ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 33 : ข้าที่กำลังวางแผน...2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

หน้าตาผงะของข้าเพราะความตกใจ คาดว่าความสวยที่มีอยู่น้อยนิดคงหนีหายไปสิ้นแล้ว และคนที่ทำให้ข้าขวัญหนีดีฝ่อ สติกระเจิดกระเจิง กู่ร้องเรียกกลับมาแทบไม่ไหว ก็คือ

 

“ท่านอะ อ้อ ท่านนั่นเอง” ข้าที่พยายามเรียกคืนความสวยให้มาประทับอยู่บนใบหน้าของตัวเองได้แล้ว เกือบจะเผลอเรียกเขาออกไปว่า ‘ท่านอ๋อง’

 

ซึ่ง...ไม่ได้เด็ดขาด!

 

อะไรที่ทำเป็นไม่รู้ ก็ควรทำเป็นไม่รู้ต่อไป เพื่อความสะดวกในการชิ่งหนีในภายภาคหน้า

 

“ใช่ ข้าเอง” ใบหน้าที่ข้าไม่ได้เห็นมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม มันยังคงดูงามและสง่า

ตะ แต่เพียงในตอนนี้มันเพิ่มความดุร้ายเข้ามาด้วย!

 

ดุ ร้าย เพื่อ? ...ข้าไม่เข้าใจเจ้าค่ะ

 

“เหตุใดถึงทำหน้าทำตาเช่นนั้นเจ้าคะ โกรธเคืองอันใดข้าหรือ” ข้าถามออกไปตรง ๆ อย่างหน้าซื่อ หากปากหนักต้องลำบากตัวเองมานั่งเดาอารมณ์เขาอีก

 

มาทำสีหน้าเช่นนี้ใส่ ข้าทำอะไรผิดกัน

 

คิดไม่ออก...

 

ไม่มีนะ ข้าสำรวจตัวเองแล้ว

 

 

“ว่าอย่างไรเจ้าคะ” เห็นเขายังนิ่งเงียบ ไม่มีคำตอบให้ จึงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบนี้เอง

 

ข้าควรสับสนงุนงง หรือโกรธเขาดีล่ะ หายไปเป็นเดือน จู่ ๆ กลับมา แล้วยังมาแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวใส่ข้า

 

มันใช่หรือ?

 

 

แต่...ทำได้แค่สับสนงุนงงล่ะนะ ไม่ได้โกรธหรอก

 

 

แม้ว่ายังไม่ได้รักเขาแบบคนรัก แต่การที่เงียบหายไปแบบดื้อ ๆ มันทำให้ข้าอดเป็นห่วงไม่ได้

คิดไปต่าง ๆ นานา ว่าเขาอาจจะไปประสบเหตุร้าย หรือไม่สบายหนักอยู่หรือเปล่า

 

ถึงเราจะไม่ได้เป็นอะไรกัน เอ๋...ไม่สิ เราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนเราหายไปทั้งคน เราก็ต้องเป็นห่วงใช่ไหมล่ะ

 

ไม่ได้อยากเป็นภรรยาเขา แต่หากเขาเป็นอันใดไป ก็ดีใจไม่ลงหรอกนะ ข้าไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น

 

พูดง่าย ๆ ...แค่ได้เห็นเขากลับมาหาแบบปลอดภัย กวาดสายตาดูแล้ว อวัยวะในร่างกายยังอยู่ครบเช่นนี้

 

ข้าค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

 

“หืม” หรือว่า!

 

ข้ารีบเคลื่อนตัวเองเข้าไปสำรวจตัวเขาด้วยการแตะเบา ๆ ไปทั่ว เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บมา แต่เพราะชุดมันหนา จึงเป็นข้าที่มองไม่ออกก็เป็นได้

 

ตรงนี้ก็ยังเงียบ...ตรงนี้ก็ยังเฉย...ตรงนี้ก็ดูไม่สะเทือน

 

“ไม่รู้สึกเจ็บตรงไหนเลยหรือเจ้าคะ” เลื่อนแตะแทบจะทั้งตัวแล้วนะ ไม่มีเสียงร้องออกมาสักแอะ

 

เอ๊ะ...หรือว่าจะเป็น

 

“เจ้าคิดจะทำอันใดกัน” เสียงเขาเหมือนข่มอารมณ์ไว้แล้วค่อยพูดออกมา พร้อมจับข้อมือทั้งสองของข้าไว้ด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียวของเขา เมื่อเห็นข้าลดมือลงต่ำ

 

แค่จะไปสำรวจส่วนล่างเองนะ หรือเขาบาดเจ็บจนจำเป็นต้องใส่ขาเทียมอยู่ ถึงได้ทำเสียงอย่างนี้ใส่ข้า?

