ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 47 : สะใภ้ใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

“ข้าเอง...ก็ไม่ได้อยากมีเจ้าเป็นเพียงน้องสาว”

 

 

‘ยอมพูดออกมาแล้วสินะเจ้าคะ...คุณเจ้าของเหล่าเหมยกุ้ยหลากสี’

 

ที่จริงแล้ว...ข้ารู้มาตลอด ว่าพี่ชายตรงหน้าคนนี้ 'คิดไม่ซื่อ' แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกอะไรมาก แต่การกระทำต่าง ๆ ของเขานั้น...อืม เขาปฏิบัติกับข้าและน้องเย่หลิงต่างกันอย่างสิ้นเชิง เป็นใครก็คงดูออกทั้งนั้นแหละ มู่ชิงเด็กน้อยวัยใสยังดูออกเลยมั้ง
 

 

ข้ายิ้มหวาน “ขอบคุณคุณชายเหวินหรงมาก ๆ เจ้าค่ะ ที่เอ็นดูข้า” สายตาบ่งบอกว่าเข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อ

“ถ้าเช่นนั้น คำพูดต่าง ๆ เมื่อสักครู่ ที่ข้าอธิบายไป...” ข้าเอียงคอนิดหน่อย พร้อมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ปฏิกิริยาจากข้า ทำให้เขายิ้มออกมา “ข้าเข้าใจ ข้าคิดว่าข้ารอได้ แต่ระหว่างนั้น...ต้องลำบากเจ้ารับไมตรีจากข้าบ้างแล้ว”

“ข้าเป็นคนค่อนข้างเกรงใจยามรับของจากผู้อื่น หวังว่าไมตรีจากท่านจะไม่มากเกินไปนะเจ้าคะ” สีหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างข้าเป็นไปในทิศทางเดียวกับคำพูด

เขาพยักหน้าอย่างรับรู้ “เข้าใจแล้ว”

ผู้น้อยอย่างข้าส่งยิ้มละไมไปหาอดีตพี่ชาย “ขอบคุณที่เข้าใจเจ้าค่ะ”

 

 

 

“พี่หยางมี่ ท่านอยากแต่งออกตอนอายุสิบแปดจริงหรือเจ้าคะ” คล้อยหลังจากที่แยกกับเหล่าคุณชายทั้งสองแล้ว น้องสาวตัวเล็กของข้าเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทางหนักอกหนักใจ ตัวแค่นี้แต่ทำท่าทำทางเหมือนคุณป้าแก่ ๆ ไปได้

“เป็นเช่นนั้น ข้าตั้งใจไว้อย่างนั้นจริง ๆ”

“ถ้าเป็นจวนอื่น คงพูดกันว่าเพราะไม่งามเลยไม่มีใครหมายปอง แต่พอเป็นพี่สาวคนงามของข้า คำพูดพวกนี้ใช้ไม่ได้สักนิด ท่านมีความคิดที่แปลกยิ่งนัก แต่จะว่าไป...ข้ารอแต่งออกตอนสิบแปดเหมือนท่าน ดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนกับท่านก่อน”

คิ้วบางของข้ากระตุกทันทีเมื่อได้ฟังความคิดเห็นจากน้องสาว “ไม่ต้องลำบากเจ้ามารอเป็นเพื่อนข้าหรอก รักชอบใคร ปักปิ่นแล้ว หากอยากแต่งก็แต่งเถอะ” พี่ใหญ่ของข้าแก่ลงทุกวัน ข้าเองก็อยากอุ้มหลาน หากเจ้าเด็กผู้น่ารักคนนี้คิดเช่นเดียวกับข้า ข้ากับพี่ใหญ่คงลำบากกันแน่นอน

“แต่ว่า...” ว่าที่พี่สะใภ้เกิดอาการครุ่นคิด

“ข้าอยากอุ้มหลานไว ๆ นี่นา เจ้ารีบแต่งเถอะ หลิงเอ๋อร์ เจ้างาม พี่ใหญ่ของข้าก็งาม หลานข้าต้องออกมาน่ารักน่าชังแน่ ๆ แค่คิดข้าก็หุบยิ้มไม่ได้เลย เจ้าดูสิ” เพราะข้ารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ รอยยิ้มในตอนนี้มันถึงได้ออกมาอย่างง่ายดาย

 

