ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 48 : กลุ่มคนน่าเกรงขาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    21 ก.ค. 63

เช้านี้ตื่นมาด้วยความรู้สึกที่ไม่ปกติ อารมณ์ไม่แจ่มใสเหมือนวันก่อน ๆ ความตะขิดตะขวงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในจิตใจตั้งแต่เมื่อคืนยังคงเด่นชัด

ราวกับดรุณีน้อยแสนบอบบางอย่างข้าจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่สำคัญต่อชีวิตสักอย่างภายในวันนี้ ตาข้างซ้ายนี่ก็กระไร มีปฏิกิริยาไม่หยุดหย่อน

“โอ๊ย กลัวแล้วจ้า จะกระตุกไปจนถึงเมื่อไหร่เนี่ย”

ใจก็อยู่ไม่เป็นสุข ซ้ำร่างกายยังแสดงอาการอีก พยายามห้ามตัวเองไม่ให้คิดมาก...ช่างลำบากยิ่ง

 

“เฮ้อ...พอ ๆ เอางี้นะ สติกลับมา” มือบางทั้งสองข้างประสานแนบไว้กับอก “ขนาดวาปมาที่นี่ ยังมาได้เลย ฉะนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คงไม่น่าตกใจเท่าการได้มานั่งอยู่ตรงนี้แล้วมั้ง จริงป่ะล่ะ” ข้าที่กำลังพูดคนเดียวเหยียดยิ้มออกมา

“หึ หากมีเรื่องอะไรมาเซอร์ไพรส์อีก น่าจะรับมือได้สบาย ๆ อยู่แล้วนี่ เนาะ!”

 

“คุณหนู...เป็นอันใดไปเจ้าคะ” เสียงเด็กน้อยคนสนิทดังขึ้นด้วยความอาทร

ข้าที่กำลังกอดรัดเสาศาลาริมสระอยู่ ผละตัวออก แล้วหันหน้าไปทางเจ้าของเสียงเล็ก “มันบอกไม่ถูก...ข้าแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจน่ะ แต่เรื่องอะไรนั้น ข้าเองก็ไม่รู้” ทั้งยังฝืนยิ้มให้นางหลังจากพูดจบ

แต่เมื่อสายตาไปปะทะกับจานผลไม้ชุบน้ำตาลที่ทำไว้ ทำให้ข้าต้องพูดต่อ “อ้าว แล้วทำไมไม่กินล่ะ กินเลย ๆ ไม่ต้องเกรงใจข้า ข้าไม่ได้เจ็บ ไม่ได้ปวดตรงไหนเลย ไม่ต้องห่วงนะ”

 

แม้จะพูดไปอย่างนี้แล้ว แต่สีหน้าของคนเป็นห่วงกลับไม่ดีขึ้นเลย

“จริง ๆ นะ ไม่ได้รู้สึกป่วยสักนิด แตะหน้าผากดูไหมล่ะ” ข้าพูดพร้อมดึงมือเล็กของนางมาแนบหน้าผากตัวเอง “เห็นไหม ปกติดี สบายใจรึยัง”

 

มู่ชิงก็คือมูชิง เป็นห่วงเก่งที่สุด

“หากคุณหนูว่าเช่นนั้น...” นางยิ้มน้อย ๆ และพยักหน้าขึ้นลงนิดหน่อย คล้ายจะสื่อว่า ‘เข้าใจแล้ว’ หรือไม่ก็คงเป็น ‘จะพยายามเข้าใจเจ้าค่ะ’

เห็นนางทำสีหน้าแบบนั้น อดที่เย้านางเล่นไม่ได้ทุกที “ข้าสบายดีมาก ๆ เจ้าค่ะ แม่นม”

“โธ่...คุณหนูละก็” และข้าก็ได้ค้อนเล็ก ๆ กลับมาจากสายตานางเป็นการตอบแทน

“ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะใส ๆ ในที่สุดก็ออกมาจากปากข้าได้แล้ว หลังจากอยู่แต่ในอารมณ์ขมุกขมัวมาตั้งแต่ตื่น

 

เพราะนางแท้ ๆ มู่ชิงน้อย

 

“คุณหนูเจ้าคะ นายท่านกับฮูหยินให้ข้ามาตามท่านไปพบที่หน้าจวนเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวเล็กคนหนึ่งในจวน กล่าวบอกข้าด้วยท่าทางที่มีความเกรงใจอยู่หลายส่วน

