ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 39 : ขนมหวาน ของสาวน้อยหน้าหวาน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63

เมื่อจัดแจงทุกอย่างในโรงครัวเสร็จสรรพ ข้ารีบพุ่งตัวกลับมาจัดการกับตัวเองต่อที่ห้องให้เรียบร้อย จากลูกคุณหนูดูสง่างาม ในตอนนี้ข้าสภาพแย่กว่าขอทานข้างถนนซะอีก ผมเผ้ารุงรัง หน้าตา เนื้อตัวมอมแมม ยามนี้ได้มาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก การกระทำก่อนหน้าที่เผลอกอดท่านแม่ไปหลายรอบ แอบรู้สึกเกรงใจขึ้นมาเลยทีเดียว กรี๊ด!

'ไยท่านแม่...ไม่ทำท่าทางรังเกียจสักนิด ให้ข้าพอรู้ตัวหน่อยล่ะเจ้าคะ’ สกปรกมาตั้งนาน เขินเลย

 

 

สภาพเป็นผู้เป็นคน ได้กลับมาสถิตแก่ตัวข้าแล้ว แต่ก่อนที่จะเดินทางไปที่โรงเตี๊ยม ข้ามีสิ่งหนึ่งที่อยากรู้...

“มู่ชิง นั่งลงตรงนี้สิ”

มือบอบบางของข้าตบลงเบา ๆ บนเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างตัว

 

“เอ่อ...ไม่ควรเจ้าค่ะ”

“มาเถอะน่า เจ้าคิดว่าข้าให้เจ้าถือสิ่งนี้มาด้วยเพราะเหตุอันใดกัน เพราะเจ้าล้วน ๆ เลยนะ” ท่าทางอึกอักของนาง ทำให้ข้าไม่รอช้า เป็นฝ่ายดึงมือนางเพื่อให้เข้ามานั่งลงแทน นางคงเกรงใจ ที่จะนั่งเสมอกัน

ขนมหวานในถ้วยกระเบื้องใบเล็ก ถูกเลื่อนไปอยู่หน้ามู่ชิงน้อย “ลองชิมดูสิ”

 

“เป็นอย่างไร ขนมของข้าพอจะถูกปากเจ้าไหม”

แม้ว่านางจะดูเกร็งไปหน่อย หากแต่ยอมตักขนมเข้าปากแต่โดยดี คนตัวเล็กตรงหน้าข้า นางชอบขนมหวาน ๆ ข้าเลยอยากรู้ว่า นางจะชอบขนมที่ข้าทำนี่ไหม

 

“หื้ม! อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ คุณหนู” แค่คำแรกที่เข้าปาก เด็กสาวตัวน้อยที่ข้าแสนจะเอ็นดู ก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

“แล้วชอบไหม ขนมแบบนี้” ข้ารีบถามออกไปด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

“ชอบเจ้าค่ะ!” สิ่งที่ข้าเอ่ยถามไป ได้รับการตอบกลับมาแทบจะทันที พร้อมรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าสิ่งที่พูดมานั้น หาใช่คำเยินยอเพื่อแค่จะเอาใจไม่

 

“ดี! ข้าพอจะทำได้อีกหลายอย่างเลยล่ะ เจ้ารอชิมได้เลย! แต่เราต้องเหนื่อยกันหน่อยนะ เจ้าพร้อมสู้ไปกับข้าหรือไม่”

ศีรษะน้อย ๆ พยักหน้ารับคำข้าอย่างรวดเร็วด้วยความยินดี จากนั้นคำต่อ ๆ ไปก็ตามมา โดยไร้วี่แววอาการเกร็งจากการนั่งเสมอเจ้านายอย่างเช่นก่อนหน้านี้

นี่คงเป็นที่มาของคำว่า ‘อร่อยลืม’ ฮ่า ๆ

 

จะมีอะไรดีไปกว่าการที่คนใกล้ตัว ชอบสิ่งที่เราทำ อีกทั้งมู่ชิงเอง นางจะต้องเป็นคนที่อยู่เคียงข้าง อยู่ช่วยข้า เกือบจะทุกอย่างที่ข้าลงมือทำ มันดีไม่น้อยหากนางจะทำสิ่งต่าง ๆ ไปด้วยกันอย่างเต็มใจ มิใช่แค่เพราะความจำเป็น

 

 

 

 

ภายในห้องรับรองห้องเดิมของโรงเตี๊ยม ห้องที่ข้าเคยประสบกับเหตุการณ์ท้องน้อยกระแทกเตียง ข้ากำลังจัดเตรียมถ้วยชามสำหรับใส่ขนมหวานที่นำมาให้ท่านพ่อและพี่ใหญ่ชิมอย่างอารมณ์ดี ข้าอยากให้พวกเขาได้ลองลิ้มรสฝีมือข้าไว ๆ ท่านแม่ชอบ มู่ชิงก็ชอบ ความมั่นใจในขนมของตัวเองเต็มสิบให้เก้าแล้วตอนนี้ ว่าพวกเขาเองก็น่าจะชอบ ‘ข้าขอแอบตั้งความหวังไว้นะเจ้าคะ’