เจ้าตัวเล็กของตัวเอง แววจุติยังไม่มีเลย รออุ้มของพี่ใหญ่ เห็นทีจะเข้าท่ากว่า

แค่ลองจินตนาการถึงความนุ่มนิ่มของหลานตัวน้อยที่ข้าจะได้โอบอุ้ม หัวใจดวงนี้ก็พองโตแล้ว

 

มือบางของข้าเลื่อนไปกุมมือเล็ก “หลิงเอ๋อร์ ข้าพูดจริง ๆ นะ ข้าเองก็ชอบเจ้ามาก มาเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ให้ข้าเถอะ ข้ากับพี่ใหญ่จะดูแลเจ้าอย่างดี”

“พี่หยางมี่! พะ พี่สะใภ้ อันใดกัน” ตาหวานเบิกกว้าง สุ้มเสียงสูงผิดปกติ มือไม้สั่นระริก

‘น่ารักเกินไปแล้ว’

เปลี่ยนจากกุมมือ ไปเป็นลูบหลังนางแทน “หลิงเอ๋อร์ หลิงเอ๋อร์ เจ้าคิดดูดี ๆ อยู่จวนนี้ เจ้าจะได้กินขนมฝีมือข้าเมื่อไหร่ก็ได้เลยนะ มีขนมออกใหม่มาเมื่อไหร่ ข้าจะบอกเจ้าและให้เจ้าชิมเป็นคนแรกเลย นอกจากขนม ข้ายังมีรายการอาหารให้เจ้าชิมอีกด้วย รับรองว่าไม่เคยกินที่ไหนมาก่อนแน่ ๆ”

สายตาของคนตรงหน้าเริ่มมีแววสนใจให้เห็น “เฮ้อ...มีกิจกรรมมากมายเลยที่ข้าอยากทำกับเจ้า คงจะสะดวกน่าดู หากเราได้มาอยู่จวนเดียวกัน” นางเริ่มเอนเอียงแล้วล่ะ ข้าต้องรีบเร่งฝีพาย

ข้าทำทีเป็นชูนิ้วทั้งห้าขึ้นมา “พี่ใหญ่ของข้าน่ะ เป็นผู้ชายที่แสนอบอุ่น เขาใจดี ดูแลและปกป้องเราได้อย่างสบาย ทำการทำงานเก่งอีกด้วย” ระหว่างพูด พับนิ้วลงทีละนิ้ว จนเหลือนิ้วก้อยนิ้วสุดท้าย

“ที่สำคัญรูปงามยิ่งนัก เจ้าไม่คิดงั้นหรือ” ข้าเลิกคิ้วพร้อมทำสีหน้ายุยงเต็มที่ “หลิงเอ๋อร์ เพิ่งชมว่าข้างามมาก...มิใช่หรอกหรือ พี่ใหญ่กับข้าน่ะ หน้าตาเราเหมือนกันอย่างกับแกะ มีพี่ใหญ่อยู่ข้าง ๆ เจ้าจะได้ชมความงดงามอยู่ตลอด แถมยังเป็นความงดงามส่วนตัวอีกด้วย เป็นอย่างไร อู้หูว...อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนี้ พรหมลิขิตหรือเปล่าน้า...”

เด็กสาวตัวน้อยที่แฝงแววงามล่มเมือง นั่งก้มหน้าหลบสายตาคนโตกว่า ใบหน้านางตอนนี้เทียบได้กับผลมะเขือเทศสุก อาการเลือดขึ้นหน้าที่ไม่ใช่จากความโมโหโกรธา ทำให้ข้ายิ่งนึกเอ็นดูนาง จึงส่งมือเล็กของตัวเองไปลูบศีรษะนางอย่างแผ่วเบา

“อย่ากังวลไปเลย...หลิงเอ๋อร์ ข้าไม่บังคับหรือกดดันเจ้าหรอก ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ใจเจ้า เจ้าจะเลือกทางไหน ข้าก็ยังรักเจ้าอยู่ดี จะไปเป็นสะใภ้จวนไหน เจ้าก็ยังเป็นน้องสาวคนงามของข้าเสมอ”

เจ้าตัวเล็กโผเข้ามากอดเอวบางของข้า แต่ตายังไม่กล้าสบ

“ข้ารักท่าน” เสียงหวานใสกระซิบ

"รักข้า รักพี่ใหญ่ข้าด้วยไหม" ขอแอบหยอดอีกสักนิด

"โอ้ย ๆ ฮ่า ๆ เข้าใจแล้ว ๆ ไม่แกล้งแล้ว ฮ่า ๆ ข้าหายใจไม่ออกแล้ว ปราณีข้าด้วย หลิงเอ๋อร์"

