ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 42 : ข้ากับเขา เราขาดกันแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

ดีใจอยู่ดี ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นว่าหน้าต่างห้องถูกเปิดไว้อยู่ “มะ ไม่ใช่ฝีมือข้าแน่ ๆ”

 

“ข้าเอง” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น

 

เขามานั่งจิบชาอย่างสบายใจในห้องข้า...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!

 

“ท่าน! เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ” เมื่อสักครู่ ข้าเพิ่ง...

“นานพอ”

“หะ เห็น ตั้งแต่ตอนไหนเจ้าคะ” เพิ่งปล่อยการกระทำไปตามอารมณ์ ซ้ำมันยังเป็นอะไรที่ส่วนตัวมาก ๆ ไป ไม่อยากให้ใครได้เห็น...

“ตั้งแต่แรก”

 

ไม่ทันแล้ว

 

จะเก็บใบหน้าที่ร้อนผ่าวอยู่ตอนนี้ ไปไว้ที่ไหนก่อนได้บ้าง อายจัง ไม่เคยคิดไว้เลย ว่าจะทำอย่างไรหากมีคนมาเห็นอะไรแบบนี้เข้าสักวัน

ข้า...มักแอบร้องไห้กับเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตหน้ากระจก เพราะข้าไม่มีคนที่ไว้ใจได้อย่างสนิทใจขนาดที่จะเล่าเรื่องราวแย่ ๆ ที่เผชิญมาแบบหมดเปลือกได้ เศร้าเองปลอบเอง นักเลงพอ มันเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่เคยมีใครรู้และไม่ได้อยากให้ใครรู้ ข้าทำเรื่องแบบนี้ในพื้นที่ส่วนตัวเสมอ คิดว่าไม่มีใครเห็นแน่ ๆ แต่เขา...

“เจ้าคนไร้มารยาท” แอบเข้ามาในห้องข้าอีกแล้ว ได้แต่พึมพำออกไปเสียงแผ่ว

 

 

“เรื่องอันใดกัน ถึงทำให้เจ้า...” คนไร้มารยาทที่ข้าแอบด่าในใจ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูออกชัดเจนว่าเป็นห่วง

คงเพราะก่อนหน้านี้ ข้าร้องไห้หนัก ‘เหมียนหมา’ เขาที่เห็นเข้าคงนึกสงสาร แต่...

“เอ่อ...” จะบอกอย่างไรดีล่ะ

“บอกข้ามา ใครทำอันใดเจ้า” ชายหนุ่มคนเดิมเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จากนั้นลุกขึ้นเดินมาทางข้าอย่างน่าหวั่นเกรง

“คือ...” บอกความจริงไปเลยดีไหมนะ ไม่มีผลดีผลเสียอะไรกับเขาอยู่แล้วนี่ แต่หากบอกไปจะหาว่าข้าเสียสติ เป็นบุคคลวิปลาสไปหรือไม่

“ท่าน...” ในตอนที่ข้ากำลังสับสนกับคำตอบที่ควรจะบอกเขา เขาก็เดินมาถึงข้าเสียแล้ว คนตัวโตกว่าสวมกอดข้าแน่นเหมือนอยากปลอบประโลมให้ข้าหายจากความเศร้าสร้อยนั้น

 

คราแรกว่าจะขัดขืน หากแต่มือหนาที่จู่ ๆ ก็ยกขึ้นมาลูบตรงท้ายทอยอย่างแผ่วเบา ทำให้ข้าหยุด

‘ท่านอย่ามาทำอะไรแบบนี้นะ’ หยุดลูบเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น...ข้า “ฮึก ฮึก” เสียงที่สะอื้นที่เล็ดลอดไป กลับทำให้วงแขนที่รัดโอบข้าอยู่ กระชับแน่นกว่าเดิม แล้วแบบนี้ใครจะหยุดร้องได้เล่า ขออนุญาตร้องไห้ต่ออีกสักครู่เจ้าค่ะ ฮือ...

 

 

อ้อมแขนแกร่งที่แสนอบอุ่นนี้...มันให้ความรู้สึกที่ดี ดีกว่าปลอบตัวเองหลายเท่านัก

‘ดีจังน้า...เวลามีคนมาคอยห่วงใยเราอย่างนี้’ ข้าเองก็ต้องการความรู้สึกแบบนี้นะ ไม่ว่าจากครอบครัวหรือคนรัก ชีวิตเก่าแทบจะไม่ค่อยได้รับ มาอยู่ที่นี่ ข้าจะสูบความรู้สึกนี้ให้สาแก่ใจ

 

แต่...เฮ้อ ไม่น่าเลย ๆ “ท่านไม่น่าเป็นท่านอ๋องอะไรนี่เลย” ไม่งั้นข้าคง...

