ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 3 : น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 455 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

“ได้ยินว่าใครจะออกไปเที่ยวตลาดหรือ”

เป็นเสียงของชายที่อายุน่าจะประมาณ 35-40 ปี คิดว่าคงจะเป็นท่านพ่อของหยางมี่แน่ ๆ หน้าตาบ่งบอกว่าดูแลสุขภาพอย่างดี ร่างกายที่ดูแข็งแรงแต่ไม่ได้ดูบึกบึนจนเกินไป แสดงว่าท่านคงมีอาชีพที่ไม่ใช่ทางบู๊แน่ ๆ คงจะเป็นพ่อค้าหรือไม่ก็คงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น

‘’??!! ‘’

“หืม... ว่าอย่างไร เพิ่งฟื้นไข้แท้ ๆ เจ้าช่วยเห็นใจแม่ของเจ้าหน่อยเถอะ นางนั่งร้องไห้น้ำตาแทบจะเป็นสายเลือด”

“เอ่อ...ข้า...” ข้าต้องทำอย่างไรกับสถานการณ์ตอนนี้

“เจ้าน่ะ หลับไปตั้งสามวันสามคืนเลยนะมี่เอ๋อร์ แม่เจ้าเป็นห่วงเจ้ามาก” ท่านพ่อกล่าวพร้อมลูบหัวข้าสองสามที

“เจ้าค่ะ ข้าจะดูแลตัวเองให้หายดีก่อน จากนั้น...ค่อยไปเจ้าค่ะ” สถานการณ์นี้พูดแบบนี้น่าจะได้นะ

เมื่อเห็นท่านพ่อท่านแม่ยิ้มออกมาหลังจากข้าพูดเสร็จ อาการเลิ่กลั่กเริ่มกลับมา ‘ข้าทำอันใดผิดไปหรือ’ ไม่นะ นี่ทำตัวปกติสุด ๆ แล้วนะ

“เป็นจริงดั่งที่แม่เจ้าว่า เจ้าดูสับสนหลังจากฟื้นไข้ และยังเป็นเด็กดีขึ้นด้วย” ท่านพ่อพูดพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม

ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้ ข้าจะเลิ่กลั่กเอาเจ้าค่ะ แม้จะยิ้มเสมือนเด็กดีออกไป แต่ในใจข้าว้าวุ่นมาก ถ้าเกิดพวกท่านรู้ว่าข้าไม่ใช่หยางมี่ ข้างใน ข้างในตอนนี้ วิญญาณน่ะ ไม่ใช่หยางมี่ จะขับไล่ข้าออกไปจากบ้าน เอ่อ...จากจวนหรือไม่ หากอยู่ดีไม่ว่าดี คิดว่าข้าเป็นผีมาแฝงมาสิงลูกเต้าเขา ลำบากข้าอีกล่ะสิ ชีวิตจะรันทนเอานา สงสารตัวเองล่วงหน้าเลยข้าเนี่ย

โธ่...ให้ข้ามาอยู่ในร่างนี้ แต่ไม่ให้ข้อมูลประกอบใด ๆ เลย ความทรงจำสักหน่อยก็ไม่มี ข้าก็ทำตัวเป็นเหมือนหยางมี่คนเก่าไม่ถูกน่ะสิ ข้าสามารถเรียกร้อง หรือร้องเรียกความช่วยเหลือจากใครได้บ้าง ได้โปรดเถอะ...

 

“เอาเถอะ เจ้าพักรักษาตัวให้ดี ไม่ดื้อเรื่องการกินยาดื่มยา หายดีแล้ว พ่อจะให้เจ้าได้ออกไปเที่ยวเล่น”

ท่านพ่อพูดขึ้นด้วยแววตาแสนอบอุ่นหลังจากนิ่งเงียบไปสักครู่ ท่านแม่ก็เช่นกัน นางกำลังส่งสายตาแบบเดียวกับท่านพ่อมาให้ ทำให้ข้าคลายความว้าวุ่นนี้ไปได้บ้าง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ข้าตอบออกไปเสียงแผ่วเบา

ไม่รู้ทำไมอยู่ดี ๆ ก็มีน้ำตาเอ่อขึ้นมา เลยได้แต่ก้มหน้าลงไว้ คงเพราะสายตาแบบนี้ข้าไม่ค่อยได้รับจากที่ที่จากมา

อาศัยอยู่กับคุณย่าตั้งแต่จำความได้ โดยมีพ่อกับแม่คอยส่งเสีย แต่ไม่ได้เลี้ยงดู ถึงแม้ว่าคุณย่าท่านจะเริ่มมีอายุแล้วตั้งแต่ที่ข้าเข้าไปอยู่ด้วยตอนแรก ท่านก็ยังทำงานหนักและแทบจะไม่ได้อยู่บ้าน

ช่วงกลางวันหากไม่ใช่วันไปโรงเรียน ก็ต้องอยู่ที่บ้านคนเดียว แต่ละวันได้เจอหน้าคุณย่าเฉพาะช่วงเย็น ๆ และในทุก ๆ คืนก็หลับไปเองคนเดียว ตื่นเช้ามาคุณย่าก็ออกไปทำงานแล้ว

ตอนเด็ก ๆ ชีวิตในทุก ๆ วันมักจะวนเวียนอยู่แบบนี้ นึกย้อนกลับไป ข้าเองก็เก่งนะที่โตมาได้ในสภาพนั้น โตมาแบบเหงา ๆ

ชีวิตของข้าที่รู้สึกว่าขาดอะไรไปน่ะ...จะใช่สิ่งนี้หรือไม่ ‘ความอบอุ่นของครอบครัว’

 