 

แขนเรียวที่โอบข้าอยู่ รัดแน่นขึ้นทันทีที่ข้าหยอดนาง ไม่รู้ว่าเขินจนประเมินแรงตัวเองไม่ถูกหรือตั้งใจจะเอาคืนข้ากันแน่ที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้

 

...ข้าขอเดาว่าอย่างหลัง

รอยยิ้มแห่งความสมใจแอบปรากฏขึ้นบนใบหน้าข้า โดยที่เจ้าคนตัวเล็กน่ารักไม่ทันรู้ตัว

 

 

 

ยามค่ำในคืนนั้น

“มู่ชิง...เจ้าถูกใจชายหนุ่มคนไหนแล้วบ้าง บอกข้าได้นะ ข้าจะไปสู่ขอให้”

มือน้อยของนางที่กำลังจัดเตรียมที่นอนให้ข้าชะงัก สายตานางตวัดมาตัดพ้อข้า

คนร้อนตัว เลยต้องรีบอธิบาย “ไม่ ๆ ข้าไม่ได้ไล่ หรืออยากให้เจ้าไปไหนเลย ข้าแค่ถาม”

“มู่ชิงจะอยู่กับคุณหนู จนกว่าผมจะขาวกันไปข้างหนึ่งเลยเจ้าค่ะ” เด็กน้อยของข้าพูดออกมาด้วยแววตามุ่งมั่นอย่างเต็มที่

ข้ายิ้มอย่างสุขใจ "เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่ขอให้เจ้าจำไว้ หากพบใครถูกใจ บอกมา เดี๋ยวข้าไปฉุดให้ ความสุขของเจ้าก็คือความสุขของข้าเช่นกัน จำเอาไว้ล่ะ" 

"เอ่อ ถ้างั้น..." เหมือนนางมีเรื่องอยากพูด อย่าบอกนะว่า...!

"ว่าไง บอกมาเลย ข้าพร้อม"

"วันนี้ท่านบอกไว้ว่าจะให้รางวัล...เอ่อ" พูดไปเขินไป ทั้งยังมีความเกรงใจอยู่หลายส่วน

ข้าทำเสียงเรียบ "มู่ชิง ความสุขของเจ้า" จากนั้นยิ้มมุมปาก "...คือขนมจากข้าสินะ โอ๊ย เจ้าเนี่ย เลี้ยงง่ายอะไรขนาดนี้" พูดเสร็จข้าทำหน้าตาเย้านางทันที ทำเอานางยิ้มแหยอย่างคนทำหน้าไม่ถูกเวลาโดนจับได้เรื่องพิรุธออกมาทันที

 

เด็กคนนี้...นางน่ารักน่าชังจริง ๆ 

ใครจะมาปิ๊งนาง ต้องผ่านการประเมินจากข้าก่อนล่ะนะ ข้าหวง

 

วันนี้ของข้า...โดนเกี้ยว เกี้ยวพี่สะใภ้เข้าบ้าน ออกปากเกี้ยวหนุ่มให้มู่ชิง วนเวียนแต่เรื่องพวกนี้ เรื่องคู่ เรื่องหัวใจ เรื่องโรแมนติก
 

 

มันเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ 

ควรจะรู้สึกอมชมพูไปทั้งหัวใจสิ

 

แต่ทำไม ในใจลึก ๆ ของข้ายามนี้ มันเหมือน...

รู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์แปลก ๆ หงุดหงิดใจชอบกล คล้ายกับว่า...พรุ่งนี้จะมีเรื่อง มีงานเข้า

 

เฮ้อ

"พักก่อน...ข้าบอกให้พักก่อน"

"พักผ่อนก่อนนะ ช่างแม่งเรื่องของวันพรุ่งนี้"

"จะวัวจะควายพรุ่งนี้รู้กัน"

ทั้งหมดนั้น ข้าปลอบใจปลอบสมองตัวเอง

 

—————

ไรท์จำเป็นต้องไปทำธุระในจุดอับสัญญาณอินเทอร์เน็ตมาหลายวันเลยค่ะ ขอโทษที่เว้นไปนานนะค้า❤️??’?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #54 lhunsal (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 19:58

    เรื่องอะไรเน้อ...
    #54
    1
    • #54-1 wanchan p(จากตอนที่ 47)
      20 กรกฎาคม 2563 / 16:48
      เรื่องอะไรน้า... 🤗 มารอลุ้นกันค่ะ
      #54-1