ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 45 : คนเก่ง แข็งค้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

หนึ่งเดือนผ่านไป

ชีวิตในแต่ละวันของข้าไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย ตั้งแต่ได้รู้จักกับแม่นางหวังเย่หลิง

 

“พี่หยางมี่ ปักลายอะไรหรือเจ้าคะ งามแปลกตานัก” เด็กสาวตัวน้อยที่ผ่านมาแล้ว 14 หนาว เอ่ยถามข้าด้วยสีหน้าที่ปรากฏความสงสัยใคร่รู้อย่างเด่นชัด เห็นนางคราแรกข้าคิดว่านางต้องเด็กกว่าข้าแน่ ๆ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ นางอายุน้อยกว่าข้าประมาณสองปี ข้าจึงขอเรียกนางว่า ‘น้อง’ และให้นางเรียกข้าว่า ‘พี่’ เพื่อเป็นการกระชับความสัมพันธ์

 

ตอนนี้พวกเรากำลังปักลายลงบนผ้าที่จะใช้มาเย็บเป็นกระเป๋าผ้ากันอยู่ ข้าเองเป็นบุคคลประหลาด ชอบทำตัวเหมือนคนบ้าหอบฟาง ที่ไปไหนแต่ละที มักจะพกนู่นพกนี่ไปด้วยเยอะแยะ การเก็บของไว้แถวแขนเสื้ออย่างคนที่นี่ มันไม่พอสำหรับข้าน่ะ คิดว่าเย็บกระเป๋าผ้าไว้ใช้ใส่ของเวลาไปไหนมาไหน ดูเข้าท่าดี จึงชวนเด็กตัวน้อยข้างกายมานั่งทำด้วย

“ลายต้นกระบองเพชรน่ะ” โลกที่นี่มีต้นกระบองเพชรไหมนะ ด้วยหน้าตาที่ออกจะดูดึกดำบรรพ์ในความคิดข้า จึงคิดว่าผู้คนน่าจะรู้จักกันมาตั้งแต่...อืม อย่างน้อยก็คงหลายร้อยปีมาแล้วเสียอีก

 

“กระบองเพชรหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยได้ยินอะไรเช่นนี้เลย หน้าตามันพิลึก...แต่ดูไปดูมากลับน่ารักน่าชังยิ่งนัก” คนตรงหน้าทำหน้าตาสงสัยสลับกับหน้าตาพึงพอใจ

 

“มันเป็นพืชชนิดหนึ่งที่สามารถอยู่รอดได้ แม้จะอยู่ในพื้นที่แห้งแล้งกันดาร ข้าว่ามันดูน่ารัก เจ้าก็คิดเหมือนข้าใช่ไหม” น้องนางขวัญใจข้า นางพยักหน้าตอบพร้อมส่งยิ้มซื่อ ๆ มาให้ สงสัยความตะมุตะมิของมันจะเผลอตกใครเขาเข้าแล้ว

ข้าไม่ได้ขยายความต่อว่านางจะเคยได้ยินหรือไม่ เพราะข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก ที่นี่อาจจะมีหรือไม่มีก็ได้ แค่ตอนนี้เราไม่เคยเห็น ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่มีใช่ไหมล่ะ ทิ้งทุกอย่างไว้กลาง ๆ พอ อย่าเพิ่งตัดสิน

หากที่นี่มีมันคงจะดีไม่น้อยเพราะข้าชอบเจ้าพวกนี้ การที่พวกมันเลี้ยงง่ายเป็นจุดน่าสนใจอย่างหนึ่งสำหรับข้า แต่จุดที่ทำให้ข้าหลงรักคือ พวกมันสามารถอยู่รอดได้ ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่อะไรมากนัก

 

เหมือนชีวิตข้าไงล่ะ ตั้งแต่เล็กจนโตเจอแต่สภาพแวดล้อมที่เป็นพิษจากคนใกล้ตัว ยังรอดมาได้เลย ข้าชอบมันเพราะรู้สึกว่า ‘เรามันทีมเดียวกัน’ นี่แหละ ตลกไหมล่ะ

 

“แล้วน้องเย่หลิงล่ะ ปักลายอะไรอยู่รึ ไหนข้าขอดูได้ไหม” ข้าพูดขึ้นพร้อมชะโงกหน้าไปทางผืนผ้าที่นางกำลังปักอยู่นิดหน่อย แบบไม่ได้ตั้งใจเพ่งนัก กลัวว่านางจะเขิน หากนางอยากให้เห็น รอนางเอามาให้ดูเองจะดีกว่า

 

“นี่เจ้าค่ะ ข้าปักลายดอกอิงฮวาเจ้าค่ะ งามไหมเจ้าคะ” สาวน้อยน่ารักชูสิ่งที่นางปักมาให้ข้าดูตรงหน้าอย่างต้องการอวด