“เป็นอ๋องแล้วอย่างไร หืม” เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมามีแววจนใจเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น

ใบหน้างามที่กำลังซุกอกเขาอย่างคนหลอกกินเต้าหู้ชะงักการกระทำนั้นลงทันที ข้าว่าข้าคิดในใจนะ เขาได้ยินด้วยหรือ?! ไม่นะ ไม่เอา

 

ไม่หรอก...ข้าอาจจะหูฝาดไปเอง

 

“ว่าอย่างไร”

มีการถามซ้ำเช่นนี้ ข้าไม่ได้หูฝาดไปเองแล้วล่ะ พูดดีไหมน้า...

 

ฮึบ! เอาล่ะ! เป็นไงเป็นกัน แต่ก่อนจะเล่าขอข้าตอดท่านอีกนิดนะเจ้าคะ เมื่ออิ่มหนำแล้ว ข้าจูงมือเขาไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งจากมา นั่นก็คือโต๊ะน้ำชา เดี๋ยวเล่าไปเล่ามาแข้งขาอ่อนไม่รู้ด้วยนะ

“นั่งลงก่อนเจ้าค่ะ”

 

“ข้ามีเรื่องอะไรจะเล่าให้ท่านฟัง ตั้งใจฟังนะเจ้าคะ”

“ข้า...ข้าคนนี้ คนที่อยู่ในนี้ เอ๊ะ พูดไงดี วิญญาณที่อยู่ในร่างตอนนี้น่ะ นี่แค่เริ่มเองนะเจ้าคะ อย่าเพิ่งคิ้วขมวดสิ” ข้ารีบเอ่ยเตือนเขาด้วยความหวังดี เมื่อเห็นสีหน้าของผู้ฟังตัวโต

“ข้าไม่ใช่หยางมี่เจ้าค่ะ ข้ามาจากโลกอื่น” แอบเห็นแววตาตกใจเล็กน้อย แต่ไม่พูดสิ่งใดขัดออกมาแฮะ งั้นต่อนะ

“ข้ามาจากโลกที่สะ ส้วม มันดีกว่านี้น่ะเจ้าค่ะ” พูดเองอายเองแปลก ๆ แฮะเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม ข้านึกถึงเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกนี่

 

“แต่ไม่ว่าจะเป็นธรรมชาติ ทรัพยากรธรรมชาติ ความบริสุทธิ์สดชื่นของอากาศ สู้ที่นี่ไม่ได้เลย”

“ข้ามาอยู่ที่นี่ ในร่างของสาวน้อยน่ารักคนนี้ได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ท่านคงไม่เชื่อที่ข้าพูดไปใช่ไหมเจ้าคะ ข้าเองยังไม่เข้าใจเลย ว่าข้ามาวาปมาที่นี่ได้ยังไง งงเหมือนกันนะ” ประโยคหลัง ๆ ข้าบ่นกับตัวเอง ทว่าได้มาเจอครอบครัวนี้ เป็นเรื่องที่ดีต่อหัวใจหมองหม่นของข้ามาก

 

“ที่ข้าร้องไห้หนัก ๆ เมื่อครู่ มันเป็นเพราะชีวิตเก่าข้านั้นมันไม่ค่อยน่าอภิรมย์สักเท่าไหร่น่ะเจ้าค่ะ ใครยินดีที่มีข้าอยู่ในชีวิตพวกเขาบ้าง ข้าไม่รู้เลย ข้าดูไม่ออก ข้าจากมาอย่างนี้พวกเขาคง...” พูดเองจุกเอง “แต่ที่นี่ ครอบครัวนี้ พวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าการมีข้าในครอบครัว มันเป็นเรื่องที่น่ายินดี ข้าแค่...รู้สึกดีใจ ปนน้อยใจโชคชะตา แค่นั้นเองเจ้าค่ะ” เสียงหวานของข้าพยายามเอ่ยเล่าสิ่งที่อยู่ภายในจิตใจด้วยน้ำเสียงเนิบช้าจนจบประเด็นแรก

 

