ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 34 : สิ่งที่เขากล่าวมา...ทำข้าตกใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

ป๊อก!

“ท่าน! ดีดหน้าผากข้าทำไมเจ้าคะ” ข้าที่กำลังทำตัวดุร้าย เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นมึนตึ้บแทบจะทันที พร้อมยกมือลูบหน้าผากตัวเองไปด้วย ดีดเอาจริงเอาจังเลยนะพ่อคุณ น้ำตาเล็ดเลย ฮือ...

 

“เสี่ยวมาว...ไม่น่ากลัวสักนิด” พูดจบ เขาก็ยกยิ้มมุมปากแบบร้าย ๆ

“หะ!”

 

งงเป็นไก่ตาแตกสิเจ้าคะ รออะไร

 

“ไม่น่ากลัวเลยหรือเจ้าคะ นิดนึง...ก็ไม่เลย หรือเจ้าคะ” เสียงใสของข้าถามออกไปอย่างเสียอาการ

“เป็นเช่นนั้น”

 

“ปัดโธ่...หมดกัน เฮ้อ...” ข้าอดที่จะนั่งลงกับพื้น แล้วถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวังไม่ได้

 

เวลาเห็นสามีบ้านไหนกลัวภรรยา มันดูน่ารักดีนี่นา ข้าอยากได้สามีเชื่อฟังบ้าง แล้วถ้าข้าไม่มีความสามารถในการดุเช่นนี้ ใครที่ไหนมาจะกลัวข้า หมาแมวยังเมินเลยมั้ง

 

“เฮ้ย จะพาข้าไปไหนเจ้าคะ” เขาอุ้มข้าขึ้นจากพื้นในท่าที่ข้ายังคงนั่งงอตัวอกชิดกับเข่า

“เอ๋...” นึกว่าจะเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายที่ไม่พึงประสงค์ซะอีก เขาแค่พาข้ามานั่ง...นั่งบนตักเขาที่นั่งอยู่บนเตียงอีกที ใบหน้างามอย่างอิสตรีที่ข้าแอบอิจฉาวางไว้บนไหล่เล็กของข้า พร้อมมีอ้อมแขนที่แสนอบอุ่นกอดเอวเอาไว้หลวม ๆ ...เพียงเท่านั้น

 

“เจ้ารังเกียจข้ามากหรือ” เสียงทุ้มขัดกับหน้าตา เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายมีความสะเทือนใจอยู่ในนั้น สีหน้าเขาในตอนนี้เป็นเช่นไร ข้าไม่รู้ เพราะข้าหันหลังให้เขา

 

หึ ข้าหรือ...ที่รังเกียจเขา

 

“หากข้ารังเกียจ จะอยู่นิ่งให้ท่านหลอกกินเต้าหู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้หรือเจ้าคะ ข้าเพียง...”

 

จะพูดดีไหมนะ พูดเยอะไป จะถือว่า...ข้าให้ความหวังเขาหรือเปล่า

ทว่า...หากไม่พูดออกไป เขาคงไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าสักที

 

“หืม...”

 

“ข้าเพียง...อยากให้เราทำความรู้จักกันให้มากขึ้นกว่านี้ก่อนเจ้าค่ะ” ข้าพยายามแกะมือเขาออก เพราะอยากมองหน้าเขาขณะพูด แต่เขาเหมือนจะไม่ยอม ทั้งยังกอดข้าไว้แน่นยิ่งขึ้น

 

“ไม่ได้จะไปไหนเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากมองหน้าและสบตาท่านไปด้วย ขณะที่เรากำลังคุยกัน” เมื่อพูดประโยคนี้จบเขาถึงยอมคลายอ้อมแขนออก ข้าจึงเลื่อนตัวลงมานั่งบนเตียงข้างเขาทันที พร้อมประคองหน้าเขาให้หันมองมาทางข้า

 

“หัวใจดวงนี้ของข้านั้น รักใครยากมากเจ้าค่ะ ข้ายอมรับ...ในตอนนี้ข้าหวั่นไหวให้ท่านมาก พูดเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้นคือ ข้าชอบท่าน แต่แค่ความชอบนี้...ไม่สามารถทำให้ข้ากล้า ที่จะแต่งเข้าจวนท่านได้นะเจ้าคะ ข้ายังไม่รู้จักนิสัยท่าน ท่านยังไม่รู้จักนิสัยข้า เราสองคนยังไม่ได้รู้จักกันมากพอ ในวันหนึ่งเมื่อท่านรู้จักข้ามากขึ้น ท่านอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ ข้าไม่ได้น่ารัก หรือเชื่อฟังใครง่าย ๆ ออกแนวดื้อดึงจนน่ารำคาญด้วยซ้ำ ความสามารถก็น้อย ‘หลักสี่คุณธรรม สามคล้อยตาม’ ยิ่งแทบหาไม่เจอในตัวข้าคนนี้เลยเจ้าค่ะ” ข้าเอื้อมมือบางของตัวเอง ไปกุมมือแกร่งของเขาไว้อย่างอาจหาญ

