุดเล่า ในเมื่อเจ้าเป็นชายาของข้าแล้ว”

“หืม...ท่านก็รู้นี่เจ้าคะ ว่าข้าอยากเป็นภรรยาให้ใครก็ต่อเมื่อครบสิบแปดหนาวไปแล้ว”

“ข้าไม่เห็นจะเคยได้ยินอะไรเช่นนี้มาก่อน” ท่านแม่ทัพของแผ่นดินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

“ข้าจะทำอย่างไรกับคนปากแข็งดีนะ อืม...”

มือข้างที่ว่าง จี้ไปที่เอวของคนตัวโตที่คร่อมตัวเองอยู่ ผลลัพธ์ที่ได้ คือคนตรงหน้าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

 

ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร จี้เอวมันไม่เคยได้ผล...

“มะ มี่เอ๋อร์ หยุด” เสียงแหบพร่าคล้ายคนพยายามระงับอารมณ์บางอย่างเอ่ยห้าม เมื่อข้าเปลี่ยนเป็นจี้ส่วนที่มันเคยใช้ได้ผล เมื่อครั้งปะทะหน้ากันที่โรงเตี้ยม

 

“เจ้าค่ะ ๆ ข้าหยุดแล้ว แล้วท่านล่ะเจ้าคะ ยอมรับหรือยัง...ว่ารู้แทบทุกเรื่องเกี่ยวกับข้า ยอมรับไหมเจ้าคะ...ว่าส่งใครมาตามดูข้าอยู่ตลอดเวลา”

“เจ้ารู้!”

 

“ส่งคนมาคอยตาม แล้วตัวท่านเองเล่าเจ้าคะ หายไปไหน พอมีคนมาขอเกี้ยวข้า ก็ร้อนรนส่งม้วนสีทองนั่นมาสกัดดาวรุ่ง” ข้าเหลือบตามองเขาด้วยสายตาแสดงความน้อยใจ ทั้งยังบีบน้ำตาออกมาเล็กน้อย

“แล้วตัวท่าน หายไปไหนมาล่ะเจ้าคะ คิดจะไปก็ไป คิดจะมาก็มา เห็นข้าเป็นอะไร”

 

“ข้าขอโทษ”

เสียงอ่อนของเขา อ่อนจนคนที่พยายามบีบน้ำตาใจอ่อนเช่นกัน ในความเข้าใจของตัวข้า ข้าที่เพิ่งรู้ว่าเขาเป็นถึงท่านแม่ทัพ คงจะมีงานติดพันมากมาย มิใช่ท่านอ๋องที่ร่ำรวยแต่ว่างงานอย่างที่เคยคิดไม่

 

“ไหนลองอธิบายทุกอย่างให้ข้าฟัง...ได้หรือไม่เจ้าคะ”

 

 

 

“ที่แท้...เพราะท่านต้องไปสืบข่าวนี่เอง เลยหายไปนาน หากท่านต้องไปอีก...ขอข้าไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ”

“มันอันตราย”

“ข้าจะดูแลตัวเองดี ๆ จะปลอมตัวให้เนียน ฝึกปรือฝีมือการต่อสู้รอเลยก็ได้นะเจ้าคะ ขอไปด้วยนะเจ้าคะ ข้าแต่งกับท่านแล้ว จะตามติดไปไหนด้วยคงไม่น่าเกลียดอันใด”

“อย่างไรข้าก็ให้เจ้าไปด้วยไม่ได้”

 

“เฮ้อ...รับทราบเจ้าค่ะ ข้าไม่ไปก็ได้” ข้าเอ่ยเสียงอ่อน

“เจ้าโกรธหรือ”

“ไม่ได้โกรธเจ้าค่ะ ข้าแค่แกล้งให้ท่านสนใจเท่านั้นแหละ คิก ๆ”

“แปลกคนขึ้นทุกวัน”

 

