ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 43 : แม่นางคนงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    2 ก.ค. 63

“วันนี้วันดี วันนี้วันดี วันนี้วันดี ฮะ ฮา~”

 

“ใส่ชุดสีม่วงดีกว่า ฮึ ฮือ~”

 

“มู่ชิงเอ๋ย เจ้าอย่าเอาแต่ยืนยิ้มสิ ข้ารู้ตัวหรอก วันนี้ข้าดูล้นมาก คิก ๆ วันนี้ขนมหวานรายการแรกของข้าจะได้ออกไปทักทายลูกค้าที่โรงเตี๊ยมแล้ว ย่อมต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาล่ะน้า มา ๆ มาช่วยทำผมให้ข้าหน่อย ขอทรงที่ใครเห็นต้องดูออกว่าข้าอารมณ์ดีนะ มีไหม ๆ คิก” เสียงหวานใสของข้าเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกชัดเจนว่าคนพูดกำลังอารมณ์ขั้นสุด ริมฝีปากบางในตอนนี้แทบจะฉีกไปถึงหูเพราะยิ้มกว้างไม่หยุดหย่อนตั้งแต่ตื่นมาเช้านี้

 

“ได้เลยเจ้าค่ะคุณหนู” เด็กตัวน้อยเองก็รับคำข้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเช่นกัน

 

สองสามวันที่ผ่านมานี้ ข้ากับมู่ชิงใช้เวลากับการเตรียมความพร้อมสำหรับขนมหวานที่กำลังจะขายที่โรงเตี๊ยมกันอย่างหนักหน่วงและเหน็ดเหนื่อย คนที่มีนิสัยขี้กังวลเช่นข้า ระแวงไปหมดว่าจุดไหนตรงไหนที่ยังไม่ได้แจ้งแก่แม่ครัวที่โรงเตี๊ยมบ้าง ลองทำให้ชิมก็แล้ว สาธิตให้ดูก็แล้ว บอกสูตรไปหมดแล้วด้วย วันนี้หวังว่านางจะไม่ทำให้ข้าขายหน้า

 

“อ๊ะ ปิ่นเดี๋ยวข้าปักเอง ขอบใจเจ้ามากนะ” เมื่อเห็นมู่ชิงทำผมให้เสร็จแล้ว และกำลังจะปักปิ่นอันหนึ่งให้ จึงรีบเอ่ยขัดไป

 

เพราะข้ามีอันที่ตั้งใจจะใช้ปักอยู่ในใจแล้ว

 

 

 

“ว้าว ระเบียงของชั้นสอง เป็นมุมที่ดีจริง ๆ อย่างที่ใครเขาพูดกันเลยเนาะมู่ชิง” คนที่ไม่เคยนั่งมุมนี้อย่างข้า เอ่ยขึ้นอย่างตื่นตา

“จริงเจ้าค่ะ” เด็กน้อยตรงหน้าข้าเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

วันนี้ข้าขอท่านพ่อกับพี่ใหญ่มานั่งตรงนี้แทนที่จะเป็นห้องรับรอง อยากเปิดหูเปิดตาบ้างน่ะ มากี่ครั้งก็ต้องไปอยู่แต่ในห้องรับรอง ข้าคิดว่าข้าไม่ใช่สาวงามล่มเมืองขนาดที่ว่าใครเห็นแล้วจะเกิดภัยพิบัติได้เลย เรื่องพวกนี้ไม่น่ากังวลสักนิด จึงคิดว่าไม่ต้องเก็บเนื้อเก็บตัวขนาดนั้นก็ได้ ทำตัวตามสบายแบบไม่มีใครต้องเดือดร้อนคงพอ

 

“มุมนี้เป็นมุมที่เหมาะแก่การสังเกตการณ์ยิ่งนัก”

