ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 26 : ด้วยความสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63

เวลานี้ข้าควรหลับไปแล้ว

ทว่าไม่ว่าจะพยายามอย่างไร สมองของข้าก็ไม่ปล่อยให้ข้าได้ทำอย่างนั้น

 

“ข้ายินดี หากเป็นเจ้า”

 

“ข้ายินดี หากเป็นเจ้า”

 

“ข้ายินดี หากเป็นเจ้า”

 

คำนี้ของเขา ข้าเอาออกไปจากหัวไม่ได้เลย

 

ไม่ใช่เพราะหวั่นไหว แต่ข้าสงสัย ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่าเหตุใด ข้าถึงต้องสงสัย

 

 

ข้า...มีคนยินดีที่จะแต่งด้วย

 

ข้าคนนี้ เพราะเป็นคนนี้ คงเพราะใบหน้านี้...

 

 

 

“คุณชาย...ข้าขอถามบางสิ่งกับท่านได้ไหมเจ้าคะ”

 

คำพูดลอย ๆ ของข้า หากใครไม่รู้ คงคิดว่าข้าพูดคนเดียวเหมือนที่ชอบทำเป็นประจำ แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่หรอกนะ

 

“...ว่าอย่างไร”

 

ชั่วอึดใจ ก็มีเสียงที่ข้ารอพูดกลับมา

 

 

“ท่านชอบข้าเพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ” เสียงที่เอ่ยออกไปของข้า ช่างไม่มั่นคงและไม่มีความมั่นใจเอาซะเลย

 

“...”

 

“เมื่อวาน ที่น้ำตก ที่จริงแล้ว ข้ารู้...รู้ว่าท่านอยู่ตรงนั้นด้วย รู้ว่าท่านอยู่บนต้นไม้ มองข้าอยู่ ไม่ได้ทิ้งข้าไปไหน”

 

“...”

 

“ข้าแค่คิดว่าท่านคงหยั่งเชิงว่าข้าเป็นคนเช่นไร และรอดูใช่ไหมเจ้าคะว่าข้าจะทำอย่างไรต่อไปกับสถานการณ์นั้น”

 

“...”

 

“ข้าเลยทำท่าทางบ้า ๆ บอ ๆ จงใจทำเป็นไม่รู้ ว่าท่านอยู่ตรงนั้น ตอนนั้นข้าตั้งใจว่าจะหนีจากท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ”

 

“...”

 

“เหมือนเราสองคนต่างหยั่งเชิงกันไปมาอย่างรู้กัน”

 

“...”

 

“จริง ๆ แล้ว ท่านจะปล่อยให้ข้าวิ่งต่อไป โดยไม่จำเป็นต้องสนว่าข้าจะเป็นเช่นไร จะกลับถึงจวนไหม ก็ได้นี่เจ้าคะ ท่านเลือกทำอย่างนั้นได้”

 

“...”

 

“เหตุใด ถึงตัดสินใจรั้งข้าไว้เจ้าคะ”

 

“...”

 

“ข้าไม่เข้าใจเลย...”

 

 

เราสองคนทิ้งให้ความเงียบงันนี้ เป็นตัวช่วยกระตุ้นความรู้สึกจริง ๆ ที่เรามี ก่อนจะกลั่นเป็นคำพูดใด ๆ ออกมา เราต่างรู้กันว่า ตอนนี้เราจะพูดความจริงต่อกันเท่านั้น

 

ความคิดที่ยังไม่ตกตะกอนของข้า มันถูกบรรจุเต็มอัตราในสมองน้อย ๆ นี้ของข้า บางทีเพราะมันยังไม่ตกตะกอน เลยมีหลายครั้งที่มันหลอกสั่งโน่นสั่งนี่ จนข้าเผลอตัว ทำอะไรที่แม้แต่ตัวข้าเอง ก็คิดว่าไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

 

บางครั้งแม้แต่ตัวข้าเอง ยังไม่แน่ใจเลยว่าข้าต้องการอะไร

 

 

 

“เพราะข้าสนใจเจ้า” เขาตัดสินใจพูดออกมา

 

“สนใจอะไรในตัวข้าเจ้าคะ”

 

“ข้าเห็นเจ้าตั้งแต่แรก”

 

“พูดอธิบายออกมายาว ๆ ได้ไหมเจ้าคะ”

ข้าลืมไปได้อย่างไร ว่าเขาเป็นคนพูดน้อย หากการเปิดใจกันของเรา เขาพูดสั้น ๆ แล้วให้ข้าตีความเอง มันจะลำบากข้าเอานะ สังเกตสีหน้าก็ไม่ได้ เขาไม่ได้อยู่ตรงหน้าข้านี่

 

 

เปาะ แปะ

 

หืม...เสียงเหมือนฝนกระทบกับหลังคา

 

แย่ล่ะสิ มีอุปสรรคมาเพิ่ม

 

 