ได้ยินเขากล่าวมาอย่างนี้ ข้าตอบกลับไปทันทีอย่างไม่ต้องเว้นช่วงคิดนาน

“ข้าเป็นคนแปลกอยู่แล้วเจ้าค่ะ” พูดแล้วยิ้มโชว์ฟันขาวเรียงสวยทุกซี่ของตัวเองอย่างเด็กน้อยอ้อนผู้ใหญ่

“ข้าน่ะ...ไม่ได้อยากตามติดตอนท่านต้องไปทำงานหรอก งานก็คืองาน ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ แค่เพียงน้อยใจ ท่านมักจะหายหน้าหายตาโดยไม่ยอมบอกกล่าวกันก่อน คิดถึงก็คิดถึง เป็นห่วงก็เป็นห่วง จะหลอกถามคนที่ท่านให้คอยดูแลข้า ก็กลัวไก่ตื่นว่าข้ารู้ตัว เฮ้อ...เป็นข้ามันไม่ง่ายนะเจ้าคะ”

 

สตรีเช่นข้าเป็นคนที่ชัดเจนและต้องการความชัดเจน เรื่องไหนติดอยู่ในใจมักจะพูดออกมาเลย ไม่นิยมอมพะนำแล้วเอาไปคิดเองสักเท่าไหร่

เพราะคิดมาตลอดว่าจิตใจของคนเรา เป็นอะไรที่เดายากมากที่สุด แม้คนคนนั้นจะพูดออกมาอย่างหนึ่ง แต่ในใจเขานั้นอาจจะคิดอย่างอื่นก็ได้

ฉะนั้น เรื่องไหนสามารถถามได้ ข้าจะถาม อย่างน้อยคำพูดที่เอ่ยออกมา ย่อมเผยข้อมูลบางสิ่ง แม้จะเล็กน้อยแต่ก็ยังดี ดีกว่าต้องตั้งสมมติฐานเองทั้งหมด เหนื่อยสมองเปล่า ๆ

 

“จากนี้ไป ข้าจะแจ้งเจ้าทุกครั้งก่อนไปไหน ดีหรือไม่” สามีงานดีของข้าใช้นิ้วเกลี่ยไรผมที่หน้าผากให้ก่อนพูดต่อ “ยามไม่ได้พบหน้าเจ้า ข้าเอง...ก็คิดถึงเจ้าไม่น้อย เสี่ยวมาวของข้า”

 

ความงานดีของรูปร่างหน้าตาและคำพูดดี ๆ ของเขาทำให้ภรรยาอย่างข้าตาพร่ามัวไปหมด อีกทั้งตัวเราเองที่ใจง่าย มีใจให้เขาอยู่แล้วด้วย ยิ่งห้ามความรู้สึกอยากสัมผัส...ไม่ค่อยได้

 

จึงยื่นมือไปโน้มใบหน้าของเขามารับจูบจากตัวเองอีกครั้ง

 

ริมฝีปากของคนตรงหน้า...ยังคงนุ่มนิ่ม และอุ่นร้อนเหมือนเดิม เราทั้งสองต่างตักตวงความหอมหวานของกันและกันอย่างโหยหา ก่อนที่ข้าจะถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

 

“แน่นอนสิเจ้าคะ ท่านเลือกมาเป็นสามีคนอย่างข้า รู้ไว้เลยนะเจ้าคะ ไปไหนมาไหนต้องบอกข้าด้วย หากหายไปเฉย ๆ ข้าคงเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับกันพอดี มีอะไรก็บอกกันดี ๆ พูดออกมาตรง ๆ ข้าจะทำความเข้าใจเอง สิ่งไหนเป็นความลับ ตัวอย่างเช่น เรื่องงานของท่าน แผนของกองกำลังทหารอะไรเช่นนี้ บอกไม่ได้ ก็บอกข้าเลยว่าบอกไม่ได้ จบ”

 

