ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 27 : ด้วยความสงสัย 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

ต่อ

 

ตอนนี้แม้ข้างนอกฝนจะยังตกหนักอย่างต่อเนื่อง เสียงฟ้าร้อง ฟ้าลั่น โครมครามสนั่นนภา แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเงียบสงบ ไม่เหลือเค้าพายุโซนร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

 

 

ใช่ที่ไหนล่ะ

 

ลมหายใจของเราทั้งสอง ดูเหน็ดเหนื่อยราวกับว่า เพิ่งผ่านการวิ่งสี่คุณร้อยกันมา เสียงหัวใจของเราเต้นรัวเร็วเป็นจังหวะที่หลากหลาย สับสนปนเปไปหมดไม่รู้เสียงไหนเป็นของใครกันแน่

 

ข้าที่คิดว่าตัวเองต้องหน้าแดงจัดแน่ ๆ เลยลุกขึ้นไปดับโคมไฟ ที่ยังคงจุดไว้สว่างทั่วห้องเพราะการนอนไม่หลับก่อนหน้านี้ ให้เหลือเพียงดวงเดียวคือแถวหัวเตียง จากนั้นเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะน้ำชาเพื่อบรรเทาอาการนี้

 

หวังจะใช้ความมืดสลัวอำพรางปฏิกิริยาที่ไม่สามารถระงับได้ของใบหน้าตัวเอง

 

แต่กลับกลายเป็นว่า เขาลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้ตามข้า

 

เหมือนข้าจะคิดผิด...

 

 

เราที่มองตากันภายใต้แสงไฟสลัว ท่ามกลางฝนฟ้าที่ยังคงกระหน่ำ หัวใจเจ้ากรรมของข้าก็ดันไม่รักดี เต้นขึ้นมาโครมครามอีกครั้งจนเจ้าของเช่นข้าต้องเบือนหน้าหลบสายตาเขา

 

คงเป็นจริงอย่างที่คนโบราณท่านว่า ไม่ควรอยู่ในที่ลับตากับคนที่เราชอบ อะไรก็เกิดขึ้นได้

 

ข้าในตอนนี้ ไม่อาจดูแคลนคำกล่าวนี้ได้เลย

 

 

 

“แววตา ท่าทาง ทั้งหมดของเจ้า” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นมา

 

เป็นเขาที่ทำลายบรรยากาศว้าวุ่นนี้ ข้าหันไปเสาะหาความจริงจากเขาผ่านแววตาคู่นั้น

 

“...”

 

“ตอนนั้นเจ้าหลงทาง”

 

“...” เอ๋...เห็นตั้งแต่ข้าหลงหาทางไปตลาดไม่เจอเลยหรือ

 

“แต่ข้ากลับไม่เห็นความหวาดกลัวในแววตาของเจ้า”

 

“...” แอบมองข้าอยู่ตรงไหนกัน ข้าไม่สังเกตเห็นแม้แต่ชายเสื้อของเขาด้วยซ้ำ

 

“เจ้ามีความกล้าหาญ”

 

“...” สนใจที่ข้ากล้าหาญ เพราะการอยู่คู่กับเขาในตำแหน่งคนข้างกาย ข้าต้องแข็งแกร่งสินะ แต่ข้าไม่เคยคิดจะสู้รบกับใครเลย ไม่ชอบความขัดแย้ง หลีกเลี่ยงทุกที่ที่ข้าคิดว่าจะต้องเจอกับเรื่องพวกนี้ เพราะงั้น...ข้าถึงพยายามผลักไสเขา

 

ที่จริงแล้ว...ข้ามันแค่คนขี้ขลาดคนหนึ่ง

 

“แต่เหตุใด ในแววตานี้ของเจ้า บางคราถึงเจือความโศกเศร้าได้ขนาดนี้กัน” เขาเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าข้าไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มือที่แสนอบอุ่นลูบวนแผ่วเบาบริเวณหางตาของข้าซ้ำไปซ้ำมา

 

ความรู้สึกอบอุ่นมันอบอวล การปฏิบัติที่แสนอ่อนโยนนี้ ทำให้ข้ารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในอก เผลอถูหน้าตัวเองกับมือหนาของเขาอย่างออดอ้อน