“ข้าพูดเยอะเกินไปไหมเจ้าคะ” เพราะคิดมาตลอดว่าเรื่องราวทุกข์ใจของเรา ใครจะอยากฟัง เรื่องที่ไม่อยากฟัง พูดเพียงนิดก็เหมือนนาน จึงถามออกไปอย่างนั้น สุ้มเสียงในตอนนี้ช่างแหบนัก ข้าเพิ่งรู้ตัวว่าใบหน้าตัวเองกำลังเปื้อนน้ำตาอีกครั้ง ก็ตอนที่เขาเอื้อมมือมาเช็ดมันให้และส่ายหัวให้เล็กน้อยกับคำถามของข้า

 

“ขอบคุณนะเจ้าคะ” ที่ยอมเป็นผู้ฟังที่ดีให้ข้า แม้ว่าหน้าตาในตอนนี้ สภาพอาจจะดูไม่จืด แต่ข้าก็ยังอยากจะยิ้ม ยิ้มส่งไปให้เขา

 

 

“อ๋อง” เขาพูดขึ้นมาหนึ่งคำพร้อมกับหน้าตาที่มีเครื่องหมายคำถามประดับอยู่ชัด

 

 

“อ้อ...เรื่องนี้ ที่โน่น ที่ที่ข้าจากมาน่ะ ในนิยาย ท่านเข้าใจคำว่านิยายไหมเจ้าคะ เป็นเรื่องราวที่มีคนแต่งขึ้นมาน่ะ ให้ผู้อื่นได้ดื่มด่ำกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตของใครคนหนึ่งหรือหลายคน อะไรประมาณนี้เจ้าค่ะ” ข้าเองบุคคลผู้อธิบายสิ่งใดมักเข้าใจเพียงผู้เดียว เริ่มเหงื่อตก

“ในนิยายย้อนยุคจีนโบราณ ผู้แต่งมักชอบแต่งให้พระเอก เอ่อ...ตัวเอกเป็นท่านอ๋อง และสตรีที่คู่กับท่านอ๋องได้ต้องเป็นสตรีที่คู่ควรเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นความงาม ความสามารถ ที่สำคัญเลย เป็นลูกเป็นหลานขุนนางทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ”

“เหมือนข้าจะได้ยินใครเรียกท่านว่า ท่านอ๋องนี่ ข้าเลย...พยายามหลีกเลี่ยงท่านน่ะเจ้าค่ะ ไม่ใช่เพราะรังเกียจ หากแต่เพราะข้าคิดว่าข้านั้นไม่คู่ควรกับท่านสักนิด ข้าเป็นแค่ลูกพ่อค้า หน้าตาก็งามสู้ท่านไม่ได้ ความสามารถยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เหมาะสมกับท่านเลยเจ้าค่ะ” ข้าพยายามพูดโน้มน้าวให้เขาเลิกเข้าหาข้า

“ที่สำคัญมาก ๆ สำหรับข้า ข้าเคยบอกท่านไปแล้ว ข้าต้องการสามีที่มีแค่ข้าเพียงผู้เดียว ข้าที่ไม่คู่ควรกับท่าน จะไปมีอำนาจอะไรยึดสามีไว้เพียงผู้เดียวได้เล่าเจ้าค่ะ” 

“คนที่คู่ควรกับท่านมากกว่าข้า ข้างนอกนั่นมีมากมายเลยเจ้าค่ะ เราสองคนเป็นแค่พะ...”

“หากเจ้าคิดเช่นนี้...รักษาตัวให้ดี”

ทว่าฟังข้าพูดไม่ทันจบ เขากลับเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนด้วยโทนเสียงแข็งกระด้าง จากนั้นอันตรธานตัวเองหายออกไปจากห้องข้าทันที

 

ปล่อยให้สาวน้อยหน้าเหวอเช่นข้านั่งงง ‘เหมียนลาโง่’ หนึ่งตัว

“นี่คือเราขาดกันแล้ว ไม่มายุ่งกับข้าแล้ว ใช่หรือเปล่า” อยากจะดีใจนะ...

 

 

 

แต่ทำไมตาขวาข้ามันกระตุกหนักพิกลล่ะเนี่ย!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #34 pounaloveb (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 03:30

    มาต่อไวๆนะรอยุนะค่ะอัพเถอะค่ะ
    #34
    1
  2. #33 Everymind (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 10:21
    ทำไมอ่านตอนนี้แล้วเขิน
    #33
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #33-3 NP2540(จากตอนที่ 42)
      8 กรกฎาคม 2563 / 12:53

      ท่านอ๋องของหนู
      #33-3