ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 5 : ร่างกายข้าต้องการปะทะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 344 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ข้าในตอนนี้กำลังนั่งหัวสั่นด๊อกแด๊ก ๆ อยู่บนรถม้า ด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีอาการขนลุกชัน ร้อน ๆ หนาว ๆ 

แต่นี่ไม่ใช่เพราะข้าไข้ขึ้นมาอีกครั้งหรอกนะ อาการอย่างนี้ข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี 

ปกติหากนั่งรถที่มีการปรับอากาศ ไม่ว่าจะเป็น รถยนต์ รถเมล์ รถไฟฟ้า (เฉพาะชั่วโมงเร่งด่วน) ข้าก็มักจะมีอาการเช่นนี้ พะอืดพะอม และถ้าถึงที่สุดก็จะอาเจียนออกมา 

ก่อนหน้านี้ข้าก็คาดคะเนตัวเองไว้แล้ว ว่าข้าไม่น่าจะเมารถม้าแน่ ๆ ไม่มีแอร์ ไม่มีกลิ่นปรับอากาศ คิดว่ารอดชัวร์ โอ้ย เป็นอย่างนี้ได้ไงเนี่ย เกมพลิกเฉยเลย

ข้าล่ะไม่ชอบเลย เมื่ออาการเช่นนี้เกิดขึ้น เพราะมันจะส่งผลให้รู้สึกว่าโลกทั้งใบหยุดนิ่ง เพื่อให้ข้าได้รับรู้อาการผิดปกตินี้แบบชัดเจนอยู่คนเดียว 

ที่โน้น (ที่จากมาน่ะ) ยังมียาดม ยาหอม พิมเสน ให้ใช้ให้พก ที่นี่ล่ะ ข้าจะใช้อะไรเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดได้บ้าง ทรมานเหลือเกิน

 

“มะ...มู่ชิง ข้าขนลุกไปหมดแล้ว ใกล้ถึงหรือยัง” เสียงข้าตอนนี้เริ่มแผ่ว เพราะเริ่มทนกับอาการที่เป็นอยู่ไม่ค่อยไหวแล้ว

“ใกล้แล้วเจ้าค่ะ ทนอีกนิดนะเจ้าคะ” มู่ชิงนางตอบด้วยสีหน้าให้กำลังใจเต็มที่ คิดว่านางเองก็คงสังเกตเห็นความผิดปกติของข้า 

แต่ข้านั้น รู้ตัวเองดี ตอนนี้ข้าน่ะ...

“หยุดก่อน! ข้าขอลงตรงนี้! ไม่ไหวแล้วจริง ๆ!” 

สิ้นเสียงตะโกนของข้าว่า ‘หยุดก่อน! ข้าขอลงตรงนี้!’ คนบังคับรถม้าคงได้ยิน เลยบังคับม้าให้หยุดทันที

“เจอกันที่โรงเตี๊ยมเด้อ” ข้าหันไปบอกมู่ชิงก่อนกระโดดลงทันทีเช่นกัน 

ข้าที่ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ไม่รอใครทั้งนั้น พร้อมวิ่งไปหาที่สูดอากาศ ปอดข้าต้องการอากาศบริสุทธิ์จ้า!

 

วิ่งมาได้สักพัก ข้าก็หยุด ต่อด้วยหายใจเข้า หายใจออกลึก ๆ หลายที เพื่อบรรเทาอาการของตัวเอง สภาพตอนนี้ดูย่ำแย่มาก ใครเห็นคงเข้าใจว่าเป็นโรคร้าย เหงื่อแตกโทรม หน้าซีด ปากซีด 

'หมดกันความสวยที่อุตส่าห์แต่งมา'

ก่อนออกจากจวนมา ข้าก็แอบคิดไว้แล้วนะ ว่าจะขอเดินเท้ามากันเอง เพราะระยะทางจากจวนมาตลาด ไม่ได้ไกลมากสำหรับข้า 

มู่ชิงบอกข้า แค่หลี่กว่า ๆ เกือบ 2 หลี่ ที่ข้าเข้าใจก็เกือบ 1 กิโลเมตรเท่านั้นเอง 

ตอนทำงานที่กรุงเทพฯ เดินไกลกว่านี้ซะอีก เนื่องจากอพาร์ทเม้นท์ที่อาศัยนั้นอยู่ไกลจากสถานีรถไฟฟ้า ข้าก็ยังผ่านมาได้ แค่นี้จิ๊บ ๆ 

แต่พอคิดว่าท่านพ่อท่านแม่ ต้องเป็นห่วงแน่ ๆ เนื่องจาก ‘เพิ่ง’ หายป่วย แม้จะหายดีได้เกือบเดือนแล้วก็เถอะ แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่ย่อมมองว่ายังน่าเป็นห่วงอยู่ดี ข้าเลยสรุปเองภายในใจ ไปกับรถม้าแหละดีแล้ว 

ทำตัวเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย จะได้ง่ายต่อการขอออกมาเที่ยวบ่อย ๆ ด้วย

 

“แม่นาง เจ้าดูอาการไม่ค่อยดีเลย มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยเหลือเจ้าได้หรือไม่”

เป็นชายหนุ่มดูเจ้าสำอางคนหนึ่งถามข้า ด้วยสีหน้าแสดงอาการเป็นห่วง 

หน้าตาใส ๆ อย่างนี้คงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ ถึงเป็นคนไม่ดี แต่นาทีนี้ข้าคงสู้กับใครไม่ไหวแล้ว ข้ายอม จะเอาอะไรเอาไปเลยเหอะ 