 

 

ข้าจะทำอย่างไรต่อไปดีนะ

 

“ท่านไม่ใช่ชอบข้าเพียงเพราะใบหน้าที่งดงามนี้ แน่นะเจ้าคะ” ถามเองแอบรู้สึกกระดากปากไปด้วย แต่ก็เพื่อความแน่ใจล่ะนะ

 

“โอ๊ย ๆ ท่านหยิกแก้มข้าทำไมเจ้าคะ” มือที่สัมผัสใบหน้าข้าอยู่ หยิกแก้มแบบเต็มแรงจนข้าน้ำตาเล็ด

 

“ข้างามกว่าเจ้าซะอีก” ใบหน้าเขาไม่มีรอยยิ้มล้อเล่นปรากฏขณะพูด มันก็จริงดังที่เขาว่า

 

“โห...ช่างกล้าพูด” เสียงเอื่อยอ่อยเบาหวิวเอ่ยออกไปแก้เขิน เรียกว่าข้าพึมพำกับตัวเองจะดีกว่า

 

นาทีนี้ข้าไม่กล้าสบตาเขาแล้วล่ะ

 

กลัวใจตัวเองมาก

 

 

หลายสิ่งที่เขาแสดงออก ใจจริงอยากจะแย้งออกไปว่า ‘เราเพิ่งพบกันได้สองวันเองนะ’ ทำไมดูเขาสนใจข้าขนาดนั้น ถึงกับอยากให้แต่งด้วย ไม่เกินไปหรอกหรือ

 

 

แต่ข้าไม่อยากดูถูกความรู้สึกเขาอีกแล้ว เหนื่อยต้องมานั่งรู้สึกผิดเองอีก

 

 

ข้าจะลองให้โอกาสเขาแล้วกัน

 

“ท่านกับข้า เราสองคน...” ข้าเงยหน้าไปสบตาสีเข้มของเขาอย่างสื่อความหมาย ทั้งยังยิ้มหวานส่งให้

 

 

“...” เขาเองก็มองจ้องมาที่ข้า รอฟังข้าพูดอย่างเด็กดี

 

“เราสองคนลองมาเป็นเพื่อนที่ดีตะ อุบ อื้อ”

 

เด็กดีของข้าไม่รอให้พูดจบ ปากร้อนเขาก้มลงมาหยุดประโยคนั้นเอาไว้อย่างเด็กเอาแต่ใจ รสจูบเขาบอกให้รู้ว่าในเวลานี้เขาอารมณ์ไม่ดีเอาซะแล้ว ก่อนถอนริมฝีปาก เขาเน้นหนักเหมือนต้องการทำโทษข้า

 

ข้าทำอะไรผิดล่ะ

 

“ไม่” เด็กดีเริ่มดื้อแล้วล่ะ แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววแข็งกร้าวดุดัน

 

แต่ถึงอย่างไรข้าก็ต้องพูดให้จบ

 

“เฮ้อ...ตอนนี้เราสองคนเป็นได้คะ ท่านคิดจะทำอะไรเจ้าคะ!” อีกครั้งที่ข้าพูดไม่ทันจบ ก็ต้องร้องออกมาเสียงหลงซะก่อน เมื่อเขาปล่อยมือจากใบหน้าข้าแล้วสอดแขนเข้ามาอุ้มข้าขึ้นเดินตรงไปไหนสักที่

 

แผ่นหลังเมื่อสัมผัสได้ว่าเป็นเตียง ทำท่าจะทักท้วง แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดข้าก็หมดโอกาสนั้น เมื่อเขาก้มลงมาปิดเอาไว้ ข้าแทบขาดอากาศหายใจ เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว เหมือนครั้งนี้เขาจะโกรธข้าเข้าจริง ๆ แล้ว

 

แบบนี้ก็ไม่ได้นะ!