 

“ฝีมือเจ้าเนี่ย ข้าไม่รู้จะพูดอะไรเลย งามมาก เก่งเหลือเกิน ละเอียดลออไม่มีที่ติจริง ๆ ข้าต้องขอคำแนะนำจากเจ้าแล้วสิงานแบบนี้” เสียงหวานของข้ากล่าวชมนางอย่างพี่สาวที่แสนภูมิใจในผลงานน้อง

 

“ติข้าบ้างก็ได้เจ้าค่ะ พี่หยางมี่ชมข้าตลอดเลย” นางพูดขึ้นด้วยท่าทางเขินอาย มือบางของข้าเอื้อมไปบีบแก้มนวลของนางเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวทันที เมื่อประโยคนั้นของนางจบลง

“โอย...ข้าจนปัญญาที่จะหาคำติเจ้านี่” ข้าแสร้งโอดโอยคล้ายคนกำลังมีเรื่องทุกข์ ทำให้เรียกเสียงหัวเราะใส ๆ ของคนถูกชมตลอดได้ทันทีเช่นกัน

 

น้องเย่หลิงนางเป็นคนที่มีคุณสมบัติตามแบบฉบับที่เหล่าคุณหนูควรมีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความสามารถ คำพูดคำจา หรือกิริยาท่าทาง อีกทั้งนิสัยใจคอก็น่ารักยิ่ง นางมีความสดใส สมกับที่เด็กวัยนี้ควรเป็น เพราะนางเป็นบุตรสาวคนเล็กของจวนทำให้ทุกคนในจวนเอ็นดูนาง นางเป็นผลลัพธ์ของคนที่โตมากับความสุขความสมบูรณ์โดยแท้

 

อยู่จวนนางเอง นางได้รับความรักเต็มที่ มาจวนข้าก็ยังได้รับความเอ็นดูอีกเช่นกัน ด้วยความอัธยาศัยดีที่มี ทำให้ใคร ๆ ก็รักและเอ็นดูนาง

 

คนที่ก้นบึ้งจิตใจมีแววหม่นเช่นข้าได้มาอยู่ใกล้ชิดนาง พลอยรู้สึกสดชื่นไปด้วย เย่หลิงตัวน้อยเป็นพลังด้านบวกให้ข้าไม่แพ้คนในครอบครัวข้าเองเลย

 

 

“มู่ชิง แล้วเจ้าล่ะ ปักลายอะไรอยู่ นั่งเงียบเชียว” เมื่อสายตาเอ็นดูของข้าได้มอบให้น้องเย่หลิงจนพอใจแล้ว ข้าหันไปหาเด็กน้อยในสังกัดของข้าอีกคนทันที คนนี้ข้าเองก็เอ็นดูมากไม่แพ้น้องเย่หลิงเลย

“ลายผลซานจาเจ้าค่ะ พอจะดูออกไหมเจ้าคะ” นางยื่นผลงานมาทางข้า อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ คล้ายคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในผลงานตัวเองนัก

“ข้าดูออกนะ...ว่าเจ้าน่ะ หิวถังหูลู่ขึ้นมาอีกแล้วใช่หรือไม่” ข้าแกล้งทำสีหน้าล้อเลียนขณะดูผลงานของนาง

“โธ่...คุณหนู” แก้มอ้วนของนางเริ่มมีสี

 

“ข้าเอาเรื่องจริงมาพูดใช่ไหมล่ะ ฮ่า ๆ โอ๋นะ โอ๋นะ ไม่แกล้งแล้ว ไหนข้าขอดูใกล้ ๆ หืม มู่ชิง งานละเอียดเหมือนกันนะเจ้าน่ะ เก่งมาก เดี๋ยวไว้ข้าจะทำผลไม้ชุบน้ำตาลให้เป็นรางวัล ดีไหม” ประโยคสุดท้ายข้าหันไปสบตามู่ชิงบ้าง น้องเย่หลิงบ้าง

 

“ดีเจ้าค่ะ!” สองเสียงของเด็กน้อยประสานกันอย่างพร้อมเพรียง

 

“เจ้าพวกเด็กเห็นแก่กิน ระวังเถอะ ตัวบวมเมื่อไหร่ อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน” ข้าเอ่ยแซวทั้งสองอย่างไม่จริงจัง

 

น้องเย่หลิงแสร้งทำหน้ายู่แล้วเอ่ยเสียงอ่อย “ผิดที่ใครเล่าเจ้าคะ พี่หยางมี่ทำขนมอะไรก็อร่อยไปหมดเองนี่”

“นั่นสิเจ้าคะ เพราะท่านแท้ ๆ” มู่ชิงเองก็เอ่ยสนับสนุนคำนั้นตาใส มาเป็นลูกคู่เลยเด็กสองคนนี้

 