 

“ส่วนของข้า มีหรือไม่” เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นมาด้านหลัง ทำเอาข้าไหวตัวลุกขึ้นนิดหน่อยด้วยความตกใจ

“พี่รอง! มาได้อย่างไรเจ้าคะ” เมื่อเหลียวหลังไปพบกับคนที่ข้าแทบจะไม่ได้พบหน้าเลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา ถึงกับต้องร้องออกไปอย่างดีใจ

ไม่สิ...เป็นเดือนเลยแหละ ที่เราไม่ได้เจอหน้ากัน รู้แค่ว่าพี่รองมีเรื่องต้องไปทำ ข้าคิดว่า เขาคงตามท่านหมอไปรักษาผู้คนที่ไหนสักที่เช่นเคย

 

เป็นเช่นนี้ดียิ่ง ครอบครัวข้าจะได้ชิมขนมของข้ากันทุกคน

 

“มีแน่นอนเจ้าค่ะ เชิญท่านนั่งรอสักครู่” ข้ารีบกุลีกุจอตักขนมใส่ถ้วยให้พี่รอง แฝดพี่ของข้า ใบหน้าของเราช่างเหมือนกันยิ่งนัก ยิ่งมองยิ่งเหมือน นึกว่าเงาสะท้อนของตัวเอง ติดที่เขางามกว่าข้านี่แหละ ทำให้ข้ารู้ตัวว่ามันไม่ใช่แค่การสะท้อน พูดแล้วเศร้า

“เผื่อท่านหมอเทวดาด้วย” คำเรียกขานที่ดูออกว่าตั้งใจหยอกล้อของพี่รอง ทำมือข้าแอบชะงักเพราะความประหม่า

‘เขามาด้วยหรือ’

 

ไม่ปล่อยเวลาให้ข้าคิดนาน...

“รบกวนแม่นางอี้แล้ว” ท่านหมอพูดพลางเดินเข้ามานั่งลงข้างพี่รองอย่างสงบเสงี่ยม แวบหนึ่งข้าเห็นเขาเหลือบมองมาที่ปิ่นปักผมของข้า

 

“มี่เอ๋อร์ ข้ามาแล้ว ๆ” เป็นเสียงพี่ใหญ่ที่ช่วยเหลือข้า จากอาการวางตัวไม่ถูกเพราะท่านหมอ ข้ารีบผายมือบอกที่นั่งของเขาอย่างเอาใจ

“พี่ใหญ่! เชิญนั่งตรงนี้เจ้าค่ะ ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ” พร้อมมองหาคนสำคัญอีกท่านทันที เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่มาเพียงผู้เดียว

“ท่านพ่อหารือกับคู่ค้าคนสำคัญอยู่น่ะ ท่านบอกว่าให้นำขนมของเจ้าไปให้ด้วย มีพอเผื่อแขกของท่านพ่อด้วยหรือไม่ มี่เอ๋อร์” น้ำเสียงปลายประโยคของพี่ใหญ่แฝงด้วยความเป็นห่วงระคนกังวล

“มีพอแน่นอนเจ้าค่ะ เลี้ยงพลทหารทั้งกองทัพยังไหว” คำพูดแกล้งหยอกเย้าของข้ากับสีหน้าแสร้งจริงจัง ส่งผลให้พี่ใหญ่คลายสีหน้ากังวลลง แล้วยิ้มออกมาในที่สุด เขามักจะมีปฏิกิริยาที่ข้าดูออก ว่าเรื่องเล็ก ๆ ของข้า พร้อมจะเป็นเรื่องใหญ่ของเขาได้เสมอ

“ว่าแต่มากันกี่ท่านหรือเจ้าคะ” เมื่อทราบจำนวนที่ต้องการ ข้าเร่งมือจัดการให้ตามนั้นทันที จากนั้นเป็นพี่ใหญ่ที่อาสานำไปส่งให้ท่านพ่อแทนข้า

 

 

เมื่อพี่ใหญ่กลับมาแล้ว ถึงคราวที่เหล่าคุณชายในห้องรับรองนี้ต้องชิมขนมของข้ากันบ้าง เพราะเมื่อสักครู่ถ้วยที่ข้ากำลังจะตักให้พี่รอง พี่รองเสนอว่า รีบจัดไปให้ท่านพ่อกับแขกก่อนจะดีกว่า

“นี่เจ้าค่ะ” ถ้วยกระเบื้องใบเล็กที่บรรจุสิ่งแปลกตาสำหรับทุกคน ถูกวางลงตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

 

ไม่ทันได้มีใครตักขนมขึ้นชิม ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ข้าขอรบกวนด้วย ได้หรือไม่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น