 

ไม่ว่าจะพยายามดิ้นอย่างไร ก็ไม่สามารถสู้แรงเขาได้จริง ๆ

 

จูบบทนี้เริ่มต้นด้วยความเกรี้ยวกราดมาดร้าย ไปหวานหอมละมุน จากนั้นร้อนแรงขึ้นมาดื้อ ๆ ความรู้สึกของข้าในตอนนี้อธิบายยากเหลือเกิน ใจหนึ่งก็อยากผลักออกแล้วคุยกันดี ๆ อีกใจก็รู้สึกไม่อยากให้เขาหยุด รสสัมผัสที่ได้รับทำสติสัมปชัญญะที่ควรอยู่ครบของข้าขาดกระเจิดกระเจิง มือไม้ของเขาเริ่มอยู่ไม่นิ่งอีกครั้ง แตะนู่นแตะนี่ไปทั่ว มารู้ตัวว่ากำลังอวดไหล่เปลือยก็ตอนที่ความอุ่นนิ่มของริมฝีปากเขาสัมผัสผ่าน

 

ไม่ได้ มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว...

 

ข้าต้องทำไงให้เขาหยุด

 

ร้องไห้ ข้าต้องร้องไห้...

 

 

ฮึ่ย! บัดซบจริง ๆ! ทีอย่างนี้ น้ำตาไม่ยอมไหลออกมาสักหยด

 

“ฮึก...ฮือ” ข้าพยายามส่งเสียงที่ดูเหมือนร้องไห้ออกไป ดูเสแสร้งสิ้นดี ทว่าได้ผล เขาชะงักหยุดการกระทำทุกอย่างลง เลื่อนสายตาคมนั้นมาสำรวจหน้าข้าแทน เมื่อสำรวจเสร็จสายตาเขาที่ปรากฏ ข้าอ่านได้ว่า ‘เพื่ออะไร’ จากนั้นเขาทำท่าจะสานต่อที่หยุดไว้

 

“ขอเจรจากันดี ๆ ก่อน แฮ่ก ๆ ...ได้ไหมเจ้าคะ” สายตาขอร้องอ้อนวอนถูกส่งออกไปพร้อมกับการพูดไปหอบไป อารมณ์เหมือนรถไฟเหาะหมดรอบแล้วเพิ่งพามาถึงจุดจอด

 

ไม่ได้จริง ๆ ก่อนจะเลยเถิดกว่านี้ ยังไงก็ต้องหยุด!

 

“ฟังข้านะเจ้าคะ” ข้าจับหน้าเขาให้มองมาที่หน้าข้าและพยายามพูดอธิบาย

“หากเจ้ายังพูดไม่เข้าหู พรุ่งนี้ข้าจะให้คนยกของมะ...”

“คนพิเศษ! ข้าให้ท่านเป็นเพื่อนคนพิเศษ ใจเย็น ๆ ก่อนนะเจ้าคะ ขอเวลาข้าบ้าง นะเจ้าคะ” ข้ารีบขัดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ

 

ไม่ได้เด็ดขาด หากให้เขาพูดจบ อะไร ๆ ที่ข้าพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มาตลอด...

 

อาจจะเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว

 

 

วันนี้กลางวันเพิ่งโดนพี่รองเย้าเรื่องท่านหมอ

 

หากพรุ่งนี้คนคนนี้ยังจะลงมือทำอะไรอีก ข้าจะมีโอกาสได้เลือกสามีเองหรืออย่างไร

 

 

 

ขอเวลานอกให้ข้าได้สับสนบ้างเถอะ!

 

ถือว่าเลาขอเถอะนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #40 meanniess (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 01:02
    แมวอ่ะ แมวววว

    หูน้อนน่ารักกกกกกกกกกก
    #40
    1
    • #40-1 KKotchaa(จากตอนที่ 27)
      7 กรกฎาคม 2563 / 09:55
      น่ารักน้อออออออ
      #40-1
  2. #17 R.KUNLAYA (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 09:03
    คนนี้ใครนะ ผู้เยอะจนสับสน
    #17
    1
    • #17-1 KKotchaa(จากตอนที่ 27)
      13 มิถุนายน 2563 / 11:52
      คนนี้ท่านอ๋องค่ะ😆
      #17-1