พื้นที่ตลาดกว้างขวางมาก ร้านค้าของกิน ร้านค้าของใช้มากมายละลานตาไปหมด ชาวบ้านในละแวกนี้คงไม่เดือดร้อนเรื่องเงินทองกันเท่าไหร่ พวกเขาจับจ่ายใช้สอยกันอย่างคึกคักยิ่งนัก เห็นเช่นนี้ตาข้าลุกวาวไปหมด ขายอันใดต่อไปดีนะ

“รายการต่อไป ขนมอะไรดีนะ ขอกลับไปคิดก่อนแล้วกัน” โอย...คิดเรื่องเงินเรื่องทองแล้วมีความสุขจัง

“คุณหนูจะทำอันใด ข้าจะช่วยเต็มความสามารถเลยเจ้าค่ะ!” เสียงเด็กน้อยของข้าเอ่ยขึ้น เมื่อข้าพึมพำประโยคเมื่อสักครู่ออกไปจบ

“นั่นแน่ะ ข้ารู้น้า หลงรักขนมของข้าแล้วล่ะสิเจ้าน่ะ” อดไม่ได้ที่จะเย้านางเล่นด้วยความเอ็นดู ได้ยินนางพูดเช่นนั้น ข้ารู้จุดประสงค์ของเด็กน้อยคนสนิทสายของหวานของข้าคนนี้ในทันที

 

“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ!” นางตอบข้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง จากนั้นใบหน้าที่มีซาลาเปาน่าบีบของนางก็มีเลือดซับขึ้นทีละน้อย

“เข้าใจแล้ว ข้าจะรีบคิด รีบตัดสินใจเลือกรายการในใจออกมาเร็ว ๆ นะ เจ้าจะได้ชิมฝีมือข้าอีก” ในเมื่อนางน่ารักขนาดนี้ ข้าอดใจไม่ให้เอื้อมมือออกไปบีบซาลาเปาสีชมพูนั้นอย่างมันเขี้ยวไม่ได้จริง ๆ ก่อนหน้าจะได้ชิมขนมข้าอีก ข้าซื้อถังหูลู่มาให้นางกินพลาง ๆ ก่อนดีกว่า

 

แต่ในขณะที่ข้ากำลังกวาดสายตามองหาร้านขนมให้มู่ชิง...

“หูว...ชุดชมพูนั่นใครกัน งามขนาด งามคักแท้ งามไอไหรพันนั้น มู่ชิง ๆ แม่นางคนงามคนนั้นเจ้าพอจะรู้หรือไม่ ว่านางเป็นใคร” แม่นางคนนั้นงานดีจนข้าตะลึงเลยทีเดียว แม้ว่าข้าเองจะชอบบุรุษ แต่สตรีงดงามก็เป็นอาหารตาอันเลิศรสของข้าเช่นกัน

“คุณหนูหวังเย่หลิง น้องสาวคุณชายหวังเจ้าค่ะ”

“หืม คุณชายหวังที่สอนฉินข้าน่ะหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“เขามีน้องสาวงามขนาดนี้เลยหรือนี่” คนใกล้ตัวเลยนะเนี่ย กินอะไรเข้าไปนะ ถึงได้งามขนาดนั้น

“คุณหนูของบ่าว งามกว่าคุณหนูหวังเย่หลิงอีกนะเจ้าคะ” นางพูดขึ้นด้วยหน้าตาจริงจัง

“ไม่ต้องพูดเอาใจข้าหรอก แค่นี้ข้าก็เอ็นดูเจ้าหนักแล้ว” คิดว่านางคงรักข้า จนมองว่าข้างามกว่าแม่นางคนนั้นไปแล้ว

“บ่าวพูดจริง ๆ นะเจ้าคะ”

“เข้าใจแล้ว ๆ ข้างาม แต่ข้าได้ยินใครพูดว่าอะไร บ่าว ๆ นะ สองครั้งแน่ะ เอาแก้มเจ้ามารับโทษซะดี ๆ”

 

“จริงอย่างที่นางว่า เจ้างามกว่าจริง ๆ” เสียงหนึ่งดังขึ้น

 