ท่านพ่อท่านแม่หลังจากบอกให้ข้าพักผ่อนต่อ ทั้งสองก็ขอตัวออกไป แม้ท่านแม่เหมือนจะอยากอยู่ต่อ แต่ก็ยอมตามท่านพ่อออกไป

ข้าในตอนนี้ ที่ยังคงนั่งจมกับอดีตของตัวเอง โดยมีมู่ชิงอยู่ข้าง ๆ เริ่มรู้ตัวว่ากำลังจะไม่ไหว

“มู่ชิง ข้าขออยู่คนเดียวสักประเดี๋ยว เจ้าช่วยออกไปก่อน...ได้หรือไม่” เสียงที่เริ่มสั่นของข้าเอ่ยขึ้น มู่ชิงนางดูลังเลครู่นึง ทว่าลุกขึ้นเดินออกไปแต่โดยดี

หลังจากเสียงปิดประตูเงียบลง ข้าก็ไม่สามารถอดกลั้นสิ่งที่กำลังปริ่มขอบและเตรียมพุ่งทะยานออกมาได้ น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย แว่วด้วยเสียงกระซิกเล็ก ๆ

ข้าไม่รู้เลย ข้าไม่รู้จริง ๆ น้ำตา... ที่กำลังไหลออกมานี้ ออกมาเนื่องจากสาเหตุใดกันแน่ รู้แค่ว่าข้าจะดีขึ้นหลังจากการหลั่งน้ำตาครั้งนี้

ขอแค่ครั้งนี้... ขอข้าร้องไห้อย่างเต็มที่แค่ครั้งนี้ แล้วจะดีขึ้นให้ได้ทั้งร่างกาย...และจิตใจ

 

 

เมื่อการร้องไห้ครั้งยิ่งใหญ่จบลง ข้าก็เรียกมู่ชิง เพื่อขอน้ำสำหรับล้างหน้าล้างตา

สภาพหลังการร้องไห้ไม่เคยมีใครสวยสักคน ข้าไม่ควรอยู่กับสภาพอย่างนี้นาน ๆ เป็นคนสวย ๆ ดีกว่าเยอะ ว่าแต่ข้าเองก็ยังไม่เคยเห็นหน้าตาของหยางมี่ คนที่ข้ามาอาศัยร่างนางอยู่เลย

ขอเดาว่านางต้องสวยระดับนึงแหละ เพราะทั้งท่านพ่อและท่านแม่จัดว่าหน้าตาดีมาก สวยเถอะนะหยางมี่

ข้าจากมาด้วยหน้าตาที่ไม่ได้ขี้เหร่หรอกนะ แต่ไม่ใช่คนสวยอ่ะ ออกจะเป็นคนที่หน้ากลม ๆ ตาคม ๆ ข้าน่ะอยากหน้าเรียวมาตลอด แต่เกิดมาอย่างนี้ให้ทำไง จะให้ไปศัลยกรรมก็ไม่เอาด้วยหรอก กลัวเจ็บน่ะ นึกถึงช่วงที่ผ่าฟันคุด ทั้งปวดทั้งเจ็บ หน้าตาก็บวมฉึ่งยังกับอึ่งอ่าง เป็นรอยเขียวช้ำยาวลงมาถึงคอแน่ะ ต้องใส่หน้ากากอนามัยเพื่อปิดไว้เป็นอาทิตย์ ถ้าไปศัลยกรรมนะ หืม...ไม่อยากจะนึกสภาพและความรวดร้าวที่จะได้รับ บรื๋อ!

 

“น้ำมาแล้วเจ้าค่ะ” มู่ชิงเด็กดีเอ่ยขึ้น ปลุกข้าขึ้นจากจินตนาการที่ตลกร้าย

แต่ข้ายังคงนิ่ง ไม่ได้ล้างหน้าเลยทันที ข้าแค่อยากแน่ใจบางเรื่องก่อน

 

“มู่ชิง...ข้ารู้ ข้ารู้นะ...ว่าเจ้ารู้ ว่าข้านั้นไม่เหมือนเดิม เจ้า...จะยังดีกับข้าไหม” เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย อารมณ์อ่อนไหวที่เพิ่งสงบลง ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

 

มู่ชิงนางเงยมองข้าด้วยสายตาที่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ในแววตานั้นได้บอกข้าหมดแล้ว...

 

“มู่ชิง เจ้าวางน้ำลงก่อนเถิด” นางทำตามที่ข้าขอ

จากนั้นข้าก็ไม่รอช้าสวมกอดนางทันที นางที่ได้ชื่อว่าเป็นสาวใช้ มู่ชิงนางตกใจและเกร็งจนข้ารู้สึกได้

 

“ขอบคุณเจ้านะมู่ชิง...เจ้าคือเพื่อนคนแรกของข้าที่นี่เลย ข้าขอฝากตัวด้วยล่ะ” นางพยักหน้าเบา ๆ อยู่ตรงไหล่ข้า ข้าถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทันที พร้อมยิ้มอย่างไม่อาจเสแสร้งได้

‘โล่งอกไปทีน้า...’

สักพักจากนั้นเราก็ผละออกจากกัน

 

“เจ้าพอจะรับรู้และเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ของข้าได้นะ ข้าอยากจะขอให้เจ้าช่วยเล่ารายละเอียดของครอบครัวนี้ ให้ข้าฟังหน่อย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 455 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #10 Kwan2528 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 19:02
    ขออนุญาตนะคะ
    ทางบู้ = ทางบู๊
    ล้างตาล้างตา = ล้างหน้าล้างตา
    #10
    1
    • #10-1 KKotchaa(จากตอนที่ 3)
      3 มิถุนายน 2563 / 19:12
      กรี๊ด ดีใจจังมีคนช่วยแล้ว ตาลายจริง ๆ ค่ะ ยอมรับเลย ขอบคุณนะคะ
      #10-1