ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 46 : ข้ายังเด็กนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

“คุยเรื่องอันใดกันอยู่หรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้น

 

“พี่ใหญ่! ท่านกลับมาแล้ว” น้องสาวคนงามของข้าเอ่ยขึ้นอย่างเอิกเกริก เมื่อเห็นหน้าคนมาใหม่

 

แต่คนที่กำลังภูมิอกภูมิใจในตัวเองอย่างข้า ถึงกับแข็งค้างไปเลย

 

เมื่อได้สบตากับคนที่ไม่ได้พบกันมานานนับเดือน ซ้ำยังเป็นคนที่มีประเด็นให้ข้านึกถึงอีก

 

“...คุณชายหวัง” เสียงหวานของข้าเอ่ยถึงเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สื่ออารมณ์ใด ๆ ออกไป

 

‘พี่ใหญ่’ ที่น้องเย่หลิงตื่นเต้นนั้น ย่อมไม่ใช่พี่ใหญ่อี้หยางเฉินของข้าแน่นอน พี่ใหญ่ของข้ากับน้องสาวคนโปรดสองคนนี้ มีบางสิ่งบางอย่างที่พิเศษต่อกัน นางไม่มีทางดีใจออกนอกหน้าเช่นนี้เด็ดขาด ข้าคิดอย่างนั้นเพราะยามเจอหน้ากันทีไร มันจะมีความตึงของบรรยากาศที่ข้าสัมผัสได้ ข้าทั้งภาวนาและสร้างสถานการณ์ เพื่อให้เขาสองคนเกิดความรู้สึกให้แก่กัน

พี่ใหญ่คนเข้มที่แสนอบอุ่นใจดีกับน้องสาวคนงามแสนดีมีคุณสมบัติพร้อม ข้าหวงคนทั้งสอง ข้าอยากให้พวกเขาได้กัน เอ๊ย! ชอบกัน น้องสาวข้านี่วันปักปิ่นใกล้เข้ามาแล้ว กลัวภู่ผึ้งที่ไหนจะมาตอม ข้าเลยเลียบ ๆ เคียง ๆ ให้พี่ใหญ่ของข้าไว้ก่อน

 

 

“ข้ากลับมาแล้ว หวังว่าเจ้า...จะยังเก็บของแทนใจจากข้าไว้อยู่” สายตายามพูด แสดงออกชัดเจนว่าเขากลัวคำตอบจากปากข้าขนาดไหน ทำเอาข้านึกเอ็นดู เลยพยักหน้าน้อย ๆ แล้วยิ้มบางเบาส่งไปให้ สีหน้าคนมีความหวังถึงค่อยผ่อนคลายลง

หากน้องเย่หลิงมีอาการดีใจขนาดนี้ แสดงว่าเขาเพิ่งมาถึงวันนี้แน่นอน และต้องมาถึงหลังจากที่น้องสาวเขาออกมาจากจวนแล้ว ดูสิ...มาถึงปุ๊บ มาจวนข้าปั๊บ แล้วอย่างนี้ใครจะไปใจร้ายลง

 

“น้องเย่หลิง เป็นอะไรไปอีกล่ะเจ้าน่ะ” เห็นนางยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำปากขมุบขมิบอยู่คนเดียว อดใจไม่ถามไม่ได้จริง ๆ

“ข้าพูดได้หรือเจ้าคะพี่หยางมี่” คำถามนี้...ตงิด ๆ นะ อีกทั้งว่าที่เจ้าหนูจำไมยังทำหน้าทำตาระรื่นนี่อีก

 

แย่แล้ว...แววตาใสซื่อนั้น ข้าจะปฏิเสธก็ทำไม่ลงเสียนี่ “หากเจ้ามีเรื่องอยากพูด ก็พูดมาเถอะ”

 

“ข้าอยากได้พี่หยางมี่มาเป็นพี่สะใภ้เจ้าค่ะ! พี่หยางมี่...พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนดี คนขยัน มากความสามารถ เล่นดนตรีก็เก่ง อีกทั้งยังรูปงามขนาดนี้ น่าสนใจมากเลยนะเจ้าคะ ที่สำคัญ ข้าไม่เคยเห็นพี่ใหญ่สนใจสตรีคนไหนมาก่อนเลยเจ้าค่ะ ท่านเป็นคนแรกเลย”

“หลิงเอ๋อร์” พี่ใหญ่ที่ว่า คล้ายทำท่าจะขัด แต่เจ้าเด็กช่างพูดหาได้สนไม่

นางยิ้มประจบ พร้อมเดินมาเกาะแขนข้า “ข้าเอง...ก็ชอบท่านมาก พี่หยางมี่ใจดี เอ่อ...ท่านอาจจะไม่รู้นะเจ้าคะว่าข้าน่ะ ทั้งชื่นชมและนับถือ ท่านเก่งในหลายสิ่งที่ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน ขนมของท่านก็ด้วย ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่รสชาติถูกปากข้ายิ่งนัก อร่อยมากเจ้าค่ะ” นางยิ้มเขิน

 

“แล้วท่านยังงามมาก ๆ อีกด้วย งามจนข้าตะลึงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเลยเจ้าค่ะ เจ้าก้อนแป้ง หลานตัวน้อยของข้าน่ะ ต้องออกมาน่ารักน่าชังมากแน่ ๆ ข้าชอบท่านมากจริง ๆ มากจนไม่อยากยกท่านให้ใครเลยเจ้าค่ะ” เมื่อประโยคแสนยาวเหยียดจบลง นางเปลี่ยนจากเกาะแขน มาเป็นกอดข้าไว้แน่นแทน

 

แขนเรียวเล็กของข้าโอบกอดนางตอบ “ข้าเองก็ชอบเจ้ามาก หลิงเอ๋อร์” ชอบมากจนอยากจะขอมาให้พี่ใหญ่ตัวเองเหมือนกัน

เปลี่ยนจากเรียกว่า ‘น้องเย่หลิง’ เป็น ‘หลิงเอ๋อร์’ แทน เพราะคิดว่ามันดูน่ารักเข้ากับเด็กคนนี้กว่า เพิ่งมานึกได้ก็ตอนที่พี่ใหญ่ของนางเรียกเมื่อสักครู่นี่แหละ ทำไมเพิ่งจะรู้นะ ข้าเนี่ย

 

เอาเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน...