ทว่าเมื่อนึกได้ว่ามีเรื่องอยากพูดต่ออีกนิด และเป็นเรื่องที่...ควรหรือไม่ควรก็ไม่แน่ใจ จึงล้มตัวลงไปนอนหนุนตักชายหนุ่มที่เป็นคนของตัวเอง พร้อมเอามือหนาของเขามาแนบหน้าไว้อย่างเอาใจนิด ๆ

 

“อืม...ที่จริง ข้ารู้ว่างานของท่าน เป็นเรื่องที่สตรีไม่ควรยุ่ง หากแต่ท่านก็รู้ใช่ไหมเจ้าคะ จำได้ไหม ข้าเคยบอกว่า...จิตวิญญาณข้านั้นไม่ได้เป็นคนของโลกนี้ตั้งแต่แรก ที่โลกโน้น ข้าอ่านนิยายมาเยอะมาก ๆ เจ้าค่ะ ข้าคิดว่าในสมองน้อย ๆ ของข้าพอจะมีความรู้เกี่ยวกับการแก้ปัญหาในสถานการณ์ต่าง ๆ มาบ้าง กลยุทธ์ทางทหารก็พอเคยอ่านผ่านตามาอยู่หน่อย ๆ บางครั้งหากท่านนึกอะไรไม่ออก หรืออยากได้ไอเดีย เอ๊ย...ความคิดแปลก ๆ แหวกแนว ก็ลองมาคุยกับข้าได้นะเจ้าคะ”

 

พูดไปสังเกตสีหน้าของเขาไป พอพูดถึงเรื่องงาน เขามีสีหน้าที่อ่านยาก ข้าจึงส่งนิ้วเรียวสวยของตัวเองไปคลึงเบา ๆ ที่ระหว่างคิ้วของเขา

 

“ไม่อยากคุยเรื่องนี้ ก็บอกได้ตรง ๆ เหมือนกันเจ้าค่ะ ง่าย ๆ แค่นี้เลย ไม่เซ้าซี้ เรื่องงานข้าจะไม่ยุ่ง แต่เรื่องไหนที่เกี่ยวข้องกับสตรี ข้าไม่ปล่อย...เด็ดขาด” ข้าทำตาขวางประกอบประโยคที่ออกจากปาก

 

“หึ”

คำพูดและการกระทำของข้า ทำให้สีหน้าอ่านยากแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเปื้อนยิ้มแกมเอ็นดูส่งมาให้แทน

“ข้าเองก็เคยบอกเจ้าไปแล้ว ว่าข้าจะมีเพียงเจ้าเพียงผู้เดียว”

 

ยิ้มได้ใจหลุดออกจากริมฝีปากของข้า หากแต่รอยยิ้มนั้นก็ปรากฏได้เพียงไม่นาน

 

 

“ข้าไม่มั่นใจนัก ว่าเคยบอกเจ้าไปหรือยัง ว่าข้า...อยากมีบุตรสักเจ็ดคน”

“หะ...” เสียงข้าขาด ๆ หาย ๆ

“ข้าอยากมีบุตร...เจ็ดคน”

“...!”

 

 

 

 

...ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากหมายเลขที่ท่านเรียก

 

 

 

--------

มาช้าแต่มาแน่นอน! ไรท์ วจ เจ้าเก่าเจ้าเดิมเองค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #73 Real_PCY😍😍 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 17:47
    ไรท์~~~

    งือออออ เราคิดถึงแล้วน้าาาาา เมื่อไหร่จามา อุแง้งงงง
    #73
    1
  2. #72 Jintanatanti (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 17:49
    มี่งานเข้าแต่จะเอา7ยอมก็ได้วะะะะะะ😂😂😂
    #72
    1
  3. #71 pook1819 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 23:20
    อุ๊ต๊ะ เจ็ดคน
    #71
    1
  4. #70 Real_PCY😍😍 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 21:11
    โอ้..ท่านอ๋อง..เจ็ดคน..เจ็ดคนเลยรึ? แง้งงงงง แต่งกันแล้วเมื่อไหร่จะมีเจ้าก้อนแป้งน้อยๆสักทีน้าาาาา ฮุๆ
    #70
    0