“เฮ้อ...ผิดที่ข้าสินะ เข้าใจแล้ว ๆ” ข้าทำเป็นชูมือทั้งสองขึ้นพร้อมพยักหน้าสองสามครั้งอย่างคนรับผิดทุกอย่างด้วยความท้อใจ

 

“ใช่แล้ว คนผิดคือเจ้า” เสียงห้าวคุ้นหูกล่าวเสริมมาอีก

“โธ่ พี่เหวินหรง ท่านก็เป็นไปกับเขาด้วย” ข้าหันไปทางคนที่เพิ่งมา จากนั้นทำหน้าทำตาตัดพ้อใส่เขานิดหน่อย แต่เขากลับยิ้มเล็กยิ้มน้อยตอกกลับข้าแทน

 

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากแม่นางเย่หลิงจะมาจวนข้าบ่อยแล้ว อีกคนที่เทียวไปเทียวมาบ่อยเช่นกัน ก็คือคุณชายเหวินหรงท่านนี้นี่แหละ ข้าที่ได้น้องสาวและพี่ชายเพิ่มมาตั้งสองคน จะเอาเวลาที่ไหนไปเหงากัน

 

เป็นการดีที่มีทั้งสองคนเข้ามา เพราะข้าสามารถทดลองสูตรขนมจนได้ออกตลาดถึงสี่อย่างแล้ว ไม่นับรวมบัวลอยไข่หวาน นอกจากคนในครอบครัว พวกเขานี่แหละที่ช่วยข้าติชมการปฏิบัติการแต่ละครั้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ

 

ตอนนี้ขนมทั้งห้าของข้า ได้แก่ บัวลอยไข่หวาน กล้วยบวชชี สังขยาฟักทอง เปียกปูนใบเตยกะทิสด กล้วยทับน้ำกะทิ โด่งดังมากในวงกว้าง รวมถึงตัวข้าเองเป็นที่รู้จักของผู้คนในนาม ‘คุณหนูอี้คู่ซี้ขนมหวาน’ ฉายานี้ไม่รู้ใครตั้ง รู้ตัวอีกที ข้าโดนเรียกเช่นนี้แล้ว และที่สำคัญไม่รู้ว่าพวกเขารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนคิดขนมเหล่านี้ ใช้คำว่าคิดเองก็กระดากใจอยู่ เพราะข้าไม่ใช่คนคิดค้นที่แท้จริงนี่ แต่จะพูดปฏิเสธอะไรได้ล่ะ ที่นี่ข้าเป็นคนเริ่มนี่

 

หนึ่งเดือนเอง แต่กระแสตอบรับขนาดนี้แล้ว ข้าในตอนนี้เท้าแทบไม่ติดดิน เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองลอยขึ้นเรื่อย ๆ มันดีใจ ภูมิใจในตัวเองอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน แม้จะไม่ใช่คนคิดค้น ทว่าคนที่แทบจะทำอาหารใด ๆ ไม่ค่อยได้เลย จำสูตรต่าง ๆ ได้แค่คร่าว ๆ มาพัฒนาต่อเองจนได้อย่างวันนี้ อดชื่นใจกับความพยายามของตัวเองไม่ได้จริง ๆ

 

‘เก่งจังเลยนะ ข้าในตอนนี้น่ะ’

ชมตัวเองไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้าเลย เศร้าเอง ปลอบเองยังทำมาแล้ว

 

 

“คุยเรื่องอันใดกันอยู่หรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้น

“พี่ใหญ่! ท่านกลับมาแล้ว” น้องสาวคนงามของข้าเอ่ยขึ้นอย่างเอิกเกริก เมื่อเห็นหน้าคนมาใหม่

 

แต่คนที่กำลังภูมิอกภูมิใจในตัวเองอย่างข้า ถึงกับแข็งค้างไปเลย

 

--------

*ไรท์เผลอวางข้อความซ้ำ เลยเข้ามาแก้ให้ค่ะ เมื่อคืนลงตอนนี้กับมือถือ เลยดูมึน ๆ ไปหน่อย 

**ปกติไรท์ลงแล้วจะเข้ามาอ่านทวนซ้ำทีหลัง แต่ตอนนี้ยังไม่ได้เข้ามาเช็คดูในเด็กดีเลย ขอโทษที่ทำให้เสียอรรถรสนะคะ

***ขอบคุณ คุณ Water05 ที่แจ้งให้ทราบค่าา ❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #46 water05 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 17:38
    พิมพ์ซ้ำนะคะ
    #46
    2
    • #46-1 KKotchaa(จากตอนที่ 45)
      8 กรกฎาคม 2563 / 17:57
      ว๊าย มันเด้งตอนเอามาวางค่ะ ไรท์ไม่รู้ตัวเลยว่าซ้ำ ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบนะคะ รัก
      #46-1