“คุณชายเหวินหรง เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ มู่ชิงมานั่งข้างข้ามา” เมื่อมีคนมาใหม่ ข้ารีบบอกให้มู่ชิงเปลี่ยนที่นั่งทันที ก่อนหน้านี้เรานั่งกันสองคน ข้าให้นางนั่งลงตรงข้ามกับข้า แต่ยามนี้คงไม่เหมาะ

“ไม่เหมาะเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวขอตัวดีกว่า” พูดจบนางก็ลุกขึ้นมายืนรอเยื้อง ๆ กับด้านหลังของข้า

“งั้นหรือ งั้นเจ้าไปซื้อถังหูลู่กินพลาง ๆ แล้วกัน เอ้านี่” ไม่รอช้าข้ารีบยัดเงินใส่มือนางทันที หากรอให้นางรับเองคงไม่มีวันนั้น ข้าไม่อยากให้นางต้องมายืนรอข้านี่นา ไปเดินเล่นน่าจะสนุกกว่าเยอะ

“อะ เอ่อ...งั้นบ่าวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” ข้าพยักหน้าให้นางนิดหน่อย แม้จะมีท่าทางเกรงอกเกรงใจหนักเรื่องเงิน แต่นางก็ยอมรับแล้วเดินออกไปแต่โดยดี

 

“ดูเจ้าใส่ใจคนสนิทยิ่งนัก” เมื่อนั่งลงแล้ว คนตรงข้ามถามขึ้นด้วยใบหน้าอมยิ้มเล็กน้อย

“เจ้าค่ะ นางน่ารัก ข้าเอ็นดูนางยิ่งนัก เป็นแค่เด็กตัวเล็กคนหนึ่ง แต่ดูแลข้าดีมาก ไม่ขาดตกบกพร่องเลย ทำตัวเกินอายุไปมากเลยเจ้าค่ะ เจ้าเด็กคนนี้” ข้าพูดอย่างภูมิใจในเด็กน้อยคนสนิทของตัวเอง

“จิตใจช่างงดงาม” เขาเอ่ยคำชมออกมาคล้ายกำลังเอ็นดู

“นางจิตใจดีมากเจ้าค่ะ เก่งมากด้วย” ข้าเองยังคงอวดเด็กน้อยในสังกัดไม่เลิก

“ข้าหมายถึงเจ้า”

“เอ๋...ข้าน่ะหรือ ข้าใจดีกับบางคนเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ จริง ๆ แล้ว ข้าร้ายนะ ฮ่า ๆ” จู่ ๆ โดนชมต่อหน้า วางตัวลำบากเลยทีนี้ เขาเข้าใจผิดแล้วล่ะ ข้าน่ะหรือใจดี ไม่ใช่แล้ว

 

“ข้าว่าข้ามองไม่ผิดหรอก” ทั้งสายตาและน้ำเสียงเขา กะจะยัดเยียดบทคนดีให้ข้าให้ได้เลยใช่ไหมนั่น

“ขอบคุณเจ้าค่ะที่ชมข้า วันนี้คุณชายเหวินหรงมีธุระกับพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ ถึงมาที่โรงเตี๊ยม” เมื่อไม่รู้จะทำเช่นไรต่อ กลยุทธ์เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นจึงถูกนำมาใช้

 

“คิดว่าเจ้าต้องมา ข้าเลยมาน่ะ” ครั้งนี้สายตาเขาเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่สายตาที่เอ็นดูเช่นก่อนหน้านี้

 

ในแววตานั้น มันมีบางสิ่งบอกข้าว่า...มันมีอะไรแปลก ๆ

ข้าสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

 

 

ไม่รู้ว่าคิดมากเกินไปหรือไม่

แต่ข้ารู้สึกเหมือน...กำลังโดนรุกจากเพื่อนพี่ใหญ่คนนี้!

 

เอาไงต่อดีล่ะทีนี้

 

 

--------------

แวะมาย้ำว่า...นางเอกชอบผู้ชายค่ะ ส่วนสาวสวยชอบมองเป็นอาหารตาเท่านั้น >.< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น