 

“ที่สำคัญ...หากแต่งไป แล้ววันหนึ่ง ท่านเพิ่งรู้ตัวว่าข้าหมดความน่าสนใจ แต่งหญิงงามอื่นเข้ามาในจวนอีก...ข้าไม่อาจทนได้”

 

“แม้ว่าข้าจะเป็นแค่บุตรสาวจวนพ่อค้า แต่ชายคนรักของข้า ต้องมีข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น” เพิ่มแรงบีบมือที่กุมมือแกร่งไว้ให้เขารู้ ว่าข้าจริงจังกับส่วนนี้มากขนาดไหน

 

“ข้าไม่สนใจ ว่าใครจะคิดเช่นไร วันไหนเขาคนนั้นไม่ได้มีเพียงข้าเป็นหนึ่งในใจหรือในจวน ข้าพร้อมจะเทเขาทิ้งทุกเมื่อเช่นกัน” ข้าพูดปิดประเด็นลงอย่างเนิบ ๆ แต่มีแววเฉียบขาดชัดเจนในน้ำเสียงนี้

 

“ข้าจะมีเพียงเจ้า” ผ่านไปเพียงเสี้ยววิที่คำพูดของข้าจบลง คนตัวโตตรงหน้าที่ข้าได้พิงแผงอกอบอุ่นของเขาเมื่อสักครู่ เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงขรึมแฝงไว้ด้วยความตั้งมั่นเด็ดเดี่ยว แววตานั้นก็เช่นกัน

 

จะไม่หยุดคิดหน่อยหรือ ถึงตอบออกมาเช่นนี้

 

มั่นอกมั่นใจอะไรขนาดนั้น

 

“เริ่มจากการเกี้ยวข้าอย่างที่คนธรรมดาเขาทำกันก่อนนะเจ้าคะ” ข้าไม่ขัดความมั่นใจเขา ทั้งยังแนะนำเขาออกไปเพิ่มเติมอย่างใจดี

 

นี่ข้าว่าตัวเอง ปูทางให้เขาสุด ๆ แล้วนะ

 

“เกี้ยว? นี่อย่างไร ทุกอย่างข้าทำเพื่อเกี้ยวเจ้า” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย คล้ายกับว่าการกระทำเหล่านี้ คือสิ่งที่ใครเขาก็ทำกัน

 

“ฉุด กระชาก บังคับ จับกด ปล้ำจูบ นี่หรือเจ้าคะ” ข้ายกคิ้วขึ้นพร้อมเอ่ยถามออกไปอย่างคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในเนื้อหาที่ตัวเองกำลังพยายามเข้าใจ

 

หวังว่าข้าจะเข้าใจผิดนะ

 

“ใช่”

 

ถามจริง! โอ๊ย...จะบ้าตาย

 

นี่ถ้าข้ายอมโอนอ่อนได้เสียไปไหนถึงไหนกัน โอกาสที่เขาจะเกี้ยวข้า คงไม่มีอีกแล้วสินะ

โอกาสมีเจ้าตัวน้อยโผล่ออกมาทีเดียวนู่นแหละ คงเป็นชะตากรรมที่ข้าต้องยอมรับ

 

ขออนุญาต...สงสารตัวเองเจ้าค่ะ

 

“โตมาได้ไงเนี่ย เรื่องพวกนี้ถึงไม่รู้” อุ๊ย ดันคิดดังไปอีก

“ไม่มีอาจารย์ท่านไหนสอนข้าเรื่องเช่นนี้”

 

“ท่านไม่เคยมีคนรักมาก่อนเลยหรือเจ้าคะ” บางทีก็เกลียดตัวเองที่ปากมักไวกว่าสมองในบางครั้ง

 

“เป็นเช่นนั้น” อีกฝั่งก็ตอบไวไม่แพ้ข้าเช่นกัน คราวนี้คนตรงหน้าตอบข้าออกมาด้วยสีหน้าท่าทางกึ่งขรึมกึ่งขัดเขิน แลดูน่ารักน่าชัง

 

ดูดี งดงาม อกผายไหล่ผึ่ง น่าดึงดูดขนาดนี้

 

ข้าเชื่อได้จริง ๆ หรือ

 

ไม่ใช่เพียงตั้งใจมาหลอกลวงสาวงามเช่นข้าให้ลุ่มหลง...แน่นะ

 

สารภาพมาซะดี ๆ!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #23 water05 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 13:48
    โอ๊ย น้อนแมวน่ารัก
    #23
    0
  2. #22 kitprakay (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 07:34
    >/////<
    #22
    0