คนหนักใจอย่างข้าลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ

 

“แต่ข้าน่ะ รู้สึกว่าตัวเองยังเด็กเกินไปหากจะแต่งตอนนี้ ที่จริงแล้ว...ข้าตั้งใจจะแต่งออกก็ต่อเมื่ออายุครบสิบแปดไปแล้วนู่น ที่สำคัญเลยคืออยากลองศึกษาดูใจกับคนคนนั้นก่อนที่จะแต่งกัน อย่างน้อยสักหนึ่งปี หากเขาคนนั้นทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยยามอยู่กับเขาได้ ข้าถึงจะยอมแต่ง ความคิดข้าแปลกใช่ไหมล่ะ พี่สาวคนนี้ของเจ้าน่ะ เรื่องมากนัก เห็นอย่างนี้แล้วยังอยากได้เป็นพี่สะใภ้อยู่หรือ” ทั้งหมดนี้ ข้าตั้งใจอธิบายอย่างละเอียด เพราะอยากจะส่งสารนี้ให้ไปถึงหลายคนที่ฟังอยู่ ไม่ใช่เพียงแค่หลิงเอ๋อร์ในอ้อมกอดข้า

 

“ข้าขอจองท่านไว้ให้พี่ใหญ่ของข้าได้ไหมเจ้าคะ” คนช่างพูดพยายามอ้อนวอน ทั้งน้ำเสียง แววตาและสีหน้าเช่นนี้ ไหนจะประโยคเยินยออีกยาวเหยียดก่อนหน้า ที่ทำข้าตัวลอยพร้อมจะขึ้นสวรรค์อยู่เนือง ๆ

หากนางขอเรื่องอื่นข้าคงยอมให้นางแบบหมดตัว แต่เรื่องนี้...เห็นทีคงจะไม่ได้ นางคงไม่รู้สินะ ว่าชื่อของพี่ใหญ่นางนั้น ข้ายังจำไม่ได้เลย เรียกแต่ ‘คุณชายหวัง’ มาตลอด

 

ยิ้มเอื้อเอ็นดูจากข้าถูกส่งไปให้นาง “ลองคุย ลองทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า ข้าเองยังมีอีกหลายด้านที่เจ้าเองก็ยังไม่รู้จักนะหลิงเอ๋อร์ ข้าว่าข้าไกลห่างจากคำว่าดีพร้อมมากทีเดียว ไม่แน่หรอกน้า อยู่ด้วยกันนานไปกว่านี้ อาจจะเป็นเจ้าเอง ที่ไม่อยากได้ข้าไปเป็นพี่สะใภ้เจ้าแล้ว”

 

ตั้งแต่แรก ทุกประโยคที่อธิบายออกมา ข้าพยายามพูด พยายามสื่ออย่างใจเย็น ด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ ข้าอยากชี้แจง...แต่ไม่ได้อยากทำให้คนรอบข้างอึดอัดเพราะคำพูดตัวเอง คิดว่าความละมุนละม่อม ใครที่ไหนก็อยากได้รับทั้งนั้น

 

เพราะไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจใคร เลยต้องใช้วิธีนี้

 

ได้โปรดเข้าใจ และถอนตัวกันออกไปเองอย่างเงียบ ๆ นะเจ้าคะ

 

 

“ท่านพูดเช่นนี้ ข้ายิ่งชอบท่านมากขึ้นอีกเจ้าค่ะ ใช่ไหมเจ้าคะพี่ใหญ่” ใบหน้างามแสดงออกชัดเจนว่ามั่นใจนัก จากนั้นหันไปหาคนสนับสนุน และเขาก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง

“ใช่” คำพูดเหมือนจะพูดกับน้องสาวตัวเอง แต่สายตาแฝงแววประหลาดกลับมองมาทางข้า

 

 

เฮ้อ! ไม่สวยยังลำบากขนาดนี้

 

แล้วถ้าสวยมาก จะขนาดไหน? ใครช่วยบอกข้าที

 

 

“มี่เอ๋อร์” เสียงเรียกจากคุณชายเหวินหรง

“เจ้าคะ” ทำให้ข้าเบนความสนใจไปทางเขาแทน

 

 

เกิดความเงียบชั่วขณะ ตามด้วยเสียงถอนหายใจของชายหนุ่มตรงหน้า

“ข้าเอง...ก็ไม่ได้อยากมีเจ้าเป็นเพียงน้องสาว”

 

 

‘ยอมพูดออกมาแล้วสินะเจ้าคะ...คุณเจ้าของเหล่าเหมยกุ้ยหลากสี’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #51 Noon Alisara (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:19

    เชียร์ท่านอ๋องสุดใจค่ะ ให้ท่างอ๋องรีบกลับมาหาน้องไวไว ก่อนคนอื่นจะโฉบไป
    #51
    1