 

ตั้งแต่ได้ชิมขนมของข้ากัน หนุ่มสาวน้อยใหญ่ในจวน ต่างก็เปลี่ยนท่าทีที่แสดงกับข้าไปเสียหมด ดูเหมือนจะไม่ได้หวาดกลัวข้าเหมือนกาลก่อนแล้ว พวกเขาเปลี่ยนมาให้ความเคารพข้าอย่างที่ควรจะเป็น และออกจะติดไปทางชื่นชมเสียส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ

ข้าคิดอย่างคนเข้าข้างตัวเองล่ะนะ มันสบายใจดีนี่

 

“เอ๋...เหตุใดท่านพ่อท่านแม่ถึงให้ข้าไปพบที่หน้าจวนล่ะ” เมื่อฉุกคิดถึงความผิดปกติได้ ความงงก็มาแทนที่ความหลงตัวเอง

“เอ่อ...” สาวใช้คนนั้นเหมือนลำบากใจที่จะพูด

“เอาเถอะ ไม่เป็นไร ไปกัน เดี๋ยวพวกท่านจะคอยนาน” ข้าบอกกับนางจากนั้นก้าวนำไปยังทิศทางที่เป็นจุดหมาย

 

 

เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ จนใกล้ถึงประตูจวน ข้าเหลือบไปเห็นกลุ่มชาวบ้านมายืนรวมตัวกัน เหมือนกำลังมุงอะไรอยู่ หน้าตาแต่ละคนพวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าอยากรู้อยากเห็นเสียเต็มประดา

สังเกตดูอีกที ก็เห็นชายเสื้อของท่านพ่อท่านแม่วับ ๆ แวม ๆ อยู่ตรงมุมล่างด้านซ้ายของขอบประตู

“พวกท่านไปนั่งทำอะไรกันตรงนั้นนะ...” ด้วยความสงสัยข้าจึงรีบเร่งฝีเท้าตัวเอง เรียกได้ว่า...แทบจะวิ่ง เพื่อไปให้ถึงท่านทั้งสองโดยเร็วที่สุด เพราะคิดว่าอาจจะมีเรื่องแย่ ๆ เกิดขึ้น

 

 

ตอนนี้ที่หน้าจวน...มีกลุ่มคนที่แต่งตัวแปลกตา ซ้ำยังมีม้วนพับสีทองงามอร่ามอยู่ในมือบุคคลที่ยืนอยู่เป็นใจกลางของหัวขบวนอะไรสักอย่างนี้ที่ดูเอิกเกริกเหลือเกิน  เพราะออร่าความน่าเกรงขามที่แผ่มา ข้าเลยก้มหัวลงทำความเคารพคนเหล่านั้นอย่างนอบน้อม

 

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่คนโลกนี้ แต่ในซีรีส์ที่เคยดู...การแต่งกายแบบนี้ พอจะเคยเห็นผ่านตามาบ้าง และในมือนั่น

นั่นมัน...

 

ทว่าท่านแม่ที่เห็นข้าก่อนที่ข้าจะได้เอ่ยถามสิ่งใดออกไป กลับดึงข้าให้คุกเข่าลงกับพื้นเช่นเดียวกับท่านเสียก่อน

“มี่เอ๋อร์คุกเข่าลง” ข้าเองก็ไม่ได้ขัดขืน ทิ้งตัวลงเบา ๆ ตามแรงดึงนั้น

 

‘รู้สึกใจคอไม่ดีเลยแฮะ’

 

“คุณหนูอี้หยางมี่ รับราชโองการ!” เสียงเล็กแหลมของคนที่มีม้วนพับสีทองอยู่ในมือ เอ่ยขึ้นเรียกความสนใจจากข้า แต่เมื่อได้สบตากับเจ้าของเสียง ข้าเลือกที่จะก้มหน้าลงมองพื้นอย่างสงบเสงี่ยมแทน

‘สายตาน่ากลัวมาก ตัดคอข้าขาดได้เลยนะนั่น’

 

“อี้หยางมี่ รับราชโองการ” ข้าเอ่ยรับคำตามที่ท่านแม่กระซิบบอกมา ด้วยน้ำเสียงหวานใสไร้แววประหม่า

 