“เข้ามาข้างในก่อนเจ้าค่ะ ฝนเริ่มแรงแล้ว” ข้ารีบเดินไปเปิดหน้าต่างออก แล้วเรียกเขาลงมา

 

ทำไมชอบขึ้นไปบนหลังคากันนะ วิวดีหรืออย่างไร

 

 

ตุบ

 

“ข้าเข้าไปได้แน่หรือ” เขาลงมาถึงพื้นแล้ว แต่ทำท่าเหมือนลังเลบางอย่าง

 

“ก็ข้ากำลังชวนท่านเข้ามานี่อย่างไรเจ้าคะ เหตุใดจะไม่ได้ รีบ ๆ เลยเจ้าค่ะ เปียกกันไปใหญ่แล้ว”

 

ซ่า ซ่า

 

เมื่อฝนเริ่มเทลงมาแรงขึ้น ข้ารีบเอื้อมมือไปกระชากแขนเขาเข้ามาในห้อง

“ฮึบ...อั่ก อูย”

 

อาจเพราะเขาไม่ทันได้ตั้งตัว ท่าจบเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เขาล้มลงมาทับข้า ทั้งตัว

ข้า...จุกอีกแล้ว วันนี้วันดีไม่ใช่หรือ เหตุใด...

 

เขาคงนึกได้ว่าทับข้าอยู่ เลยเปลี่ยนเป็นยกตัวเอง แล้วคร่อมตัวข้าไว้หลวม ๆ แทน

 

ไม่ใช่เขาควรลุกออกไปหรือ?

 

“หยุด” สีหน้าเขาเริ่มไม่ค่อยดี เจ็บเหมือนกันสินะ

“หยุดอะไรเจ้าคะ” ข้าเจ็บและจุกอยู่ ไม่ได้ทำอะไรเลย

“สีหน้านั้น...”

“อะไรอีกละจะ...อุบ อื้อ”

 

ไม่ทันได้พูดจบ ข้ากลับถูกจู่โจมริมฝีปากซะก่อน

 

ริมฝีปากร้อนของเขาที่โฉบลงมา มันเริ่มด้วยความหอมหวานเหมือนคนคิดถึงกัน จากนั้นเริ่มร้อนแรงขึ้น กะ...เกิดความรู้สึกวูบวาบในท้องของข้า หัวสมองมันว่างไปหมด หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก หูมันอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงใด ๆ

 

“เจ้า ไม่ปฏิเสธข้า...อีกแล้ว” เสียงแหบอ่อนแรงของเขาดังขึ้นข้างหูข้า เมื่อเวลาผ่านไปได้สักครู่

มันทำให้ข้าได้สติมานิดหน่อย และพบว่าแขนสองข้างของตัวเองไปคล้องอยู่ที่คอเขา

 

‘ตะ ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย’ แต่บรรยากาศอย่างนี้

 

 

 

หึ! ใครเขาให้หยุดกลางทางกัน

 

ข้าที่ดันตัวขึ้น พลิกเปลี่ยนท่าเป็นนั่งคร่อมเขาแทนได้ ไม่รอช้า อาศัยช่วงจังหวะที่เขาเผลอตกใจ ก้มลงไปประทับริมฝีปากบางของตัวเองไปที่ริมฝีปากแดงจัดของเขาทันที คนข้างล่างที่ตัวโตกว่าคล้ายจะแข็งค้างแวบหนึ่งจากนั้นก็เคลิ้มตาม สองลิ้นเกี่ยวกันพัลวัน มือเราสองคนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ข้าเลื่อนมือไปดึงผ้าคาดเอวเขาออก แหวกเสื้อเขาออกจนเหลือแค่ตัวในสุด และไม่หยุดแค่นี้ รีบกำจัดเสื้อตัวนั้นให้หลุดจากไหล่เขา เมื่อทางสะดวกข้าผละริมฝีปากออกจากปากเขา ก้มลงไปลากแตะริมฝีปากเบา ๆ ลงบนเนื้อเขาเรื่อยตั้งแต่คอลงมาจนถึง ตรงตำแหน่งเหนือจุดอ่อนไหวบนหน้าอกของเขา จากนั้นกดปากดูดตรงนั้นอยู่นาน

“อืม...” คนโตตัวส่งเสียงออกมา

 

‘หอม ตัวเขาหอม’

 

“อ๊ะ!”

 

มือทั้งสองข้างของเขาสอดเข้ามาบีบก้นงอนของข้าอย่างแรง ทำให้ข้าได้สติกลับมาทั้งหมด หมุนตัวสะบัดออกจากทุกอย่างไปนอนหอบอยู่ข้าง ๆ เขาแทน

 

 

กรี๊ด!

 

 

‘กะ เกือบไปแล้ว!!!’

 

 

หัวใจเกือบวาย!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #16 Atittaya-01 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:44
    ฟินค่าาาา
    #16
    0