หันมองรอบข้างอย่างลวก ๆ ตอนนี้ข้าคงเข้าใกล้พื้นที่การค้าแล้วแหละ เห็นคนนั้นคนนี้เดินเข้าร้านนั่นทีร้านนี่ที คงใช่แหละ โอเค เซฟโซน! หวังว่านะ

“ขะ ข้า...” ข้าทำท่าจะตอบ แต่บางสิ่งบางอย่างมันทะยานพุ่งขึ้นมาจนน่าใจหาย ข้าเลยต้องหายใจเข้าออกลึก ๆ อีกครั้ง เพื่ออดกลั้นไว้ สงบหนอ สงบหนอ ไม่ได้นะลูก ไม่ได้...หนูจะออกมาชมโลกต่อหน้าผู้ชายไม่ได้

“โรงหมออยู่ไม่ไกลจากนี้ ให้ข้าพาเจ้าไปไหม” จบคำพูดนั้น ข้าถึงกับต้องยกมือท่าปางห้ามญาติทันที 

เอาล่ะ! บอกความต้องการตอนนี้ไปดีกว่า

“ไม่ ๆ ตอนนี้ร่างกายข้าต้องการอะไรที่อุ่น ๆ สามารถซดลงท้องได้มากกว่าน่ะ” แม้ว่าเขาจะชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดข้า แต่ดูสีหน้าแล้ว เขาคงเป็นห่วงเพื่อนร่วมโลกอย่างข้าด้วยความจริงใจ 

คงจะเป็นคนดีจริง ๆ สินะคนคนนี้ แอบให้คะแนนความดีเบา ๆ ในใจแล้วกัน เผื่อต่อไปจะเป็นกัลยาณมิตรที่ดีกันได้

 

“ที่แท้ เจ้าแค่หิวหรอกหรือ” เขาเงียบไปสักครู่แล้วพูดขึ้น หื้ม...ข้าเห็นนะ เมื่อสักครู่นี้เขายกมุมปากยิ้มนิดหน่อยล้อเลียนข้า ครึ่งวินาทีที่แล้วข้าเพิ่งชมท่านในใจไปเองนะ เหตุใดมากวน (...) กันเช่นนี้

“รบกวนท่านแล้ว ช่วยนำทางข้าไปยังร้านที่ขายบะหมี่ที่มีน้ำซุปร้อน ๆ ได้หรือไม่” ข้าทำเป็นยิ้มเขินแล้วบอกความประสงค์ทันที 

ร่างกายข้าต้องการซดน้ำซุป ฉะนั้นเรื่องโดนล้อเลียนเอาไว้คราวหลัง ข้าบอกแล้ว ข้าน่ะ...อยู่เป็น

“เช่นนั้น ตามข้ามาเถอะแม่นาง” เขาตอบรับคำขอข้า พร้อมทั้งยิ้มล้อเลียนแบบไม่ปิดบังเลยแหละครั้งนี้ 

ทำเอาคิ้วซ้ายข้ากระตุกทันที 

อุบ๊ะ! เย็นไว้ ๆ ผู้มีพระคุณ ๆ ท่องไว้ หากเดินหาร้านเอง อาจจะอาเจียนก่อนจะเจอร้านที่ต้องการก็เป็นได้ ขนลุกขนพองจะแย่แล้วตอนนี้

 

เขาเดินนำข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ที่ชื่อโรงเตี๊ยมคุ้น ๆ แต่ข้านึกไม่ออก เดินเข้าไปพนักงานในร้านก็มองข้าแปลก ๆ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์จะสนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างหรอกนะ ร่างกายต้องการปะทะกับบะหมี่พร้อมซดน้ำซุปเท่านั้น!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 344 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #37 ปุ้น (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 05:02

    สนุมากค่ะ อ่านเข้าใจง่ายเนื้อหาน่าติดตาม ชอบสไตล์การเขียนด้วยนะคะที่ใช้คำจากโลกเก่าไปผสมกับโลกใหม่แบบว่าให้ความรู้สึกไม่ลืมว่าตัวเองมาจากไหนดี

    ชอบความคิดของตัวนางเอกมาด้วย มันรู้สึกเหมือนเป็นคนธรรมดาที่หลงไปต่างโลก ไม่เหมืนนางเอกนิยายหลงเข้าไปในนิยายอีกเรื่องประมานนั้น

    #37
    1
  2. #11 Kwan2528 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 19:13
    ระยะทาง หลี่ ไม่เคยอ่านเจอ
    เป็น ลี้ หรือปล่าวคะ
    #11
    4
    • #11-1 KKotchaa(จากตอนที่ 5)
      3 มิถุนายน 2563 / 19:14
      ไรท์ติดมาจาก ป่าท้อสิบหลี่น่ะค่ะ ไม่แน่ใจว่าจริง ๆ ต้องใช้คำไหน
      #11-1
    • #11-4 KKotchaa(จากตอนที่ 5)
      5 มิถุนายน 2563 / 06:04
      คุณ kook
      ที่จริงแล้ว ติดคำว่า ลี้ เหมือนกันค่ะตอนจำและอ่าน

      ขอบคุณนะค้าา 😚
      #11-4