“มีราชการโองการจากองค์ฮ่องเต้... คุณหนูตระกูลอี้ นามหยางมี่ ผู้มีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทดี มีคุณธรรม อีกทั้งยังพร้อมไปด้วยความสามารถ เหมาะสมกับแม่ทัพใหญ่เนี่ยหมิงเจวี๋ย ที่เพิ่งกำราบกบฏทางใต้สำเร็จมา ราวกับกิ่งทองใบหยก ฝ่าบาทจึงมีราชโองการพระราชทานสมรสแก่ทั้งคู่ในอีกสองเดือนข้างหน้า...จบราชโองการ”

โทนเสียงของผู้อ่านราชโองการแหลมบาดหูมากขนาดไหน ก็ทำอะไรข้าไม่ได้แล้ว เพราะเนื้อหาในนั้นทำข้านิ่งหูดับ สติหลุดลอยไปแล้ว

จนได้แรงสะกิดและเสียงกระซิบของท่านแม่มาช่วยอีกครั้ง สติที่หายไปถึงได้กลับมาเสี้ยวหนึ่ง

 

“อี้หยางมี่ รับราชโองการ” เสียงหวานแสนอ่อนน้อมของข้าเอ่ย พร้อมกับยื่นมือบางของตัวเองที่แอบสั่นออกไปรับม้วนสีทองนั้นไว้ และต่อด้วยพึมพำถ้อยคำที่สรรเสริญคนที่เมตตาประทานสามีมาให้อย่างงุนงง “ขอพระองค์ทรงพระเจริญ”

ไม่แน่ใจว่าที่นี่ต้องพูดอย่างไร แต่ประโยคที่ติดหูข้าคืออันนี้

 

เหมือนท่านพ่อกับท่านแม่จะชวนคนที่นำราชโองการมาให้ไปคุยต่อที่ในจวน ส่วนข้าที่ตอนนี้ไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ แล้ว มันอื้ออึงไปหมด จึงทำความเคารพทุกท่านแล้วขอตัวแยกออกมา

 

 

มือน้อย ๆ ที่ไม่แน่ใจว่าสั่นสู้หรือสั่นกลัวของข้า วางม้วนสีทองที่พยายามโอบอุ้มมาตลอดทางลงบนโต๊ะน้ำชาในห้องส่วนตัว

“คุณหนู...” มู่ชิง เด็กน้อยเอกช่างสังเกตการณ์ โทช่างเป็นห่วง เรียกข้าด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย ข้าที่กำลังเลื่อนลอยส่งยิ้มบางให้นาง

“ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล ขอเวลาข้าอยู่คนเดียวสักครู่นะ มู่ชิง”

นางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วถอยออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ นางเป็นเด็กรู้งาน รู้ว่ายามไหนเซ้าซี้ได้ ยามไหนควรเว้น 

 

สิ้นเสียงหุบงับประตู ข้ายกมือสองข้างตบหน้าตัวเองเรียกสติทันที กลัวว่าหากตบต่อหน้ามู่ชิงแล้วนางจะตกใจเอา เลยคิดว่าให้ออกไปก่อนจะดีกว่า

เจ้าสิ่งสีทองที่ข้าเพิ่งวางลงไป ถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “ไหน! มาดูอีกทีสิ ข้าต้องแต่งกับใครนะ” แต่เมื่อข้าคลี่ออกดูเนื้อแล้ว

“หืม แม่ทัพใหญ่...เนี่ย หมิง เจวี๋ย ใครเนี่ย ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย”

ข้ารู้จักคนน้อยมาก เพราะแทบไม่ได้ออกไปพบปะคนนอกที่ไหนเลย วัน ๆ อยู่แต่กับคนกันเอง น้องเย่หลิงก็ไม่ใช่คนช่างเมาท์ เรื่องชาวบ้านเลยไกลตัวพวกเรานัก มู่ชิงก็เช่นกัน นางจะพูดมากเฉพาะเรื่องของกินเท่านั้น

 

ความรู้สึกที่ว่าตัวเองกำลังจนปัญญา ทำให้ข้าตัดสินใจม้วนมันกลับแล้ววางลงไว้ตามเดิม

“ค่อยคุยกับท่านพ่อท่านแม่ และพี่ใหญ่ดีกว่า ไม่ใช่คนหัวเดียวกระเทียมลีบสักหน่อยเรา” แค่นึกถึงคนในครอบครัว ความรู้สึกวิตกที่เคยมีจึงเริ่มคลายลงได้บ้าง