 

‘ไม่อยากให้ข้าสงสารสินะเจ้าคะ’

 

“ข้าแค่...ก็ท่านหายไปนานนี่เจ้าคะ ข้าแค่กังวลว่าท่านอาจได้รับบาดเจ็บมาช่วงที่หายไปน่ะเจ้าค่ะ” ข้าอดที่ตอบออกไปด้วยเสียงที่หงอยลงไม่ได้ ทั้งยังหน้าตาที่สลดลงเช่นกัน

 

คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงนี่นา

 

“ข้าสบายดี แค่มีกิจด่วนต้องจัดการเท่านั้น” สายตานั้นอ่อนลงแล้ว น้ำเสียงทุ้มก็นุ่มลงเช่นกัน แต่มือแกร่งนี่สิไม่ยอมคลายออกสักที

“นะ นี่ ท่าน!” ข้ายกข้อมือตัวเองที่ถูกจับไว้ให้เขาดู ทำท่าจะเอ่ยทักท้วง แต่กลับเป็นฝ่ายต้องร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อเขาดึงข้าเข้าไปชิดแผงอกเขา แทนที่จะปล่อย ไม่จบแค่นั้นมืออีกข้างที่เหลือของเขา ยังคว้าหมับมากอดเอวบางของข้าไว้ไม่ให้เหลือทางหลบหนี

 

‘ไม่กลัวหรอกนะ’ ข้าตั้งใจแหงนหน้าเพื่อจ้องตาเขาอย่างเอาเรื่อง คิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา ยังมาทำรุ่มร่ามอีก

 

แต่พอได้สบตาเขา กลับพบสายตาเข้มประกายระยิบแฝงแววเจ้าเล่ห์มองมาอยู่ก่อนแล้ว

 

“มองข้าเช่นนี้ ต้องการจะสื่ออันใดหรือเจ้าคะ” มีหรือข้าจะกลัวและยอมแพ้ไปก่อน บอกแล้ว ‘ไม่กลัวหรอกนะ’

 

“เจ้าเป็นห่วงข้า”

 

“ย่อมห่วงเจ้าค่ะ เพื่อนหายไปทั้งคะ ว้าย! ไม่นะเจ้าคะ ไม่เอา”

 

เป็นข้าที่พูดไม่จบ และต้องร้องเสียงหลงออกมาอีกครั้ง เนื่องจากเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงจับข้าอุ้มเดินไปทางหน้าต่างทันที

หา! หน้าต่าง

 

“จะพาข้าไปหนะ วะ” ว้าย ทั้งถาม ทั้งร้องไม่ทันจบ ปากน้อย ๆ ของข้าก็ไม่สะดวกที่จะทำเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว เพราะโดนริมฝีปากร้อนจัดของคนตัวโตปิดเอาไว้ซะมิด

 

เขาอาศัยช่วงที่ข้ากำลังนิ่งอึ้งเพราะรสจูบนั้น พาข้าเดินทางมาที่ไหนสักที่...ที่คุ้นตาเหลือเกิน

 

“เราคุยกันดี ๆ ก่อน...ได้ไหมเจ้าคะ” เมื่อเท้าแตะถึงพื้น ข้าพยายามแข็งใจและพูดกับเขาอย่างใจเย็น พยายามอย่างที่สุด ที่จะนิ่งเพื่อแสดงให้เขารู้ว่าข้าไม่ได้กลัว ทั้งยังต้องการการเจรจากับเขาอย่างจริงจัง

 

หวังว่าเขาจะไม่ใช่แนว อ๋องอำมหิต อ๋องปีศาจ อ๋องทมิฬ อะไรพวกนั้นนะ

 

ไม่งั้น...ครั้งนี้ข้าไม่เหลือซากแน่

 

“ท่านไม่ควรทำอย่างนี้นะเจ้าคะ” ในเมื่อเขายังคงก้าวเข้ามาต้อนข้าไม่หยุด ข้าก็ต้องพูดต่อ พร้อมหันรีหันขวางดูทางด้านหลัง เพื่อไม่ให้ตัวเองเดินไปแถวบริเวณจุดที่ไม่ต้องการ

 

จะไม่พาตัวเองไปจุดที่เขาต้องการเด็ดขาด

หึ! ข้าไม่ได้โง่หรอกนะเจ้าคะ

 

“เป็นอะไรไปล่ะเจ้าคะ” ข้าเอ่ยอย่างท้าทาย ทั้งคำพูด น้ำเสียง และแววตา

 

ในตอนนี้ข้า ไม่ได้เป็นผู้ถูกต้อนแล้ว เป็นข้าที่ก้าวเข้าหาเขาอย่างไม่กลัวเกรงสิ่งใด และเขาเป็นฝ่ายที่ต้องชะงักไปแทน

 

ข้ายอมท่านมามากพอแล้ว หยุดล้อเล่นกับความรู้สึกข้าสักที

 

“ข้าบอกว่าไม่ ก็คือไม่” สายตาข้าในตอนนี้ไม่มีแววล้อเล่นเหลือแล้วสักส่วน ข้าส่งความดุร้ายออกไปอย่างเต็มอัตรา

 

นิ่งอย่างนี้...กลัวข้าแล้วล่ะสิ

 

ป๊อก!

“ท่าน! ดีดหน้าผากข้าทำไมเจ้าคะ” ข้าที่กำลังทำตัวดุร้าย เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นมึนตึ้บแทบจะทันที พร้อมยกมือลูบหน้าผากตัวเองไปด้วย ดีดเอาจริงเอาจังเลยนะพ่อคุณ น้ำตาเล็ดเลย ฮือ...

 

“เสี่ยวมาว...ไม่น่ากลัวสักนิด” พูดจบ เขาก็ยกยิ้มมุมปากแบบร้าย ๆ

“หะ?!”

 

 

 

--------------

*มีคนเดาถูกด้วยว่าเป็นท่านอ๋อง เย้ ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #21 Atittaya-01 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 07:46
    เสียดายถ้าต้องเลือกใครสักคน555เอาหมดแต่งเข้าบ้านเลย😗
    #21
    0