“หึ ๆ เรื่องนี้เองสินะ ที่ลางสังหรณ์อันแม่นยำพยายามบอกกับข้า”

 

ข้าเดินไปข้างเตียง จากนั้นก้มไปจับหีบไม้ใบสวยใต้เตียงแล้วดึงมันออกมา

มือขาวสะอาดเอื้อมไปลูบเบา ๆ บนหีบใบนั้นที่เริ่มมีฝุ่นเกาะด้วยความทะนุถนอม “แกยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ”

“แล้ว...เจ้าของเก่าของแกล่ะ หายไปไหนนานนัก” จู่ ๆ หยดน้ำใสจากไหนไม่รู้ ร่วงลงบนหลังมือ

“ตอนแรกก็นึกว่าจะมีคำว่า หยาง อยู่ในชื่อนั้นบ้าง ฮึก ฟังจากที่คุณคนเสียงโทนสูงหน้าขาวอ่านไม่มี ก็คิดว่าบางทีข้าอาจได้ยินไม่ถนัด ถึงมาเปิดดูเองอีกที ฮึก ๆ”

“แต่นี่อะไร! ไม่มี ไม่มีเลยสักหยาง...ฮือ ท่านหายไปไหน!” หยดน้ำเหล่านั้น ที่แท้คือน้ำตาของข้าเอง

อยู่ในอารมณ์ไหนไม่รู้หรอก รู้แค่ว่า...อยากจะร้อง อยากจะร้องไห้ให้น้ำตาที่อั้นไว้อยู่ออกมาให้หมด

“คนบ้า โง่จริง ๆ ข้าปฏิเสธแล้วไงล่ะ หากมาขอ หรือจะมัดมือชก ฮึก ข้าก็ยอมอยู่แล้ว ซีนเยอะขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก โง่ ๆ ๆ”

“ฮือ...หายหัวไปไหนเนี่ย กลับมาให้ไวเลย หมากำลังจะคาบข้าไปแดกแล้ว”

“ตะ แต่ไม่ทันแล้วสินะ ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ฮึก ข้ากำลังจะมีสามีแล้ว แบบปฏิเสธไม่ได้ด้วย ท่านไม่ต้องกลับมาแล้ว มันจบแล้ว...”

“ไม่น่าเลย ขะ ข้าไม่น่าเล่นตัวเยอะกะ...” เกินไปเลย

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ข้าที่กำลังตกอยู่ในภวังค์อารมณ์อ่อนไหว หายซึมหายเศร้าเป็นปลิดทิ้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #58 eightbelow (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 09:09
    รออ่านอยู่นะคะ ท่านอ๋องมาด่วนๆ
    #58
    1
    • #58-1 wanchan p(จากตอนที่ 48)
      26 กรกฎาคม 2563 / 11:38
      ปั่นให้อยู่นะคะ🤟🏻
      #58-1
  2. #57 Ren BO Melody Btob (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 00:07
    ทีแรกนึกว่าจะไม่มีพระเอกแล้วซะอีก 555+ ขอให้น้องคู่กับท่านอ๋องเหอะ จูบเขาไปตั้งเยอะแล้ว ต้องรับชอบแต่งเลยค่ะ 5555+
    #57
    1
    • #57-1 wanchan p(จากตอนที่ 48)
      24 กรกฎาคม 2563 / 16:33
      น้องต้องมีคู่แน่ๆค่ะ เพราะน้องตั้งใจจะเอาลูกสาว แต่บางทีไรท์เองก็แอบกลัวมือตัวเองเหมือนกัน แหะๆ 😱
      #57-1
  3. #56 natthakong (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 07:59
    แล้วท่านอ๋องเราชื่อไรเนี่ย ไรท์ตอบด่วน
    #56
    1
    • #56-1 wanchan p(จากตอนที่ 48)
      22 กรกฎาคม 2563 / 18:56
      ขออุบไว้ก่อนนะค้า อย่ากดดันนนน เดี๋ยวไรท์หลุดดดด 😵 555
      #56-1
  4. #55 pook1819 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 21:46
    สงสารน้องน้อยแล้วเนี่ยไรท์เอ๊ะหรือเราโดนหลอกหว่า
    #55
    1
    • #55-1 wanchan p(จากตอนที่ 48)
      22 กรกฎาคม 2563 / 18:54
      น้องน่าสงสารจริง ๆ ค่ะ 😰
      #55-1